PL194435B1

PL194435B1 - Ścierka jednorazowego użytku i sposób wytwarzaniaścierki jednorazowego użytku

Info

Publication number: PL194435B1
Application number: PL00350822A
Authority: PL
Inventors: Yasuhiko Kenmochi; Yoshinori Tanaka
Original assignee: Uni Charm Co
Priority date: 1999-04-13
Filing date: 2000-04-12
Publication date: 2007-05-31
Also published as: CA2369259A1; US7255766B2; EP1201177B1; ID30312A; JP2000296084A; ZA200108154B; HUP0200744A2; BR0011164A; ATE414460T1; IL145855A0; HK1043929B; SA00210059B1; AR023476A1; IL145855A; SA00210060B1; HU228443B1; TW461803B; KR20020019431A; MY125416A; CZ300831B6

Abstract

1. Scierka jednorazowego uzytku, skladajaca sie ze zgrzewalnego arkusza podstawowego i wielu zgrzewalnych dlugich wlókien zgrzanych z tym arku- szem i umieszczonych w pierwszym kierunku, zna- mienna tym, ze dlugie wlókna (25) sa polaczone z arkuszem podstawowym (10) za pomoca szeregu linii zgrzewania (9) rozmieszczonych w sposób prze- rywany w drugim kierunku skrzyzowanym z pierw- szym kierunkiem, przy czym kazda z mostkowych czesci (26A) utworzona przez grupe dlugich wlókien (25) umieszczonych pomiedzy kazda para sasiednich linii zgrzewania (9) jest rozmieszczona w sposób prze- rywany w drugim kierunku skrzyzowanym z pierw- szym kierunkiem, zas inna grupa dlugich wlókien (25) umieszczonych pomiedzy kazda para mostkowych czesci (26A), przylegajacych do siebie w drugim kierunku skrzyzowanym z pierwszym kierunkiem i usytuowanych pomiedzy kazda para przyleglych linii zgrzewania (9) jest przecieta na dwie czesci. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest ścierka jednorazowego użytku i sposób wytwarzania ścierki jednorazowego użytku. Wynalazek dotyczy ścierki jednorazowego użytku, nadającej się do ścierania kurzu i ewentualnie brudu z powierzchni podłogi albo ścian.

Z japońskiego opublikowanego zgłoszenia patentowego nr 1977-135798A jest znana ścierka jednorazowego użytku, składająca się ze zgrzewalnego arkusza podstawowego i z wielu zgrzewalnych włókien związanych z arkuszem podstawowym i rozciągających się w jednym kierunku. W tej ścierce według dotychczasowego stanu techniki włókna zgrzewa z arkuszem podstawowym za pomocą wielu linii zgrzewania, rozciągających się poprzecznie do włókien i rozmieszczonych w sposób przerywany w osiowym kierunku włókien. Pomiędzy każdą parą sąsiednich linii zgrzewania wiele włókien opisuje łuki, które są wypukłe w kierunku do góry ze zgrzewalnego arkusza podstawowego, tak że kurz i ewentualnie brud są chwytane i utrzymywane w przestrzeniach albo przerwach wyznaczonych przez arkusz podstawowy i łukokształtne włókna.

Z japońskiego opublikowanego zgłoszenia patentowego nr 1997-149873A jest znany podstawowy arkusz jednorazowego użytku do wycierania, składający się ze zgrzewalnego arkusza podstawowego i szczotkowej warstwy umieszczonej na jednej powierzchni zgrzewalnego arkusza podstawowego. Szczotkową warstwę uzyskuje się drogą luzowania albo otwierania kabla włókien, który jest wiązką zgrzewalnych włókien, a następnie cięcia ich na odpowiednią długość. Za pomocą takiej ścierki, która ma taką szczotkową warstwę, włókna przycięte na odpowiednią długość działają jak szczecina szczotki, umożliwiając skuteczne wycieranie kurzu i ewentualnie brudu. Włókna przycięte na odpowiednią długość wchodzą korzystnie do wąskich przestrzeni albo szczelin, które często znajdują się w podłodze albo powierzchni ściany i chwytają przez to kurz oraz ewentualnie brud zatrzymany w tych przestrzeniach albo szczelinach.

