PL190500B1

PL190500B1 - Sposób wytwarzania prefabrykowanego elementu ściennego do stawiania ścian budynków

Info

Publication number: PL190500B1
Application number: PL99336606A
Authority: PL
Inventors: Alexander Bauer
Original assignee: Glatthaar Fertigkellerbau Gmbh
Priority date: 1998-12-17
Filing date: 1999-11-17
Publication date: 2005-12-30
Also published as: PL336606A1; DE59909684D1; EP1010828B1; EP1010828A2; EP1010828A3; ATE268846T1

Abstract

1. Sposób wytwarzania prefabrykowanego ele- mentu sciennego do stawiania scian budynków z twarda warstwa wewnetrzna i twarda warstwa zewnetrzna z betonu, które laczy sie ze soba za po- moca dzwigarów, i z pusta przestrzenia miedzy oby- dwiema twardymi warstwami do pózniejszego zala- nia betonem lub podobnym, znamienny tym, ze po betonowaniu twardej warstwy zewnetrznej (1) na plycie metalowej Iub podobnej, przy jednoczesnym zabetonowaniu dzwigarów kratowych na stronie wewnetrznej (8) twardej warstwy zewnetrznej (1) umieszcza sie, co najmniej jedna warstwe pianki poliuretanowej, i po jej utwardzeniu, wykonana dotychczas czesc obraca sie i w celu wytworzenia twardej warstwy wewnetrznej (3) z wystajacymi 7 p i a n k i p o l i u r e t a n o w e j s w o b o d n y m i k o n c a m i d z w i g a r ó w kratowych, zanurza sie w warstwie betonu znaj- dujacej sie na plycie metalowej lub podobnej i w koncu utwardza sie. Fig.1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania prefabrykowanego elementu ściennego do stawiania ścian budynków, z twardą warstwą wewnętrzną i twardą warstwą zewnętrzną.

Z niemieckiego opisu DE-OS 21 14 827 jest znany sposób wytwarzania prefabrykowanego elementu budowlanego, który umożliwia wytwarzanie w jednej tylko operacji technologicznej każdej postaci skorupowych, pustych prefabrykowanych elementów budowlanych, zaopatrzonych w płyty izolacyjne bez przeznaczonego do usunięcia oszalowania wewnętrznego i bez procesu obracania. W tym opisie podano, że zaproponowany tam sposób wykazuje istotne korzyści w porównaniu do metody odwracania, w której, do wytwarzania prefabryko190 500 wanego elementu budowlanego z dwiema ściennymi częściami skorupowymi położonymi w odstępie naprzeciwko siebie, pierwszą część skorupową ściany betonuje się na płaskim, podobnym do stołu podłożu, z wystającymi z warstwy betonu końcówkami prętów zbrojeniowych i prętami zbrojeniowymi łączącymi i po utwardzeniu podnosi się z jej podłoża. Następnie, podniesioną część skorupową ściany odwraca się o 180° i teraz z końcami przyłączeniowymi prętów zbrojeniowych i końcami prętów łączących, stanowiącymi zbrojenie dla drugiej części skorupowej ściany opuszcza się w ten sposób na warstwę betonu umieszczoną na płaskim podłożu, że zbrojenie umieszczone na końcach prętów łączących i prętów przyłączeniowych zatapia się w tej warstwie betonu. Po utwardzeniu drugiej części skorupowej ściany, prefabrykowany element budowlany jest wykończony i ostatecznie, na miejscu budowy, można wypełnić go w jego końcowym położeniu masą betonową przygotowaną i układaną na miejscu budowy łub lekkim betonem. Sposób podany w tym opisie patentowym, wskazany jako istotnie korzystniejszy w porównaniu z metodą odwracania, nie zyskał jednakże uznania w praktyce, i zamiast niego do wytwarzania prefabrykowanych elementów budowlanych nadal jest używana metoda odwracania, przy czym za pomocą odpowiednich maszyn część skorupową ściany odwraca się razem z powierzchnią służącą pierwotnie jako powierzchnia przylegania.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu, który umożliwia wytwarzanie za pomocą metody odwracania już zaopatrzonego w izolację prefabrykowanego elementu ściennego powyżej opisanego rodzaju.

