PL199057B1 - Sposób wytwarzania prefabrykowanych elementów ściennych z powłoką tynkową - Google Patents

Abstract

Sposób wytwarzania prefabrykowanych ele- mentów sciennych z pow lok a tynkow a produ- kowanych w zak ladzie prefabrykacji w pozycji lezacej polega na tym, ze na zewn etrzn a, prze- znaczon a do tynkowania warstw e (4), znajduj a- c a si e w oszalowaniu (1), nak lada si e p lynny tynk (5) i korzystnie oszalowanie (1) wraz z p lyn- nym tynkiem na tynkowanej warstwie (4) pod- daje si e wibracji tak, aby tynk utworzy l warstw e o równomiernej grubo sci. Warstw e (4) przezna- czon a do tynkowania wykonuje si e przewa znie z umieszczonych obok siebie cegie l murarskich albo z betonu lub lekkiego betonu. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania prefabrykowanych elementów ściennych z powłoką tynkową.

W dziedzinie techniki, dotyczącej wytwarzania elementów prefabrykowanych producenci oferują prefabrykowane elementy ścienne zarówno do wykorzystania ich w budownictwie mieszkaniowym, jak również w budownictwie przemysłowym. Elementy te są dostarczane z zakładu prefabrykacji w postaci odlewanych płyt betonowych, płyt z lekkiego betonu lub gotowych murów, o różnej wielkości, na place budowy, gdzie są składane i tynkowane. W wielu przypadkach, w obszarze wewnętrznym późniejszego budynku konieczne staje się zacieranie, wtedy, gdy prefabrykowany element ścienny jest odpowiednio gładki, natomiast w obszarze zewnętrznym należy nanosić tynk gruntujący oraz tynk szlachetny.

Prefabrykowane elementy ścienne, tzn. surowe płyty betonowe, płyty z lekkiego betonu względnie mury są w coraz większej mierze tynkowane już u producenta. Dlatego, między poszczególnymi elementami, nie zachodzi konieczność czasochłonnego tynkowania na placu budowy, za wyjątkiem spoin.

Wytwarzanie prefabrykowanych elementów ściennych z powłoką tynkową odbywa się w zakładach prefabrykacji między innymi w pozycji leżącej w poziomym oszalowaniu, w którym najpierw nakłada się cienką warstwę lekkiego tynku jako tynku wewnętrznego lub zewnętrznego. Następnie, na warstwę tynku wylewa się beton lub lekki beton. Po związaniu, na powierzchnię betonu nanosi się dalszą warstwę tynku, z reguły o grubości ok. 1 cm. Warstwa ta musi być potem wielokrotnie obrabiana, między innymi przez wygładzanie jak również przecieranie, nazywane także zacieraniem packą obłożoną filcem. Po wykonaniu tych operacji warstwa tynku ma powierzchnię poziomą i płaską. Jeśli na taką warstwę tynku nakłada się jeszcze kolejną warstwę, np. tynku zewnętrznego, to należy dodatkowo uczynić ją szorstką. Jeśli warstwa tynku służy jako tynk wewnętrzny, to jego powierzchnię należy zacierać filcem do stanu gładkości w tym celu, aby na placu budowy można było bezpośrednio nanieść na przykład wewnętrzną powłokę malarską, lub naklejać tapetę.

Wytwarzanie otynkowanych prefabrykowanych elementów ściennych w zakładzie prefabrykacji jest oczywiście bardzo pracochłonne. Dotyczy to w szczególności operacji wygładzania, filcowania i nadawania szorstkości górnej warstwie tynku, co najbardziej wydłu ż a proces produkcji.

Dalszą niedogodnością znanych procesów tego rodzaju jest to, że występowanie zróżnicowanego kurczenia się materiału przy nanoszeniu tynku o grubościach warstwy ok. 10 mm i więcej, które następuje w trakcie schnięcia prefabrykowanego elementu ściennego i tynku w elemencie ściennym, często prowadzi do obłupywania się lub pęknięć w warstwie tynku.

