PL197060B1 - Strzykawka bezigłowa - Google Patents

Abstract

1. Strzykawka bezig lowa zawieraj aca wy- zwalacz, generator gazu przed lu zony komor a rozpr ezn a gazów, t lok, rurk e wyrzutow a, przy czym cz astki sk ladnika czynnego s a umiesz- czone na zewn atrz tej rurki, a gazy wyemitowa- ne przez generator przy pomocy przesuwania t loka powoduj a przemieszczanie cz astek do rurki wyrzutowej, a nast epnie nadawanie im pr edko sci w rurce wyrzutowej, znamienna tym, ze t lok (13, 76, 113) ma kalibrowan a os lon e (14, 79, 114), która jest umieszczona przed uwolnionymi cz astkami sk ladnika czynnego w rurce wyrzutowej (4, 54, 104). PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 197060 (21) Numer zgłoszenia: 355449 ^{(13) B1} (22) Data zgłoszenia: 18.12.2000 ^{(51) Int.Cl.}

A61M 5/30 (2006.01) (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

18.12.2000, PCT/FR00/03567 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

05.07.2001, WO01/47585 PCT Gazette nr 27/01

(54) Strzykawka bezigłowa
(30) Pierwszeństwo: 27.12.1999,FR,99/16536	(73) Uprawniony z patentu: CROSSJECT,Paryż Cedex,FR (72) Twórca(y) wynalazku: Patrick Alexandre,Gray,FR
(43) Zgłoszenie ogłoszono:	Georges Baud,La Crau,FR
19.04.2004 BUP 08/04	Guy Delannoy,Saint Medard En Jallesn,FR Denis Roller,La Ferte Alais,FR
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:
29.02.2008 WUP 02/08	(74) Pełnomocnik: Szafruga Anna, POLSERVICE, Kancelaria Rzeczników Patentowych Sp. z o.o.

⁽⁵⁷⁾ 1. Strzykawka bezigłowa zawierająca wyzwalacz, generator gazu przedłużony komorą rozprężną gazów, tłok, rurkę wyrzutową, przy czym cząstki składnika czynnego są umieszczone na zewnątrz tej rurki, a gazy wyemitowane przez generator przy pomocy przesuwania tłoka powodują przemieszczanie cząstek do rurki wyrzutowej, a następnie nadawanie im prędkości w rurce wyrzutowej, znamienna tym, że tłok (13, 76, 113) ma kalibrowaną osłonę (14, 79, 114), która jest umieszczona przed uwolnionymi cząstkami składnika czynnego w rurce wyrzutowej (4, 54, 104).

PL 197 060 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest strzykawka bezigłowa. Strzykawki tego typu są stosowane przy wykonywaniu śródskórnych, podskórnych albo domięśniowych zastrzyków wprowadzających różne składniki czynne w postaci proszku i stosowane przy leczeniu ludzi albo zwierząt.

Znane są ze stanu techniki strzykawki bezigłowe, które działają na zasadzie wytworzenia uderzenia w celu porwania stałych cząstek składnika czynnego.

W opisie patentowym nr WO 84/24263 ujawniono strzykawkę bezigłową działającą na zasadzie uwolnienia rezerwy sprężonego gazu w celu porwania stałych cząstek składnika czynnego. W tym rozwiązaniu jedną z głównych cech charakterystycznych jest to, że cząstki są stale utrzymywane na drodze gazów pomiędzy dwiema dającymi się przebić membranami i nie bierze się pod uwagę magazynowania cząstek poza głównym obiegiem wyrzucania cząstek.

Opis patentowy nr WO 99/01169 ujawnia strzykawkę bezigłową mającą kapsułkę, która zawiera składnik czynny. Kapsułka jest utworzona z dwóch sprzężonych elementów, z których jeden jest ruchomy. Pod działaniem gazu wpływającego pod ciśnieniem ruchomy element kapsułki przemieszcza się stwarzając w ten sposób przejście przez tę kapsułkę. Wówczas składnik czynny jest porywany do tego przejścia przez znajdujące się pod ciśnieniem gazy, a następnie jest wdmuchiwany w kierunku skóry pacjenta. Zgodnie z tym rozwiązaniem składnik czynny jest zawsze utrzymywany na drodze gazów i powstanie przejścia w celu umożliwienia ucieczki składnika czynnego dokonuje się drogą przemieszczania, wzdłuż osi strzykawki, jednego z elementów składowych układu do zatrzymania cząstek.

Istnieją też urządzenia, takie jak urządzenie znane, na przykład, z amerykańskiego opisu patentowego nr US 5 478 744, które umożliwiają bombardowanie komórek cząstkami obojętnymi albo biologicznie czynnymi. Zasada działania polega na uwalnianiu gazu pod ciśnieniem w rurce, która może być zasilana z boku cząstkami. Należy jednak przy tym stwierdzić, że są to urządzenia laboratoryjne, pewne w działaniu, lecz ciężkie i zajmujące dużo miejsca, których cechy charakterystyczne nie dają się bezpośrednio przenieść na obiekt lekki, o małej wielkości, taki jak bezigłowa strzykawka.

Celem wynalazku jest strzykawka bezigłowa.

Strzykawka bezigłowa zawierająca wyzwalacz, generator gazu przedłużony komorą rozprężną gazów, tłok, rurkę wyrzutową, przy czym cząstki składnika czynnego są umieszczone na zewnątrz tej rurki, a gazy wyemitowane przez generator przy pomocy przesuwania tłoka powodują przemieszczanie cząstek do rurki wyrzutowej, a następnie nadawanie im prędkości w rurce wyrzutowej, według wynalazku charakteryzuje się tym, że tłok ma kalibrowaną osłonę, która jest umieszczona przed uwolnionymi cząstkami składnika czynnego w rurce wyrzutowej.

Korzystnie generator gazu jest generatorem pirotechnicznym, który składa się z ładunku pirotechnicznego i urządzenia inicjującego.

Korzystnie w co najmniej jednym umieszczonym na stałe otworku usytuowanym na zewnątrz przewodu rurki wyrzutowej są umieszczone cząstki składnika czynnego, przy czym każdy otworek jest zamknięty tłokiem umieszczonym w rurce wyrzutowej, przy czym tłok jest przesuwalny w rurce wyrzutowej za pomocą gazów otwierając każdy otworek i uwalniając cząstki składnika czynnego.

Korzystnie cząstki składnika czynnego uwolnione z otworków przez tłok są przesuwane naprzód w rurce wyrzutowej za pomocą urządzenia napędowego.

Korzystnie strefa komory rozprężnej usytuowana w pobliżu generatora gazu jest połączona z otworkami, w których umieszczone są cząstki składnika czynnego, za pomocą co najmniej jednego przewodu, przy czym gaz płynący tym co najmniej jednym przewodem stanowi urządzenie napędowe.

Korzystnie końcowa część każdego przewodu usytuowana naprzeciwko tłoka zawiera cząstki składnika czynnego.

