PL187409B1

PL187409B1 - Analogi 12,13-izotaksolu oraz kompozycja farmaceutyczna zawierająca te związki

Info

Publication number: PL187409B1
Application number: PL95315576A
Authority: PL
Inventors: Robert C. Kelly; Peter G. M. Wuts; Nancy A. Wicnienski
Original assignee: Upjohn Co
Priority date: 1994-01-28
Filing date: 1995-01-26
Publication date: 2004-07-30
Also published as: AU1680695A; ZA95668B; FI962952A7; IL127597A0; PL315576A1; IL112412A0; EP0741716A1; SK90296A3; DK0741716T3; SK283780B6; JPH09508385A; FI962952A0; US5821363A; HU9602051D0; EP0741716B1; IL127598A; RU2142950C1; KR100378972B1; PT741716E; NZ279625A

Abstract

7-TES-13-(N-Boc-)ß -fenoloizoserylo)-? 1 2 , 1 3 -izobakkatyny III (6); 13-(N-Boc-ß-fenyloizoserylo)-? 1 2 , 1 3 -izobakkatyny III (7); 10-dezacetylo-13-(N-Boc-ß-fenyloizoserylo)-? 1 2 ,1 3 -izobakkatyny III (8); 7-Troc-13-(N-Boc-ß-fenyloizoserylo)-? 1 2 , 1 3 -izobakkatyny III (12), 2'-Troc-13-(N-Boc-ß- f enyloizoserylo)- 7 - dezoksy-7ß,8ß-metano-? 1 2 , 1 3 -izobakkatyny III (14), 2' -Troc-13-(N-Boc-ß-fenyloizoserylo)-7-dezoksy-? 6 , 7 - ?12 ,1 3 -izobakkatyny III (15), 13-(N-Boc-ß-fenyloizoserylo)-7-dezoksy-7-fluoro-? 12, 1 3-izobakkatyny III (16); 13 - (N -Boc-ß-fenyloizoserylo)-7-dezoksy-7ß,8ß-metano-?12 ,1 3 -izobakkatyny III (17), 13-(N-Boc-"ß -fenyloizoserylo)-7-dezoksy-? 6 ,7-A12,1 3-izobakkatyny III (18), 7-TES-13-[N-(t-butyl oaminokartoinyl o )-ß-fenyloizoserylo] - ? 1 2 ,1 3 - izobakkatyny III (32a); 13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-ß-fenyloizoserylo] - ?12,13-izobakkatyny III (32b), 13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-ß-fenyloizoserylo]-7-dezoksy-7ß,8ß-metano- ;? 1 2,1 3 -izobakka- tyny III (36); 13-(N-(t-butyloaminokarbonylo)-ß-fenyloizoserylo)-7-dezoksy-?6,7- ?12,13-izobakkatyny III (38), 7-(O -etoksymetylo)-13-{N-Boc-ß-fenyloizoserylo)-? 1 2 , 1 3 -izobakkatyny III (41), 7-(O -etoksymetylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-ß-fenyloizoserylo]- ? 1 2 , 1 3 -izobakkatyny III (43), 7-(O -metoksymetylo)-13-(N-Cbz-ß-fenyloizoserylo)-?12,1 3 -izobakkatyny III (64); 7-(O -metoksymetylo)-13-(N-Boc-?-fenyloizoserylo)- ? 1 2 ,1 3 -izobakkatyny III(66); 7- (O -metoksymetylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-ß-fenyloizoserylo]- ? 1 2 , 1 3 -izobakkatyny III (67); 7-(O -metylotiometylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-ß-fenyloizoserylo]-?12,13-izobakka- tyny III (72), 7-(O -metylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-ß-fenyloizoserylo]-?12,13-izobakkatyny III (73), oraz ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli, jezeli zawieraja one kwasowa lub zasadowa grupe funkcyjna. PL

Description

Przedmiotem wynalazku są. analogi Ai2-i3_i_Zotaksolu, oraz kompozycja farmaceutyczna zawierająca te związki.

Taksol jest przedstawicielem taksanów - rodziny diterpenów posiadających podaną, poniżej Uudowę:

Pokazany system numerowania atomów w taksolu rekomendowany jest przez IUPAC (IUPAC, Commission on the Nomenclature of Organie Chemistry, 1978).

Chemię potencjalnie przeciwnowotworowego diterpenoidu taksolu przedstawiono w dziele przeglądowym Dawida G.I. Kingstona, The Chemistry of Taxol, Pharmac.Ther., Vol.52, str. 1-34,1991 omawiającego zwłaszcza zagadnienia izolacji i analizy, modyfikacji stnucturalnych, częściowej syntezy i zależności struktura-aktywność.

Farmakologię kliniczną taksolu opisano w pracy przeglądowej Erie K.Rowinsky i Ross.C. Donehover, The Clinical Pharmacology and Use of Antiero-uUule Agents in Cancer Chemotherapeutics, Pharmac. Ther, Vol. 52, str. 35-84, 1991. Badania kliniczne i przedkliniczne taksolu są przedmiotem pracy przeglądowej William J. Slichenmyer i Daniel D. Von Hoff, Taxol: A New and Effective Anti-Cancen Drug, Anti-Cancer Drugs, Vol.2,str. 519-530,1991.

Taksol i jego analogi są przedmiotem różnych patentów w tym: patentów USA Nr. 4,814,470; 4,857,653; 4,942,184; 4,924,011; 4,924,012; 4,960,790; 5,015,744; 5,157,049; 5,059,699; 5,136,060; 4,876,399; 5,227,400; 5,248,796 oraz puUlikacji PCT Nr. WO 92/09589, Europejskiego Zgłoszenia Patentowego 90305845.1 (Nr. PuUl. A2 0 400 971), 90312366,9 (Nr. PuUl. Al 0 428 376), 89400935.6 (Nr. PuUl. Al 0 366 841) i 90402333.0 (Nr. PuUl. Al 0 414 610),

187 409

87401669.4 (Al 0 253 739), 92308608.6 (Al O 534 708), 92308609.4 (Al 534 709) i publikacje PCTNr. WO 91/17977, WO 91/17976, WO 91/13066, WO 91/13053.

Różne procesy wytwarzania taksolu, związków przejściowych w jego syntezie oraz jego analogów opisano w Tetrahedron Letters, 1992, 33,5185; J. Org. Chem., 1991, 56,1681 i J. Org. Chem., 1991,56,5114 oraz w WO 94/07876, WO 94/07877, WO 94/07878 i WO 94/07879. Patrz również patent USA nr 4,924.,011 (i Reissue Patent 34,2777 z 8 czerwca 1993) jak również Tetrahedron Letters 35,4483 (1994).

Chem i wsp. donieśli w pracy Serendipitous Synthesis of a Cyclopropane-Containing Taxol via Anchimeric Participation of an Unactivated Angular Methyl Group, Advance ACS Abstrcts, Vol. 1,No,. 2,z 15 lipca 1993, że poddanie 7-epi pochodnej taksolu reakcji z DAST w dichlorometanie prowadzi, z nieoczekiwanym udziałem grupy metylowej C-19, do czystego powstawania pierścienia cyklopropanowego. Patrz również J.Org.Chem., 1993,58,4520 (13 sierpień, 1993) i U.S. Patent 5,254,580 (udzielony 19 października 1993).

Patent USA nr 5,248,796 (udzielony 28 września 1993) dotyczy pochodnych 10-dezacetoksy-11,12-dihy drotaksol-10,12(18)-dienu oraz wytwarzania 10 -dezace toksy taksolu.

W Europejskim Zgłoszeniu Patentowym 0 558 959 A1 ujawniono różne fosfonooksy pochodne i 2' węglanowe pochodne taksolu z podwyższoną rozpuszczalnością w wodzie.

Nicolaou K.C., Riemer C., Kerr M.A., Rideout D., Wrasidlo W. ujawnili w Nature 364:464-66 (1993) rozpuszczalne w wodzie analogi protaksolu.

W pracach w J. Am. Chem. Soc. 1994, 116, 4097-98 i Biorganic & Medical Chemistry Letters, Vol. 4. No. 3,479-82,1994 opisano podstawione na C-2 benzoesanowe analogi taksolu i ich syntezę.

Przedmiotem wynalazku są analogi A^^-izotaksolu wybrane z grupy składającej się z:

7-TES-13-(N-Boc-e-fenyloizoseryło)-A121³-izobakkatyny III (6);

13-(N-Boc-e-fenyloizoserylo)-A12’1³-izobakkatyny III (7);

10-dezacetylo-13-(N-Boc-e--enyl()izoserylo)-A^|2 3-izobakkatyny III (8);

7-Troc-13-(N-Bac-β-fenyloizoserylo)-Δ^l2’¹³-izobakkatyny III (12):

2'-ΐroc-13--N-Boc-β-fenyloizosery)o)-7-dezoksy-7β,!8β-metana-Δ¹² -izobakkatyny III (14);

2'-Troc-13-(N-Boc-e-fenyloizoserylo)-7-dezoksy-A6'-A1²’13-izobakkatyny III (15);

13-(N-Boc-β-fenyloiz.osery)o)-7-dezoksy-7-fluoro-Λ^l2’^,3-izobakkatyny III (16);

13-(N-Boc-β-fenyloizoseyl')o)~7-dezoksy-7β,8β·-metano-Δ^l2l3-izobakkatyny III (17);

^-(N-Boc-e-fenyloizoserylo-^-dezoksy-A⁶ -A^12,13-izobakkatyny III (18);

7-T]S3-13-[N-(ttbuU4oarmnokarbonyloj-β-ffnyk)izoseIylo]-Δ^|2¹l-)Z)hakkatyny III (32a);

13-[N--t(butyloaminokarbonyla)-β-fenyloizaserylo]-Δ¹²’¹3-izobakkatyny III (32b);

M-PN-t-butyylaminokarbonylo^e-fenyloizoseryooj^-dezoksy^e^e-metano-A^^-izobakkatyny III (36);

13-(N-(t-butyloaminokarbonylo)-β-fenylaizaserylo--7-dezoksy-Δ^6,7-Δ¹²’¹3-izobakkatyny

III (38);

7-(O-etoksymetylo)-13-(N-Bac-β-ίenyloiz))serylo)-Δ^ll’^|3-izobakkatyny III (41); 7-(O-etoks>^netyla)-13--N-(t-butyloaminokarbonylo)-β-fenyloizoserylo]-Δ¹2^l3-izobakkatyny

III (43);

7-(O-metoksymetylo)-13-(N-Cbz-β-fenyloizaserylo)-Δ¹2^I3-izobakkatyny III (64); 7-(O-met.oksymetγlo)-13-(N-Boc-β-fenyloizoseryla)-Δ^I2’¹3-izobakkatyny III (66); 7-(O-metoks;ynetyla)-13-[N--ttbbtyloaminokarbonyla)-β-feIylaizoserylo]-Δ‘1 -izobakkatyny III (67);

7-(O-metylo)tometyla)-13--N-(ttbutyloanlinokarbonylo)-β-fenylaizoserylo]-Δ¹²’ ^-izobakkatynv ΠΙ (72);

7-(O-metyla)-13-[N-(t-bbtylO)Uninakarbonyla)-β-fenyloizoserylo]-Δ ’ -izobakkatyny

III (73), oraz ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli, jeżeli zawierają one kwasową lub zasadową grupę funkcyjną.

Termin „Boc” oznacza C(O)O---butyl, „Troc” oznacza C(O)CH2CCl3, TES oznacza Si(Et)3, Ph oznacza fenyl i Bz oznacza C(O)Ph, Ac oznacza C(O)CH3.

187 409

Ponadto przedmiotem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna zawierająca jako substancję czynną skuteczną w zwalczaniu nowotworów ilość związku wybranego z grupy obejmującej wyżej wymienione związki według wynalazku oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, jeśli zawierają one kwasową lub zasadową grupę funkcyjną.

Poniżej w przykładach 4, 5, 7, 11, 12, 13, 14, 26, 30, 32, 36, 38, 64, 66, 67, 74 i 75 przedstawiono sposoby otrzymywania związków według wynalazku, pozostałe przykłady dotyczą wytwarzania związków pośrednich użytecznych w procesie wytwarzania zastrzeganych związków'.

Związki według wynalazku otrzymuje się (metodami) przedstawionymi na

Schematach Reakcji 1 do 7 i 46. Zasadniczo związki według wynalazku otrzymuje się przez utlenianie chronionych analogów bakkatyny z wolną grupą 13-hydroksylową, takich jak związek iii na Schematach 1 i 2dub związek xvii na Schemacie 7, prowadzące do 13-ketobakkatyn v lub xviii. Poszczególne enony poddaje się następnie redukcji aktywowanym cynkiem lub elektrolitycznie, bądź redukując je innym metalem jak np. amalgamatem sodu lub glinu, solami chromu (II) lub innymi reduktorami o właściwym potencjale redukującym. Otrzymane enony vi ze Schematu 3 i xix ze Schematu 7 poddaje się sprzęganiu z chronionym w łańcuchu bocznym prekursorem przy użyciu jednej z kilku metod. Najkorzystniej sprzęganie enoli vi lub xix przeprowadza się metodą opisaną w PCT/US93/11827 (Sprawa 4809.P CP) strona 24, wiersz 14 oraz w preparatyce Nr. 8, 11, 13, 16, 22, 28 i 60.

Tak więc enole vi lub xix kondensuje się z izoseiynylokwasami karboksylowymi takimi jak vii w obecności czynników odwadniających takich jak dicykloheksylokarbodiimid lub inne karbodiimidy, karbonylodiimidazol, węglan 2,2-dipirydylowy, chlorek alkile-- lub arylosulfonylowy lub bezwodnik sulfonowy, lub innych znanych w dziedzinie czynników odwadniających służących do otrzymywania estrów, uzyskując chronione analogi taksolu viii lub xi. Do kondensacji enoli vi lub xix z zawierającymi łańcuch boczny prekursorami można także użyć znanych w literaturze metod (patrz: Kingstone D.G.I. Pharmac. Ther., 1991,52,1-34; Commercon A., Bezard F., Bourzat J.D. Tetrahedron Lett., 1992, 33,5185; Georg G.I., Cheruvallath Z.S., Himes R.H., Mejillano M.R. BioMed. Chem. Lett. 1992, 2,295; Kingstone D.H.I., Molinero A.A. Rimoldi J.M., Prog. Chem. Org.Nat.Prod.,1993, 61, str. 1-206). Chronione analogi taksolu viii lub xi można odblokować otrzymując analogi taksolu ix i xii.