Celem wynalazku jest uproszczenie w zakładzie prefabrykacji procesu wytwarzania prefabrykowanych elementów ściennych z powłoką tynkową, przy ich wytwarzaniu w pozycji leżącej. Proces produkcji powinien zapewniać zarówno redukcję operacji, które w dotychczasowym stanie techniki były konieczne do ich wykonania po naniesieniu górnej warstwy tynku, jak również powinien wyeliminować niebezpieczeństwo zróżnicowanego kurczenia się warstw.

Sposób wytwarzania prefabrykowanych elementów ściennych z powłoką tynkową, zgodnie z wynalazkiem charakteryzuje się tym, że w procesie wytwarzania elementów ściennych w pozycji leżącej, na znajdującą się w oszalowaniu zewnętrzną, przeznaczoną do tynkowania, wstępnie przygotowaną warstwę z betonu, lekkiego betonu, albo z umieszczonych obok siebie cegieł do robót murarskich nakłada się płynny tynk, to jest zaprawę o konsystencji płynnej, a oszalowanie wraz z przeznaczoną do tynkowania warstwą i płynnym tynkiem poddaje się wibracji tak, aby płynny tynk utworzył warstwę o równomiernej dł ugoś ci.

Zgodnie z wynalazkiem warstwę płynnego tynku, można tworzyć jako warstwę tynku zewnętrznego.

Jeśli warstwą przeznaczoną do tynkowania są cegły murarskie, płynny tynk rozprowadza się w spoiny mię dzy cegł ami, zwł aszcza podczas wibracji, którym poddaje się oszalowanie.

W korzystnej realizacji sposobu według wynalazku cegły umieszcza się tak, że płynny tynk, zwłaszcza podczas wibracji, rozprowadzany jest również pod cegłami.

Zgodnie z zalecanym wykonaniem sposobu według wynalazku płynny tynk można rozprowadzać zgrubnie, korzystnie za pomocą zacieraka jastrychowego.

W trakcie nakładania płynnego tynku zaleca się odmierzanie ilości płynnego tynku tak, aby grubość warstwy po jej rozprowadzeniu wynosiła 1 do 10 mm, zwłaszcza 3 do 4 mm.

PL 199 057 B1

Nadto korzystnie jest, jeśli warstwę płynnego tynku tworzy się w postaci warstwy o właściwościach hydrofobowych. Można warstwę płynnego tynku wytwarzać także jako warstwę zbrojoną, przy czym zbrojenie to można, przykładowo, wykonywać z włókien.

Warstwa płynnego tynku może być również poddana barwieniu.

Wytwarzanie prefabrykowanych płyt w sposób zgodny z wynalazkiem może obejmować etap, w którym za poś rednictwem warstwy płynnego tynku płyty izolacyjne skleja się z przeznaczoną do tynkowania warstwą.

Korzyści, jakie uzyskuje się w następstwie stosowania sposobu wytwarzania prefabrykowanych elementów ściennych z powłoką tynkową według wynalazku generalnie polegają na tym, że uzyskuje się po zdjęciu oszalowania elementy prefabrykowane o jednolicie nałożonych warstwach tynku, odznaczających się jednolitą strukturą i gładkością, które nie wymagają dalszej obróbki powierzchniowej, w rym wygł adzania, filcowania i drapania i są pozbawione pęcherzyków powietrza, tym samym elementy te nadają się do malowania i tapetowania. Powstanie jednolitych, o równomiernej grubości warstw tynku o znacznej gładkoś ci, uzyskuje się wskutek równomiernego rozprowadzania pł ynnego tynku, który jest poddawany wraz z oszalowaniem operacji wibrowania, w trakcie której następuje także proces usuwania powietrza pod wpływem ruchów tynku. Zaletą wynalazku jest także to, że istnieje zalecana możliwość użycia płynnego tynku do nakładania go na wstępnie przygotowaną warstwę pojedynczych, jeszcze nie zaprawionych cegieł, przez co następuje jednoczesne wypełnienie spoin, do których po nałożeniu tynku na cegły, tynk przenika. Operacja ta jest dodatkowo ulepszona pod wpływem wibrowania oszalowania. Powyższe umożliwia wyeliminowanie etapu zaprawiania cegieł przed murowaniem, przez co w jednej operacji zarówno uzyskuje się wytwarzanie stałego rdzenia elementu prefabrykowanego, jak i jego tynkowanie.

