PL94163B1 - - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia winkamonu i winkanolu oraz mieszaniny i po¬ szczególnych, optycznie czynnych izomerów tych zwiazków. Zwiazki te oraz ich optycznie czynne izomery znane sa równiez pod nazwa eburnamo- niny i eburnaminy.

Zwiazki te wystepuja równiez w przyrodzie.

W przemysle farmaceutycznym stosuje sie je jako cenne pólprodukty lub jako substancje czynne o cennych wlasciwosciach [Chimica Therapeutica 6, 221 (1971), opis patentowy RFN nr 1795146; M. P> Barlett, W, J. Taylot: J. Am. Chem. Soc. 82, 5941, (1960)].

Znany jest z literatury sposób wytwarzania ra- cemicznej eburnaminy, zgodnie z którym do nad¬ chloranu l-etylo-l,2,3,4,5,6,7-szesciowodoroindolol2, 3-a] chinolizyniowego przylacza sie kwas jodoocto- wy, otrzymany produkt poddaje sie redukcji, a na¬ stepnie dzialajac lugiem otrzymuje sie racemiczna eburnamonine [E. Wenkert i B.Wickberg: J. Am.

Chem. Soc. 87, 158Ó, (1965)].

W sposobie wedlug wynalazku opisu patentowe¬ go RFN nr 1244794 najpierw winkamine poddaje sie reakcji z hydrazyna a nastepnie z kwasem azo¬ tawym, a otrzymany azydek poddaje sie reakcji Curtiusa, przy czym tworzy sie winkamon* Trojanek i wspólpracownicy opublikowali w Coli.

Czech. Chem. Com. 29, 433, (1964) sposób wytwa¬ rzania winkamonu na drodze hydrolizy winkaminy do kwasu winkaminowego; a nastepnie utleniania tego kwasu trójtlenkiem chromu do winkamonu.

W tej samej literaturze opisano tez bezposrednia redukcje winkaminy do winkamonu.

Sposób wytwarzania winkanolu podano w opisie patentowym RFN nr 1795146. Sposobem wedlug tego patentu winkamon poddaje sie dzialaniu alka¬ liów w srodowisku wodnym lub alkoholowym i tak otrzymany zwiazek redukuje sie kompleksowymi wodorkami metali.

We wspomnianym, zaproponowanym przez Bar- letfa i Taylora sposobie wytwarza sie iiIlleiMJiiU na drodze syntezy; mianowicie tryptamine pu#injt sie reakcji z 2-hydroksy-3-etylo-3' -furanonem-5, otrzymanym z p-etylofenohi wie¬ loetapowej syntezie i redukujac otrzymany mriAt& wodorkiem litowoglinowym uzyskuje ^--*rtakafibl.' Wspólna wada opisanych sposobów polega na tym, ze winkamon i/lub winkanol otrzymuje sie na skomplikowanej, wieloetapowej drodze wobec sto¬ sowania trudno wykonywalnych w skali przemyslo¬ wej etapów reakcji i wobec niskiej wydajnosci.

W opisie patentowym RFN DOS nr 2222186 opisa¬ no sposób syntezy winkaminy nadajacy sie takze do stosowania przemyslowego.

Celem niniejszego wynalazku bylo opracowanie latwego i prostego sposobu otrzymywania winka¬ monu i/lub winkanolu bezposrednio z pólproduktów powstajacych w powyzszej syntezie wobec niewiel¬ kiej ilosci etapów procesu i latwego przemyslowego zastosowania tego sposobu. 94163Sposobem wedlug wynalazku wytwarza sie zwia¬ zki o wzorze ogólnym 1, w którym Z oznacza atom tlenu lub atom wodoru wraz z grupa hydroksylowa, i w którym atom wodoru w pozycji — 3 oraz rodnik etylowy w pozycji — 16 sa zwiazani obaj w po¬ lozeniu -^-- a albo obaj w polozeniu — p, a wiec otrzymuje sie winkamon i winkanol, oraz miesza¬ nine i optycznie czynne izomery tych zwiazków.