Sposób wytwarzania związków według niniejszego wynalazku przedstawiono bardziej szczegółowo na Schematach 1, 2 i 3 1 tak, 10-deacetylo bakkatynę III (i, Chauviere G., Guenard D., Picot F., Senihl V., Potier P., Acad.Sci. Paris, Serie II, 1981, 93,501) blokuje się selektywnie w pozycji 7 za pomocą grupy ochronnej: węglanu, estru lub grupy sililowej otrzymując chronioną bakkatynę (ii). 7-cłu-omoną bakkatynę (ii) blokuje się z kolei w pozycji 10 węglanem lub grupą estrową, uzyskując pochodną bakkatyny III. Jeśli grupą ochronną w pozycji 10 jest acetyl wówczas związek iii jest 7-Clhroinoną pochodną bakkatyny III. Tę samą 10acetylową pochodną można uzyskać sposobem pokazanym na Schemacie 2. W ten sposób 10chroniona bakkatyna, zwłaszcza, gdy grupą ochronną w pozycji 10 jest acetyl, jest bakkatyna III (iv). Blokowanie iv tym samym sposobem co blokowanie związku ii ze Schematu 1 prowadzi do związku iii, zwłaszcza gdy R¹⁰ oznacza octan. Grupę 13-hydroksylową w związku iii utlenia się do ketonu v. Utlenianie można przeprowadzić dwutlenkiem manganu w rozpuszczalnikach aprotonowych takich jak chlorek metylenu, tetrahydrofuran, dioksan, chloroform, toluen lub alkany jak heksan, pentan i heptan. Reakcje przeprowadza się w temperaturze od 0°C do 60°C, najdogodniej w temperaturze pokojowej. Utlenianie można też przeprowadzić stosując inne czynniki utleniające jak trójtlenek chromu w pirydynie, dwuchromian piiydyniowy, chlorochromian pirydyniowy, nadmanganian potasu, nadrutenian tetrapropyloamoniowy, nadjodan Dess-Martina lub za pomocą innych znanych w dziedzinie utleniaczy. Keton v redukuje się do enolu vi jak to pokazano na Schemacie 3. Redukcję przeprowadza się łatwo za pomocą metalicznego cynku aktywowanego przez kolejne przemywania 1N roztworem kwasu solnego, wodą, etanolem i eterem. Redukcję prowadzi się w kwasie octowym w temperaturze 25°C i jest ona zakończona w ciągu 2 do 4 godzin. Reakcję można też prowadzić w temperaturze 0°C przez 24 do 48 godzin lub w wyższej, do 70°C, przez 10 do 20 minut. Reakcję można także przeprowadzać w wodnym kwasie octowym, metanolu zawierającym chlorek amonu, lub w mieszających się z wodą rozpuszczalnikach jak tetrahydrofuran lub

187 409 dioksan zawierających kwas octowy, kwas mrówkowy luU inne kwasy karUoksylowe, luU w kwaśnych roztworach wodnych z kwasem solnym, wodorosiarczanem sodu luU kwasem fosforowym. Redukcję można również wykonać metodą w takich rozpuszczalnikach jak metanol, pirydyna, tetrahydrofuran luU dioksan z elektrodą węglową luU platynową przy dostatecznie wysokim do przeprowadzenia redukcji potencjale elektrolitycznym. Redukcję można również przeprowadzić stosując inne metale jak amalgamat sodowy luU glinowy oraz sole chromu (II). Enol vi łatwo ulega sprzęganiu z kwasem oksazolidynokarUoksylowym vii w takich rozpuszczalnikach jak toluen, ksylen, tatrahydrofuran, dioksan luU podoUnych w oUecności czynników odwadniających jak dicyklohek^^dl^l^in^l^c^c^iiinid luU inne karUodiimidy, karUi^i^^^^l^t^iiimid^ol, węglan 2,2-dipirydylowy, chlorek alkilo- luU arylosulfonylowy luU Uezwodnik sulfonowy, luU innych znanych w dziedzinie czynników odwadniających służących do otrzymywania estrów w obecności katalizatora jak 4-dimetylocαninopirydyna luU tri-n-butylofofina dając chroniony ester enolu viii. Jeśli grupa ochronna w pozycji R²⁴ wykazuje różną selektywność w porównaniu do grupy R¹⁰ i jest usuwalna w łagodnych warunkach kwaśnych luU przez wodorowa^e, wówczas chroniony ester enolu viii można przeprowadzić w odnotowany analog Δ^Ί 3-izo taksolu ix. Przykładowo jeśli R¹⁴ jest grupą sililową taką jak trimetylo luU trietylosililowa, a R?® oznacza acetyl, wówczas poddanie chronionego estru enolu viii łagodnym warunkom kwaśnym np. działaniu 80% kwasu octowego w wodzie przez 4 do 110 godzin w temperaturze od 10 do 60°C prowadzi do uzyskania analogu A¹2'l3bi^<ct^^^<^^u. Alternatywnie, odnotowanie można przeprowadzić łagodnym kwasem jak 0,1 N kwas solny w metanolu luU etanolu, luU innymi kwasami jak -riflucrooctowym, ma-ancsuifcnowym oraz innymi kwasami w roztworze alkoholowym luU mieszanym roztworze alkoholowo-wodnym. Jeśli grupę ochronną R¹⁴ można usunąć podczas wodorowania, jak np. grupę eterową Uenzylometylową, to przekształcenia chronionego estru enolu viii w analog A^^-izotaksolu ix można dokonać na drodze wodorowania w rozpuszczalnikach takich jak metanol, etanol, octan etylu, tetrahydrofuran i tym podoUnych w oUecności katalizatorów wodorowania takich jak metaliczny pallad, pallad na węglu, nikiel Raneya i tym podoUnych.

Związkami według niniejszego wynalazku są analogi A^u’ 13-izotaksolu z modyfikacjami w pozycjach 6,7-, 7-, i 7,8- jak to pokazano na Schematach od 4 do 71 tak selektywne odnotowanie grupy R1⁴ w związkach o Uudowie viii prowadzi do 7-hydroksy związku x. Je^^i R¹⁴w związku viii jest przykładowo węglanem trichk)roetylowym, a R^w jest estrem luU eterem, wówczas w wyniku redukcji przeprowadzonej cynikiem w łagodnym kwaśnym środowisku jak w układzie kwas cetowybwodα_> metanol, etanol luU innym alkoholowym rozpuszczalniku zakwaszonym kwasem solnym luU chlorkiem amonu otrzymuje się 7-hydroksy związek x. Jeśli R ¹⁴w związku viii jest przykładowo eterem sililowym jak eter trimetyio- luU trietylosilitowy, a R¹⁰ jest estrem luU eterem alUo węglanem, wówczas poddanie takiego związku działaniu fluorku te-nan-butyloίamonicwego luU kompleksu pirydyna-ifuorowodór oraz fluorowodorku tri-etylcamcniowego w takim rozpuszczalniku jak tatrahydrofuran, dioksai luU w rozpuszczalniku alkoholowym jak metanol luU etanol prowadzi do otrzymania 7-hydroksy związku x.

Związek xi, w którym R⁶ i R7 wzięte razem tworzą wiązanie podwójne, a R⁸ oznacza metyl tj. chroniony analog 7-dezOksy-A6’⁷-A¹²'^B-izotaksolu, otrzymuje się najkorzystniej ze związku x przez przekształcenie w nim grupy 7-hydroksylowej w triflat a następnie eliminację.

I tak, w reakcji 7-hydroksy związku x z Uezwodnikiem -rifluorome-ancsuiίbnowym prowadzonej w chlorku metylenu, 1,2-di-chloroetanie, ehlcrofonmie luU innym rozpuszczalniku aprotonowym, w oUecności takich zasad jak pirydyna, 2-metylopirydyna, 2,6-dimetylopirydyna luU 2,4,6-trimetylopirydyna luU innej odpowiedniej zasady, w temperaturze od -20°C do 60°C przez 10 minut do 10 godzin, powstaje -riflucrometanosulfonian alkoholu x. Poddanie triflucrometanosul foniami reakcji z 1,8-diazaUieyklo[5.4.0]-undeka-7-enem, 1 A-diaznbicykto [4.3.0] non-5-enem luU inną mocną zasadą aminową w tetrahydrofuranie, dioksanie luU innym odpowiednim rozpuszczalniku aprotonowym w temperaturze od 0°C do 90°C przez 10 minut do 10 godzin prowadzi do A⁶’⁷ - związku o budowie xi. Eliminację trifluorometanosulfonianu ze związku x można również przeprowadzić stosując inne mocne zasady jak heksametylodisilazan litu, potasu luU sodu, dietylo luU diizopropytoamid litu, t-butanolan sodu luU potasu luU inne

187 409 mocne zasady w odpowiednim rozpuszczalniku jak tetrahydrofiiran, dioksan, alkohol t-butylowy i podobnych w temperaturze od -8Ó°C do 90°C przez 10 minut do 5 godzin.

Związek xi, w którym R⁶ oznacza wodór a R⁷ i R⁸ wzięte razem tworzą układ 7β,8βmetano, tj. analog 7-dezoksy-7p^-metano-A^12,13-izotaksolu, można również otrzymać z trifluorometanosulfonianu alkoholu χ. I tak, trifluorometanosulfonian związku x podaje się działaniu azydku sodu, chlorku sodu, siarczanu sodu, azydku potasu, chlorku potasu, siarczanu potasu lub innej soli w wodnym tetrahydrofuranie, wodnym dioksanie, wodnym metanolu lub wodnym etanolu, lub w innych wodnych lub zawierających mieszające się z wodą rozpuszczalniki kombinacjach w temperaturze od 0°C do 90°C przez 20 minut do 48 godzin. Alternatywnie, triflat x można poddać działaniu 10 do 500-krotnego nadmiaru żelu krzemionkowego albo przez wolną elucję przez kolumnę chromatograficzną lub w dużej porcji w takim rozpuszczalniku jak toluen, THF, dioksan, chlorek metylenu, octan etylu, DMF, DMA lub innym przez 1 do 200 godzin w temperaturze pokojowej.

Związek xi, w którym R⁶ oznacza wodór, R⁷ oznacza fluor oraz R⁸ jest metylem tj. chroniony analog 7-dezoksy-7-fluoro-A^12,13-izotaksolu, otrzymuje się najkorzystniej z alkoholu x w reakcji z takimi odczynnikami jak trifluorek dietyloaminosiarki (DAST), trifluorek dimetyloaminosiarki (metyloDAST), difluorek bis(dimetyloamino) siarki, difluorek bis(dietyloaminojsiarki lub difluorek(dietyloamino)(dimetyloamino)siarki. Preferowaną metodą przeprowadzenia tej reakcji jest zastosowanie odczynników DAST lub metyloDAST. Reakcje z udziałem tych odczynników przeprowadza się w rozpuszczalnikach aprotonowych jak chlorek metylenu (CH2CI2), chloroform (CHCfi), fluorotrichlorometan (Freon 11®), dimetyloeter glikolu etylenowego (glym), eter 2-metoksyetylowy (diglym), pirydyna, węglowodory jak pentan, hekan lub izooktan, tetrahydrofuran (THF), benzen, toluen, ksylen. Korzystnym rozpuszczalnikiem jest chlorek metylenu. Reakcje przeprowadza się w zakresie temperatur od -100°C do 100°C lub wyższej. Zwykle reakcje rozpoczyna się w niskiej temperaturze np. -78°C, a następnie przechodzi się do wyższych temperatur np. 25°C. Reakcję przerywa się dodając wodę i surowy produkt izoluje się standardową metodą ekstrakcyjną, a następnie oczyszcza się go standardowymi metodami chromatograficznymi i/lub krystalizacyjnymi.

Związek xi, w którym R⁶ i R⁷ wzięte razem stanowią wiązanie podwójne i R⁸ jest metylem tj. chroniony analog 7-dezoksy-A^6,7-A^12,13-izotaksolu można również otrzymać w opisanej powyżej reakcji alkoholu x z takimi odczynnikami jak trifluorek dietyloaminosiarki (DAST), trifluorek dimetyloaminosiarki (metyloDAST), difluorek bis(dimetyloamino) siarki, difluorek bis(dietyloamino)siarki lub di-fluorek (dietyloamino)(dimetyloamino)siarki.

Związek xi, w którym R^oznacza wodór a R⁷ i R⁸ wzięte razem tworzą układ 7β,8β-ιη6ί3ηο, tj. analog 7-dezoksy-73,8p-metano-A^l2’¹³-izotaksolu, można również otrzymać w opisanej powyżej reakcji alkoholu x z takimi odczynnikami jak trifluorek dietyloaminosiarki (DAST), trifluorek dimetyloaminosiarki (metyloDAST), difluorek bis(dimetyloamino)siarki, difluorek bis(dietyloamino) siarki lub difluorek (dietyloamino)(dimetyloamino)siarki.

Chroniony analog Δ^12,13-izotaksolu xi na Schemacie 4 można przeprowadzając odblokowanie przekształcić w analog A^12,13-izotaksolu xii. I tak, w wyniku reakcji oksazolidyny xi z łagodnym kwasem w rozpuszczalniku wodnym lub alkoholowym powstaje 13-izoserynyloΔ¹² -bakkatyna III (analog A^12,13-izotaksolu) xii. Dokładniej, poddanie reakcji oksazolidyny xi z łagodnym kwasem, jak 80% kwas octowy-woda, przez 4 do 110 godzin w temperaturze od 10°C do 60°C prowadzi do powstania analogu Δ¹² -izotaksolu xii. Alternatywnie, odblokowanie można przeprowadzić łagodnym kwasem jak 0,1 N kwas solny w metanolu lub etanolu, lub innymi kwasami jak trifluorooctowym, metanosulfonowym oraz innymi kwasami w roztworze alkoholowym lub mieszanym roztworze alkoholowo-wodnym. Oksazolidynę xi można również usunąć poprzez wodorowanie. I tak, wodorowanie oksazolidyny xi w rozpuszczalnikach takich jak metanol, etanol, octan etylu, tetrahydrofiiran i podobnych w obecności katalizatorów wodoro wania takich jak metaliczny pallad, pallad na węglu, nikiel Raneya prowadzi do analogu A^12,l3-izotaksołu xii.