Ścierka znana z opublikowanego japońskiego opisu patentowego nr 1997-135798A jest z pewnością korzystna w tym sensie, że kurz i ewentualnie brud mogą być chwytane pomiędzy zgrzewalny arkusz podstawowy i włókna opisujące łuki nad arkuszem podstawowym, a następnie utrzymywane niezawodnie przed wypadnięciem ze ścierki, przy czym jednak włókna nie mogą łatwo wejść do wąskich przestrzeni albo szczelin i chwytać znajdujący się tam kurz oraz ewentualnie brud.

Ścierka znana z japońskiego opisu patentowego nr 1997-149873A jest z pewnością wygodna pod tym względem, że włókna mogą gładko wchodzić w wąskie przestrzenie albo szczeliny i chwytać znajdujący się tam kurz oraz ewentualnie brud, przy czym jednak brak jest cech konstrukcyjnych, przystosowanych do niezawodnego trzymania raz schwytanego kurzu i ewentualnie brudu. Chociaż w celu przezwyciężenia tego problemu jest pożądane impregnowanie włókien jakimkolwiek odpowiednim środkiem powierzchniowo czynnym, to zwiększałoby to nieuchronnie wzrost kosztów wytwarzania ścierki.

Jak będzie można zrozumieć z poprzedzającego opisu, takie ścierki według dotychczasowego stanu techniki mają zarówno zalety, jak i niedogodności.

Głównym celem niniejszego wynalazku jest opracowanie ścierki jednorazowego użytku i sposobu jej wytwarzania, umożliwiającej skuteczne wykorzystanie zalet ścierek według dotychczasowego stanu techniki z jednoczesnym wyeliminowaniem ich niedogodności.

Ścierka jednorazowego użytku, składająca się ze zgrzewalnego arkusza podstawowego i wielu zgrzewalnych długich włókien zgrzanych z tym arkuszem i umieszczonych w pierwszym kierunku, według wynalazku charakteryzuje się tym, że długie włókna są połączone z arkuszem podstawowym za pomocą szeregu linii zgrzewania rozmieszczonych w sposób przerywany w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem, przy czym każda z mostkowych części utworzona przez grupę długich włókien umieszczonych pomiędzy każdą parą sąsiednich linii zgrzewania jest rozmieszczona w sposób przerywany w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem, zaś inna grupa długich włókien umieszczonych pomiędzy każdą parą mostkowych części, przylegających do siebie w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem i usytuowanych pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania jest przecięta na dwie części.

Korzystnie zgrzewalny arkusz podstawowy stanowi włóknina z termoplastycznych syntetycznych włókien.

Korzystnie zgrzewalny arkusz podstawowy stanowi folia z termoplastycznej syntetycznej żywicy.

Korzystnie zgrzewalne długie włókna są skędzierzawionymi sprzężonymi włóknami.

PL 194 435 B1

Korzystnie zgrzewalny arkusz podstawowy zawiera strefy przerwania, w których grupy długich włókien są przecięte na dwie części i mają szczeliny rozmieszczone w sposób przerywany w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem, zaś zgrzewalny arkusz podstawowy jest stopiony i zestalony wzdłuż obwodowych brzegów szczelin.

Korzystnie termoplastyczne syntetyczne włókna włókniny są stopione i zestalone wzdłuż obwodowych brzegów szczelin i są połączone ze sobą.

Sposób wytwarzania ścierki jednorazowego użytku, polegający na tym, że wprowadza się w pierwszym kierunku zgrzewalny arkusz podstawowy i umieszcza się na nim w tym samym kierunku wiele zgrzewalnych długich włókien, a następnie zgrzewa się długie włókna na arkuszu podstawowym według wynalazku charakteryzuje się tym, że zgrzewanie długich włókien na arkuszu podstawowym prowadzi się wzdłuż wielu linii zgrzewania umieszczonych w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem, przy czym linie zgrzewania umieszcza się z przerwami, a następnie dociska się długie włókna oraz arkusz podstawowy do krajarki i wiele grup długich włókien umieszczonych między każdą parą sąsiednich linii zgrzewania dzieli się na dwie części, a jednocześnie zgrzewalny arkusz podstawowy stapia się miejscowo tworząc szczelinę, której obwodowe brzegi ulegają zestaleniu.