Ten problem został rozwiązany według wynalazku za pomocą sposobu wytwarzania prefabrykowanego elementu ściennego do stawiania ścian budynków z twardą warstwą wewnętrzną i twardą warstwą zewnętrzną, które łączy się ze sobą za pomocą dźwigara, i z pustą przestrzenią między obydwiema twardymi warstwami, służącą do późniejszego wypełnienia betonem łub podobnym materiałem, w którym po betonowaniu twardej warstwy zewnętrznej na płycie metalowej lub podobnej, przy jednoczesnym zabetonowaniu dźwigarów kratowych, na stronie wewnętrznej twardej warstwy zewnętrznej umieszcza się jedną lub kilka warstw pianki poliuretanowej o żądanej wysokości, a po utwardzeniu się pianki poliuretanowej wykonaną dotychczas część obraca się i w celu wytworzenia twardej warstwy wewnętrznej z wystającymi z pianki poliuretanowej swobodnymi końcami dźwigarów kratowych zanurza się w warstwie betonu znajdującej się na płycie metalowej lub podobnej i w końcu utwardza się.

Betonowanie twardej warstwy zewnętrznej na płycie metalowej lub podobnej, w celu późniejszego odłączenia następuje w znany sposób i zapewnia dzięki temu nie tylko gładką powierzchnię zewnętrzną twardej warstwy zewnętrznej, lecz również gładką powierzchnię twardej warstwy wewnętrznej, która w celu osiągnięcia powierzchni płytowej nie wymaga obróbki wykończającej.

Stosownie do szczególnie korzystnej cechy sposobu według wynalazku jeszcze nie reagującą i jeszcze płynną piankę poliuretanową rozmieszcza się za pomocą strumienia powietrza.

Zwłaszcza wtedy, gdy według kolejnej korzystnej cechy sposobu, piankę poliuretanową wylewa się ze stałą prędkością w postaci pasm na powierzchnię betonu, powoduje to zlewanie się materiału w pojedyncze pasma, tak, że uzyskuje się równomierne rozłożenie pianki na powierzchni.

Według korzystnej cechy sposobu, jednocześnie z wylewaniem następnego pasma, poprzednie, wcześniej odlane pasmo nadmuchuje się.

Pozwala to na racjonalny sposób pracy za pomocą odpowiednio skonstruowanej maszyny, przy czym korzystnie, powietrze nadmuchuje się wirowo na obydwa wcześniej nalane pasma.

W wyniku jednoczesnego ruchu do przodu, wzdłuż pasma powstaje przez to, poruszający się w kierunku wzdłużnym pasm, wmowy ruch powietrza, który prowadzi do pożeranego rozłożenia pianki poliuretanowej na powierzchni betonu.

Korzystnie, natężenie przepływu powietrza wynosi 1 do 2 m³/min, a ciśnienie 1,5 do 2 bar.

Korzystnie, w celu równomiernego rozmieszczenia pianki, powierzchnię betonu wstrząsa się za pomocą wibratora elektromagnetycznego z częstością od 5 do 7 Hz i z amplitudą drgań od 1,5 do 3,5 mm.

Wysokość warstwy utwardzonej pianki wynika z pierwotnie nałożonej ilości nieutwardzonej pianki poliuretanowej, przy czym tę wysokość reguluje się przez zmianę prędkości nakładania, przy danym czasie reakcji.

190 500

W praktyce uzyskuje się warstwę spienioną o czterdziestokrotnej wysokości nalanej na płytę betonową warstwy płynnej, nie utwardzonej pianki poliuretanowej.

Według kolejnej korzystnej cechy sposobu, w celu osiągnięcia stałej wysokości, pasma nieutwardzonej pianki poliuretanowej umieszcza się w odstępach od 15 do 20 cm.

Korzystnie, przed dostarczeniem nieutwardzonej pianki poliuretanowej, na obwodzie powierzchni betonowej umieszcza się oszalowanie z materiału izolacyjnego, które zapobiega spływaniu płynnej pianki poliuretanowej z płyty betonowej i posiada wysokość, która odpowiada, zwłaszcza później utwardzonej warstwie pianki poliuretanowej.

Szczególnie korzystnie dla przyczepności pianki poliuretanowej, przed dostarczeniem pianki poliuretanowej nagrzewa się powierzchnię betonową do temperatury od 15°C do 50°C, zwłaszcza 30°C do 35°C.

Korzystnie wreszcie, w celu osiągnięcia dobrej przyczepności i odpowiedniego spienienia na powierzchnię betonową nalewa się piankę poliuretanową o lepkości od 500 do 1500 mPa-s.