Analogi ó^12,13-izotaksolu o wzorze xiii ze Schematu 5, w którym R¹⁴ oznacza węglan, karbaminian, eter, ester lub eter sililowy otrzymuje się przez selektywne rozszczepianie oksazolidyny viii. Tak więc, jak to opisano powyżej, w reakcji oksazolidyny viii z łagodnym kwasem

187 409

1 3 w wodnym lub alkoholowym rozpuszczalniku prowadzi do 13-izoserynylo-A ’ -biOkkatyny III (analogu A^^-izotaksolu) xiii. Bardziej szczegółowo, poddanie reakcji oksazolidyny viii z łagodnym kwasem, jak 80% kwas octowy-woda, przez 4 do 110 godzin w temperaturze od 10°C do 60°C prowadzi do powstania analogu A^l2, -izotaksolu xiii. Alternatywnie, odblokowanie można przeprowadzić łagodnym kwasem jak 0,1 N kwas solny w metanolu lub etanolu, lub innymi kwasami jak trifluorooctowym, matanosulfonowym oraz innym kwasem w roztworze alkoholowym lub mieszanym roztworze alkoholowo-wodnym. Oksazolidynę viii można również usunąć poprzez wodorowanie. I tak, wodorowanie oksazolidyny viii w rozpuszczalnikach takich jak metanol, etanol, octan etylu, tetrahydrofuran i podobnych w obecności katalizatorów wodorowania takich jak metaliczny pallad, pallad na węglu, nikiel Raneya prowadzi do analogu AH’^B-izotaksolu xiii.

Analogi Δ ’ -izotaksolu o wzorze xv ze Schematu 6, w którym R oznacza węglan, karbaminian, eter, ester lub eter otrzymuje się z oksazolidynyIo-7-hydIΌksy-Δl2’l3-ίzotaksolu x, przekształcając go w 7-podstaAwoną oksazolidynę xiv, a następnie rozerwanie pierścienia oksazolidynylowego. Oksazolidynę xiv, w formie 7-istru, otrzymuje się z oksazolidymyIo-7-hydroksy-Δl2 izotaksolu x w wyniku estiyfikacji z halogenkiem acylu, bezwodnikiem kwasowym lub kwasu karboksylowego i znanego w dziedzinie czynnika odwadniającego. Oksazolidynę xiv, w formie 7-węglanu, otrzymuje się z oktazolidynyIo-7-hydroksy-Δl²-izotίaksolu x w wyniku znanych w dziedzinie reakcji z chloromrówczanem alkoksylu lub bezwodnikiem akloksywęglanowym. Oksazolidynę xiv, w formie 7-węglanu, otrzymuje się również się z oksazolidynyk--7-hydroksyA1²’^B-izotaksolu x w reakcji z fosgenem, difosgenem, trifosgenem lub chloromrówczanem p-mtrofeny lowym., a następnie poddaniu przejściowego chloromrówczanu lub węglanu p-nitrofenylowego znanej w tej dziedzinie reakcji z alkoholem. Oksazolidynę xiv, w formie 7-kaabaminianu, otrzymuje się z oksazolidynyIo-7-hydIΌksy-Δl2l³-izotaktolu x w znanej w tej dziedzinie reakcji z izocyjanianem alkilowym lub arylowym. Oksazolidynę xiv, w formie 7-kaabaminianu, otrzymuje się również z 7-hydroksy-AH'1³-izotaksolu x w znanej w dziedzinie reakcji otrzymanego powyżej węglanu z aminą. Oksazolidynę xiv, w formie 7-k<ubćuninianu, otrzymuje się również z 7-hydroksy-A1²’13-i_ZoUaksolu x w reakcji z fosgenem, difosgenem, trifosgenem lub chloromrówczanem p-mtrofenylowym, a następnie- poddaniu przejściowego chloromrówczanu lub węglanu p-rntrofenylowego znanej w tej dziedzinie rea^<^jji z aminą. Oksazolidynę xiv, w formie eteru 7-alkoksymetylowego lub eteru aryloksymetylowego, otrzymuje się z 7-hydroksy-A1²’13-izotaksolu x w znanej w tej dziedzinie reakcji z eterem chlorometyloałkilowym lub eterem chlorometyloarylowym. Oksazolidynę xiv, w formie eteru 7-^H^ilowego lub arylowego, otrzymuje się z 7-hydroksy-A1²’13-izotaksolu x w reakcji z zasadami takimi jak wodorek sodu, wodorek potasu oraz dietylo lub diizopropyloamid litu, heksametylodisilazan sodu lub potasu lub z inną mocną zasadą w rozpuszczalniku takim jak tetrahydrofuran, dioksan, dimetoktyttan lub innym w temperaturze od -78°C do 60°C w obecności halogenku alkilowego takiego jak jodek metylu, jodek etylu, chlorek benzylu, chlorek lub bromek allilu i podobnego w ciągu 10 minut do 48 godzin. Oksazolidynę xiv, w formie eteru 7-^ldlowego lub arylowego, otrzymuje się również z 7-hydroksy-A1^2,13-izottakSolu x w reakcji ze związkiem diazoalkanowym lub diazoarylowym w obecności metalu przejściowego jako katalizatora jak rod, ruten, pallad w rozpuszczalniku aprotonowym jak THF, dioksan lub DMF w temperaturze od -20°C do 150°C.

Przedstawione na Schemacie 6 i otrzymane powyżej podanymi metodami 7-podstawione oksazolidyny xiv w formie 7-estru, węglanu, karmaninianu lub eteru można odblokowywać do analogu A12’13-i_Zotaksolu xv. stosując procedury podane na Schemacie 5, przekształcające oksazolidynę viii w analog A^^-izot^^ołu xiii.

Analog xvi bakkatyny III na Schemacie 7 przeprowadza się w analog bakkatyny III o budowie xvii, w którym R6 i R⁷ wzięte razem tworzą wiązanie podwójne, a R8 oznacza metyl, lub w którym r6 oznacza wodór, a R⁷ i r8 wzięte razem tworzą układ 7e,8p-metano, lub w którym R⁶ oznacza wodór, R7 oznacza fluor oraz R8 jest metylem sposobem podanym na Schemacie 4 zastosowanym do przekształcenia 7-hydroksy związku x odpowiednio w analog 7-dezokty-Δ⁶’7-Δl²’^l3-izotaksolu, analog 7-dezoksy-7e,8e-metano-A¹2’¹1-izotaksolu lub analog 7-^<^zoksy-7-lfuoro-A^B’¹3.ii^₍^^_i^j^;^_olu xi. 13-Hydroksy analog bakkatyny xvii można utlenić do

187 409 analogu xviii w ten sam sposób, jak pokazany na Schemacie 2, przedstawiający utlenianie 13-hy<droksy analogu bakkatyny iii do analogu 13-ketobakkatyny v. Analog 13ketobakkatyny xviii można zredukować do analogu A^12,13-izobakkatyny xix tak, jak to opisano powyżej i przedstawiono na Schemacie 3 dla re<Jukcji analogu ^-keeobakkatyny v do analogu Al² -izobakkatyny vi. Analog A^’^L’-i^<^)bakkatyny xix można przeprowadzić w chroniony analog A^^-izofcaksolu xi tak, jak to pokazano na Schemacie 3, przy przekształceniu analogu A^^-izobakkatyny vi w chroniony analog Ai^2,13-izobaksolu viii. Chroniony analog Δ^12, izotaksolu xi pokazany na Schemacie 7 można przeprowadzić w analog Δ^Π’ -izotaksolu xii tak jak to opisano powyżej i przedstawiono na Schemacie 4.

Przykład 1. Wytwarzanie 13-keto-7-TES-bbłdcatyny III (2).

g (7,13 milimoli) 7-'TES-b.akkatyny ΠΊ (1), (J.N. Denis, A.E. Greene, J. Am. Chem. Soc. 1988, 110,5917) rozpuszcza się w -5 ml chlorku metylenu i otrzymany roztwór poddaje działaniu 5 g (57,5 milimoli) dwutlenku manganu. Całość miesza się przy użyciu mieszadła magnetycznego w czasie 19 godzin i w tym czasie za pomocą chromatografii cienkowarstwowej bada czy pozostaje substancja wyjściowa. Mieszaninę reakcyjną sączy się przez warstwę celitu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik uzyskując 13-keto-7TES-bakkatynę III.

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy GF): Rf = 0,24 dla substratu i Rf = 0,50 dla produktu, w mieszaninie octan etylu-heksan w s^(osu'nl<u 1:2.

Widmo protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,08 (d, 2H), 7,47-7,63 (m, 3H), 6,59 (s, 1H), 5,70 (d, 1H), 4,93 (d, 1H), 4,48 (m, 1H), 4,31 (d, 1H), 4,12 (d, 1H), 3,91 (d,lH), 2,95 (d, 1H), 2,65 (d, 1H), 2,55 (m, 1H), 2,23 (s, 3H), 2,19 (s, 3H), 2,18 (s, 3H), 1,88 (m, 1H), 1,67 (s, 3H), 1,28 (s, 3H), 1,19 (s, 3H), 0,92 (m, 9H), 0,58 (m, 6H).

Widmo węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh,TMS): δ 199,95, 198,07, 169,85, 168,64, 166,53, 152,75, 139,96, 133,67, 129,76, 128,46, 83,65, 80,25, 78,20, 75,89, 75,77, 72,59, 71,98, 59,16, 45,94, 43,15,42,18, 36,90, 32,74, 21,44, 20,56,17,94,13,25,9,30,6,46,4,96.

Przykład 1A. 13^0-7^84^0000^ III (2).

Zawiesinę aktywowanego tlenku manganu (IV) (14,7 g, Aldrich) w chlorku metylenu (80 ml) poddaje się działaniu roztworu 7-TES-bakkatyny (7,14 g) w chlorku metylenu (320 ml), który dodaje się przez wkraplacz w czasie 5 minut. Całość miesza się w temperaturze pokojowej w czasie 4 godzin. Chromatografia cienkowarstwowa (30% acetonu w heksanie i 50% octanu etylu w heksanie) wskazuje, że reakcja zakończyła się. Mieszaninę sączy się w celu usunięcia części stałych i przemywa chlorkiem metylenu. Z połączonych przesączy oddestylowuje się rozpuszczalnik i pozostałość poddaje działaniu znacznie obniżonego ciśnienia uzyskując 13-keto-7t TES-bakkatynę III w postaci ciała stałego o barwie białej (6,81 g, wydajność 96%).

Chromatografia cienkowarstwowa na żelu krzemionkowym, przy użyciu 50% roztworu octanu etylu w heksanie; substancja wyjściowa Rf = 0,41, produkt Rf= 0,59.

W widmie magnetycznego rezonansu protonowego (CDCh, TMS): δ 8,07 (m, 2H), 7,63 (m, 2H), 7,50 (m, 1H), 6,59 (s, 1H), 5,70 (d, J=6,8 Hz, 1H), 4,93 (d, J=9, 5Hz, 1H), 4,48 (m, 1H), 4,33 (d, J=8,4Hz, 1H), 4,12 (d, J=8,4 Hz, 1H), 3,92 (d, J=6, 7Hz, 1H), 2,96 (d, J=19,9Hz, 1H), 2,66 (d, J=20,0Hz, 1H), 2,55 (m, 1H), 2,23 (s, 3H), 2,194 (s, 3H), 2,188 (s, 3H), 1,88 (m, 1H), 1,85 (s, 1H), 1,67 (s, 3H), 1,28 (s, 3H), 1,19 (s, 3H), 0,92 (t, J=7, 8Hz, 9H), 0,59 (q, J=7,6Hz, 6H).

P r z y kl a d 2. Wytwarza* 7-TES -ń^-Mtakk^ Ili (3).

Pyl cynkowy (2,82 g, 43,1 milimoli) kolejno przemywa się rozcieńczonym kwasem solnym, wodą (6 razy), metanolem (6 razy) i eterem (3 razy), za każdym razem dekantując ciecz. Cynk suszy się pod zmniejszonym ciśnieniem. Roztwór 13-keto-7-TES-bakkatyny III (2) (0,498 g, 0,71 milimoli) w kwasie octowym (4 ml) poddaje się działaniu aktywowanego cynku. Całość miesza się w atmosferze azotu w temperaturze pokojowej w czasie 4 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu i sączy przez ziemię okrzemkową. Z przesączu oddestylowuje się rozpuszczalnik, pozostałość rozcieńcza toluenem i ponownie oddestylowuje rozpuszczalnik, otrzymując 7-TES- -Δ^|2,η- izobakkatynę III.

W widmie magnetycznego rezonansu protonowego (CDCh, TMS): δ 0,53 (m, 6H), 0,89 (m, 9H), 1,11 (s, 3H), 1,14 (s, 3IH), 1,61 (s, 3H), 1,82 (s, 3H), 187 (m, 1H), 2,09 (d, J=18,0Hz, 1H), 2,18 (s, 3H), 233 (s, 3H), 2,30-2,58 (m, 2H), 2,74 (d, J=18,0Hz, 1H), 4,14 (d, >5,^, 1H),

187 409

4,25 (d, J=8,4Hz, 1H), 4,37 (m, 1H), 4,39 (d, J=8,4Hz, 1H), 4,37(s, 1H), 4,93 (dd, 1H), 5,48 (dd, 1H), 5,91 (s, 1H), 7,48 (m, 2H), 7,61 (m, 1H), 8,08 (m, 2H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): 5,36, 6,69, 9,08, 12,75, 18,75, 21,18, 23,14, 29,89, 32,43, 37,17, 38,59, 39,66, 56,52, 59,09, 73,05, 73,36, 75,56, 76,82, 80,92, 84,50, 102,44, 128,53, 129,03, 129,90, 133,57, 146,02, 166,57, 168,83, 170,82, 205,52.