Korzystnie tłok stanowi wydrążony cylindryczny korpus, którego ścianka boczna ma co najmniej jeden otwór.

Korzystnie rurka wyrzutowa ma urządzenie blokujące i ustalające tłok usytuowane pomiędzy tłokiem i końcem rurki wyrzutowej, przy czym każdy otwór ścianki bocznej tłoka pokrywa się z każdym otworkiem umieszczonym na zewnątrz przewodu rurki wyrzutowej.

Korzystnie tłok jest usytuowany w rurce wyrzutowej przy jednoczesnym ustawieniu osłony przed otworami, zaś grubość osłony jest podatna na zniszczenie przy pewnym ciśnieniu progowym osiąganym przez gazy, przy zatrzymaniu tłoka przez urządzenie blokujące.

Korzystnie w rurce wyrzutowej jest umieszczony poprzeczny kanał, w którym jest usytuowany tłok, posiadający część pełną i część wydrążoną zawierającą cząstki składnika czynnego, przy czym

PL 197 060 B1 tłok, który znajduje się w poprzecznym kanale, początkowo zamykając rurkę wyrzutową swoją pełną częścią, jest zamontowany ruchomo wzdłuż poprzecznego kanału i jest przesuwany za pomocą urządzenia popychającego, aż do umieszczenia swojej wydrążonej części w przedłużeniu rurki wyrzutowej.

Korzystnie strefa komory rozprężnej usytuowana w pobliżu generatora gazu jest połączona z poprzecznym kanał em za pomocą przewodu, przy czym gaz pł yną cy tym przewodem stanowi urzą dzenie popychające.

Korzystnie w poprzecznym kanale jest umieszczony element blokujący do utrzymywania tłoka w położeniu, w którym jego część wydrążona stanowi przedłużenie rurki wyrzutowej.

Korzystnie wydrążona część tłoka zawierająca cząstki składnika czynnego jest początkowo zamknięta przez ściankę poprzecznego kanału.

Korzystnie osłona jest usytuowana na poziomie wydrążonej części tłoka, którego przemieszczenie otwiera wydrążoną część i doprowadza cząstki składnika czynnego do rurki wyrzutowej, zaś osłona ustępuje powyżej pewnego ciśnienia progowego wyrzucając cząstki składnika czynnego.

Korzystnie urządzenie popychające stanowi sprężyna.

Bezigłowa strzykawka według wynalazku wyrzuca stałe cząstki składnika czynnego dzięki wystąpieniu efektu udarowego wywołanego przez gaz pod ciśnieniem, umożliwiając przeprowadzenie dwóch następujących etapów: przede wszystkim cząstki, które nie są usytuowane w zewnętrznych gniazdkach rurki wyrzutowej, są uwalniane w tej rurce, a następnie fala uderzeniowa przepływa przez rurkę unosząc ze sobą znajdujące się już w ruchu cząstki. W ten sposób strzykawka bezigłowa według wynalazku ma do dyspozycji układ porywający cząstki, zajmujący mało miejsca, skuteczny i sprawny, unikając jednocześnie stałego utrzymywania cząstek składnika czynnego na drodze gazu. W ten sposób czą stki skł adnika czynnego są odizolowane i cał kowicie niedostę pne, zwię kszają c w ten sposób niezawodność strzykawki. Co więcej, ponieważ cząstki są przedmuchiwane swobodnie w rurce wyrzutowej przed przejś ciem fali uderzeniowej, to ryzyko wyrzucenia fragmentów zanieczyszczeń pochodzących, na przykład, z membran do zatrzymywania cząstek składnika czynnego, jest zerowe.

Strzykawka bezigłowa według wynalazku jest szczególnie korzystnie przystosowana do wstrzykiwania pylistego składnika czynnego w postaci suchego proszku. Główną jej cechą charakterystyczną jest możliwość przybywania cząstek składnika czynnego bezpośrednio w rurce wyrzutowej zanim nie zostaną one porwane przez gazy płynące tą rurką. Taka strzykawka wykazuje swoją pełną skuteczność, gdy przedział czasowy pomiędzy momentem, w którym cząstki są uwalniane w rurce wyrzutowej, i momentem, w którym działa z nimi fala uderzeniowa, jest krótki, to jest rzędu milisekundy albo kilku milisekund.

Faktycznie, w momencie, w którym cząstki są przedmuchiwane, powinny one znajdować się jeszcze w fazie rozproszenia w strzykawce, w postaci mniej lub bardziej jednorodnej chmury aby nie miały jeszcze czasu ponownie się przegrupować pod działaniem prostej siły ciężkości. Ten warunek jest konieczny dla zapewnienia jednorodnego wstrzykiwania bez nieumyślnego uprzywilejowania poszczególnych stref uderzeniowych na skórze pacjenta.

Generator gazu jest korzystnie generatorem pirotechnicznym składającym się z ładunku pirotechnicznego i urządzenia inicjującego. Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem wynalazku urządzenie inicjujące stanowi urządzenie udarowe oraz spłonka stosowane aktualnie w przemyśle pirotechnicznym. Możliwe jest także inicjowanie ładunku pirotechnicznego za pomocą innych środków, a zwłaszcza środków zawierających w sobie albo kryształ piezoelektryczny albo iglicę zapalnika albo nawet ogniwo. Strzykawka bezigłowa według wynalazku może działać także z generatorem gazu utworzonym przez rezerwę gazu pod ciśnieniem. Wyzwalacz jest usytuowany korzystnie na jednym z końców strzykawki w postaci guzika przyciskowego w celu ułatwienia jej chwytania i uruchomiania.

Zgodnie z pierwszym przykładem wykonania wynalazku cząstki składnika czynnego znajdują się w co najmniej jednym nieusuwalnym zewnętrznym otworku na przewodzie rurki, przy czym każdy otworek jest zamknięty tłokiem umieszczonym w tej rurce, który może przemieszczać się pod działaniem gazów w celu otwarcia każdego otworka i uwolnienia cząstek w rurce wyrzutowej. Urządzenie napędowe umożliwia korzystnie cząstkom uwolnionym przez tłok popychanie ich w rurce ze swojego otworka. W związku z tym, ponieważ celem jest wstrzykiwanie największej ilości składnika czynnego zawartego w strzykawce, to niezbędne jest zapewnienie całkowitego opróżnienia wszystkich otworków, tak aby wszystkie cząstki znajdowały się w położeniu wyrzucania. Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem wynalazku urządzenie napędzające realizuje się drogą pobierania gazu dzięki co najmniej jednemu przewodowi łączącemu strefę komory usytuowaną w pobliżu generatora gazu z otworkami cząstek, przy czym zwłaszcza istnieje tyle rurek, ile otworków cząstek. W ten sposób urządzenie do

PL 197 060 B1 napędzania cząstek opiera się o istniejące wstępnie źródło energii nie wymagające więcej miejsca na skutek dodatkowego, oddzielnego i samodzielnego urządzenia. Cząstki są umieszczone korzystnie w końcowej części każ dej rurki, naprzeciw tłoka. Dokładniej mówiąc, cząstki znajdują się w przestrzeni ograniczonej z jednej strony przez tłok, a z drugiej strony przez cienką folię usytuowaną poprzecznie w rurce. Ta cienka folia moż e być utworzona, na przyk ł ad, przez ulegają c ą pę knię ciu membranę o bardzo mał ej gruboś ci, która nie moż e przeciwstawić się ciś nieniu wyższemu niż 10 barów, albo przez membranę porowatą.