Korzystnie zgrzewa się długie włókna z górną i dolną powierzchnią zgrzewalnego arkusza podstawowego, a następnie dociska się te długie włókna i zgrzewalny arkusz podstawowy do krajarki tak, że wiele długich włókien leżących na obydwóch powierzchniach zgrzewalnego arkusza podstawowego natychmiast przerywa się, natomiast zgrzewalny arkusz podstawowy topi się i zestala się wzdłuż obwodowych brzegów powstałych szczelin.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w rzucie perspektywicznym ścierkę według wynalazku w czasie rzeczywistego jej stosowania, fig. 2 - w rzucie perspektywicznym samą ścierkę, fig. 3 - w rzucie perspektywicznym główną część ścierki, fig. 4 - główną część ścierki w widoku w przekroju poprzecznym wzdłuż linii IV-IV na fig. 3, fig. 5 - główną część ścierki w widoku w przekroju poprzecznym wzdłuż linii V-V na fig. 3, fig. 6 w widoku podobnym do widoku z fig. 5 inne rozwiązanie niniejszego wynalazku, fig. 7 - w widoku z tyłu rozwiązanie odpowiadające fig. 6, fig. 8 - fragmentaryczny schemat procesu wytwarzania ścierki, a fig. 9 - w widoku perspektywicznym krajarkę.

Szczegóły ścierki jednorazowego użytku według niniejszego wynalazku będą pełniej zrozumiałe z podanego niżej opisu w odniesieniu do załączonych rysunków.

Na fig. 1 przedstawiono w widoku perspektywicznym uchwyt 2 z przyczepioną do niego ścierką jednorazowego użytku 1. Uchwyt 2 składa się z płyty podstawowej 3 i trzonka 4. Ścierka 1 umieszczona na dolnej powierzchni płyty podstawowej 3 ma swoje przeciwne boczne brzegowe obszary 7 założone do tyłu na górną powierzchnię płyty podstawowej 3 i przymocowane do górnej powierzchni za pomocą zacisków 8 zamontowanych na płycie podstawowej 3. Kurz i ewentualnie brud na powierzchni podłogi albo ściany można wycierać za pomocą ścierki 1 przyczepionej do uchwytu 2 z trzonkiem 4 trzymanym w dłoniach użytkownika.

Na fig. 2 przedstawiono w częściowo wyciętym widoku perspektywicznym tę samą ścierkę, co i ścierka pokazana na fig. 1. Ścierka 1 jest tu przedstawiona w postaci odłączonej od płyty podstawowej 3 i rozwiniętej swoimi ścierającymi powierzchniami skierowanymi do góry. Ścierka 1 składa się z warstwy arkusza podstawowego 10 wykonanej ze zgrzewalnej folii z żywicy syntetycznej albo z włókniny i z warstwy ścierającej 20 utworzonej z wielu zgrzewalnych długich włókien 25 związanych z górną powierzchnią warstwy arkusza podstawowego 10.

Warstwa arkusza podstawowego 10 ma kształt prostokątny wyznaczony parą przeciwnych długich brzegowych bocznych obszarów 11 rozciągających się równolegle do siebie i parą przeciwnych krótkich brzegów bocznych 12 rozciągających się także równolegle względem siebie. Arkusze wzmacniające 13 w postaci taśmy, wykonane z folii z żywicy syntetycznej, są zgrzane z przeciwnymi brzegowymi bocznych obszarami 11 w szeregu punktów 15 w celu zwiększenia wytrzymałości na rozdzielanie tych brzegowych bocznych obszarów 11. Co się tyczy fig. 2, to para przeciwnych brzegowych bocznych obszarów warstwy ścierającej 20 jest zakryta wewnętrznymi obszarami brzegowymi 14 odpowiednich arkuszy wzmacniających 13. Na brzegowych bocznych obszarach 11 warstwy arkusza podstawowego 10 jest umieszczony szereg szczelin 16 rozciągających się przez te brzegowe boczne obszary 11 oraz odpowiednie arkusze wzmacniające 13. Szczeliny 16 ułatwiają przyczepienie ścierki 1 do uchwytu 2 za pomocą zacisków 8.