Analiza elementarna: dla wzoru C37H52OnSi1 obliczono : C=63,41% , H=7,48%, znaleziono : C=63,31%, H=7,45%.

Widmo w podczerwieni (nujol): 981, 1112, 1241, 1281, 1375, 1454, 1687, 1716, 1725, 1741,3402,3508 cm'¹.

Przykład 2A. 7-Trietylo-12, 13--zobakkatyna III (3).

Roztwór 13-keto-7-TES-baHJkatyny III (2) (7,90 g, 11,3 milimoli) w odgazowanym kwasie octowym (80 ml, argon) umieszcza się w okrągłodennej kolbie trójszyjnej o pojemności 250 ml, wyposażonej w mieszadło poruszane powietrzem. Roztwór przepłukuje się azotem i w jednej porcji dodaje się aktywowany pył cynkowy w postaci suchego pyłu (82 g). Całość silnie miesza się. Wyjściowa substancja zostaje zużyta w czasie dwóch godzin, co stwierdza się zh pomocą chromatografii cienkowarstwowej (mieszanina 50% octanu etylu i heksanu). Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się za pomocą octanu etylu (odgazowanego argonem). Następnie mieszaninę reakcyjną sączy się przez warstwę celitu w atmosferze azotu. Kolbę i sączek przemywa się odgazowanym octanem etylu. Z połączonych przesączy oddestylowuje się rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Dodaje się odgazowany toluen i ponownie oddestylowuje rozpuszczalnik. Dodawanie i odde^^l^^^wywanie toluenu powtarza się jeszcze dwa razy, aż do usunięcia kwasu octowego. Za każdym razem zmniejszone ciśnienie likwiduje się przy pomocy azotu. Produkt w postaci ciała stałego o barwie białej umieszcza się pod znacznie zmniejszonym ciśnieniem (0,02 torra) w czasie nocy i otrzymuje 7,57 g (96%) 7Tt-ietyjosiiiloτ12,13--zobakkHtyny III.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): 5 8,08 (d, 2H, J=7,1Hz), 7,61 (t, 1H, J=7,5Hz), 7,49 (t, 2H, J=7,5Hz), 5,92 (s, 1H), 5,49 (d, 1H, J=5,3Hz),

4,93 (m,i 1H)i 4,410 (di 1H, J=8,1m:)i 4,37 (nil 1H)i 4,26 (di UL J=8,5Hz)i 4,14 (di 1Hi J=5,3Hz), 2,75 (d,1H, J=18,0Hz), 2,54-2,46 (m, 1H), 2,41 (m, 1H), 2,33 (s, 3H), 2,17 (s, 3H), 2,07(m, 1H), 1,89 (m,1H), 1,81(s, 3H), 1,14 (s,3H), 1,11 (s, 3H), 0,89 (m, 9H), 0,52 (m, 6H).

Przykład 3. Wytwarzanie 7bTESτΔl2|l³--zobakkHtyno III-n-cstru kwasu (4S,5R--NBocτ2-T2,4-bimetoksyfenylo)-4-bezyjo-b5b0sazolidlTlokaHboksyjowego (5).

Kwas (4S,5Rb-NbBoc-2-T2,4τIimetoksyfenylo)τ|-bezyjo-b5b0ssHolidynokHrbDksyjowy (4a,b) wytwarza się z soli łańcucha bocznego, sposobem następującym. Sól potasową kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-T(,4-bimetoksyfenylo)-4--ezyjo-b-b0sazolidyyokartb^ksyjowzgo (1,5 milimoli) zawiesza się w octanie etylu i roztwór dwukrotnie przemywa 5% wodnym roztworem wodorosiarczanu sodu, jeden raz sobanką, suszy i oddestylowuje z niego rozpuszczalnik. Kwas karboksylowy poddaje się działaniu chlorku metylenu (2 ml), 4τlimztyloHmmopirydyny (48 mg), po czym dodaje się roztwór 7-^8^12³1--zobaikkatyny III (3), (0,492 g, 0,702 milimoli) w toluenie (5 ml) z chlorkiem metylenu (8 ml) i 1,3τdcyjdoheksyjokaHłaκΰimid (0,316 g, 1,53 milimoli). Całość miesza się w obojętnej atmosferze w czasie 2,5 godzin. Mieszaninę reakeyną rozcieńcza się octanem etylu i przemywa wodnym roztworem wodorosiarczanu sodu oraz wodnym roztworem wodorowęglanu oraz solanką. Warstwy sączy się, rozdziela, organiczną suszy i oddestylowuje z niej rozpuszczalnik. Produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym w mieszaninach acetonu i heksanu. Uzyskuje się 7-T^^lS-A1'11--z(3b:Hkkatyno III-13-ester kwasu (4S,5RTN-Boc-2-b2,4-bimetoksyjenyjo)b4--ezyjo-b-bksELHoliddjjo0aHboksyjowzgo (5a,b).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): 5 0,54 (m), 0,89 (m), 1,05 (s), 1,57 (s), 1,87 (m), 2,15 (s), 2,16 (s), 2,19 (s), 2,50 (m), 3,82 (s), 3,86 (s), 3,89 (s), 4,35 (m), 4,88 (m), 5,30 (m), 5,50 (2d), 5,88 (s), 5,99 (s), 6,^^ (m), 7,35-7,65 (m), 8,02 (m).

Rozdzielanie 5h i 5b.

Sposobem opisanym powyżej przeprowadza się reakcję z 7bΓESbΔ^|2|l³--yobakkHtyną III (3), (0,5 g 0,71 milimoli) i surowy produkt otrzymany po wodnej ekstrakcji poddaje się

187 409 chromatografii przy użyciu średniceiśnienicwej kolumny chromatograficznej firmy Merck rozmiar B, eluując: (20-80) aceton-n-heksan (300 ml), (25-75) aceton-n-heksan (300 ml) i (30-70) aceton-n-heksan (300 ml) i zUiera frakcje o oUjętości 15 ml. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, że frakcje 24-28 zawierają mieszaninę 50:50 mniej i Uardziej polarnych izomerów 7-TES-Δl2l3-izobakkatync DI-13bsteru kwasu ^S^R-N-BocB(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-bCsazohdynokćjrΠucksylowego (5a i 5U) (355 mg). Frakcje 1-4, 15-23 i 29 łączy się, oddestylowuje z nich rozpuszczalnik i stwierdza, że zawieraaą zanieczyszczone 5a i 5U. Mieszaninę tę ponownie poddaje się chromatografii przy użyciu średniociśnieniowej kolumny chromatograficznej firmy Merck rozmiar B, eluując: (25-75) octan etylu-n-heksan (200 ml), (30-70) octan etylu-n-heksan (500 ml) oraz (40-60) octan etylu-nheksan (500 ml) i zbierając frakcje o oUjętości 15 ml. Mniej polarny izomer 7-TES-A^n,13izoUakkatyno III-I3^stm kwasu (4S,5R--N-Boe~2-(2,4blimetoksyfenylo)-4-fenylc-5-bkίs_:j<olidln<ok^Uo)k^^(^'wego (5a) znajduje się we frakcjach 25-30, zaś Uardziej polarny izomer 7bΓES-Δ¹213izoUakkatyno nI-B-stru kwasu (4S,5Rb-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo--4-ίenyicb5-ok:tazciidynokarUcksylσwego (5U) występuje we 'frakciadh 31-39.

Mniej polarny izomer 7-TES-AH’ 3-izoUakkatync III-1 3-251-πλ kwasu (48^-·Ν-Βο--2·(2,4-(dmetoksyfenylc)b4-benylo-b-bksazolidil:lokarboksylcwegc (5a): chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy GF): (30-70) octan etylu-heksan; R_f = 0,50;

w widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 0,47-0,63 (q, 6H), 0,84-0,99 (t, 9H), 1,24 (s, 9H), 2,16 (s,3H), 2,19 (s, 3H), 3,81 (s, 3H), 3,86 (s, 3H), 4,24-4,30 (d, 1H), 4,35-4,42 (d, 1H), 4,42-4,50 (q, 1H), 4,83-4,93 (d, 1H), 4,97 (s, 1H), 5,35-5,50 (d, 1H), 5,51-5,58 (d, 1H), 6,00 (s, 1H), 6,39-6,46 (dd, 1H), 6,48-6,53 (d, 1H), 6,72 (s, 1H), 7,107,19 (d, 1H), 7,29-7,65 (m, 8H), 8,00-8 ,11 (d, 2H).

Bardziej polarny izomer 7bΓES-Δl2’l3-izoUakka-ync III-I 3-estru kwasu t4S’,5RbNb-Boc-2(2,4-dimetoksyf^nylo)-4-fenylo-b-b0saαolidynokarbcksylcwego (5U):

chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy GF) (30-70) octan etylu - heksan, Rf = 0,37;

w widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 0,45 (q, 6H), 0,830,96 (t, 9H), 1,05 (s, 9H), 2,16 (s, 3H), 3,69-3,75 (d, 1H), 3,82 (s, 3H), 3,90 (s, 3H), 4,18-4,25 (d, 1H), 4,30-4,36 (d, 1H), 4,27-4,43 (m, 1H), 4,56-4,64 (szeroki d, 1H), 4,80-4,86 (d, 1H), 5,25-5,33 (d, 1H), 5,45-5,51 (d, 1H), 5,88 (s, 1H), 6,36-6,45 (dd, 1H), 6,45-6,54 (d, 1H), 7,307,68 (m, 9H), 8,00-8,06 (d, 2H).

Przykład 4. Wytwarzanie 7-TES-13-(N-Bce-β-fenylc-izcteπyio)-Δl²Ί3-izoUakka-yny III (6).

7-ΊΈS-Δl2^|3-izoUakkatync IΠb13-esiru kwasu t4S,5Rb-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenyiob-4-fenylo-5-bksazolldyno-kiα·boksylowegc (5a,U), (355 mg, 0,319 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu w 8 ml kwasu octowego i 2 ml wody. PrzeUieg reakcji oUs^rwuje się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej i po czasie 24 godzin ^serwuje, że Uardziej polarny izomer (5U) w całości uległ reakcji, podczas gdy mniej polarny izomer (5a) jeszcze pozostaje. Mieszaninę reakcyiną rozcieńcza się 100 ml octanu etylu i przemywa 50 ml 1 normalnego wodorotlenku sodu i trzykrotnie po 50 ml 5% roztwonu wodorowęglanu sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt poddaje się chromatografii na kolumnie firmy E. Merck, z żelem krzemionkowym (wstępnie upakowanym) rozmiar B. ZUiera się frakcje o oUjętości 10 ml i analizuje je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Kolumnę eluuje się (20-80) aceton-n-heksan (800 ml), (30-7(0) aceton-n-heksan (300 ml), (40-60) aee-on-n-heksan (300 ml). Stwierdza się, że frakcje 22-36 zawierają 7-ΊΈS-13--N-Bc>c-β-fenyicizcseryio)-Δl2Ί3-izobakka-ynę III (6) w pcs-aei mieszaniny. Frakcje 59-63 zawierają 13-(N-Boe-βfenyicizoteryio)-Δl2l3-izoUjkka-ynę III (7). Pozostałość po cddestylowaniu rozpuszczalnika z frakcji 22-36 ponownie poddaje się chromatografii na kolumnie firmy E. Merck z żelem krzemionkowym (wstępnie upakowanym) rozmiar B, eluowanej mieszaniną (5-95 aceton-toluen). Stwierdza się, że frakcje 30-60 zawierzają 7-TES-13-(N-Bce-β-fenylcizoseryio)-Δl2l3-izobakkatynę III (6).

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy GF): (10-90) aeeton-toiuen, Rf = 0,31.

187 409

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCE, TMS): δ 0,48-0,61 (q, 6H), 0,84-0,96 (t, 9H), 1,14 (s, 3H), 1,23 (s, 9H), 1,26 (s, 3H), 1,62 (s, 3H), 1,84-1,98 (t, 1H), 2,032,15 (d, 1H), 2,17 (s, 3H), 2,83-2,94 (d, 1H), 3,18-3,25 (d, 1H), 3,82-3,89 (d, 1H), 4,26-4,34 (d, 1H), 4,38-4,45 (d, 1H), 4,36-4,48 (d, 1H), 4,67-4,74 (d, 1H), 4,67-4,74 (d, 1H), 4,89-4,97 (d, 1H), 5,40 (s, 1H), 5,53-5,57 (d, 1H), 5,97 (s, 1H), 7,13-7,63 (m,9H), 8,08-8,17 (d, 2H).

Widmo masowe: (M+H) + zmierzone - 964,4547, obliczone dla wzoru C51H69NO15S1+H - 964,4514.

Przykład 5. Wytwarzanie 13--N-Boc-β-fenyloiz,oserylo)-Δl²Ί3-izobakkajynyΙΠ(7).

7-TES-A121’-izobakkatyno III-13-ester kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetaksyfenyk))-4fenylo-5-oassazhdynokarboksylowega (5a,b) (0,69 g, 0,62 milimoli) miesza się w mieszaninie kwasu octowego (16 ml) i wody (4 ml) w temperaturze pokojowej w obojętnej atmosferze w czasie 4 dni. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu i wielokrotnie przemywa wodą i wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. Organiczną warstwę suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Produkt poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym 60 (230-400 mesh) eluując mieszaninami aceton-heksan i uzyskuje 13-(N-Bac-β-fenyloizaseryla)-Δl2,1-izobakkatyny III.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDO3, TMS): δ 1,06 (s, 3H), 1,22 (s, 9H), 1,30 (s,3H), 1,92 (m, 1H), 2,08 (d, 1H, J+19HZ), 2,23 (s, 3H), 2,51 (m, 1H), 2,57 (s, 3H), 2,76 (s, 1H), 2,92 (d, 1H, J=19Hz), 3,21(szerokie s, 1H), 3,52 (d, 1H, J=4Hz), 3,71 (d, 1H, J=6Hz), 4,33 (d, 1H, J=8Hz), 4,36 (m, 1H), 4,42 (d, 1H, J=8Hz), 4,70 (d, 1H), 4,94 (dd, 1H), 5,40 (m, 1H), 5,48 (s, 1H), 5,58 (d, 1H, J=6Hz), 7,30-7,67 (m, 8H), 8,13 (d, 2H, J=7Hz).