Sposób wytwarzania zwiazków o wzorze 1 polega wedlug wynalazku na tym, ze zwiazek o wzorze 2, w którym rodnik etylowy w pozycji — 1 oraz atom wodoru w pozycji *—.12b sa zwiazani obaj w poloze¬ niu— a albo obaj w polozeniu — 0 lub jeden z jego izomerów optycznych poddaje sie reakcji w obec¬ nosci rozpuszczalnika w podwyzszonej temperaturze z wegjaijem srebra w ciagu 2—10 godzin, a otrzy¬ many produkt ewentualnie redukuje sie komplek¬ sowym wodorkiem metalu i otrzymana mieszanine ewentualnie epimeryzuje sie, i/lub ewentualnie otrzymana mieszanine racemicznych lub optycznie. czynnych zwiazków o ogólnym wzorze 1 ewentual¬ nie rozdziela sie na poszczególne skladniki, i/lub otrzymane zwiazki racemiczne ewentualnie podda¬ je sie rozdzielaniu racematów.

Wzory 1 i 2 opisuja zarówno racematy jak i optycznie czynne izomery. W optycznie czynnych zwiazkach o wzorze ogólnym 1 atom wodoru w pozycji — 3 oraz rodnik etylowy w pozycji — 16, a w optycznie czynnych zwiazkach o wzorze 2 rod¬ nik etylowy w pozycji — 1 oraz atom wodoru w pozycji — 12b sa zwiazani obaj w polozeniu — a, albo obaj w polozeniu — |3. Racematy zawieraja te optycznie czynne zwiazki w stosunku 1:1. Wspólna cecha tych zwiazków jest to, ze atom wodoru oraz rodnik etylowy w pozycjach podanych wyzej sa zwiazani obaj w polozeniu — cis.

Optycznie czynne zwiazki o wzorze 2, mozna uzyskac na drodze rozdzielania racematu odpo¬ wiednich zwiazków racemicznych. Rozdzielenie ra¬ cematu mozna przeprowadzic na przyklad za po¬ moca metody pary diastereoizomerycznych soli, przy czym jako optycznie czynne kwasy stosuje sie kwas D-winowy, D-dwubenzoilowinowy, D-dwu-p- -toluilowinowy, D-kamforosulfonowy i inne.

W sposobie wedlug wynalazku zwiazki o wzorze ogólnym 2 lub ich optycznie czynne izomery roz¬ puszcza sie w rozpuszczalniku lub sporzadza ich zawiesine i utlenia je w podwyzszonej temperatu¬ rze, celowo w temperaturze wrzenia mieszaniny reakcyjnej, weglan srebra w ciagu 2—10 godzin.

W procesie utleniania jako rozpuszczalniki sto¬ suje sie przede wszystkim aromatyczne, heteroaro- matyczne lub alifatyczne weglowodory jak równiez pochodne chlorowe weglowodorów lub mieszanine tych rozpuszczalników. Mozna ewentualnie stoso¬ wac równiez inne, obojetne w reakcji rozpuszczal¬ niki, takie ja keter dwuetylowy, czterohydrofuran, pirydyna, dwumetyloformamid i inne.

Reakcje przebiegajace podczas utleniania nalezy traktowac jako przynajmniej czesciowo zachodzace w fazie heterogenicznej, dlatego przy realizacji tej reakcji nalezy odpowiednio postepowac. Przede wszystkim nalezy zwrócic uwage na to, aby dopro¬ wadzic w dostatecznej mierze do zetkniecia rea¬ gentów. 163 . ¦ ,-:--v-v i4 ;¦¦ V:f -:- Mechanizm reakcji nie jest jeszcze, dostatecznie wyjasniony, jednakze mozna stwierdzic, ze oprócz utleniania zachodzi równiez reakcja dekarboksyla- cji. Wynika z tego, ze znane sposoby przeprowa- dzania reakcji dekarboksylacji moga z powodze¬ niem byc stosowane w sposobie wedlug wynalazku.