Warstwa wycierająca 20 składa się z wielu długich włókien 25, to jest z ciągłych włókien rozciągających się w zasadzie równolegle do bocznych obszarów brzegowych 11 warstwy arkusza podsta4

PL 194 435 B1 wowego 10. Te długie włókna 25 są zgrzane z warstwą arkusza podstawowego 10 wzdłuż szeregu linii zgrzewania 9 rozmieszczonych w sposób przerywany, rozciągając się pomiędzy parą przeciwnych bocznych obszarów brzegowych 11 w zasadzie równolegle do siebie w kierunku przeciwnych krótkich bocznych obszarów brzegowych 12 warstwy arkusza podstawowego 10. Odpowiednie długie włókna 25 wyznaczają częściowo stosunkowo długie mostkowe części 26A łączące każdą parę przyległych linii zgrzewania 9 i stosunkowo krótkie puszyste części 26B utworzone przez przerwanie pozostałych długich włókien 25 pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania 9.

Taką warstwę ścierki 1 można otrzymać sposobem obejmującym następujące etapy. Po pierwsze kabel włókien, który jest wiązką długich włókien 25, luzuje się albo otwiera z określoną szerokością. Te długie włókna 25 doprowadza się na wstęgę zgrzewalnego arkusza podstawowego 10, którą to wstęgę doprowadza się w sposób ciągły. Następnie tworzy się linie zgrzewania 9 w sposób przerywany względem kierunku, w którym doprowadza się wstęgę zgrzewalnego arkusza podstawowego 10, rozciągające się w poprzek wstęgi zgrzewalnego arkusza podstawowego 10. Pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania 9 długie włókna 25 są przerywane w kierunku, w którym doprowadza się długie włókna 25.

Linie zgrzewania 9 tworzy się drogą nagrzewania warstwy arkusza podstawowego 10 razem z zespołem długich włókien 25 pod wywieranym na nie naciskiem, tak że są one dociskane do siebie w kierunku ich grubości. Zespół długich włókien 25 jest zespołem objętościowym, a wykończoną ścierkę 1 tworzy się z szeregiem rowków 26C w sąsiedztwie linii zgrzewania 9 sprasowanych do wysokiej gęstości w wyniku ogrzewania i prasowania. Długości długich włókien 25 rozciągających się w sposób ciągły pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania 9 tworzą części 26A w postaci wypukłych mostków, opisujących łuki, które są wypukłe w kierunku do góry względem warstwy arkusza podstawowego 10. Długości długich włókien 25 rozciągających się pomiędzy każdą parę przyległych linii zgrzewania 9 są częściowo przerwane odpowiednio na połowy, tworząc puszyste części 26B.

Zgrzewalny arkusz podstawowy, to jest warstwa arkusza podstawowego 10, która została złożona z warstwą wycierającą 20 w sposób opisany wyżej, może być wyposażony wzdłuż swoich przeciwnych bocznych obszarów brzegowych w związane z nim arkusze wzmacniające 13, a następnie pocięty do określonych długości z uzyskaniem indywidualnych ścierek 1. W celu zapewnienia łatwego zaciśnięcia ścierki 1 na płycie podstawowej 3 (patrz fig. 1) i ekonomicznego wykorzystania długich włókien 25, warstwa wycierająca 20 może być wyznaczona korzystnie w odległości 10-100 mm, a zwłaszcza 20-60 mm wewnątrz skrajnych brzegów długich bocznych obszarów brzegowych 11 warstwy arkusza podstawowego 10. Przeciwne krótkie obszary boczne warstwy wycierającej 20 mogą być w zasadzie ustawione liniowo i zgrzane odpowiednio z przeciwnymi krótkimi bocznymi obszarami brzegowymi 12 warstwy arkusza podstawowego 10 w celu zwiększenia wytrzymałości na rozdzieranie warstwy arkusza podstawowego 10 wzdłuż jego przeciwnych krótkich bocznych obszarów brzegowych 12.