W widmie węglowego rezonansu protonowego (CDO3, TMS): δ 9,12, 14,38, 19,97, 21,07, 22,65, 28,13, 29,78, 32,73, 35,30, 38,78, 39,53, 55,72, 57,94, 71,54, 73,57, 73,71, 77,66, 77,77, 80,19, 81,05, 84,58, 121,90, 126,56, 128,04, 128,74, 128,89, 128,95, 130,27, 133,67, 138,52, 143,33, 155,16, 166,77, 170,74, 170,90, 172,04, 206,64.

W widmie masowym (FAB): obliczono dla wzoru C45H55N1O15 - 850,3650, znaleziono - 850,3650.

Główne jony 794, 594, 105.

Przykład 6. Wytwarzanie 7-TES-13-(N-Bac-β-fenyloizaseryla)-Δl²,l3-izobakkatyny III (6) i 13-(N-Boc-β-fenyloiz,oserylo)-Δl²’^l:-izQbakkatyny III (7).

Mniej polarny izomer 7-TES-A1^2,13-izobakkatyno III-13-estru kwasu (4S,5R}-N-Boc-2(2,4-dimetoksyfenyk))-4-fenyk)-5-oasćl7.o)idynok£u-bϋksylowega (5a), (50 mg, 0,045 milimoli) poddaje się działaniu 0,5 ml 0,1 normalnego kwasu solnego w metanolu, mieszając w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu. Przebieg reakcji kontroluje się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej i stwierdza, że substancja wyjściowa ulega reakcji w czasie 30 minut. Mieszaninę reakcyjna dodaje się do mieszaniny octanu etylu i 5% wodorowęglanu sodu. Oddziela się warstwę organiczną, suszy nad octanem sodu i rozpuszczalnik addestylawuje pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt poddaje się chromatografii na kolumnie firmy E. Merck, z żelem krzemionkowym (wstępnie upakowanym) o rozmiarze A, eluując w gradiencie stężenia od (10-90) aceton-toluen, do (20-80) aceton-toluen. Zbiera się frakcje o objętości 5 ml i analizuje je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Stwierdza się, że frakcje 4-14 zawierają 7-TES-13-(N-Boc-β-fenylaίzoserylo)-Δl²Ίl-izobakkatynę III (6), zaś frakcje 18-28 zawierają 13-(N-Boc-β-fenylaizoseryla)-Δl^2,l3-izobakkatynę III (7). Dane uzyskane w przykładach 6 i 7 są porównywalne z wynikami opisanymi w przykładach 4 i 5.

Przykład 7. Wytwarzanie 10-dezacetylo-13-('N-Bac-β-fenyloizaserylo)-Δl2lⁱizobakkatyny III (8).

13-)N-Bac-β-fenyk)izoseryk))-Δl2l^,-izobakkatynę In (7), (25 mg, 0,029 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu w 1 ml 95% etanolu. Do mieszaniny dodaje się 2 krople bezwodnej hydrazyny. Większość substancji wyjściowej ulega reakcji w czasie 5 minuk co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Po upływie 1 godziny, mieszaninę reakcyjną miesza się z chlorkiem metylenu i wodą. Rozdziela się warstwy i warstwę wodną ponownie poddaje ekstrakcji chlorkiem metylenu. Warstwy organiczne łączy się, suszy nad siarczanem sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii, przy użyciu kolumny z żelem krzemionkowym

187 409 firmy E. Merck, (wstępnie upakowanej) o rozmiarze A. Kolumnę eluuje się mieszaniną (40-60) aceton-heksan i zbiera frakcje o objętości 3 ml. Frakcje te analizuje się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej i obecność czystego produktu stwierdza we frakcjach 16-23. Frakcje te łączy się, oddestylowuje z nich rozpuszczalnik i otrzymuje iO-dezucetyΊo-ir-(N-Boc-β--enyloizoserylo)δ121 3-ίζο^0<Κ3ίγη>'Ι II (8) w postaci ciała stałego.

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy GF): 40-60 aceton-heksan, Rf = 0,28.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCI3 TMS): δ 1,02 (s, 3H), 1,23 (s, 9H), 1,25 (s, 3H), 1,68 (s, 3H), 1,71 (s, 3H), 2,57 (s, 3H), 3,38 (szerokie S, 1H), 3,76-3,82 (d, 1H), 4,16 (szerokie S, 1H), 4,27-4,33 (d, 1H), 4,39-1,46 (d, 1H), 4,50-1,56 (szerokie d, 1H), 4, 56-1,63 (szerokie d, 1H), 4,70 (szerokie s, 1H), 4, 90-4, 97 (d, 1H), 5,33-5,44 (szerokie d, 1H), 5,44-5,54 (szerokie d, 1H), 5,52-5,59 (d, 1H), 7,30-7,45 (m, 5H), 7,45-7,56 (t, 2H), 7,56-7,66 (t, 1H), 8,098,18 (d,2H).

Przykład 8. Wytwarzanie 2'-Troc-13-(N-Boc-p-fenyloizoserylo)^ ’ 3-izobakkatyny III (9).

Roztwór lr--N-Boc-β-fenyjoizoserylo)-Δll’ -izobakkatyny III (7) (0,104 g, 0,12 milimoli) i bezwodnej pirydyny (0,6 ml) w chlorku metylenu (10 ml) oziębia się do temperatury -20°C w atmosferze azotu. Do roztworu dodaje się chloromrówczan 2,2,2-trichloroetylu (20 mikrolitrów, 0,032 g, 0,015 milimoli) w jednej porcji. Po upływie 1 godziny przebieg reakcji bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, która wskazuje, że reakcja nie zaszła. Dodaje się dodatkowy chloromrówczan 2,2,2--ricWoroetylu (20 mikrolitrów, 0,15 milimoli) i całość miesza w czasie dodatkowych 1,75 godzin. Jakkolwiek chromatografia cienkowarstwowa wskazuje na niecałkowity przebieg reakcji (około 1:1 substancji wyjściowej i produktu) to w tym momencie reakcję przerywa się i mieszaninę re^^c^cy^^ przemywa oziębionym do temperatury 0°C 0,1 normalnym kwasem solnym (dwukrotnie), nasyconym wodorowęglanem sodu i wodą. Organiczną warstwę suszy się (siarczan sodu), sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik uzyskując pozostałą mieszaninę (0,139 g). Mieszaninę poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (kolumna E. Mercka, typ Lobar, rozmiar B), przy użyciu chlorku metylenu do nanoszenia na kolumnę oraz 50% octanu etylu w heksanie do eluowania. Zbiera się frakcje o objętości 8 ml. Późniejsze frakcje (42-60) zawierają substancję wyjściową, podczas gdy wcześniejsze (20-25) zawierają 2'-Troc-ir-tN-Boc-β-fenyk)izoserylo)-Δ1² -izobakkatynę III (9).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl3, TMS): δ 8,13 (d, 2H, J=7,3Hz), 7,59 (t, 1H, J=7,3Hz), 7,30-7,52 (m, 7H), 5,66 (d, 1H, J=10,0Hz), 5, 58 (d, 1H, J=5, 7Hz, H2), 5,45-5,53 (m, 3H), 4,96 (dd, 1H, J=3,2, 9,6Hz, H5), 4,71 (s, 2H, troc-CH₂-), 4,42 (d, 1H, J=8,8Hz, H20»), 4,39 (m, 1H, H-), 4,34 (d, 1H, J=8,6Hz, H₂ob), 3,71 (d, 1H, J=5,7Hz, H3),

2,94 (d, 1H, J=19, OHz, Hu_a), 2,76 (s, 1H, Hu), 2,61 (s, 3H,-CH3), 2,53 (7 linii, 1H, ^7=6,2¾ Jz5=9,5kz, Jgemfi 5,0Hz, He»), 2,23 (s, ΤΕ-αΐ-, 2,17 (d, 1H, J=19,3Hz, Hu), 1,93 (7 linii, 1H, J_h7=H,3, Jge_m=14,6Hz, H6b), 1,67(-CH3), 1,64 (-0^), 1,28 (s, 3H, -CH3), 1,22 (s, 9H, -CMe3), 1,05 (s, 3H, -0¾).

Przykład 9. Wytwarzanie Δl²Ί3-izobakkatyno 111-13-estru kwasu (48,5Ι-)--Ν-Βοο-2(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-b--kszzzlldynokarboksylowego (10a).

Mniej polarny izomer 7-TES^1^2,13-izobakkatyno ΠΙ-13-estru kwasu (4S,5R--N-Boc-2(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-b--ksa.7.olidynokarboksylowego (5a), (45 mg, 0,041 milimoli) rozpuszcza się w 1 ml bezwodnego tetrahydrofuranu za pomocą mieszania w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu. Do roztworu dodaje się trójwodzian fluorku tetrabutyloamoniowego (15 mg, 0,041 milimoli). Przebieg reakcji bada się za pomocą chromatografu cienkowarstwowej i stwaerdza jej zakończenie w czasie jednej godziny. Mieszaninę reakcyyną dodaje się do mieszaniny octanu etylu i 5% roztworu wodorowęglanu sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu, oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i surowy produkt oczyszcza za pomocą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym firmy E. Merck rozmiar A (wstępnie upakowanej). Kolumnę eluuje się (40-60) octan etylu-heksan i (60-40) octan etylu-heksan. Zbiera się frakcje o objętości 5 ml i analizuje je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Główną ilość produktu obserwuje się we frakcjach 12-18, które łączy się, oddestylowuje w nich rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje Δi^2,13-izobakkatyno

187 409

ΠΙ-13-esten kwasu (4S,5R--N-Bce-2-b2,4-dimetoksyfenyio)-4-bfnylo-b--Csazolidylok;α·Πu^ksylcwegc (10a) w postaci ciała stałego.

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy GF): (40-60) octan etylu-heksan, Rf = 0,44.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,07 (s, 3H), 1,25 (s, 9H), 1,33 (s,3H), 1,62 (s, 3H), 1,70 (s, 3H), 2,17 (s, 3H), 2,24 (s, 3H), 3,51-3,56 (d, 1H), 3,68-3,75 (d, 1H), 3,82 (d, 1H), 3,88 (s, 3H), 4,28-4,36 (d, 1H), 4,38-4,44 (d, 1H), 4,36-4,47 (d, 1H), 4,86-4,96 (dd, 1H), 4,99 (s, 1H), 5,33-5,41 (d, 1H), 5,50(s, 1H), 5,56-5,63 (d, 1H), 6,40-6,46 (dd, 1H), 6,50-6,54 (d, 1H), 6,72 (s, 1H), 7,09-7,16 (d, 1H), 7,33-7,68 (m, 8H), 8,01-8,10 (d, 2H).

Widmo masowe (M+H) przy 998. Inne jony przy 942, 898, 384, 284, 105, 57.

Przykład 10. Wytwarzanie 7-Toc-13--(\-Boe-β-fenyk)izosenylc)-Δ¹²’l³-izoUakkatyny III ,(11 a).

Δ ¹l-izoUakkatyno III-I 3-ester kwasu (4S, 5R.)-N-Bcc-2-b2,4bϋmetoksyfenylob-4-fenylo-5-oksία,olidynokarboksylιcwegc (10a), (81 mg, 0,081 milimoli) miesza się w 1 ml Uezwodnej pirydyny w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu. Do roztworu dodaje się 140 mikrditrów ehicπomrówezanu trichicroetylu w 200 mikroiitraeh chlorku metylenu. Mieszaninę reakcyjną utrzymuje się w czasie nocy. Następnego dnia pnzeUieg makeci Uada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej i stwierdza Urak suUstancji wyjściowej. Mieszaninę reakcyjną dodaje się do mieszaniny chlorku metylenu i 1 normalnego kwasu solnego. Organiczną warstwę oddziela się, zaś wodną ponownie ekstrahuje chlorkiem metylenu. Organiczne warstwy łączy się i suszy nad siarczanem sodu, po czym oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i surowy produkt oczyszcza za pomocą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym firmy E. Merck rozmiar A (wstępnie upakowanej). Kolumnę eluuje się (30-70) octan etylu-heksan. ZUiera się frakcje o oUjętości 5 ml i analizuje je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. OUecność 7-Trce-13-(N-Bce-β-fenyloizcserylc)-Δ¹²’ 3-izobakkatyny III (11a) ^serwuje się we frakcjach 9-15, które łączy się, oddestylowuje w nich rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje produkt w postaci ciała stałego.

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy GF): (30-70) octan etylu-heksan, Rf = 0,14.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,10 (s,3H), 1,26 (s, 9H), 1,32 (s, 3H), 1,77 (s, 3H), 2,16 (s, 3H), 2,19 (s, 3H), 3,82 (s, 3H), 3,86 (s,3H), 3,923,98 (d, 1H), 4,24-4,34 (d, 1H), 4,36-4,44 (d, 1H), 4,54-4,63 (d, 1H), 4,85-4,94 (d, 1H), 4,854,94 (m, 1H), 4,99 (szerokie s, 1H), 5,26-5,36 (m, 1H), 5,36-5,44 (s, 1H), 5,54-5,60 (d, 1H), 5,63 (s, 1H), 6,38-6,46 (dd, 1H), 6,48-6,53 (dd, 1H), 6,72 (s, 1H), 7,10-7,18 (d, 1H), 7,34-7,66 (m,8H), 8,01-8,10 (d,2H).

Przykład 11. Wytwarzanie 7-Troe-13-(N-Bcc-β-fenyloizcserylo)-Δ¹l’ -izoUakkatyny III (12).