Na rezultat korzystnie oddzialywuje prawdopodob¬ nie przede wszystkim podwyzszona temperatura, jednakze moze on równiez zalezec od wyboru utle- niacza oraz od katalitycznego dzialania rozpuszczal¬ nika.

Substancje wyjsciowa o wzorze 2 otrzymuje sie na drodze kwasnej lub alkalicznej hydrolizy zna¬ nego estru. Poddajac ten zwiazek procesowi utle- niania uzyskuje sie mieszanine winkamonu i win¬ kanolu, której sklad jest zalezny od warunków utleniania. Skladniki tej mieszaniny reakcyjnej mozna latwo rozdzielic. Rozdzielanie mozna prze¬ prowadzic metodami fizycznymi; na przyklad me- toda krystalizacji lub chromatografii.

Otrzymana mieszanine mozna tez na drodze reakcji chemicznej mianowicie na drodze redukcji,, calkowicie przeksztalcic.

Stosujac jako substancje wyjsciowe optycznie czynne zwiazki o wzorze 2 uzyskuje sie optycznie czynny winkamon i winkanol. Podczas reakcji optycznie czynnych zwiazków kierunek skrecalno- sci zmienia sie w charakterystyczny sposób. Kieru¬ nek skrecalnosci optycznie czynnego winkamonu jest taki sam jak stosowanego optycznie czynnego zwiazku wyjsciowego o wzorze 2. Kierunek skre¬ calnosci otrzymanego na drodze redukcji optycznie czynnego winkanolu jest przeciwny niz w zwiazku wyjsciowym.

Stosujac jako wyjsciowe zwiazki racemiczne, otrzymuje sie produkt równiez w postaci racematu.

Otrzymana mieszanine racematów tych zwiazków mozna rozdzielic na jej izomery optyczne, korzyst¬ nie metoda pary soli diastereoizomerycznych, 40 wprowadzajac np. kwas D-winowy, D-dwubenzoilo- winowy, D-kamforosulfonowy lub D-dwutoluilo- winowy.

Redukcje winkamonu przeprowadza sie za pomo¬ ca kompleksowych wodorków metali, w szczególno- 45 sci za pomoca wodorku litowo-glinówego lub reda- nu, przy czym skladniki sa rozpuszczone lub za¬ wieszone w obojetnym rozpuszczalniku, a reakcje prowadzi sie w zakresie temperatur od 0° do 80°C.

W ten sposób otrzymuje sie mieszanine, zawiera- 50 jaca obok winkanolu 25°/o izowinkanolu. Oba te zwiazki róznia sie przestrzennym ulozeniem grupy hydroksylowej w pozycji — 14 wzgledem atomu wodoru w pozycji — 14.

Izowinkanol i winkanol mozna wprawdzie roz- 55 dzielic za pomoca metod fizycznych, jednak bar¬ dziej celowa jest epimeryzacja nieczynnego, wedlug dotychczasowej wiedzy farmaceutycznej, izowinka¬ nolu w winkanol. Epimeryzacje przeprowadza sie za pomoca alkoholanów metali, przy czym jako eo rozpuszczalnik stosuje sie korzystnie alkohol, z któ¬ rego wywodzi sie alkoholan. Postepuje sie tak, ze po redukcji otrzymana mieszanine winkanolu i izowinkanolu rozpuszcza sie lub zawiesza w za¬ wierajacym alkoholan alkoholu i utrzymuje w pod- 65 wyzszonej temperaturze. Okazalo sie, ze szczegól-163 nie korzystnie jest stosowanie III rzed.-butanolanu potasowego jako alkoholanu i prowadzenie reakcji w temperaturze wrzenia mieszaniny. W ten sposób otrzymuje sie winkanol bezposrednio z izowinka- nolu. T Przyklacl I. Z 2,00 g (0,0087 mola) cis-1-etylo- -l-(2'-hydroksy-2'-metoksykarbonyloetylo)-lA3,4l6, 7,12b-osmiowodoroindolo [2,3-a] chinolizyny spo¬ rzadza sie zawiesine w 100 ml ksylenu i dodaje zawiesine 12 g osadzonego na nosniku weglanu srebra (odczynnik zawierajacy 50% weglanu sre¬ bra na celicie). Mieszanine ogrzewa sie mieszajac w temperaturze wrzenia w atmosferze azotu w cia¬ gu 8 godzin. Nastepnie goracy roztwór saczy sie, trzykrotnie przemywa porcjami po 30 ml 5Vo roz¬ tworu weglanu sodu i odparowuje pod zmniejszo¬ nym cisnieniem.