Zaprawami, stosowanymi zgodnie z wynalazkiem jako tynki płynne, są np. znane w stanie techniki, modyfikowane zaprawy do zalewania i do wyciskania oraz modyfikacje znanych mas do wyrównywania podłóg. Dzięki swojej płynnej konsystencji tynk rozpływa się równomiernie na leżącej pod nim powierzchni, ponieważ oszalowanie wprawia się w wibracje wraz ze znajdującą się w nim już utwardzoną warstwą, jak np. warstwa betonu, warstwa lekkiego betonu lub warstwa z umieszczonych obok siebie cegieł.

Istnieje także możliwość utworzenia jako warstwy przeznaczonej do tynkowania pierwszej warstwy tynku, którą umieszcza się wcześniej w dowolny sposób na górnej stronie rdzenia elementu prefabrykowanego. Taki przypadek zachodzi na przykład wtedy, kiedy w obszarze zewnętrznym na warstwę tynku gruntującego nanosi się jeszcze jedną warstwę płynnego tynku. Taka warstwa tynku płynnego stanowi wtedy zewnętrzną warstwę tynku, to znaczy warstwę tynkowania zewnętrznego.

Możliwe jest także nanoszenie na element z kilkoma warstwami tynku poszczególnych warstw z użyciem innych znanych środków lub sposobów, jednak wymaga się, aby zapewnić nanoszenie tynku przynajmniej na zewnętrzną warstwę w celu zapewnienia uzyskania jej gładkości i równomiernej grubości.

W przypadku, jeś li dolną warstwę tynku w położonym poziomo oszalowaniu rozprowadza się jeszcze przed wypełnieniem oszalowania materiałem rdzeniowym, np. betonem, lekkim betonem lub cegłami murarskimi, wtedy, po usunięciu oszalowania po przeprowadzeniu sposobu zgodnego z wynalazkiem, uzyskuje się prefabrykowany element ścienny otynkowany zarówno na tej później powstałej stronie wewnętrznej jak również po jego stronie zewnętrznej.

Rdzeń prefabrykowanego elementu może być wykonany, jak wcześniej wspomniano, z różnych materiałów, przy czym z reguły są to rdzenie betonowe, z lekkiego betonu lub warstwa z cegieł murarskich. Rdzeń, utworzony z cegieł może zostać umieszczony w oszalowaniu różnymi sposobami, na przykład można wkładać w oszalowanie również mur utworzony z cegieł już połączonych zaprawą, a więc mur w postaci scalonej, który nastę pnie poddaje się tynkowaniu sposobem zgodnym z wynalazkiem, analogicznie jak warstwę betonową.

Możliwe jest również układanie cegieł muru pojedynczo do formy, przy czym wtedy jeszcze nie są one łączone zaprawą. W celu uzyskania równomiernego odstępu dla spoin między cegłami, można zastosować rozpórkę. W przypadku pojedynczych cegieł, jeszcze nie połączonych zaprawą, płynny tynk stosuje się równocześnie do pokrycia warstwy zewnętrznej cegieł, jak i wypełnienia spoin. Płynny tynk, nanoszony na cegły, rozpływa się wtedy także w spoinach. Proces ten podlega intensyfikacji wskutek wibracji oszalowania. W rezultacie wstępne stosowanie zaprawy staje się zbędne. Wytwarzanie stałego rdzenia elementu prefabrykowanego i tynkowanie odbywa się w trakcie jednej operacji. Dzięki określonemu umieszczeniu cegieł w oszalowaniu, np. przez ich umieszczenie na rozpórkach, tynk bez przeszkód rozpływa się nie tylko w spoinach i na cegłach, lecz również pod nimi, zwłaszcza

PL 199 057 B1 podczas wstrząsania. W takim przypadku, w trakcie jednej operacji, z luźnych leżących obok siebie cegieł wytwarzany jest obustronnie otynkowany prefabrykowany element ścienny.

Ściany oszalowania mogą mieć różną, wysokość, a ich grubość zależy od warstwy betonu względnie od cegieł murarskich, stosowanych jako rdzeń. Zmieniać się mogą również pozostałe wymiary, jak długość i szerokość oszalowania.