7-Γπχ-Δ1^α -izobakkatyno III-13-esten kwasu (4S,5Rb-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo--4-fenylo-b-bksazoliddnokarboksylowego (11a) (82 mg, 0,07 milimoli) poddaje się działaniu 800 miknolitrów 0,1 normalnego kwasu solnego w metanolu mieszając w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu. PrzeUieg reakcji Uada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej i stwierdza, że w znacznym stopniu zaszła w czasie jednej godziny. Mieszaninę reakcyjną dodaje się do mieszaniny octanu etylu i 5% roztworu wodorowęglanu sodu. Organiczną warstwę oddziela się i ponownie ekstrahuje octanem etylu, po czym warstwy organiczne łączy, suszy nad siarczanem sodu, oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszcza za pomocą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym firmy E. Merck rozmiar A (wstępnie upakowanej). Kolumnę eluuje się mieszaniną w gradiencie stężeń od (30-70) octan etylu-heksan do (40-60) octan etylu-heksan. ZUiera się frakcje o oUjętości 5 ml i analizuje je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. OUecność produktu oUsenwuje się we frakcjach 11-17, które łączy się, oddestylow^e w nich rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymuje 7-Troe-13-(N-Bce-β-fenylczioterylo)-Δ^β’¹3-izoUakkat:ynę III (12) w postaci ciała stałego.

187 409

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): δ 1,08 (s, 3H), 1,25 (s, 9), 1,29 (s, 3H), 1,77 (s, 3H), 1,90-2,03 (t, 1H), 2,14 (s, 3H), 2,59 (s, 3H), 3,30-3,36 (d, 1H), 3,90-3,99 (d, 1H), 4,26-4,33 (d, 1H), 4,39-4,47 (d, 1H), 4,54-4,63 (d, 1H), 4,72 (szerokie s, 1H), 4,86-4,93 (d, 1H), 4,90-4,98 (d, 1H), 5,23-5,33 (q, 1H), 5,34-5,51 (q, 1H), 5,52-5,60 (d, 1H), 5,62 (s, 1H), 7,30-7,45 (m, 5H), 7,45-7,55 (t, 2H), 7,55-7,65 (t, 1H), 8,08-8,17 (d,2H).

Przykład 12. Wytwarzane 2'-Troc-13-(N-Boc-β-fenyloizoseIylIo--7-dezokyy-7-fluorcA^12,1-izobakkatyny III (13), 2'-Troc-13-(N-Boc-β-fenyloizoterylo)-7-dezoksy-7b,8b-metano-Δl2¹3izobakkatyny III (14) i 2'-Trc)c-13-(N-Boc-β-fenyloizoterylo)-7-dezoksy-Δ⁶-Δl2’l3-izobakkatyny III (15).

Trójfluorek dimetyloaminosiarki (metyloDAST, 8 mikrolitrów, 0,011 g, 0,08 milimoli) dodaje się do oziębionego w łaźni o temperaturze -78°C roztworu 2'-Troc-13-(N-Boc-e-fenyloizoseryloj-A^^-izobakkatyny III (9) (0,050 g, 0,048 milimoli) w chlorku metylenu (4 ml) w atmosferze azotu. Usuwa się łaźnię oziębiającą i po upływie 1,75 godziny za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza, że reakcja nie zaszła całkowicie. Roztwór ponownie oziębia się do temperatury -78°C i dodaje dodatkowo metyloDAST (12 mikrolitrów). Usuwa się łaźnię oziębiającą i za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza zakończenie reakcji w czasie 1,25 godziny. Mieszaninę reakcyjną dodaje się do wody i rozcieńcza chlorkiem metylenu. Organiczną warstwę oddziela się i przemywa wodą. Wodne warstwy łączy się i ponownie przemywa chlorkiem metylenu. Połączone ekstrakty organiczne suszy się nad siarczanem sodu, sączy, oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i uzyskuje produkt w postaci ciała stałego o barwie białej. Otrzymane ciało stałe oczyszcza się za pomocą chromatografii na dwóch kolumnach z żelem krzemionkowym firmy E. Merck (rozmiar A typ Lobar). Na kolumnę produkt surowy nanosi się w chlorku metylenu i następnie eluuje stosując na początku 5% acetonitryl w chlorku metylenu (115 frakcji) i następnie 10% acetonitryl w chlorku metylenu. Zbiera się 100 frakcji o objętości 3 ml i następnie frakcje o objętości 8 ml. Frakcje 56-98 zawieraaą 2'-Troc-13-(N-Boc-β-fenyloizoseryIo--7-dezok.ty-Δ⁶’⁷-Aⁿ’ -iz.obakkatynę III. (15).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,18 (d, 2H, J=7,1Hz), 7,60 (t, 1H, J=7,3Hz), 7,50 (t, 2H, J=7,5Hz), 7,30-7,45 (m, 5H), 6,10 (dd, 1H, J=5,1, 9,9Hz, He), 6,04 (d, 1H, J=9,8Hz, H7), 5,73 (d, 1H, J=5, 6Hz, H2), 5,66 (d, 1H, J=10, 1Hz), 5,50 (2H), 5,18 (s, 1H, H₁₀), 5,14 (d, 1H, J=5,0Hz, H5), 4,70 (s, 2H, troc-CH’-), 4,55 (d, 1H, J=8,3Hz, H20a), 4,35 (d, 1H, J=8,3Hz,H’0b), 3,68 (d, 1H, J=5,6Hz, H3), 2,97 (d, 1H, J= 19,1 Hz, Hua), 2,75 (s, 1H, H11), 2,64 (s, 3H,-CH₃), 2,19 (s, 3H, -CH₃), 2,11 (d, 1H, J=19,3Hz, H,4b), 1,75 (s, 3H,-CH₃), 158 (s, -CH₃), 1,30 (s, 3H, -CH₃), 1,20 (s, 9H, -CMe₃), 1,04 (s, 3H, -CH₃);

Frakcje 106-124 zawierają mieszaninę, której głównym składnikiem jest 2'-Troc-13-(NBoc-β-fenyloizoserylo)-7-dtzoksy-7β,8β-metano-Δl -izobakkatyna III (14);

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): δ 8,18 (d, 2H, J=7,2Hz), 7,58 (t, 1H, J=7,3Hz), 7,49 (t, 2H, J=7,4Hz), 7,30-7,45 (m, 5H), 5,65 (m, 2H, H2, H2), 5,22 (d, 1H, J=2,0Hz, H_w), 4,80 (d, 1H, J=3,2Hz, H5), 4,70 (s, 2H, troc-CH’-), 4,43 (d, 1H, J=8,7Hz, H’0a), 4,11 (d, 1H, J=8,6Hz, H’0b), 3,87 (d, 1H, J=6,7Hz, H3), 2,96 (d, 1H, J=19,2Hz, H,₄a), 2,75 (s, 1H, H„), 2,58 (s, 3H,-CH’), 2,46 (dt, 1H, J=4,4, 16,1Hz, Hea), 2,17 (s, 3H, -CH₃), 2,15 (m, 3H, H₁₉a, H’0b, %„), 1,68 (m, H,»), 1,63 (s,3 H, -CH₃), 1,31 (m, H7), 1,31 (s, 3H,-CH,), 1,13 (s, 9H, -CMe₃), 1,12 (s, 3H, -CH₃);

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): δ 203,5, 169,7, 167,3, 164,8, 154,7, 153,2, 144,4, 137,1, 133,6, 130,3, 129,1, 129,0, 128,7, 128,3, 126,3, 123,1, 85,1,

80.4, 79,0, 78,6, 78,4, 77,2, 75,6, 55,0, 54,1, 39,7, 36,6, 32,9, 32,4, 30,2, 28,9, 28,0, 25,8,

22.4, 21,1, 20,8, 14,2, 12,8.

Składnik o mniejszej zawartości w tej mieszaninie będący 2'-Troc-13-(N-Boc-e-fenyloizoseryloj^-dezoksy^-fluoro-A^H-izobakkaltyią III (13), którą identyfikuje się w poniższym doświadczeniu po usunięciu grupy ochraniającej 2'-troc i oddzieleniu od analogu 7e,8e-metanowego16

187 409

- tzn. 13TNT3o)C-β-fenylιnzoszτyloT-7-dzzoksyb7β,8βτnztHnobΔl'2|llTz,obHkkHtyny III (17), (w przykładzie 13).

Przykład 13. Wytwarzanie 13-bN-Boc-β-fenyjoizoszryloT-7-dzzoksyb7-fluoIΌ-Δ ’ --zobHkkHtyny IH (16) i 13-bN-Boc-β-fcπyjolzoserylo)-7-dzzoksyb7β,8β-metHno-Δ^|2Ί3TzoaHkktT tyny III (17).

Roztwór mieszaniny 1:9 2'bTroCb13--N-Boc-β-fenyloizoserylo--7-dzzoksy-7bfluoro-A121³--zobHkkatyny III (13) i 2'bTroc-13-TN-Boc-β-fenyloizoszrylo)-7bdezoksyb7β,8βb -metano-A112¹³--zobHkkatyny III (14), uzyskanych sposobem według przykładu 12 (0,029 milimoli) w mieszaninie chloroformu i kwasu octowego (9:1) miesza się z aktywowanym pyłem cynkowym (0,074 g) w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu. Po upływie 4 godzin pozostaje niewielka ilość substancji wyjściowej, dodaje się jeszcze pył cynkowy (0,025 g) i mieszanie kontynuuje w czasie godziny. Mieszaninę sączy się w celu usunięcia części stałych, zaś z przesączu oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszcza się w chlorku metylenu i dwukrotnie przemywa wodą. Wodne warstwy ponownie przemywa się chlorkiem metylenu i połączone ekstrakty organiczne suszy się nad siarczanem sodu, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskując pozostałość w postaci ciała stałego o barwie białej (0,027 g). Pozostałość oczyszcza za pomocą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym firmy E. Merck, rozmiar A, zbierając frakcje o objętości 3,5 ml. Oczyszczaną substancję nanosi się w chlorku metylenu, zaś eRicje pro-wadzi 40% octanu etylu w heksanie. Frakcje 41-58, zawieratą czysty 13-(N-Boc-e-fenylolz»)zrylo)-7-dzzoksjb7-fluoro-Δl2ll--iz0aίHkkHtyny IÓ (16), 13-(N-Boc-β-fenylolzoszrylob-7τlezoksyτ7β,8β-metHno-Δl2Ίl--zoaHkkHtynę III (17) (66%).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): 5 8,19 (d, 2H, J=7,2Hz), 7,29-7,62 (m, 8H), 5,62 (d, 1H, 6,7Hz, H2), 5,41 (s, Ή-ΝΉ^-, H’), 5,22 (d, 1H, J=2,0Hz, H10), 4,79 (d, 1H, J=3,1Hz, H5), 4,69 (d, 1H, J=3,8Hz, H2), 4,42 (d, 1H, J=8,7Hz, H20h), 4,09 (d, 1H, J=8,8Hz, H^b), 3,87 (d, 1H, J=6,7Hz, H3), 2,96 (d, 1H, J=19,3Hz,H_Ut), 2,75 (s, 1H, Hu), 2,56 (s, 3H, -CH3), 2,45 (dt, 1H, J=4,3, 16,1Hz, ^), 2,17 (s, -CH3), 2,052,21 (m, 3H, H₁₉t, Hm,, H6), 1,72 (t, 1H, J=6, 2Hz, H^,), 1,58 (s, 3H,-CH’), 1,33 (s, 3H, CH3), 1,1 3(s, 12H, -CMf, -CH3);

Widmo masowe: obliczono 832,3544 dla wzoru C45H53NO14+H, znaleziono 832,3529, jony 776, 732, 551, 73, 57 m/z.

Frakcje 62-75 zawierają 13-(N-Boc-β-fenyloizo)ely,'0)T-7-dezoksy-7τfluoIΌ-Δ¹²|¹³Tzoaαkkαtynę III (16):

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): 5 8,13 (d, 2H, J=7,2Hz), 7,60 (t, 1H), 7,49 (t, 2H), 7,30-7,42 (m, 5H), 5,87 (d, 1H, 6,1 Hz, H2), 5,54 (d, 1H, J=5, 8Hz, H3), 5,41 (m, 2H, -NH-, Hd), 5,11 (d, 1H, J=7,2Hz, H5), 4,71 (m, 1H, H2), 4,58 (d, 1H, J=47Hz, H7), 4,49 (d, 1H, J=8, 4Hz, H^,), 4,36 (d, 1H, J=8,5Hz, H^b), 4,11 (d, 1H, J=5,6Hz, H3), 2,92 (d, 1H, J=19Hz, H_Mt), 2,74 (s, 1H, H11), 2,59 (s, 3H, -CH3), 2,20 (s, 3H, CH3), 2,10 (d, 1H, J=19Hz, H₁₄t), 1,64 (s, 3H, -CH3), 1,27 (s, 9H, -CMe’), 1,08 (s, 3H, -CHj);

Widmo masowe: obliczono 852,3606 dla wzoru C45H54NFO14+H, znaleziono 852,3597, jony 832, 796, 752, 692, 180, 105, 57 m/z.

Przykład 14. Wytwarzanie 13--N-Bocτβ-fenyloizoszrylo)-7-dezoksyτΔ7|7-Δ¹²Ί3TzoaHkkHtyny III (18).