Otrzymuje sie 1,05 g substancji bedacej miesza¬ nina racemicznego winkamonu i racemicznego win- kanolu. Mieszanine zadaje sie 40 ml eteru dwu- etylowego i odsacza nierozpuszczone krysztaly, które przekrystalizowuje sie z metanolu.

Wydajnosc: 0,5 g (29,5%) (±)-eburnamoniny (win-, kamon).

Temperatura topnienia: 201—202°C przy szyb¬ kosci ogrzewania równej 4°C/minute. Uzyskana temperatura topnienia jest zgodna z danymi litera¬ turowymi (J. Mokry i wspólpracownicy, Coli.

Czech. Chem. Comm, 28, 1309, 1963 r.).

Analiza elementarna: (C^H^NaO: M = 294,4) Obliczono: C 77,52% H 7,53% N 9,52% Znaleziono: C 77,48% H 7,51% N 9,74% Lugi eterowe poddaje sie preparatywnej chro¬ matografii cienkowarstwowej stosujac jako adsor¬ bent zel krzemionkowy PF^+^j a jako eluent mie¬ szanine benzenu i metanolu w stosunku 14:2.

Otrzymana substancje przekrystalizowuje sie z eteru.

Wydajnosc: 0,2 g (16%) (±)-winkanolu (eburna- mina) Temperatura topnienia: 163—164°C (z rozkla¬ dem) przy szybkosci ogrzewania 4°C/minute.

Widmo w podczerwieni jest zgodne z wzorco¬ wym widmem (+)-winkanolu.

Przyklad II. Postepuje sie analogicznie jak w przykladzie I z tym, ze po przeprowadzonym w ksylenie utlenianu otrzymane 1,05 g substancji rozpuszcza sie w 100 ml eteru i dodaje sie roz¬ twór 0,09 g wodorku litowo-glinowego. Roztwór ogrzewa sie w ciagu 30 minut w temperaturze wrzenia.

Po zakonczeniu redukcji nadmiar reagentu roz¬ klada sie dodajac 0,2 ml wody. Wydzielony osad odsacza sie i przemywa eterem. Przesacz i eter laczy sie, zateza a z pozostalosci wykrystalizowuje produkt.

Wydajnosc: 0,85 g (55%) (±)-winkanolu (eburna- mina) Temperatura topnienia: 163—164°C (4°C/minute) Widmo w podczerwieni odpowiada autentyczne¬ mu wzorcowemu widmu (±)-winkanolu.

Przyklad III. (±)-winkanol. 147 g (0,5 mola) <—)-eburnamoniny rozpuszcza sie w 2500 ml czte- rohydrofuranu, a roztwór chlodzi sie suchym lo¬ dem do temperatury — 20°C. Nastepnie dodaje sie w atmosferze azotu 33,3 g (0,94 mola) wodorku lito- wo-glinowega Mieszanine reakcyjna ogrzewa sie do temperatury pokojowej i miesza w ciagu 2 go¬ dzin, a nastepnie chlodzac mieszanine w wodzie z lodem ostroznie wkrapla 60—62 ml wody.