Dodatkowe, możliwe wibracje oszalowania ze znajdującymi się w nim materiałami są wzbudzane, najlepiej uzyskuje się dzięki zastosowaniu urządzenia wibracyjnego. Urządzenie to przenosi drgania mechaniczne na oszalowanie i na znajdującą się w oszalowaniu warstwę przeznaczoną do tynkowania. Ruch podczas procesu drgań względnie wibracji może się odbywać w różnych kierunkach. Możliwy jest jednak również taki wariant, zgodnie z którym wibracje, zwłaszcza przy wytwarzaniu małych prefabrykowanych elementów ściennych, są realizowane manualnie. Dzięki wibracjom płynny tynk jeszcze lepiej jest rozprowadzany w oszalowaniu, przy czym wskutek ruchu masy tynkowej usuwane są dodatkowo pęcherzyki powietrza.

Zgodnie z jedną z postaci wykonania zgodnego z wynalazkiem sposobu wytwarzania prefabrykowanych elementów ściennych, płynny tynk rozprowadza się zgrubnie, np. przez zastosowanie zacieraka jastrychowego. W ten sposób można zapewnić szybkie i równomierne rozprowadzanie płynnego tynku na leżącej pod nim warstwie.

Ilość tynku, którym napełnia się oszalowanie, dobiera się przeważnie tak, aby grubość warstwy po jej ostatecznym rozprowadzeniu wynosiła 1 do 10 mm. Ilość tynku należy wymierzyć zwłaszcza tak, żeby warstwa tynku gotowego elementu wynosiła 3 do 4 mm. Tym samym, wykorzystując zgodny z wynalazkiem sposób wytwarzania, zbędne staje się późniejsze wygładzanie i przecieranie tynku. Dzięki temu znacznie upraszcza się nakładanie powłoki rynkowej i tym samym upraszcza się w zakładzie prefabrykacji cały proces produkcji poziomo leżących prefabrykowanych elementów ściennych.

Bezpośrednio po rozprowadzeniu górnej warstwy płynnego tynku można na niej układać płyty izolacyjne i przyklejać je tym samym do poddawanej tynkowaniu warstwy. W ten sposób bezpośrednio w zakładzie moż na wytwarzać i dostarczać na plac budowy prefabrykowane elementy ścienne, już wyposażone w izolację. Zatem zbędne staje się czasochłonne przyklejanie i nakładanie płyt izolacyjnych oraz ich przycinanie dopiero na placu budowy.

Jeśli nakładany płynny tynk jest przeznaczony do stosowania jako tynk zewnętrzny, to może go stanowić warstwa o właściwościach hydrofobowych wobec opadów. Dla specjalnych rozwiązań dodatkowo wyposaża się warstwy płynnego tynku w zbrojenie, zwłaszcza z włókien. Tynk ten może być również barwiony, zarówno do zastosowań w obszarze wewnętrznym, jak również w obszarze zewnętrznym stawianego budynku.

Wynalazek zostanie bliżej objaśniony na podstawie przykładów jego wykonania, przedstawionych na rysunku, na którym fig. 1a przedstawia w widoku perspektywicznym prefabrykowany element ścienny wykonywany sposobem zgodnym z wynalazkiem wraz z przeznaczonym do uzyskiwania wibracji urządzeniem wibracyjnym, a fig. 1b - schemat poddawanego wibracjom oszalowania w przekroju.

Jak pokazano na fig. 1a oszalowanie tworzy rama 1, wykonana z metalu oraz przylegająca doń gładka metalowa płyta 2. W oszalowaniu jest uwidoczniony umieszczony w nim prefabrykowany element ścienny, który został otynkowany obustronnie zgodnie ze sposobem według wynalazku, przy czym w ujęciu w widoku perspektywicznym pokazana jest tylko górna warstwa tynku 5, to znaczy warstwa tynku płynnego. W tylnym obszarze prefabrykowanego elementu ściennego przyklejone są dwa rzędy płyt izolacyjnych 6. Pod metalową płytą 2 umieszczone jest urządzenie 7, które może wprawiać całe oszalowanie wraz z jego wypełnieniem w wibracje. Oszalowanie 1, wraz z przeznaczoną do tynkowania warstwą 4 nałożonego nań tynku, poddaje się wibracjom, które następują w różnych kierunkach, przedstawionych na rysunku za pomocą strzałek. Wibracje poprawiają równomierność rozprowadzenia górnej warstwy tynku 5 w stanie płynnym, a więc jeszcze przed naklejeniem płyt izolacyjnych 6, w oszalowaniu na leżącą pod spodem powierzchnię, w tym przypadku górną stronę płyty betonowej.