Roztwór 2bTroCb13--iN-BoCbβ-fenyjoizoserylo)-7-dzzoksjbΔ7|--Δl²l¹³--zobHkkαtyny III (15) (0,0080 g, 0,0079 milimoli) w mieszaninie 9:1 chloroformu i kwasu octowego (2 ml) miesza się z aktywowanym pyłem cynkowym (0,020 g) w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu. Po upływie 3 godzin dodaje się jeszcze pył cynkowy (0,050 g) i mieszanie kontynuuje w czasie 1,25 godziny. Mieszaninę sączy się w celu usunięcia części stałych, zaś z przesączu oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszcza się w chlorku metylenu i przemywa nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu i dwukrotnie wodą. Połączone wodne warstwy ponownie przemywa się chlorkiem metylenu, zaś połączone ekstrakty organiczne suszy się nad siarczanem sodu, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik uzyskując pozostałość w postaci ciała stałego o barwie białej (0,008 g). Pozostałość oczyszcza się za pomocą chromatografii na dwóch kolumnach z żelem krzemionkowym firmy

187 409

E. Merck rozmiar A, typ Lobar, zbierając frakcje o objętości 3 ml. Oczyszczaną substancję nanosi się w chlorku metylenu, zaś elucje prowadzi 40% octanu etylu w heksanie. Frakcje 31-51, zawierają czystą 13-((N-Boc-P-fenyloizoserylo--7-dezoksy-A-A¹²’^l3--zobakkatynę III (18).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 8,18 (d, 2H, J=7,2Hz), 7,61 (t, 1H, J=7,3Hz), 7,50 (m, 2H), 7,30-7,44 (m, 5H), 6,09 (dd, 1H, J=5,1Hz, He), 6,05 (d, 1H, J=9,8Hz, H?), 5,73 (d, 1H, J=5,5, H2), 5,40 (s, 2H, -NH-^), 5,18 (s, 1H, H,o), 5,13 (d, 1H, J=5,1Hz, H5), 4,70 (m, 1H, H2), 4,55 (d, 1H, J=8,3Hz, H20), 4,34 (d, 1H, J=8,4Hz, H20b), 3,68 (d, 1H, J=5,4Hz, H3), 2,97 (d, 1H, J=18,9Hz, H14), 2,74 (s, 1H, Hu), 2,61 (s, 3H, -CH3), 2,20 (s, 3H, CH3), 2,09 (d, 1H, J=18,0Hz, H_Mb), 1,75 (s, 3H, -CH3), 1,52 (s, 3H, -CH3), 1,32 (s, 1H, -CH3), 1,20 (s,9H, -CMe₃), 1,05 (s, 3H, -CH3);

Widmo masowe: obliczono 832,3544 dla wzoru C45H53NO14+H, znaleziono 832,3579, jony 776, 732, 180, 105, 57 m/z.

Przykład 15. Wytwarzanie bakkatyno-IH-7-O--rifluorometanosulfbmanu (20).

Roztwór bakkatyny-III (5,25 g, 8,93 milimoli) w chlorku metylenu (21 ml) i pirydynie (18 ml) oziębia się w łaźni o temperaturze -30°C. Dodaje się bezwodnik kwasu ioifluoromejanosulfonowego (3,76 ml, 6,31 g, 22,3 milimoli), otrzymaną mieszaninę miesza się i pozostawia do ogrzania do temperatury pokojowej w czasie jednej godziny. Reakcja jest zakończona po czasie 4 godzin. Dodaje się nasycony wodny roztwór chlorku amonowego (50 ml) i ekstrahuje chlorkiem metylenu. Organiczny ekstrakt przemywa się kolejno 1 molowym wodnym roztworem wodorosiarczanu sodu (50 ml), nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu (dwukrotnie po 50 ml), nasyconym wodnym roztworem chlorku sodu, suszy nad siarczanem sodu, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Należy uważać aby temperatura nie przekroczyła 40°C w czasie usuwania rozpuszczalnika. Uzyskuje się ciało stałe o barwie bladożółtej, który poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (6 żel krzemionkowy w 75 mm kolumnie, 125 ml frakcje). Substancję nanosi się na kolumnę w chlorku metylenu i kolumnę eluuje 5% roztworem acetonitrylu w chlorku metylenu. Frakcje 19-35 zawierają pożądany 7-O-triffuorometimosulfonian (20), który jest ciałem stałym.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl3, TMS): δ 8,10 (d, 2H, J=7,2Hz), 7,63 (t, 1H, J=7,4Hz), 7,49 (t, 2H, J=7,6Hz), 6,63 (s, 1H, Hu0, 5,68 (1, IH, J=7,0Hz, H2), 5,52 (dd, 1H, J=7,5, 10,1Hz, H7), 4,94 (d, 1H, J=8,4Hz, H5), 4,86 (m, 1H, H13), 4,35 (d, 1H, J=8,4Hz, H20), 4,15 (d, 1H, J=8,4Hz, H20b), 4,01 (d, 1H, J=7,0Hz, H3), 2,87 (5 linii, Hua), 2,30 (s, 3H, -^^3), 2,20 (s, 3H, -)H₃), 2,10-2,30 (m, H6„ fU H,*), 1,87 (s , 3H, -CHO, 1,59 (s, 3H,-CH₃), 1,19 (s, 3H, -CH3), 1,05 (s, 3H, -CH3);

Przykład 16. Wytwarzanie A^-bidkkatyny-HI (21).

Roztwór bakkaiyno-IΠ-7-O--rifluorosulfbnianu (20), (0,97 g, 1,35 milimoli) i 1,8diazabicyklo[5.4.0]imdec-7-enu (1,01 ml, 1,03 g, 6,76 milimoli) w tetrahydrofuranie (6 ml) miesza się w temperaturze pokojowej w czasie 1 godziny, następnie w temperaturze 50°C w czasie 2,5 godziny i w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 3 godzin, po czym reakcja jest zakończona. Dodaje się octan etylu i roztwór przemywa nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu i nasyconym wodnym roztworem chlorku sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość (0,876 g) poddaje się szybkiej chromatografii na żelu krzemionkowym (6 żel krzemionkowy w kolumnie 45 mm) stosując roztwór w chlorku metylenu (1 ml) do naniesienia na kolumnę. Kolumnę eluuje się 10%o roztworem acetonitrylu w chlorku metylenu (1 litr), 15% roztworem acetonitrylu w chlorku metylenu (0,5 1) i 20% roztworem acetonki-ylu w chlorku metylenu (0,5 1). Frakcje zawierające pożądany produkt bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, łączy je i uzyskuje A-bOkatynę-in (21).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl3,, TMS): δ 8,14 (d, 2H, J=7,2Hz), 7,63 (t, 1H, J=7,3Hz), 7,50 (t, 2H, J=7,6Hz), 6,24 (s, 1H, H10), 6,07 (dd, 1H, J=5,7, 9,9Hz, He), 5,87 (d, 1H, J=9,9Hz, H7), 5,80 (d, 1H, J=6,6Hz, H2), 5,12 (d, 1H, J=5,5Hz, H5), 4,87 (m, 1H, Hm), 4,43 (d, 1H, J=8,1Hz, H20), 4,29 (d, 1H, J=6,1Hz, H20b), 4,10 (d, 1H, J=6,6Hz, H3), 2,31 (8, 3H, ^H₃), 2,20-2,31 (m, 2H, H_14a,b), 2,24 (s, 3H,-CH₃), 1,97 (s, 3H, CH3), 1,85 (s, 3H, -^^3), 1,12 (s, 6H, 2-CHj);

187 409

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 205,6, 170,3, 169,7, 167,0, 145,5, 139,8, 133,7, 132,6, 130,1, 129,4, 128,6, 126,2, 81,2, 81,0, 78,7, 76,4, 75,5, 67,9, 55,5,42,7, 41,7, 39,0, 30,9, 26,3, 22,7, 21,0, 20,9, 20,2, 15,0.

Przykład 17. Wytwarzanie-A⁶'⁷-13-ketobdikatynyΙΠ(22).

A^6,7-bćddkatynę ΙΠ (21), (100 mg, 0,17 milimoli) rozpuszcza się w 2 ml chlorku metylenu i dodaje 300 mg aktywowanego dwutlenku manganu. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, ze po czasie 18 godzin nie pozostaje substancja wyjściowa. Mieszaninę redccyjną sączy się przez warstwę celitu i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskuje A^6,7-13-keto-bEdd<atynę ΙΠ (22).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 1,19 (s, 3H), 1,24 (s, 3H), 1,81 (s, 3H), 2,03 (s, 3H), 2,19 (s, 3H), 2,28 (s, 3H), 2,67 (d, 1H), 3,01 (8,111), 4,22 (m, 2H), 4,45 (d, 1H), 5,09 (d, 1H), 5,87 (m, 2H), 6,09 (dd, 1H), 6,32 (s, 1H), 7,50 (m, 2H), 7,64 (m, 1H), 8,10 (d, 2H).

Widmo masowe (FAB): obliczono 567.2230 dla wzoru C31H35OH), znaleziono 567,216.

Przykład 18. Wytwarzanie -Δ⁶'⁷-Δ^ΐ2’¹³-ΐζ·

-izobakkatyny ΙΠ (23).

A 7 · ·

Δ ’ -13-ketobakkatynę III (22), (90 mg, 0,16 milimoli) rozpuszcza się w 750 mikrolitrach kwasu octowego i dodaje 560 aktywowanego cynku. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, że po upływie 1 godziny nie ma substancji wyjściowej, w tym momencie mieszaninę reakcyjną sączy się przez warstwę celitu i po oddestylowaniu rozpuszczalnika uzyskuje A^6,7-A^l2J3-izobakkatynę ID (23).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 1,02 (s, 3H), 1,14 (s, 3H), 1,56 (s, 3H), 1,72 (s, 3H), 2,18 (s, 3H), 2,35 (s, 3H), 3,83 (d, 1H), 4,32 (d, 1H), 4,52 (d, 1H), 5,09 (s, 110,5,14 (d, 1H), 5,66 (d, 1H), 6,05 (m, 2H), 7,49 (m, 2H), 7,62 (m, HO, J^,l 1 (d, 2H).

Widmo masowe (M+H) = 569, obliczone dla wzoru C31H37O10 569. Inne jony przy 105 m/z.

Przykład 19. Wytwarzanie 7-dezoksy-A⁶’⁷-A^r2,l3-izobakkatyno Π^Ι-13-estru kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)M-fenylo-5-oksa<olidynokarboksylowego (24a, 24b).

Surową sól potasową kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-di.metoksyfenylo)-4-fenylo-5-roksćL^,Olidyno karboksylowego (116 mg, 0,25 milimoli) zawiesza się w mieszaninie chlorku metylenu i 5% wodnego roztworu wodorosiarczanu sodu. Warstwy rozdziela się i wodną ekstrahuje octanem etylu. Warstwy organiczne łączy się, sączy przez bezwodny siarczan sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje z niej rozpuszczalnik, otrzymując 112 mg kwasu (4S,5R)-N-Boc-2(2,4-dimetoksYfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidyno-karboksylowego (4a,b).

Δ^6,7-Δ^{12, 3}-izobakkatynę III (23), (94 mg, 0,16 milimoli) rozpuszcza się w 1 ml toluenu. Cały uzyskany kwas (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowy (4a,b) w chlorku metylenu dodaje się do roztworu. Następnie do całości dodaje się 1,3-dicykloheksylokarbodiimid (60 mg, 0,29 milimoli) i DMAP (10 mg, 0,08 milimoli). Całość miesza się w czasie nocy i sączy przez warstwę celitu. Z przesączu pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje się rozpuszczalnik i pozostałość poddaje chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym, firmy E. Merck, rozmiar A, nanosząc w mieszaninie 10% octanu etylu w toluenie. Kolumnę eluuje się 10% roztworem octanu etylu w toluenie (25 ml), 15% roztworem octanu etylu w toluenie (40 ml), 20% roztworem octanu etylu w toluenie (100 ml), oraz 25% roztworem octanu etylu w toluenie (50 ml), zbierając frakcje o objętości 3 ml. Uzyskuje się mniej polarny izomer 7<lezoksy-A⁶'⁷-A^12,l3-izobakkatyno IU-13-estru kwasu (4S,5R)-N-Boc-2(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokćU'boksylowego (24a) we frakcjach 27-37. Bardziej polarny izomer 7-dezoksy-A⁶'⁷-A^12,l3-izobakkatyno III-I3rcstru kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4dimetoksyfenyloj-I-fenylo-b-oksćizolidwiokitftoksylowego (24b) we frakcjach 44-54.

Dane dla mniej polarnego izomeru 7-dezoksy-A^6,7-A¹²’ -izobakkatyno ΙΠ-13-estru kwasu (4S ,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksy lowego (24a):

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 1,00 (s, 3H), 1,16 (s), 1,18 (s), 1,26 (s, 3H), 1,66 (s, 3H), 2,11 (s, 3H), 2,13 (s, 3H), 2,21 (m, 1H), 2,77 (d, 1H), 3,60 (d, IH), 3,73 (s, 3H), 3,77 (s, 3H), 4,25 (d, IH), 4,46 (d, IH), 4,90 (szerokie s, IH), 5,05 (szerokie s, 1H), 5,11 (s, 1H), 5,27 (szerokie s, 1H), 5,65 (d, 1H), 5,99 (m, 2H), 6,33 (dd, 1H), 6,41(d, 1H), 6,65 (s, 1H), 7,31 (m), 7,46 (m, 3H), 7,56 (m, 1H), 8,04 (d, 2H).

187 409

Dane dla Uardziej polarnego izomeru 7·-iezokty-Δ⁶’⁷-Δ2'll-izobαkkatync III-13-ertru kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-b2,4-bίmetoksylenylo)-4-bfrn'lo-b-oks;iaz0ddno0aanuC.sylicwegc (24U).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCls, TMS): δ 1,04 (s), 1,27 (s), 1,69 (s, 3H), 2,17 (s, 3H), 2,67 (m, 1H), 3,56 (d, 1H), 3,80 (s, 3H), 3,84 (m), 3,88 (s, 3H), 4,26 (d, 1H), 4,47 (d, 1H), 4,59 (d, 1H), 5,03 (d, 1H), 5,08 (d, 1H), 5,27 (d, 1H), 5,67 (d, 1H), 6,00 (m, 2H), 6,48 (d, 2H), 7,40 (szerokie s), 7,50 (m, 2H), 7,64 (m, 1H), 8,06 (d, 2H).