Na fig. 3 przedstawiono we fragmentarycznym widoku perspektywicznym w powiększonej skali główną część ścierki 1. Długości długich włókien 25 rozciągających się pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania 9, 9 są przecięte na dwie części, odpowiednio wzdłuż stref przerwania 29 rozciągających się w sposób przerywany pomiędzy przeciwnymi długimi bocznymi obszarami brzegowymi 11 warstwy arkusza podstawowego 10, z utworzeniem krótkich włókien 25A, 25B. Długie włókna 25 leżące pomiędzy każdą parą przyległych stref przerwania 29, 29 nie są przerwane i tworzą mostkowe części 26A rozciągające się całkowicie pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania 9.

Na fig. 4 przedstawiono główną część ścierki w widoku w przekroju wzdłuż linii IV-IV na fig. 3. Pomiędzy każdą parą linii zgrzewania 9, 9 wiele długich włókien 25 tworzy mostkowe części 26A opisujące łuki, które są wypukłe w kierunku do góry względem warstwy arkusza podstawowego 10. Pomiędzy każdą parą mostkowych części 26A, 26A jest utworzony rowek 26C wzdłuż linii zgrzewania 9. W czasie operacji wycierania powierzchni podłogi albo ściany za pomocą ścierki 1 ilość kurzu i ewentualnie brudu, która już raz została schwytana pomiędzy warstwę arkusza podstawowego 10 i zespół długich włókien 25, może być niezawodnie trzymana na ścierce 1. Splątana z długimi włóknami 25 ilość kurzu i ewentualnie brudu nie może wypaść ze ścierki 1.

Na fig. 5 przedstawiono główną część ścierki w widoku w przekroju poprzecznym wzdłuż linii V-V na fig. 3. Krótkie włókna 25A, 25B mają swoje odpowiednie jedne końce przymocowane do warstwy arkusza podstawowego 10 na odpowiednich liniach zgrzewania 9, a swoje odpowiednie wolne końce przystosowane do wchodzenia w różne szczeliny znajdujące się w powierzchni podłogi albo ściany, a przez to do chwytania kurzu i ewentualnie brudu znajdującego się w tych szczelinach, gdy

PL 194 435 B1 powierzchnia podłogi albo ściany jest wycierana ścierką 1. Wielka liczba tych krótkich włókien 25A, 25B tworzy ze sobą puszyste części 26B.