-Za pomocą wykonanego sposobem według wynalazku prefabrykowanego elementu ściennego można bez trudności osiągnąć wymagane zdolności izolacyjne. Po ustawieniu na miejscu budowy, pustą przestrzeń zalewa się w znany sposób, tak, że wskutek bezspoinowego zalewania uzyskuje się dużą stateczność. Aby skrócić czas budowy i zredukować czynności przypadające po wzniesieniu ścian, na gładkiej, twardej warstwie zewnętrznej można bezpośrednio umieścić tynk podkładowy i tynk trójwarstwowy filcowany.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania został objaśniony na podstawie rysunku, na którym na fig. 1 przedstawiony jest przekrój prefabrykowanego elementu ściennego i na fig. 2 - widok z góry na swobodnie wytworzone pasma pianki poliuretanowej.

Na fig. 1 przedstawiono boczny przekrój prefabrykowanego elementu ściennego wykonanego według wynalazku, z twardą warstwą zewnętrzną 1 i twardą warstwą wewnętrzną 3 umieszczoną w odstępie od twardej warstwy zewnętrznej 1. Twarda warstwa zewnętrzna 1 i twarda warstwa wewnętrzna 3 są połączone za pomocą znanych dźwigarów kratowych, znanych na rynku niemieckim jako dźwigary, KTW, które składają się z jednego pasa górnego 5 i dwóch pasów dolnych 4 oraz z ukośnych łączników 6. Osobliwość dźwigarów kratowych zastosowanych w przykładzie wykonania polega na tym, że są one zbudowane z nierdzewnego materiału, jak na przykład V2A, V4A lub ze stali cynkowanej ogniowo. Na wewnętrznej stronie 8 twardej warstwy zewnętrznej 1, w kilku warstwach, aż do osiągnięcia pożądanej grubości, umieszcza się porowatą warstwę izolacyjną 2 z pianki poliuretanowej. Między warstwą izolacyjną 2 i twardą warstwą wewnętrzną 3 znajduje się pusta przestrzeń 7, którą na miejscu budowy zalewa się betonem wypełniającym. Twarda warstwa zewnętrzna 1 i twarda warstwa wewnętrzna 3 posiadają w tej konstrukcji grubość od 4 do 6 cm. W celu zapewnienia wystarczającej wytrzymałości mechanicznej, w zależności od pożądanej izolacyjności, warstwa izolacyjna wynosi od 2 do 15 cm, a pusta przestrzeń 7 ma przynajmniej wymiar 8 cm. Poszczególne dźwigary kratowe umieszcza się zwykle w odstępach, co 50 cm na długości gotowego prefabrykowanego elementu ściennego. Warstwa izolacyjna 2 składa się z kilku warstw, które nakłada się jedna na drugiej, na stronie wewnętrznej 8 twardej warstwy zewnętrznej 1. Na figurze rysunku są przedstawione symbolicznie dwie warstwy. W wyniku zastosowania pianki poliuretanowej zapewnia się z jednej strony dobrą przyczepność pianki na stronie wewnętrznej 8 oraz poszczególnych warstw między sobą. Wprowadzanie poszczególnych warstw warstwy izolacyjnej 2 jest wymagane dlatego, że materiał wprowadza się w postaci płynnej. Jego grubość, czyli wysokość warstwy zmienia się na skutek spienienia. Jeśli zatem nanosi się kilka warstw, poprzednia warstwa powinna być utwardzona, zanim naniesie się warstwę drugą, ponieważ, w innym przypadku, ze względu na rodzaj materiału pianki poliuretanowej, warstwy mogłyby rozpłynąć się jedna w drugiej i końcowa wysokość warstwy izolacyjnej 2 byłaby trudna do określenia.

Przed obrotem twardej warstwy zewnętrznej 1, w celu wprowadzenia pianki poliuretanowej na powierzchnię betonową strony wewnętrznej 8 twardej warstwy zewnętrznej 1, dla osiągnięcia w pełni dwuwymiarowej przyczepności między betonem i pianką poliuretanową, wylewa się ją na suchą, wolną od kurzu, korzystnie posiadającą temperaturę od 30°C do 35°C powierzchnię betonu. Wylanie następuje w postaci pasm w odstępach od 15 do 20 cm, przy czym jednocześnie powierzchnię betonową wstrząsa się z częstością od 5 do 7 Hz i amplitudą