W chwili gdy kolejny dodatek wody nie powoduje wydzielenia gazu mieszanine reakcyjna saczy sie i przemywa czterowodorofuranem. Roztwór klaru¬ je sie za pomoca aktywnego wegla, wegiel odsa- cza sie a roztwór odparowuje sie pod próznia do sucha.

Otrzymuje sie 155 g lepkiego, spienionego pro¬ duktu, bedacego mieszanina (+)-winkanolu i (+)- -izowinkanolu w stosunku 3; 1, o skrecalnosci is [a] d =* 28—31° (1%; chloroform).

Chromatografia cienkowarstwowa: adsorbent A1203 PFsa Eluent: dwuchlorometan — metanol w stosunku 200:1 Wspólczynnik chromatograficzny Rf: (+)-winkanol -0,2 (+Mzowinkanol —0,25 (—)-eburnamonina —0,9 Otrzymana mieszanine winkanolu i izowinkano- » lu epimeryzuje sie w nastepujacy sposób: 155 g^ otrzymanej substancji rozpuszcza sie w mieszani¬ nie 800 ml alkoholu III rz.-butylowego i 80 g III rzed.-butanolanu potasu. Roztwór ogrzewa sie w ciagu 10 minut w temperaturze wrzenia, co*o- »• dzi sie i doprowadza za pomoca 50% kwasu octo¬ wego odczyn do wartosci pH = 8,5. Faze dolna od¬ dziela sie na drodze dekantacji, pozostalosc prze¬ mywa sie niewielka iloscia III rz,-butanolu i po¬ nownie dekantuje.

Polaczone frakcje III rz,-butanolowe wlewa sie do 1800 ml zimnej wody. Podczas chlodzenia wy¬ dziela sie lepki, mazisty produkt, który po za¬ krzepnieciu odsacza sie, przemywa niewielka ilos¬ cia wody i suszy. Otrzymane 133 g produktu roz- 40 puszcza sie na goraco w 550 ml toluenu, mecha¬ niczne zanieczyszczenia odsacza sie a sladowe ilos¬ ci wody, obecnej w roztworze usuwa sie na dro¬ dze destylacji azeotropowej pod cisnieniem atmo¬ sferycznym. Nastepnie odparowuje sie roztwór pod 45 zmniejszonym cisnieniem do wydzielenia produktu.

Po ochlodzeniu wydzielony osad odsacza sie, prze¬ mywa eterem naftowym, a nastepnie suszy.

Wydajnosc: 115,5 g (78% wydajnosci teoretycz¬ nej) (H-)-winkanolu o skrecalnosci [al|J=92—#4° 50 (1%; chloroform) Temperatura topnienia: 174—176°C (aparat Boe- tiusa) Z pokrystalicznych lugów toluenowych otrzymu¬ je sie dalsze 29,6 g (20% wydajnosci teoretycznej) produktu.

Temperatura topnienia: 174—176QC (aparat Boe- tiusa) [«Id0^ 86—SB0 (1%; chloroform).

Widmo w podczerwieni drugiej frakcji jest zgodne z widmem pierwszej. Po przekrystalizowa- niu drugiej frakcji z metanolu uzyskuje sie pro¬ dukt wykazujacy taka sama temperature topnie¬ nia i skrecalno&c wlasciwa jak frakcja pierwsza.

Przyklad IV. Racemiczny winkanol. 31 g 65 (0,167 mola) wodorek dwu(2-metoksyetoksy)-glino- 5594153 8 wosodowy (redon) rozpuszcza sie w 120 ml benze¬ nu i wkrapia do roztworu 15 g (0,051 mola) win¬ kamonu w 150 ml benzenu. Mieszanine reakcyjna pozostawia sie w temperaturze 60°C w ciagu 3 go¬ dzin, a nastepnie chlodzi i zadaje woda. Wydzie¬ lony osad odsacza sie a przesacz odparowuje do sucha. Sucha pozostalosc przekrystalizowuje sie z eteru, otrzymujac 9,06 g (60%) racemicznego win¬ kanolu/ Temperatura topnienia: 164—166°C (aparat Boe- tius'a).