Jak pokazano na fig. 1b, oszalowanie, przedstawione w przekroju, wypełnione materiałem, jest usytuowane nad urządzeniem wibracyjnym 7, do którego od górnej strony przylega gładka metalowa płyta 2. Na metalowej płycie 2 jest ułożona metalowa rama 1. Oszalowanie wypełniono najpierw warstwą tynku 3 o grubości 4 mm, na którą wylano następnie warstwę 4 betonu o grubości 18 cm. Po związaniu betonu, od jego górnej strony został naniesiony płynny tynk 5, który najpierw zgrubnie rozprowadzono za pomocą zacieraka jastrychowego. Uruchomienie urządzenia wibracyjnego 7 spowodowało rozprowadzenie płynnego tynku 5 na równomierną grubość 4 mm. Następnie, na jeszcze nie

PL 199 057 B1 wyschnięty płynny tynk 5 nałożono dwa rzędy płyt izolacyjnych 6, nie pokazane na fig. 1b, które przykleiły się tym samym do znajdującej się pod spodem warstwy 4 betonu.

Po wyschnięciu i związaniu wszystkich trzech warstw możliwe się stało usunięcie oszalowania i przetransportowanie prefabrykowanego elementu ściennego w pozycji leżącej lub stojącej na plac budowy.

W y k a z o d n o ś n i k ó w:

rama oszalowania pł yta metalowa warstwa tynku - dolna warstwa przeznaczona do tynkowania pł ynny tynk - górna warstwa tynku wykonana z pł ynnego tynku pł yta izolacyjna urządzenie wibracyjne.

Claims (11)

1. Sposób wytwarzania prefabrykowanych elementów ściennych z powłoką tynkową, znamienny tym, że w procesie wytwarzania elementów ściennych w pozycji leżącej, na znajdującą się w oszalowaniu zewnętrzną, przeznaczoną do tynkowania, wstępnie przygotowaną warstwę (4) z betonu, lekkiego betonu, albo z umieszczonych obok siebie cegieł do robót murarskich nakłada się płynny tynk (5), a oszalowanie (1) wraz z przeznaczoną do tynkowania warstwą (4) i płynnym tynkiem (5) poddaje się wibracji tak, aby płynny tynk (5) utworzył warstwę o równomiernej grubości.

2. Sposób wytwarzania według zastrz. 1, znamienny tym, ż e warstwę płynnego tynku (5) tworzy się jako warstwę tynku zewnętrznego.

3. Sposób wytwarzania wedł ug zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, ż e pł ynny tynk (5) rozprowadza się w spoiny między cegłami, zwłaszcza podczas wibracji.

4. Sposób wytwarzania według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że cegły umieszcza się tak, że płynny tynk (5) rozprowadzany jest również pod cegłami, zwłaszcza podczas wibracji.

5. Sposób wytwarzania wedł ug zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, ż e pł ynny tynk (5) rozprowadza się zgrubnie, korzystnie za pomocą zacieraka jastrychowego.

6. Sposób wytwarzania według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że odmierza się ilość płynnego tynku (5) tak, aby grubość warstwy po jej rozprowadzeniu wynosiła 1 do 10 mm, zwłaszcza 3 do 4 mm.

7. Sposób wytwarzania wedł ug zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, ż e warstwę pł ynnego tynku (5) tworzy się w postaci warstwy o właściwościach hydrofobowych.

8. Sposób wytwarzania wedł ug zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, ż e warstwę pł ynnego tynku (5) wytwarza się jako zbrojoną.

9. Sposób wytwarzania według zastrz. 8, znamienny tym, że zbrojenie wykonuje się z włókien.

10. Sposób wytwarzania według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwę płynnego tynku (5) barwi się.

11. Sposób wytwarzania według zastrz. 1, znamienny tym, że płyty izolacyjne (6) skleja się z przeznaczoną do tynkowania warstwą (4) za pośrednictwem warstwy płynnego tynku (5).