Na fig. 6 przedstawiono w widoku podobnym do widoku na fig. 5 inne rozwiązanie według wynalazku, a fig. 6 jest widokiem od tyłu odpowiadającym fig. 5. Warstwa arkusza podstawowego 10 w ścierce 1 według rozwiązania jest utworzona wzdłuż stref odpowiadających w zasadzie strefom przerwania 29 długich włókien 25 za pomocą szczelin 31. Te szczeliny 31 są tworzone przez kolejne dociskanie łopatek 141 krajarki 140 (patrz fig. 8 i fig. 9) do wielu długich włókien 25 w kierunku od góry do dołu, jak widać na fig. 6, przerywając długie włókna 25 razem z warstwą arkusza podstawowego 10. Łopatki 141 można ogrzewać w odpowiedniej temperaturze, jeżeli jest pożądane ułatwienie przerwania długich włókien 25. W sąsiedztwie obwodowych brzegów 32 tych szczelin 31 warstwę arkusza podstawowego 10 ogrzewa się do jej temperatury topnienia w ciągu nadzwyczaj krótkiego okresu czasu w wyniku tarcia z brzegami odpowiednich łopatek 141 i ewentualnie pod działaniem ciepła łopatek 141. Bezpośrednio po tym krótkim okresie czasu włókna warstwy arkusza podstawowego 10 zgrzewają się z długimi włóknami 25 w sąsiedztwie odpowiednich szczelin 31 w takim stopniu, w jakim warstwa arkusza podstawowego 10 jest wykonana z włókniny, jak to widać na fig. 7. Dzięki takim szczelinom 31 warstwa arkusza podstawowego 10 dobrze przeciwstawia się sile wywieranej na nią i mającą skłonność do jej rozdzierania. Także i w przypadku warstwy arkusza podstawowego 10 wykonanego z folii z żywicy syntetycznej, rozciągniętej jednoosiowo w kierunku równoległym do długich włókien 25 folia może być raz stopiona i zestalać się wzdłuż obwodowych brzegów 32 tych szczelin 31, podobnie jak w przypadku fig. 7, eliminując rozciągliwość folii wzdłuż obwodowych brzegów 32 tych szczelin 31, skutkiem czego folia nie może być rozdarta. Może zdarzyć się, że końce długich włókien 25 przerwanych przez krajarkę zgrzewają się z warstwą arkusza podstawowego 10 i przyległymi długimi włóknami 25 na skutek tarcia z łopatkami 141 i ewentualnie ciepła łopatek 141. Te długie włókna 25 zgrzane z warstwą arkusza podstawowego 10 i przyległymi długimi włóknami 25 mogą nie być przymocowane drogą szczotkowania ich za pomocą szczeciny.

Na fig. 8 przedstawiono w widoku perspektywicznym etap przerywania długich włókien 25 w procesie wytwarzania ścierki 1, a fig. 9 przedstawia w widoku perspektywicznym stosowaną w tym etapie krajarkę 140. Na tym etapie wstęgę arkusza kompozytowego 105 doprowadza się w sposób ciągły z lewej strony, jak widać na fig. 8. Wstęga arkusza kompozytowego 105 stanowi ciągłą wstęgę zgrzewalnego arkusza podstawowego 110 jako podstawowego materiału warstwy arkusza podstawowego 10 i zespołów długich włókien 25 zgrzewanych w sposób przerywany z górną i dolną powierzchnią wstęgi zgrzewalnego arkusza podstawowego 110 wzdłuż odpowiednich linii zgrzewania 9. W arkuszu kompozytowym 105 długości długich włókien 25 rozciągających się pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania 9, 9 przerywa się krajarką 140 w sposób przerywany poprzez arkusz kompozytowy 105. Krajarka 140 składa się z górnego wałka 142 wyposażonego w łopatki 141 i z dolnego wałka 143, do którego są dociskane łopatki 141, tak że ten górny i dolny wałek 142, 143 dociskają arkusz kompozytowy 105 pomiędzy sobą, a przez to jednocześnie przerywają długie włókna 25 leżące na górnej i dolnej powierzchni zgrzewalnego arkusza podstawowego 110. W ten sposób tworzą się strefy przerwania 29 (patrz fig. 2 i fig. 3) i szczeliny 31 (patrz fig. 6 i fig. 7) zgrzewalnego arkusza podstawowego 110.