190 500 od 1,5 do 3,5 mm. W celu osiągnięcia dodatkowo jeszcze lepszego rozmieszczenia przy zalewaniu, można piankę poliuretanową nadmuchiwać za pomocą regulowanych dysz powietrza w zakresie od 30 do 80 Pa (3-8 bar) przy ciśnieniu około 70 Pa (7 bar), tak, że materiał zalewowy rozpryskuje się. Aby zapobiec spłynięciu płynnej pianki poliuretanowej z płyty betonowej, powierzchnię betonu przed zalaniem zaopatruje się na obrzeżu w materiał izolacyjny jako oszalowanie. Na odcinku nanoszenia dostarczanie następuje ze stałą prędkością. Na jeszcze nie reagującą, ale już dostarczoną piankę poliuretanową, najeżdża się wirem powietrznym 9, a zatem jeszcze płynną piankę poliuretanową rozmieszcza się na powierzchni betonu. Wir powietrzny 9 umieszcza się przy tym w ten sposób, że podczas odlewania drugiego lub trzeciego pasma, pierwsze i drugie pasmo 10, 11 nadmuchuje się. Za pomocą wiru powietrznego 9 przez nadmuchiwanie obydwa te pasma formuje się razem bez szwu. Ruch wiru powietrznego 9 w kierunku wzdłużnym pasma następuje z taką samą prędkością, jak rozbijanie pianki poliuretanowej, tak, że przy automatycznym sposobie jest wymagana tylko jedna prędkość przemieszczenia materiału do przodu. Za pomocą obracającego się wiru powietrznego 9, jak przedstawiono na fig. 2, na już wylanych pasmach 10, 11 wytwarza się ruch powietrza przypominający wir. Natężenie przepływu powietrza wynosi przy tym w przykładzie wykonania 1,5 m³ /min, przy czym nadmuchuje się je za pomocą ciśnienia od 1,5 do 2 bar. Dzięki temu można osiągnąć optymalną przyczepność pianki poliuretanowej na powierzchni betonu, przy czym, na przykład, wylewa się nie utwardzoną, płynną piankę poliuretanową o grubości 2 cm, która po utwardzeniu posiada ostatecznie grubość 40 cm.

Prefabrykowany element ścienny z izolacją można wytwarzać dzięki temu tanio i szybko.

190 500

Fig.1

Fig. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania prefabrykowanego elementu ściennego do stawiania ścian budynków z twardą warstwą wewnętrzną i twardą warstwą zewnętrzną z betonu, które łączy się ze sobą za pomocą dźwigarów, i z pustą przestrzenią między obydwiema twardymi warstwami do późniejszego zalania betonem lub podobnym, znamienny tym, że po betonowaniu twardej warstwy zewnętrznej (1) na płycie metalowej lub podobnej, przy jednoczesnym zabetonowaniu dźwigarów kratowych na stronie wewnętrznej (8) twardej warstwy zewnętrznej (1) umieszcza się, co najmniej jedną warstwę pianki poliuretanowej, i po jej utwardzeniu, wykonaną dotychczas część obraca się i w celu wytworzenia twardej warstwy wewnętrznej (3) z wystającymi z pianki poliuretanowej swobodnymi końcami dźwigarów kratowych, zanurza się w warstwie betonu znajdującej się na płycie metalowej lub podobnej i w końcu utwardza się.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jeszcze nie reagującą i jeszcze płynną piankę poliuretanową rozmieszcza się za pomocą strumienia powietrza.
3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że piankę poliuretanową nalewa się ze stałą prędkością w postaci pasm (10,11) na powierzchnię betonu.
4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że jednocześnie z nalewaniem następnego pasma (10,11) nadmuchuje się poprzednie pasmo.
5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że jednocześnie z nalewaniem pasma, na obydwa wcześniej nalane pasma (10,11) nadmuchuje się wirowo powietrze.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że natężenie przepływu powietrza wynosi 1 do 2 m³/min a ciśnienie wynosi 1,5 do 2 bar.
7. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że w celu równomiernego rozmieszczenia pianki, spodnią powierzchnię betonową wstrząsa się za pomocą wibratora elektromagnetycznego z częstością od 5 do 7 Hz i amplitudą od 1,5 do 3,5 mm.
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wysokość warstwy pianki poliuretanowej reguluje się przez zmianę prędkości nakładania.
9. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że nieutwardzone pasma (10, 11) pianki poliuretanowej umieszcza się w odstępach od 15 do 20 cm.
10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przed dostarczeniem nieutwardzonej płynnej pianki poliuretanowej, na obwodzie powierzchni betonowej umieszcza się oszalowanie z materiału izolacyjnego.
11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przed dostarczeniem pianki poliuretanowej powierzchnię betonową podgrzewa się do temperatury od 15°C do 50°C, zwłaszcza 30°C do 35°C.
12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na powierzchnię betonu nalewa się piankę poliuretanową o lepkości od 500 do 1500 mPa-s.