Zgodnie z innym rozwiązaniem wynalazku cząstki są zablokowane w swoim otworku pomiędzy tłokiem i wstępnie naprężoną sprężyną, tak że gdy tłok nie zamyka już otworków, to każda sprężyna będzie odprężać się i popychać cząstki w rurce. Tłok jest utworzony korzystnie przez wydrążony cylindryczny korpus, którego ścianka boczna ma co najmniej jeden otwór, przy czym korzystnie istnieje tyle otworów, ile przewiduje się otworków dla cząstek, a otworki są rozmieszczone równomiernie dookoła rurki, są współliniowe i znajdują się w regularnych odstępach. Rurka ma korzystnie urządzenie do blokowania i umieszczania tłoka, znajdujące się pomiędzy tłokiem i końcem rurki, przez który cząstki są wyrzucane. Urządzenie blokujące korzystnie służy do zatrzymywania tłoka przez gazy, w położeniu, w którym każdy otwór jego ścianki bocznej odpowiada każdemu otworkowi cząstek. W ten sposób pod działaniem ciśnienia wytworzonego przez gazy tłok przemieszcza się i blokuje się w położeniu, które umożliwia cząstkom zajęcie części rurki. Tłok ma korzystnie poprzeczną osłonę i jest usytuowany w rurce w taki sposób, aby ta osłona była usytuowana przed otworami, przy czym osłona ma taką grubość, aby ustąpić przy pewnym ciśnieniu progowym osiągniętym przez gazy, gdy tłok jest zatrzymywany przez urządzenie blokujące.

Działanie strzykawki według tego korzystnego rozwiązania wyróżnia się kolejno dwiema fazami: pierwszą, w czasie której tłok przemieszcza się i blokuje względem urządzenia blokującego, umożliwiając w ten sposób uwalnianie cząstek w rurce, i drugą, następującą zaraz po fazie pierwszej, podczas której wzrasta ciśnienie gazów w przestrzeni zawartej pomiędzy generatorem gazu i osłoną, aż do osiągnięcia pewnej wartości progowej, co pociąga za sobą perforację osłony. Nagłe uwolnienie gazów pod ciśnieniem na skutek przerwania osłony wytwarza falę ciśnieniową podobną do fali uderzeniowej. Fala wysłana w ten sposób do rurki wyrzutowej wprawia w ruch cząstki w postaci chmury, które są wyrzucane z wielką prędkością. Urządzenie blokujące jest utworzone korzystnie przez koronkę umocowaną we wnętrzu rurki. W związku z tym element tworzący urządzenie blokujące powinien służyć jako ogranicznik dla tłoka, lecz nie powinien utrudniać przechodzenia cząstek. Ten element powinien zatem być perforowany i może przyjmować także, na przykład, postać poprzecznej kratki.

Zgodnie z drugim korzystnym rozwiązaniem wynalazku przez rurkę przechodzi poprzeczny kanał, w którym znajduje się tłok, który składa się z części pełnej i części wydrążonej zawierającej cząstki, a sam tłok, który znajduje się w poprzecznym kanale, tak że zamyka początkowo rurkę swoją pełną częścią, może przemieszczać się wzdłuż poprzecznego kanału dzięki urządzeniu popychającemu aż do usytuowania się jego wydrążonej części w przedłużeniu rurki. Urządzenie popychające realizuje się korzystnie drogą pobierania gazu dzięki rurce łączącej strefę komory usytuowaną w pobliżu generatora gazu i poprzeczny kanał. Podobnie do tego, co jest opisane w pierwszym przykładzie wykonania, według wynalazku urządzenie popychające tłok, a zatem i cząstki, opiera się na wstępnie istniejącym źródle energii umożliwiając zyskanie miejsca i będąc jednocześnie szczególnie sprawne. Poprzeczny kanał ma korzystnie do dyspozycji środek blokujący do utrzymywania tłoka w położeniu, w którym jego wydrążona część znajduje się w przedłużeniu rurki. Zatem w pierwszym momencie tłok pod działaniem gazów przemieszcza się uwalniając cząstki składnika czynnego w rurce i usuwając ich ograniczenie. Zawierająca cząstki, wydrążona część tłoka jest początkowo korzystnie zamknięta przez ściankę poprzecznego kanału. Część wydrążona tłoka ma korzystnie osłonę, tak że przemieszczając się tłok otwiera swoją część wydrążoną i doprowadza cząstki do rurki, a osłona jest przeznaczona do przeniesienia na zewnątrz ciśnienia progowego w celu wypchnięcia cząstek. Osłona jest umieszczona korzystnie przed cząstkami patrząc w kierunku rozchodzenia się gazów w strzykawce, tak że ulega ona przerwaniu i wytwarza falę uderzeniową bezpośrednio przed oddziaływaniem z cząstkami już znajdującymi się w ruchu.

W ten sposób, gdy tłok przemieścił się i jest zablokowany przez środek blokują cy poprzecznego kanału, strzykawka ma kolejno ustawione w sposób ciągły: generator gazu, komorę rozprężną gazów spalinowych ograniczoną osłoną tłoka, osłonę, cząstki składnika czynnego, które są uwolnione, i wreszcie rurkę do wyrzucania cząstek. Gdy gazy już raz osiągnęły ciśnienie progowe, to osłona ustępuje, a tak wytworzone uderzenie przyspiesza gwałtownie uwolnione cząstki usytuowane za osłoną patrząc

PL 197 060 B1 w kierunku ruchu gazów i wyrzuca je w kierunku skóry pacjenta. Zgodnie z innym rozwią zaniem wynalazku tłok może mieć także postać szczelnego początkowo podzespołu, w którym zwłaszcza część wydrążona jest zamknięta za pośrednictwem dwóch wymiennych języczków. W przypadku takiej konfiguracji przemieszczanie się tłoka w poprzecznym kanale pozwala na wycofanie jednego z dwóch języczków w celu uprzedniego uwolnienia cząstek w rurce, przy czym drugi języczek odgrywa rolę osłony. Języczek może być także odrywany, przy czym celem podstawowym jest utworzenie otworu w celu umoż liwienia zniesienia ograniczenia i uwolnienia czą stek przed ich przyspieszeniem przez falę uderzeniową w rurce. Zgodnie z innym rozwiązaniem wynalazku urządzenie popychające stanowi sprężynę. Sprężyna jest korzystnie wstępnie naprężona pomiędzy tłokiem transportującym cząstki, zablokowanym względem wymiennego ogranicznika, i jednym z końców poprzecznego kanału. Uruchomianie wyzwalacza pociąga za sobą korzystnie z jednej usunięcie ruchomego ogranicznika, umożliwiając w ten sposób przemieszczanie się tłoka pod działaniem sprężyny, która rozpręża się, a z drugiej strony aktywację generatora gazu w celu spowodowania pojawienia się gazu w rurce wyrzutowej. Te dwa działania są niezależne od siebie i powinny z upływem czasu być bardzo słabe w celu zapewnienia jednorodnego wstrzykiwania uwolnionych cząstek.