Górny wałek 142 krajarki 140 jest umieszczony osiowo i zawiera szereg łopatek 141 rozmieszczonych w regularnych odstępach na obwodzie wałka 142, które, jeżeli jest to pożądane, można ogrzewać do odpowiedniej temperatury. Wałek dolny 143 zawiera szereg obwodowych występów 146 i rowków 147 rozmieszczonych naprzemiennie w jego kierunku osiowym. Odpowiednie łopatki 141 górnego wałka 142 są dociskane do odpowiednich występów 146 dolnego wałka 143 odcinając grupę długich włókien 25 na szerokości każdego występu 146 i tworząc w ten sposób krótkie włókna 25A, 25B ścierki 1 i w tym samym czasie dla zgrzewalnego arkusza podstawowego 110 ze szczelinami 31. Łopatki 141 nie działają na długie włókna wzdłuż odpowiednich rowków 147 dolnego wałka 143, pozostawiając niezmienione długości długich włókien 25. W czasie krojenia arkusza kompozytowego 105 za pomocą łopatek 141 ciepło tarcia wydzielone w czasie operacji krojenia oraz ponadto ciepło samych łopatek 141, jeżeli są one ogrzewane, topi, a następnie zestala zgrzewalny arkusz podstawowy 110 wzdłuż obwodowych brzegów odpowiednich szczelin 31. W ten sposób uzyskuje się stan przedstawiony na fig. 6 i 7. Wolne końce krótkich włókien 25A, 25B utworzonych przez przerwanie długich włókien 25 mogą zgrzewać się także ze sobą albo ze zgrzewalnym arkuszem podstawowym 110. W celu rozwiązania tego problemu te wolne końce krótkich włókien 25A, 25B zgrzane ze sobą albo ze zgrzewalnym arkuszem podstawowym 110 oddziela się od siebie albo od zgrzewalnego

PL 194 435 B1 arkusza podstawowego 110 drogą poddawania arkusza kompozytowego 105, po opuszczeniu przez niego krajarki 140, działaniu szczotki obrotowej 151, przez co tworzą się puszyste części 26B ścierki 1. Następnie arkusz kompozytowy 105 można pociąć do określonych długości uzyskując indywidualne ścierki 1.

Opisany wyżej sposób umożliwia łatwe wytwarzanie ścierki 1, która ma warstwy wycierające 20 na obydwóch powierzchniach warstwy arkusza podstawowego 10. Ścierka 1 wytworzona tym sposobem nie może łatwo rozedrzeć się, chociaż warstwa arkusza podstawowego 10 jest utworzona ze szczelinami 31.

W tej ścierce 1 warstwa arkusza podstawowego 10 może być wykonana z podstawowych materiałów, takich jak włóknina z termoplastycznych włókien syntetycznych o gramaturze 10-200 g/m , albo z folii z termoplastycznej żywicy syntetycznej o grubości 0,01-0,1 mm.

W celu uzyskania warstwy ścierającej 20 o dostatecznej objętości w celu łatwego chwytania i trzymania kurzu i ewentualnie brudu jako długie włókna 25 można zastosować korzystnie włókna skędzierzawione, a zwłaszcza sprzężone włókna skędzierzawione. Ich funkcję chwytania kurzu i ewentualnie brudu polepsza się drogą impregnowania długich włókien 25 za pomocą odpowiedniego środka powierzchniowo czynnego. Te długie włókna 25 można wytwarzać drogą luzowania albo otwierania kabla włókien, zawierającego 10000-5000 pojedynczych włókien, każde o grubości 1-15 d.

Linia zgrzewania 9 ma korzystnie szerokość 0,5-5 mm i znajduje się w odstępie 10-100 mm od przyległej linii zgrzewania 9. Strefa przerwania 29 dzieląca na dwie części długie włókna 25 pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania 9 ma korzystnie długość 1-10 mm i jest oddalona korzystnie o 1-20 mm od przyległej strefy przerwania 29.

Ścierka 1 przedstawiona na fig. 8 zawiera oprócz warstwy wycierającej 20 rozciągającej się na górnej powierzchni warstwy arkusza podstawowego 10 podobną warstwę wycierającą 20 rozciągającą się na dolnej powierzchni warstwy arkusza podstawowego 10, tak że do wycierania można wykorzystać obydwie powierzchnie ścierki 1.

Ścierka jednorazowego użytku według niniejszego wynalazku działa nie tylko w kierunku chwytania kurzu i ewentualnie brudu obecnego w wąskich przestrzeniach albo szczelinach, lecz także w kierunku trzymania takiego kurzu i ewentualnie brudu, gdy został on już raz schwytany przez ścierkę, przed wypadnięciem z niej. To korzystne działanie umożliwia szybkie i niezawodne czyszczenie powierzchni podłogi i ścian. Niniejszy wynalazek umożliwia także skuteczne zwiększenie wytrzymałości na rozerwanie warstwy arkusza podstawowego drogą tworzenia arkusza podstawowego ze szczelinami i drogą topienia/krzepnięcia żywicy syntetycznej stanowiącej warstwę arkusza podstawowego wzdłuż obwodowych brzegów odpowiednich szczelin.