Lugi macierzyste, pozostale po krystalizacji z eteru, odparowuje sie a sucha pozostalosc poddaje sie reakcji analogicznie w przykladzie III z III rz.- -butanolanem potasu. W ten sposób otrzymuje sie dalsze 4,4 g (35,3% wydajnosci teoretycznej) race¬ micznego winkanolu o temperaturze topnienia 162—164°C. Laczna wydajnosc wynosi 95,4%.

Przyklad V. Rozdzielanie racemicznego (±)- -winkamonu. 10,0 g (0,0342 mola) (±)-winkamonu i 12 g (0,0342 mola) kwasu (—)-dwubenzoilowino- wego rozpuszcza sie w 150 ml chlorku metylenu.

Roztwór zaszczepia sie niewielka iloscia (—)-dwu- benzoilowinianu-/-winkamonu i pozostawia do krystalizacji. Wydzielone krysztaly odsacza sie, rozpuszcza w dwumetyloformamidzie i doprowadza za pomoca wodnego roztworu amoniaku odczyn otrzymanego roztworu do wartosci pH = 9.

"'Wydzielony zwiazek odsacza sie, przemywa woda i suszy, otrzymujac 4,2 g (84%) (—)-winkamonu o temperaturze topnienia 173—176°C i o skrecal- nósci [a]^=—96°. Lugi pokrystaliczne odparowu¬ je sie, a z nich w podany wyzej sposób wyodreb¬ nia sie (+)-wirikamon. Temperatura topnienia jest taka sama jak (—)-winkamonu, a liczbowo równa skrecalnosc wlasciwa ma przeciwny znak.

Przyklad VI. Rozdzielenie racemicznej (+)- -l-etylo-l-(2'-hydroksy-2'-metoksykarbonyloetylo)- -1,2,3,4,6,7,12,12b-osmiowodoroindolo-[2,3-a]-china- zoliny.

Powyzszy zwiazek rozdziela sie na izomery op¬ tyczne analogicznie jak w przykladzie V. Tempe¬ ratura topnienia (—)-dwubenzoilowinianu (—)-l- -etylo-l-(2'-hydroksy-2'-metoksykarbonyloetylo)-l, 2,3,4,6,7,12,12b-osmiowodoroindolo-[2,3-a]-chinazoli- ny wynosi 151—155°C, a skrecalnosc [a]^0=-110°.

Z wydajnoscia równa 88% wydajnosci teoretycz¬ nej otrzymuje sie (—)-l-etylo-l-(2/-hydroksy-2/- metoksykarbonyloetylo)-l,2,3,4,6,7,12,12b-osmiowo- doroindolo-[2,3-a)]-chinolizyne o temperaturze top¬ nienia 231—235°C i o skrecalnosci wlasciwej [a]20= —102°. Optyczny izomer tego zwiazku ma taka sama temperature topnienia, oraz liczbowo równa skrecalnosc optyczna o przeciwnym znaku.

Claims (4)

Zastrzezenia patentowe

1. Sposób wytwarzania zwiazków o ogólnym wzorze 1, w którym Z oznacza atom tlenu lub atom wodoru wraz z grupa hydroksylowa, iw któ¬ rym atom wodoru w pozycji — 3 oraz rodnik ety¬ lowy w pozycji — 16 sa zwiazani obaj w poloze¬ niu — a albo obaj w polozeniu — 6, a wiec mie¬ szaniny winkamonu i winkanolu, oraz optycznie czynnych izomerów tych zwiazków, znamienny tym, ze zwiazek o wzorze 2, w którym rodnik ety¬ lowy w pozycji — 1 oraz atom wodoru w pozycji 5 — 12b sa zwiazani obaj w polozeniu ^- a albo obaj w polozeniu — |3, poddaje sie reakcji w obecnosci rozpuszczalnika w podwyzszonej temperaturze z weglanem srebra w ciagu 2—10 gcdzin, otrzymana mieszanine winkamonu i winkanolu wyodrebnia 10 sie z mieszaniny reakcyjnej i ewentualnie rozdzie¬ la sie oba skladniki.