Strzykawki bezigłowe według wynalazku mają zalety związane z działaniem poprzez udar, zwłaszcza pod względem prędkości wyrzucania cząstek, zapewniając jednocześnie słabe utrzymywanie cząstek w sposobie magazynowania.

Co więcej, wielka zmienność kompozycji pirotechnicznych, które mogą stanowić źródło energii strzykawki, pozwala na wielką elastyczność przy stosowaniu, umożliwiając nastawianie parametrów silnika strzykawki w przypadku jej zastosowania.

Poza tym, gdy popychanie cząstek w rurce wyrzutowej jest zapewnione przez pobieranie gazów spalinowych i gdy generator gazu zawiera ładunek pirotechniczny o bardzo małej wielkości, to strzykawka bezigłowa jest wyposażona w bardzo sprawny, lecz zajmujący mało miejsca mechanizm działania, i nadaje mu szczególnie wyraźny charakter funkcyjny.

Reasumując przedmiotem wynalazku jest bezigłowa strzykawka, w której stosuje się generator gazu przeznaczony do wytwarzania fali ciśnieniowej w celu wypchnięcia cząstek składnika czynnego. Przebijana osłona umieszczana na drodze gazu umożliwia uzyskanie poziomu progowego ciśnienia, które umożliwia wyrzucanie cząstek z dostatecznie dużą prędkością. W związku z tym nagłe uwolnienie gazów wytwarza w strzykawce falę uderzeniową i to właśnie ta fala niesie i przyspiesza cząstki w celu ich wyrzucenia. Specyficzność wynalazku polega na tym, ż e cząstki począ tkowo izolowane od głównego obiegu wyrzucania ze strzykawki wprowadza się najpierw na drogę gazów bezpośrednio przed ich zdmuchnięciem przez falę uderzeniową na skórę pacjenta.

Strzykawka bezigłowa uwidoczniona jest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia strzykawki bezigłowej według wynalazku w pierwszym przykładzie wykonania, we wzdłużnym przekroju osiowym, w której cząstki znajdują się co najmniej w dwóch nieusuwalnych otworkach usytuowanych na zewnątrz przewodu rurki wyrzutowej; fig. 2 przedstawia fragment strzykawki z fig. 1 we wzdłużnym przekroju osiowym będący schematem do układu zatrzymywania cząstek; fig. 3 przedstawia inną wersję strzykawki bezigłowej z pierwszego przykładu wykonania, w osiowym przekroju wzdłużnym, przy czym pokazano rozmieszczenie w niej elementów składowych jeszcze przed zadziałaniem strzykawki, w której cząstki składnika czynnego są umieszczone w sześciu nieusuwalnych otworkach usytuowanych na zewnątrz rurki wyrzutowej; fig. 4 przedstawia w widoku w powiększonym, wzdł u ż nym przekroju osiowym strzykawk ę z fig. 3, po zadzia łaniu; fig. 5 przedstawia strzykawkę bezigłową według wynalazku w drugim przykładzie wykonania, w częściowym wzdłużnym przekroju osiowym, której cząstki są umieszczone w tłoku usytuowanym w poprzecznym kanale, przy czym strzykawka jeszcze nie zadziałała; fig. 6 przedstawia strzykawkę z fig. 5, lecz która już zadziałała; fig. 7 przedstawiono schematycznie, we wzdłużnym przekroju osiowym, układ do utrzymywania cząstek strzykawki z fig. 5 i 6.

Jak pokazano na fig. 1, to strzykawka bezigłowa 1 według pierwszego przykładu wykonania według wynalazku składa się kolejno z pirotechnicznego generatora gazu 2, komory rozprężnej 3, układu do utrzymywania cząstek i rurki wyrzutowej 4 cząstek, przeznaczonej do opierania się o skórę leczonego pacjenta. Pirotechniczny generator 2 gazu składa się z urządzenia inicjującego dla ładunku pirotechnicznego 5 powodującego zadziałanie urządzenia udarowego i spłonki 6. Urządzenie udarowe, które wyzwala się guzikiem przyciskowym 7, zawiera sprężynę 8 i wydłużony ciężarek 9 wyposażony w iglicę 10. Ciężarek 9 jest zablokowany za pomocą co najmniej jednej zatrzymującej kulki 11 mocno ściśniętej pomiędzy ciężarkiem 9 i cylindrycznym wydrążonym korpusem 12, w którym prze6

PL 197 060 B1 mieszcza się ciężarek 9. Spłonka 6 i ładunek pirotechniczny 5 mający prawie cylindryczny kształt są umieszczone w cylindrycznym wydrążonym korpusie 12, za ciężarkiem 9. Ładunek pirotechniczny 5, który jest umieszczony w wydrążonym korpusie 12, ma kołową płaską powierzchnię czołową kończącą się w wolnej przestrzeni strzykawki 1, która to przestrzeń tworzy komorę rozprężną 3 dla gazów pochodzących ze spalenia ładunku pirotechnicznego 5. Komora rozprężna 3 ma prawie cylindryczny kształt.

Jak pokazano na fig. 2, na końcu komory rozprężnej 3 przeciwnym względem końca utworzonego przez ładunek pirotechniczny 5 jest umieszczony tłok 13. Tłok 13 ma wydrążony cylindryczny korpus, patrząc w przekroju poprzecznym, którego jeden z końców jest wolny, natomiast drugi koniec jest zamknięty płaską osłoną 14, która jest podatna na rozerwanie po przekroczeniu w komorze rozprężnej 3 pewnej wartości ciśnienia progowego.