Claims

1. Ścierka jednorazowego użytku, składająca się ze zgrzewalnego arkusza podstawowego i wielu zgrzewalnych długich włókien zgrzanych z tym arkuszem i umieszczonych w pierwszym kierunku, znamienna tym, że długie włókna (25) są połączone z arkuszem podstawowym (10) za pomocą szeregu linii zgrzewania (9) rozmieszczonych w sposób przerywany w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem, przy czym każda z mostkowych części (26A) utworzona przez grupę długich włókien (25) umieszczonych pomiędzy każdą parą sąsiednich linii zgrzewania (9) jest rozmieszczona w sposób przerywany w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem, zaś inna grupa długich włókien (25) umieszczonych pomiędzy każdą parą mostkowych części (26A), przylegających do siebie w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem i usytuowanych pomiędzy każdą parą przyległych linii zgrzewania (9) jest przecięta na dwie części.

2. Ścierka według zastrz. 1, znamienna tym, że zgrzewalny arkusz podstawowy (10) stanowi włóknina z termoplastycznych syntetycznych włókien.

3. Ścierka według zastrz. 1, znamienna tym, że zgrzewalny arkusz podstawowy (10) stanowi folia z termoplastycznej syntetycznej żywicy.

4. Ścierka według zastrz. 1, znamienna tym, że zgrzewalne długie włókna (25) są skędzierzawionymi sprzężonymi włóknami.

5. Ścierka według zastrz. 1, znamienna tym, że zgrzewalny arkusz podstawowy (10) zawiera strefy przerwania (29), w których grupy długich włókien (25) są przecięte na dwie części i mają szczeliny (31) rozmieszczone w sposób przerywany w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunPL 194 435 B1 kiem, zaś zgrzewalny arkusz podstawowy (10) jest stopiony i zestalony wzdłuż obwodowych brzegów (32) szczelin (31).

6. Ścierka według zastrz. 5, znamienna tym, że termoplastyczne syntetyczne włókna włókniny są stopione i zestalone wzdłuż obwodowych brzegów (32) szczelin (31) i są połączone ze sobą.

7. Sposób wytwarzania ścierki jednorazowego użytku, polegający na tym, że wprowadza się w pierwszym kierunku zgrzewalny arkusz podstawowy i umieszcza się na nim w tym samym kierunku wiele zgrzewalnych długich włókien, a następnie zgrzewa się długie włókna na arkuszu podstawowym znamienny tym, że zgrzewanie długich włókien (25) na arkuszu podstawowym (10) prowadzi się wzdłuż wielu linii zgrzewania (9) umieszczonych w drugim kierunku skrzyżowanym z pierwszym kierunkiem, przy czym linie zgrzewania (9) umieszcza się z przerwami, a następnie dociska się długie włókna (25) oraz arkusz podstawowy (10) do krajarki (14) i wiele grup długich włókien (25) umieszczonych między każdą parą sąsiednich linii zgrzewania (9) dzieli się na dwie części, a jednocześnie zgrzewalny arkusz podstawowy (10) stapia się miejscowo tworząc szczelinę (31), której obwodowe brzegi (32) ulegają zestaleniu.

8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że zgrzewa się długie włókna (25) z górną i dolną powierzchnią zgrzewalnego arkusza podstawowego (10), a następnie dociska się te długie włókna (25) i zgrzewalny arkusz podstawowy (10) do krajarki (140) tak, że wiele długich włókien (25) leżących na obydwóch powierzchniach zgrzewalnego arkusza podstawowego (10) natychmiast przerywa się, natomiast zgrzewalny arkusz podstawowy (10) topi się i zestala się wzdłuż obwodowych brzegów (32) powstałych szczelin (31).