2. Sposób wytwarzania zwiazków o ogólnym wzorze 1, w którym Z oznacza atom wodoru wraz z grupa hydroksylowa, i w którym atom wodoru 15 w pozycji — 3 oraz rodnik etylowy w pozycji — 16 sa zwiazani obaj w polozeniu — a albo obaj w polozeniu — (3, a wiec winkanolu, oraz optycz¬ nie czynnych izomerów tego zwiazku, znamienny tym, ze zwiazek o wzorze 2, w którym rodnik ety- 20 Iowy w pozycji — 1 oraz atom wodoru w pozycji — 12b sa zwiazani obaj w polozeniu — a albo obaj w polozeniu — (3, poddaje sie reakcji w polozeniu rozpuszczalnika w podwyzszonej temperaturze z weglanem srebra w ciagu 2—10 godzin, i otrzy- 25 mana mieszanine reakcyjna, zawierajaca winkanol i winkamon, redukuje sie kompleksowym wodor¬ kiem metalu.

3. Sposób wytwarzania zwiazków o ogólnym wzorze 1, w którym Z oznacza atom wodoru wraz 30 z grupa hydroksylowa, i w którym atom wodoru w pozycji — 3 oraz rodnik etylowy w pozycji — 16 sa zwiazani obaj w polozeniu — a albo obaj w polozeniu — (3, a wiec winkanolu oraz optycznie czynnych izomerów tego zwiazku, znamienny tym, 35 ze zwiazek o wzorze 2, w którym rodnik etylowy w pozycji — 1 oraz atom wodoru w pozycji — 12b sa zwiazani obaj w polozeniu — a albo obaj w po¬ lozeniu — (3, poddaje sie reakcji w obecnosci roz¬ puszczalnika w podwyzszonej temperaturze z we- 40 glanem srebra w ciagu 2—10 godzin, otrzymana mieszanine reakcyjna, zawierajaca winkanol i win¬ kamon, redukuje sie kompleksowym wodorkiem metalu, a otrzymana izomeryczna mieszanine win¬ kanolu i izowinkanolu empimeryzuje sie do win- 45 kanolu.

4. Sposób wytwarzania zwiazków o ogólnym wzorze 1, w którym Z oznacza atom wodoru wraz z grupa hydroksylowa, i w którym atom wodoru w pozycji — 3 oraz rodnik etylowy w pozycji — 5o 16 sa zwiazani obaj w polozeniu — a albo obaj w polozeniu — (3, a wiec enancjomerów winkano¬ lu, znamienny tym, ze zwiazek o wzorze 2, w któ¬ rym rodnik etylowy w pozycji — 1 oraz atom wo¬ doru w pozycji — 12b sa zwiazani w polozeniu — 55 a albo obaj w polozeniu — (3, poddaje sie reakcji w obecnosci rozpuszczalnika w podwyzszonej tem¬ peraturze z weglanem srebra w ciagu 2—10 godzin, otrzymana mieszanine reakcyjna, zawierajaca win¬ kanol i winkamon, redukuje sie kompleksowym 60 wodorkiem metalu, a otrzymana izomeryczna mie¬ szanine winkanolu i izowinkanolu epimeryzuje sie do winkanolu i otrzymany winkanol rozszczepia sie na enancjomery.94 163 Wzór 1 N ^ 5 41 H H00C-CH-CH2 OH 2H5 Wzór 2