Dokładniej mówiąc, to właśnie płaska osłona 14 tłoka 13 ogranicza długość komory rozprężnej 3. W cylindrycznym wydłużonym korpusie tłoka 13 są umieszczone dwa otwory 15a, 15b usytuowane naprzeciwko siebie, na średnicy tłoka 13. Tłok 13 jest usytuowany w strzykawce 1, w taki sposób, że jego wolny koniec znajduje się po stronie rurki wyrzutowej 4, a płaska osłona 14 znajduje się przed wolnym końcem, patrząc w kierunku rozchodzenia się gazów pochodzących ze spalania ładunku pirotechnicznego 5. Zewnętrzna boczna ścianka tłoka 13 styka się z wewnętrzną boczną ścianką pośredniego kanału 16, który stanowi przedłużenie komory rozprężnej 3, przy czym pośredni kanał 16 jest sam przedłużony przewodem rurki wyrzutowej 4. Komora rozprężna 3, pośredni kanał 16 i rurka wyrzutowa 4 mają kształt cylindryczny, przy czym komora rozprężna 3 i przewód rurki wyrzutowej 4 mają tę samą średnicę, zaś pośredni kanał 16 ma większą średnicę. Te trzy elementy, umieszczone w jednym ciągu, są ograniczone wewnętrznymi pierścieniowymi zgrubieniami zaznaczającymi ich różne średnice. Każdy z dwóch przewodów 17a i 17b usytuowanych w ściance strzykawki 1 równoległe do osi komory rozprężnej 3, łączy komorę rozprężną 3 z pośrednim kanałem 16. Dokładniej mówiąc, każdy z przewodów 17a, 17b bierze swój początek w komorze rozprężnej 3, w strefie bardzo bliskiej ładunkowi pirotechnicznemu 5, a kończy się w przybliżeniu w części środkowej pośredniego kanału 16. Tłok 13, który znajduje się w pośrednim kanale 16, jest zablokowany względem wewnętrznego pierścieniowego zgrubienia zaznaczającego granicę pomiędzy komorą rozprężną 3 i pośrednim kanałem 16, a jego cylindryczny wydrążony korpus zamyka koniec dwóch przewodów 17a, 17b kończąc się w pośrednim kanale 16, tak aby dwa otwory 15a, 15b znajdowały się pomiędzy płaską osłoną 14 i częścią cylindrycznego wydrążonego korpusu tłoka 13, zamykającą przewody 17a, 17b. Każdy z tych dwóch przewodów 17a, 17b, który jest umieszczony równolegle do osi komory rozprężnej 3, ma kolanko z małym końcowym odcinkiem 19a, 19b kończącym się w pośrednim kanale 16, prostopadle do jego osi. Składnik czynny, pylisty albo w postaci suchego proszku, zajmuje każdy z dwóch małych końcowych odcinków 19a, 19b przewodów 17a, 17b w komorze 18 ograniczonej z jednej strony boczną ścianką tłoka 13, a z drugiej strony porowatą membraną 20a, 20b umieszczoną poprzecznie w każ dym z przewodów 17a, 17b.

Rurka wyrzutowa 4 cząstek składnika czynnego ma tę samą średnicę co średnica komory rozprężnej 3 i może być zakończona, korzystnie, amortyzującym zgrubieniem aby ułatwić zetknięcie się strzykawki 1 ze skórą pacjenta.

Sposób działania strzykawki bezigłowej, według pierwszego przykładu wykonania wyglą da nastę pująco:

Użytkownik umieszcza strzykawkę 1 w taki sposób, aby koniec rurki wyrzutowej 4 opierał się o skórę leczonego pacjenta.

Naciśnięcie na guzik przyciskowy 7 pozwala z jednej strony na przemieszczanie się cylindrycznego wydrążonego korpusu 13, tak że jego poszerzona część zajmuje położenie naprzeciwko kulki zatrzymującej 11, a z drugiej strony ściska sprężynę 8. Sprężyna 8 opuszcza swoje gniazdo uwalniając ciężarek 9 z iglicą 10, który poddany działaniu rozprężającej się sprężyny 8, ulega gwałtownemu przyspieszeniu w kierunku spłonki 6 znajdującej się z przodu. Reakcja spłonki 6 pociąga za sobą odpalenie ładunku pirotechnicznego 5, który emituje gazy wpływające jednocześnie do komory rozprężnej 3 i do obu przewodów 17a, 17b. Gdy ciśnienie w komorze rozprężnej 3 osiąga wartość progową, to tłok 13 przemieszcza się liniowo w pośrednim kanale 16 aż do oparcia się o wewnętrzne zgrubienie promieniowe zaznaczające granicę pomiędzy pośrednim kanałem 16 i rurką wyrzutową 4. To końcowe położenie tłoka 13 odpowiada ustawieniu w jednej linii obu jego otworów 15a, 15b z małym końcowym odcinkiem 19a, 19b każdego przewodu 17a, 17b.

Zanim tłok 13 oprze się o ogranicznik ruchu, to składnik czynny znajduje się w zamkniętej przestrzeni i zaczyna się rozchodzić w rurce wyrzutowej 4 zwłaszcza dzięki popychaniu przez gazy znajduPL 197 060 B1 jące się w przewodach 17a, 17b. Gdy tłok 13 już raz dotarł do ogranicznika ruchu, to cały składnik czynny znajduje się w ruchu w rurce wyrzutowej 4, podczas gdy ciśnienie w komorze rozprężnej 3 w dalszym ciągu bardzo szybko wzrasta. Gdy ciśnienie osiąga wartość progową, to płaska osłona 14 ulega złamaniu, uwalniając w ten sposób falę uderzeniową, która łączy, porywa i przyspiesza cząstki znajdujące się jeszcze w postaci rozproszonej chmury. Uwolnienie cząstek w rurce wyrzutowej 4 i przerwanie pł askiej osł ony 14 powinno dokonywać się w bardzo krótkim czasie, rzędu jednej milisekundy albo kilku milisekund, aby cząstki nie miały czasu na przegrupowanie się pomiędzy sobą.

Na fig. 3 i 4, pokazano strzykawkę bezigłową 50 według innej wersji pierwszego przykładu wykonania wynalazku, która zawiera także pirotechniczny generator 52 gazu, komorę rozprężną 53, układ do utrzymywania cząstek i rurkę wyrzutową 54 cząstek, przeznaczoną do opierania się o skórę leczonego pacjenta.

Pirotechniczny generator 52 gazu składa się z urządzenia do inicjowania ładunku pirotechnicznego 55 powodującego uruchomienie urządzenia udarowego i spłonki 56. Cechy charakterystyczne urządzenia udarowego, nie przedstawionego na fig. 3 i 4, są identyczne z cechami urządzenia udarowego opisanego w przypadku pierwszego przykładu wykonania według wynalazku. Generator pirotechniczny 52, którego jeden koniec jest ograniczony ładunkiem pirotechnicznym 55, jest przedłużony od strony końca wydrążonym cylindrycznym korpusem 71, który z kolei jest przedłużony rurką wyrzutową 54. Koniec wydrążonego cylindrycznego korpusu 71, usytuowany po stronie rurki wyrzutowej 54, został zagięty do środka tworząc kąt prosty. W ten sposób powstał otwór środkowy o mniejszej średnicy niż średnica cylindrycznego korpusu 71. Na przedłużeniu generatora gazu 52 w wydrążonym korpusie 71 znajduje się kolejno: komora rozprężna 53 o kształcie prawie cylindrycznym, poprzeczny filtr 80 przymocowany do korpusu 71 i układ do utrzymywania cząstek składnika czynnego zawierający nieusuwalny wydrążony, prawie cylindryczny element 72 zablokowany pomiędzy poprzecznym filtrem 80 i zagiętym końcem wydrążonego cylindrycznego korpusu 71. Wydrążony element 72 ma centralny cylindryczny kanał o stałej średnicy przedłużony zbieżną częścią kończącą się w rurce wyrzutowej 54. Wolny koniec centralnego kanału cylindrycznego o stałej średnicy jest zamknięty filtrem 80. Zewnętrzna średnica elementu 72 jest mniejsza niż wewnętrzna średnica wydrążonego cylindrycznego korpusu 71, tak że pomiędzy tymi elementami pozostaje pewna przestrzeń. Wydrążony element 72 ma rozszerzoną cylindryczną podstawę 73, której zewnętrzna ścianka styka się z wewnętrzną ścianką wydrążonego cylindrycznego korpusu 71, przy czym podstawa 73 opiera się o zagięty koniec cylindrycznego korpusu 71. Zamocowany na stałe element 72 ma w swojej przedniej części szereg pierwszych otworków 74 (z których jest przedstawiony tylko jeden) przechodzących przez jego ściankę boczną, zaś w jego części usytuowanej bardziej z przodu sześć innych otworków 75a, 75b umieszczonych naprzeciwko siebie, na średnicy i również przechodzących przez jego ściankę boczną. W otworkach 75a, 75b są umieszczone stałe cząstki składnika czynnego. W centralnym kanale zamocowanego na stałe elementu 72 jest umieszczony tłok 76 mający wydrążony cylindryczny korpus, którego zewnętrzna ścianka boczna styka się z wewnętrzną ścianką boczną kanału i ma jeden zamknięty koniec stykający się z poprzecznym filtrem 80 zaś drugi koniec jest otwarty. W przedniej strefie w bocznej ściance tłoka 76 znajduje się szereg otworów 77 (z których jest pokazany tylko jeden), a w tylnej strefie tłok 76 ma sześć otworów 78 umieszczonych również w jego bocznej ściance, przy czym otwory 78 są umieszczone współliniowo względem siebie i są rozmieszczone równomiernie na obrzeżu tłoka 76. Długość tłoka 76, jest mniejsza niż długość centralnego kanału elementu 72, a tł ok 76 jest umieszczony w tym kanale w taki sposób, aby jego zamknię ty koniec stykał się z powierzchnią poprzecznego filtra 80. Wewnętrzny kanał tłoka 76 ma, tworzące jeden ciąg, część przednią i część tylną, oddzielone poprzeczną osłoną 79, która ma linie łamania tworzące wzór w kształcie gwiazdki, przy czym osłona 79 jest połączona na stałe z tłokiem 76. Otworki 77 kończą się w przedniej części kanału tłoka 76, natomiast otworki 78 kończą się w tylnej części tego kanału. Przestrzeń pozostawiona pomiędzy wydrążonym cylindrycznym korpusem 71 strzykawki 50 i wydrążonym cylindrycznym umieszczonym na stałe elementem 72 jest częściowo zajęta przez cylindryczny element 81 w kształcie koronki. Długość cylindrycznego elementu 81 jest mniejsza niż długość przestrzeni wyznaczonej przez rozszerzoną podstawę 73 wydrążonego elementu 72 i poprzeczny filtr 80. Na obrzeżu elementu 81 są umieszczone co najmniej dwa prostoliniowe podłużne rowki ustawione równolegle względem siebie i osi obrotu, tak że tworzą pomiędzy zewnętrzną ścianką boczną cylindrycznego elementu 81 i wewnętrzną ścianką boczną cylindrycznego wydrążonego korpusu 71 dwa przewody 67a, 67b. Element 81 w kształcie koronki znajduje się naprzeciwko filtra 80 i umożliwia powstanie wolnej przestrzeni 82 ograniczonej z jednej strony przez zewnętrzną ściankę boczną wydrążonego

PL 197 060 B1 elementu 72 i wewnętrzną ściankę boczną cylindrycznego wydrążonego korpusu 71, a z drugiej strony przez rozszerzoną podstawę 73 wydrążonego elementu 72 i jeden z końców elementu 81 w kształcie koronki. Różne opisane wyżej elementy są rozmieszczone względem siebie w taki sposób, że otworki 75a, 75b, w których są umieszczone cząstki składnika czynnego są z jednej strony zamknięte przez boczną ściankę tłoka 76 usytuowaną za otworkami 78, a z drugiej strony kończą się w wolnej przestrzeni 82 znajdującej się pomiędzy elementem 81 w kształcie koronki i rozszerzoną podstawą 73 wydrążonego elementu 72. Cząstki składnika czynnego znajdują się w tych otworkach 75a, 75b pomiędzy tłokiem 76 i porowatą membraną, która jest zlicowana z zewnętrzną powierzchnią boczną wydrążonego elementu 72.

Druga poprzeczna osłona jest umieszczona korzystnie na końcu rurki wyrzutowej 54, która sąsiaduje ze zbieżną częścią centralnego kanału cylindrycznego wydrążonego elementu 72.

Zasadę działania tej drugiej wersji pierwszego korzystnego rozwiązania wynalazku realizuje się w sposób nastę pują cy.

Etap, który umożliwia doprowadzenie do odpalenia ładunku pirotechnicznego 55 przez użytkownika, jest dokładnie identyczny z etapem opisanym poprzednio w przypadku pierwszego przykładu wykonania wynalazku. Gazy wyemitowane wtedy przez spalanie ładunku pirotechnicznego 55 początkowo wpływają do komory rozprężnej 53, a następnie do przewodów 67a, 67b, aby zająć w końcu wolną przestrzeń 82 usytuowaną pomiędzy cylindrycznym wydrążonym elementem 72 a wydrążonym korpusem 71. Gazy gromadzące się w tej przestrzeni 82 wywierają wtedy ciśnienie na porowatą ściankę, która zamyka otwory 75a, 75b mieszczące w sobie cząstki składnika czynnego. Następnie tłok 76 przemieszcza się w centralnym kanale aż do pokrycia się z jednej strony jego sześciu otworów 78 z sześcioma otworami 75a, 75b zawierającym cząstki, tak że uwalnia cząstki w tłoku 76, a z drugiej strony jego otwory 77 znajdujące się w jego przedniej strefie z otworami 74 przedniej strefy cylindrycznego wydrążonego elementu 72 aby umożliwić wpłynięcie gazów do przedniej części wewnętrznego kanału tłoka 76, przy czym przednia część jest ograniczona osłoną 79. Tłok 76 kończy swój bieg opierając się o wewnętrzne pierścieniowe zgrubienie centralnego kanału cylindrycznego wydrążonego elementu 72. Chronologicznie rzecz biorąc w czasie przemieszczania się tłoka 76 faza pokrywania się otworów 78 z otworami 75a, 75b zawierającymi cząstki ma miejsce bezpośrednio przed fazą pokrywania się innych otworów 74, 77, tak aby cząstki substancji czynnej zaczęły uwalniać się bezpośrednio przed zwiększeniem się ciśnienia w przedniej części wewnętrznego kanału tłoka 76. Gdy ciśnienie osiąga już raz wartość progową w przedniej części tłoka 76, to osłona otwiera się w płatkach koronki bez rozpadania się na fragmenty i wytwarza falę uderzeniową, która porywa cząstki składnika czynnego, początkowo w rurce wyrzutowej 54, a następnie w kierunku skóry leczonego pacjenta. Druga osłona, usytuowana korzystnie na początku rurki wyrzutowej 54, służy do czasowego utrzymywania w strzykawce 50 cząstek, które zostały wydmuchnięte z ich otworów 75a, 75b, przy czym osłona nie stawia oporu względem fali uderzeniowej wysłanej z przodu i otwiera się także w postaci płatków koronki.

Jak pokazano na fig. 5, 6 i 7, bezigłowa strzykawka 100 zgodnie z drugim przykładem wykonania wynalazku zawiera kolejno pirotechniczny generator gazów 102, komorę rozprężną 103, układ do utrzymywania cząstek i rurkę wyrzutową 104 cząstek, która opiera się o skórę leczonego pacjenta. Pirotechniczny generator gazów 102, który jest pokazany na fig. 5 i 6, a którego ładunek pirotechniczny 105 przedstawiono tylko w zarysie, i którego zasada działania jako urządzenia udarowego, ładunku pirotechnicznego 105 i spłonki, jest w każdym punkcie identyczna jak w pirotechnicznym generatorze gazów opisanym poprzednio przy pierwszym przykładzie wykonania wynalazku. Ładunek pirotechniczny 105 ma płaską pierścieniową powierzchnię czołową kończącą się na komorze rozprężnej 103. Komora rozprężna 103 i rurka wyrzutowa 104 mają tę samą średnicę i ich granica jest zaznaczona w zasadzie cylindrycznym, poprzecznym kanałem 119, którego jeden koniec jest płaski i zamknięty, a drugi koniec, również pł aski, jest przedł u ż ony przewodem 117 koń czą cym się w komorze rozprężnej 103, w strefie bardzo bliskiej ładunku pirotechnicznego 105 i bezpośrednio za poprzecznym filtrem 130 przeznaczonym do filtrowania cząstek stałych i do chłodzenia gazów. Poprzeczny kanał 119 jest częściowo zajęty przez w zasadzie cylindryczny tłok 113, który ma na swej długości od jednego końca do drugiego, część pełną 120 i część wydrążoną 121 o tej samej średnicy, przy czym tłok 113 jest ograniczony wzdłuż osi kanału poprzecznego 119 dwiema płaskimi kołowymi powierzchniami czołowymi. Część wydrążona 121 tłoka 113, która jest przeznaczona do przechowywania proszkowego składnika czynnego, ma kształt w zasadzie cylindryczny i jest ograniczona wzdłuż osi poprzecznego kanału 119 płaską kołową powierzchnią czołową należącą do płaskiej części 120 i płaską kołową powierzchnią czołową stanowiącą jeden z dwóch końców tłoka 113. Co więcej, ta wydrążona część 121

PL 197 060 B1 ma na swojej bocznej ściance i w położeniach diametralnie przeciwnych względem osi wydrążonej części 121 osłonę 114, która może rozerwać się powyżej pewnego ciśnienia progowego, oraz otwór 122, który upodabnia wydrążoną część 121 do przestrzeni otwartej.

Osłona 114, jak również otwór 122, mają długość wzdłuż osi poprzecznego kanału 119 mniejszą niż średnica komory rozprężnej 103 i są współliniowe, tak że mają tę samą oś symetrii. Długość wydrążonej części 121, zmierzona wzdłuż jej osi symetrii, jest mniejsza niż grubość bocznej ścianki strzykawki 100, natomiast całkowita długość tłoka 113 wzdłuż jego osi jest trochę większa niż długość będąca sumą długości części poprzecznego kanału 119 kończącej się przewodem 117 i średnicy komory rozprężnej 103. Tłok 113 zagłębia się w części poprzecznego kanału 119 kończącej się przewodem 117, tak że z jednej strony jego część pełna 120 izoluje doskonale komorę rozprężną 103 od rurki wyrzutowej 104, obejmując z każdej strony komorę rozprężną 103 albo rurkę wyrzutową 104, a z drugiej strony jego część wydrążona 121 jest włączona integralnie w część poprzecznego kanał u 119 kończącą się przewodem 117. Tłok 113 jest zamontowany ślizgając się siłowo w poprzecznym kanale 119, tak że zewnętrzna ścianka boczna tłoka 113 styka się z wewnętrzną ścianką poprzecznego kanału 119. W ten sposób część wydrążona 121 tłoka 113 jest zamknięta, ponieważ wewnętrzna ścianka poprzecznego kanału 119 zamyka otwór 122. Tłok 113 zajmuje poprzeczny kanał 119 w takim położeniu, że gdyby był on przesunięty w poprzecznym kanale 119 aż do momentu, w którym jego część wydrążona 121 znajduje się w jednym ciągu z komorą rozprężną 103 i rurka wyrzutowa 104, bez doznawania innych ruchów, to osłona 114 i otwór 122 znajdowałyby się prostopadle do osi komory rozprężnej 103 i rurki wyrzutowej 104, zaś osłona 114 znajdowałaby się przed otworem 122 patrząc w kierunku rozchodzenia się gazów pochodzą cych z ł adunku pirotechnicznego 105. Pomię dzy tł okiem 113 i dnem części poprzecznego kanału 119, w której jest on pogrążony, pozostaje wolna przestrzeń, która łączy się z przewodem 117. Wolna część poprzecznego kanału 119 kończąca się płaskim i zamkniętym końcem ma w pobliżu końca przewężenie 123. Rurka wyrzutowa 104 może także kończyć się amortyzującym zgrubieniem obrzeża, aby ułatwić stykanie się strzykawki 100 ze skórą pacjenta.

Sposób działania według drugiego przykładu wykonania wynalazku jest następujący. Etap, który pozwala na doprowadzenie do odpalenia przez użytkownika ładunku pirotechnicznego 105, jest identyczny ze sposobem opisanym poprzednio przy pierwszym przykładzie wykonania wynalazku. Gazy wyemitowane wtedy przez spalenie ładunku pirotechnicznego 105 zajmują jednocześnie komorę rozprężną 103 ograniczoną przez pełną część 120 tłoka 113 oraz przewód 117. Gazy wpadają do wolnej przestrzeni zawartej pomiędzy tłokiem 113 i płaskim końcem części poprzecznego kanału 119, w której jest on pogrążony. Jak pokazano na fig. 6, ta przestrzeń rozszerza się pod działaniem ciśnienia, przemieszczając tłok 113, który blokuje się w przewężeniu 123 poprzecznego kanału 119. W tym położeniu końcowym tłoka 113 jego część wydrążona 121 przyjmuje położenie współliniowe z komorą rozprężną 103 i rurką wyrzutową 104. Rozpoczynając swoje przemieszczanie się tłok 113 już rozpoczął otwieranie swojej wydrążonej części 121, ponieważ wewnętrzna ścianka poprzecznego kanału 119 nie będzie już integralnie zamykać wydrążonej części 121, uwalniając w ten sposób stałe cząstki składnika czynnego w rurce wyrzutowej 104. Gdy tłok 113 jest już raz zablokowany przez przewężenie 123, to w dalszym ciągu zamyka chwilowo komorę rozprężną 103, w której wzrasta poziom ciśnienia. Gdy już raz ten poziom ciśnienia osiąga wartość progową, to osłona 114 ustępuje wytwarzając falę uderzeniową, która unosi i przyspiesza cząstki składnika czynnego, wtedy jeszcze w postaci rozproszonej chmury. Uwolnienie cząstek w rurce wyrzutowej 104 i przerwanie osłony 114 powinno odbywać się w bardzo krótkim okresie czasu rzędu kilku milisekund, aby cząstki nie miały czasu na przegrupowanie się pomiędzy sobą.

Claims (15)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Strzykawka bezigłowa zawierająca wyzwalacz, generator gazu przedłużony komorą rozprężną gazów, tłok, rurkę wyrzutową, przy czym cząstki składnika czynnego są umieszczone na zewnątrz tej rurki, a gazy wyemitowane przez generator przy pomocy przesuwania tłoka powodują przemieszczanie cząstek do rurki wyrzutowej, a następnie nadawanie im prędkości w rurce wyrzutowej, znamienna tym, że tłok (13, 76, 113) ma kalibrowaną osłonę (14, 79, 114), która jest umieszczona przed uwolnionymi cząstkami składnika czynnego w rurce wyrzutowej (4, 54, 104).

   PL 197 060 B1
2. 2. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 1, znamienna tym, że generator gazu jest generatorem pirotechnicznym (2, 52, 102), który składa się z ładunku pirotechnicznego (5, 55, 105) i urządzenia inicjującego.
3. 3. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 1, znamienna tym, że w co najmniej jednym umieszczonym na stałe otworku (18, 75a, 75b) usytuowanym na zewnątrz przewodu rurki wyrzutowej (4, 54) są umieszczone cząstki składnika czynnego, przy czym każdy otworek (18, 75a, 75b) jest zamknięty tłokiem (13, 76) umieszczonym w rurce wyrzutowej (4, 54), przy czym tłok (13, 76) jest przesuwalny w rurce wyrzutowej (4, 54) za pomocą gazów otwierając każ dy otworek (18, 75a, 75b) i uwalniając cząstki składnika czynnego.
4. 4. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 3, znamienna tym, że cząstki składnika czynnego uwolnione z otworków (18, 75a, 75b) przez tłok (13, 76) są przesuwane naprzód w rurce wyrzutowej (4, 54) za pomocą urządzenia napędowego.
5. 5. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 4, znamienna tym, że strefa komory rozprężnej (3, 53) usytuowana w pobliżu generatora gazu jest połączona z otworkami (18, 75a, 75b), w których umieszczone są cząstki składnika czynnego, za pomocą co najmniej jednego przewodu (17a, 17b, 67, 67b), przy czym gaz płynący tym co najmniej jednym przewodem stanowi urządzenie napędowe.
6. 6. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 5, znamienna tym, że końcowa część każdego przewodu (17a, 17b, 67a, 67b) usytuowana naprzeciwko tłoka (13, 76) zawiera cząstki składnika czynnego.
7. 7. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 3, znamienna tym, że tłok (13, 76) stanowi wydrążony cylindryczny korpus, którego ścianka boczna ma co najmniej jeden otwór (15a, 15b, 78).
8. 8. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 1, znamienna tym, że rurka wyrzutowa (4, 54) ma urządzenie blokujące i ustalające tłok (13, 76) usytuowane pomiędzy tłokiem (13, 76) i końcem rurki wyrzutowej (4, 54), przy czym każdy otwór (15a, 15b, 78) ścianki bocznej tłoka (13, 76) pokrywa się z każ dym otworkiem (18, 75a, 75b) umieszczonym na zewną trz przewodu rurki wyrzutowej (4, 54).
9. 9. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 8, znamienna tym, że tłok (13, 76) jest usytuowany w rurce wyrzutowej (4, 54) przy jednoczesnym ustawieniu osłony (14, 79) przed otworami (15a, 15b, 78), zaś grubość osłony (14, 79) jest podatna na zniszczenie przy pewnym ciśnieniu progowym osiąganym przez gazy, przy zatrzymaniu tłoka (13, 76) przez urządzenie blokujące.
10. 10. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 1, znamienna tym, że w rurce wyrzutowej (104) jest umieszczony poprzeczny kanał (119), w którym jest usytuowany tłok (113), posiadający część pełną (120) i część wydrążoną (121) zawierającą cząstki składnika czynnego, przy czym tłok (113), który znajduje się w poprzecznym kanale (119), początkowo zamykając rurkę wyrzutową (104) swoją pełną częścią (120), jest zamontowany ruchomo wzdłuż poprzecznego kanału (119) i jest przesuwany za pomocą urządzenia popychającego, aż do umieszczenia swojej wydrążonej części (121) w przedłużeniu rurki wyrzutowej (104).
11. 11. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 10, znamienna tym, że strefa komory rozprężnej (103) usytuowana w pobliżu generatora gazu jest połączona z poprzecznym kanałem (119) za pomocą przewodu (117), przy czym gaz płynący tym przewodem stanowi urządzenie popychające.
12. 12. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 10, znamienna tym, że w poprzecznym kanale (119) jest umieszczony element blokujący (123) do utrzymywania tłoka (113) w położeniu, w którym jego część wydrążona (121) stanowi przedłużenie rurki wyrzutowej (104).
13. 13. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 10, znamienna tym, że wydrążona część (121) tłoka (113) zawierająca cząstki składnika czynnego jest początkowo zamknięta przez ściankę poprzecznego kanału (119).
14. 14. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 10 albo 13, znamienna tym, że osłona (114) jest usytuowana na poziomie wydrążonej części (121) tłoka (113), którego przemieszczenie otwiera wydrążoną część (121) i doprowadza cząstki składnika czynnego do rurki wyrzutowej (104), zaś osłona (114) ustępuje powyżej pewnego ciśnienia progowego wyrzucając cząstki składnika czynnego.
15. 15. Strzykawka bezigłowa według zastrz. 10, znamienna tym, że urządzenie popychające stanowi sprężyna.