Przykład 20. Wytwarzanie 13-(N-Bce-β-fenylcizoterylo)-7-dezcksy-Δ⁶’7-Δl^2,l3izoUakkatyny III (18).

y-dezoksy-A^-A^^-izoUakkatyno III-LS-ester kwasu (4S,5Rb-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylc)-4-bfnylo-b--Csazziidynokarboksylowego (24U), (36 mg 0,037 milimoli) rozpuszcza się w 800 miknciitraeh metanolu i dodaje 200 mikrolitrów kwasu octowego, po czym miesza w czasie 17 godzin. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, że reakcja zaszła w przybliżeniu w 50% i żadnych zmian nie oUsenwuje się w czasie kolejnych 20 godzin. Dodaje się 400 mikrolitrów metanolu i 100 mikrolitnów kwasu octowego. Dodatkowe 150 mikrolitrów kwasu octowego dodaje się po czasie 41 godzin. Po kolejnym czasie 48 godzin do mieszaniny reakcyjnej dodaje się 5% roztwór wodorowęglanu sodu, solankę i octan etylu. Rozdziela się warstwy i wodną ponownie ekstrahuje octanem etylu. Połączone warstwy organiczne sączy się przez warstwę siarczanu sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje się chromatografii na 4 g żelu krzemionkowego upakowanego w mieszaninie 25% octanu etylu w toluenie. Kolumnę eluuje się 20% octanem etylu w toluenie (20 ml), 25% octanem etylu w toluenie (40 ml), oraz 33% octanem etylu w toluenie (24 ml), zUierając frakcje o oUjętości 2 ml. 13--N-Bce-β-fenylcizoseπyio--7-dezoksy-Δ⁶’7-Δ¹² -izohakkatynę III (18) stwierdza się we frakcjach 19-Z^i3. Frakcje mieszane 14-18 ponownie poddaje się chromatografii na 1 g żelu krzemionkowego upakowanego w mieszaninie 20% octanie etylu w toluenie. Kolumnę eluuje się 20% octanem etylu w toluenie (10 ml), 33% octanem etylu w toluenie (6 ml), oraz 50% octanem etylu w toluenie (6 ml), zUierając frakcje o oUjętości 0,5 ml. 13-(N-Boe-β-bfnyloizc>seπylo--7-dezoksy-Δ⁶’7-Δl2Ί3bzobakkatynę III (18) stwierdza się we frakcjach 25-34. Dane fizykcche'miezne odpowiadają wynikom zamieszczonym w przykładzie 14.

Przykład21. Wytwarzanie metylowego estru N+t-utylocminokarbonylo)-β-fenyioizoseryny (26).

Metylowy ester (2R,3S)-3-fenyloizosenyny (4,35 g, 22 milimoli) rozpuszcza się w 100 ml ^zwodnego tetrahydrofuranu i kolUę ozięUia do temperatury 0°C. Do roztworu dodaje się izocyjanian t-butylu (2,8 ml, 25 milimoli). Po czasie 15 minut za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, stwierdza się, że pozostała jeszcze su^tanj wyjściowa i dodaje się dalsze 0,5 ml izocyjanianu. Po czasie 1 godziny, za pomocą chromatografii cienkowarstwowej nie stwierdza się oUecności suUstancji wyjściowej i rozpuszczalnik oddestylowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl3, TMS): δ 1,27 (s, 9H), 3,43 (d, 1H), 3,81 (s, 1H), 4,34 (szerokie s, 1H), 4,48 (m, 1H), 5,27 (m, 1H), 5,32 (m, 1H), 7, 29 (m), 7,34 (m, 3H).

Widmo masowe (FAB-wysokorozdzielcze): dla wzoru C15H22N2O4+H - cUiiczonc 295,1658, znaleziono - 295,1663.

Przykład 22. Wytwarzanie estru metylowego kwasu (4S,5Rb-N-(t-butylcaminokarUcnyio)-2-(2,4-dimetcksyfenyio)-4-fenylo-b--0saazhdynokία‘boksylowego (28a i 28U).

Metylowy ester N-(t-butyloaminokarUonylc)-β--enyloiz.osenyny (26), (68 mg, 0,23 milimoli) rozpuszcza się w 5 ml Uezwodnego te'tnaaydrnC uranu i otrzymany roztwór poddaje działaniu dimetylcaeetalu 2,4-dimetoksyhenzaldehydu (70 mg, 33 milimoli) i β--oluenosulfoniami pirydyniowego (6 mg, 0,02 milimole), po czym całość ogrzewa się do temperatury wrzenia. W przybliżeniu 2 ml rozpuszczalnika oddestylowuje się trzykrotnie w czasie 45 minut i zastępuje je 2 ml świeżego tetrahydrofuranu. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej po tym czasie nie stwierdza się cUeencśei ^Ustaneci wyjściowej. Rozpuszczalnik oddestylowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddaje chromatografii na 7 g żelu krzemionkowego upakowanego w mieszaninie octanu etylu i heksanu w stosunku 1:3. Kolumnę eluuje się 80 ml mieszaniny octanu etylu i heksanu w stosunku 1:3, 45 ml mieszaniny octanu etylu i heksanu

187 409 w stosunku 1:2, 30 ml mieszaniny octanu etylu i heksanu w stosunku 2:3, oraz 30 ml mieszaniny octanu etylu i heksanu w stosunku 1:1. Zbiera się frakcje o objętości 3 ml.

Mniej polarny izomer estru metylowego kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokaraoyy)o)-2-(2,4-dlmetoksyfenylo)-4-ffnylo-55oasazo)idynokm·boksylowego (28a) występuje we frakcjach 21-31.

Bardziej polarny izomer estru metylowego kwasu (4S,5R)-N-(t--butyloammokarta)ny)o--2-(2,4-dimetoksylenylo)-t-ffnylo-5-oksćszo)iddnokίu-boksylowego (28b) występuje we frakcjach 33-42.

Mniej polarny produkt 28a:

w widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,19 (s, 9H), 3,82 (s, 3H), 3,85 (s, 3H), 3,89 (s, 3H), 4,68 (szerokie s, 1H), 4,88 (d, 1H), 5,52 (d, 1H) 6,46 (m), 6,70 (s, 1H), 7,25-7,50 (m); ' w widmie masowym (FAB-wysokorozdzielczym): dla wzoru C24H31N2O6+H: obliczono - 443,2182, znaleziono -443,2172.

Bardziej polarny produkt 28b:

w widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 0,99 (m, 9H), 3,53 (m, 3H), 3,81 (m, 3H), 3,88 (m, 3H), 4,05 (m, 1H), 4,55 (m, 1H), 5,45 (m, 1H), 6,48 (m, 2H), 6,79 (m, 1H), 7,25-7,50 (m);

w widmie masowym (FAB-wysokorozdzielczym): dla wzoru C24H31N2O6+H: obliczono -443,2182, znaleziono -443,2180.

Przykład 23. Wytwarzanie soli potasowej kwasu ^S^Rj-N-^-butyloaminokarbonyla)-2-(2,4--imetoksyfenyla)-4--fnylo-55-asszo)id)^lok^^boksylowega (29a).

Ester metylowy kwasu (4S,5R--N-(t-butylaaminokarbonyk))-2-(2,4-dime)oksyfeny)o)-4-fenylo-55oasazo)idynokίarboksylawego (według przykładu nr 22, 28a), (6,27 g, 14,2 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w metanolu (50 ml). Do otrzymanego roztworu dodaje się węglan potasowy (2,50 g, 18,1 milimoli) w wodzie (6 ml). Po upływie 6 godzin metanol oddestylowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem, zaś pozostałość poddaje liofilizacji. Ilościowo uzyskuje się sól potasową kwasu ^SYRj-N-Boc^-^A-dimetoksyfenyla)-4-fenylo-5--assaolidynokarboksyl))wcga (29a), zmieszaną. z węglanem potasowym, w postaci proszku.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (DMSO-dć, TMS): 8 1,10 (s, 9H), 3,77 (s, 3H), 4,17 (d, 1H, J=2,3Hz), 4,70 (szerokie s, 1H), 5,16 (d, 1H, J=2,3Hz), 6, 50 (s+m, 2H), 6,60 (d, 1H),7,14-7,42 (m, 6H).

Przykład 23a. Wytwarzanie soli potasowej kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminakarbany)o)-2--2,4--imetoasyffnyk))-4-fenylo-5-oks;sjo)idyyokŁUboksylowego (29b).

Ester metylowy kwasu (4S,5R)-N-(t-butylaaminokrrboyy)o)--((2,4-dime)oksyfeyyk))-4-fenylo-5-σ0sazo)idynokϊu·boksylowega (według przykładu nr 22, 28b) (0,98 g, 2,2 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu, w metanolu (50 ml). Do otrzymanego roztworu dodaje się węglan potasowy (0,39 g, 2,5 milimoli) w wodzie (1,1 ml). Po upływie 5 godzin metanol oddestylować się pod zmniejszonym ciśnieniem, zaś pozostałość poddaje liofilizacji. Ilościowo uzyskuje się sól potasową kwasu (4S,5R--N-Boc-2-(2,4-di.metoksffeny)o)-4-Ceny)o-5-oksazobdynokarboksylowego (29b), zmieszaną z węglanem potasowym, w postaci proszku.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (DMiSO-dć, TMS): δ 0,81 (s, 9H), 3,80(s, 3H), 3,85 (s, 3H), 3,92 (d, 1H, J=6,4Hz), 4,86 (szerokie s, 1H), 5,16 (d, 1H, J=6,4Hz), 6,43 (s, 1H), 6,56 (m, 2H), 7,30-7,47 (m, 6H).

Przykład 24. Wytwarzanie kwasu (4S,5R)-N-(t-butylaaminokarbony)o)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenyla-5-oasazo)ldynokarboksylowego (30a).

Sól potasową kwasu (4S,5R--N-Boc-2-(2,4-dimctaksyfeny)o)-4-fenyla-5-)ksazaliίiynakarboksylowego (29a), (przykład 23) dodaje się do mieszaniny chlorku metylenu i wody zawierającej 0,9 ml 1 normalnego kwasu solnego. Rozdziela się warstwy, wodną ponownie ekstrahuje chlorkiem metylenu. Organiczne warstwy łączy się, suszy nad siarczanem sodu i oddestylowuje z nich rozpuszczalnik. Uzyskuje się kwas (4S,5R)-N-(IIIrz.butyloammokarbanylo)-2-(2,4-dimetaksyfeny)o--4-fenylo-5--0saazhdynokarboksylawy (30a) w postaci ciała stałego.

187 409

Przykład 25. Wytwarzanie 7-TES-A^12,l3-izobiddtatyno III-13^stru kwasu (4S,5R-N--(t-butyloitfninc)karbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oks;Laolidynok£ałK>ksylowego (31 a).

Kwas (4S,5R)-N-(t-butyloaminokalbk)nylo5-2-(2,4fyimletoksyfeny)o5-4|-fenylo-55^ks£αo.olidyycf karboksylowy (30a) (3 milimole, preparatyka nr 24) rozpuszcza się w 20 ml chlorku metylenu (11 ml) - toluen (5 ml). Do otrzymanego roztworu dodaje się 7-TES-Ai²'i³-izobakkatynę ΠΙ (1,0 g, 1,4 milimoli, 3, przykład 2), 4-dimetyloamiyopiryyyyę (93 mg, 0,76 milimoli), 1,3-dicyklohe^s^y^i^^^l^c^i^ii^iy (0,63 g, 3,1 milimoli) i całość miesza w atmosferze azotu w czasie 3 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się toluenem i sączy. Przesącz przemywa się 1 normalnym kwasem solnym, 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu i solanką. Roztwór organiczny suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylować z niego rozpuszczalnik. Produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym 60, eluując mieszaninami acetonu i heksanu. Po oddestylowaniu rozpuszczalnika z frakcji zawierających produkt, co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, uzyskuje się 7-TES-Δ1213-izobakkatyno IIT13-ester kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminkkarbony)of-2-(2,4-yimetoksye'enylo)-4-fenylo-f-f0sazolid>τloksu·^x)ksylowegk (31a) w postaci ciała stałego.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 50,54 (m, 6H), 0,90 (m, 12H), 1,16 (s, 3H), 1,17 (s, 9H), 1,80 (s, 3H), 1,89 (m, 1H), 2,15 (s, 3H), 2,18 (s, 3H), 2,30 (d, 1H), 2,50 (m, 2H), 2,78 (d, 1H), 3,83 (s, 3H), 3,85 (d, 1H), 3,91 (s, 3H), 4,28 (d, 1H), 4,38 (d, 1H), 4,43 (m, 1H), 4,64 (szerokie s, 1H), 4,88 (m, 1H), 5,04 (d, 1H), 5,55 (m, 1H), 5,65 (d, 1H), 5,99 (s, 11fy 6,49 (m, 2H), 6,74(s, Ufy 7,22(d, 11fy 7,3^-,68 (m, 8]fy 8,07 (m, 2H).

W widmie węglowego rezonansu protonowego (CDCh, TMS): δ 5,27, 6,55, 8,99, 13,83, 14,11, 18,92, 20,90, 22,30, 28,79, 29,67, 32,86, 36,94, 38,75, 39,63, 50,59, 55,13, 55,28, 56,42, 58,40, 62,81, 72,50, 73,15, 74,10, 76,88, 80,58, 84,28, 85,81, 98,11, 104,94, 117,48, 122,28, 126,75, 127,66, 128,41, 128,49, 128,76, 129,76, 133,43, 139,81, 142,87, 154,95, 158,14, 161,68, 166,32, 168,33, 168,55, 170,12, 204,76.

Przykład 26. Wytwarzanie 7fTES-13-[N-ff-butulokmmokarbonylo)fβ-fenyloiokserylo|-Δl²’l3-izoba^dsatyny II (32a) i 13-[N-ft-buĘlokmnokstftbkyylo)-β-fenylkizoserylo']-Δl²’l3-izobćikatyny III (32b).

7-TES-Δ¹²-izobakkatynk III-13-ester kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloamiyokarbony)of-2-(2,4-<ymetoksyeeyylk)-4-fenyjo-5-fksszz)ldJjyokarbkksylkwego (31a, przykład 25), (0,102 g, 0,092 milimole) miesza się w mieszaninie kwasu octowego (4 ml) i wody (1 ml), w temperaturze pokojowej, w obojętnej atmosferze w czasie 65 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu i przemywa 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. Organiczną warstwę suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylować rozpuszczalnik. Produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym 60 w mieszaninach (30-70) i (40-60) acetonu z heksanem. Zbiera się frakcje o objętości 4 ml. Po oddestylowaniu rozpuszczalnika z frakcji 13-22 uzyskuje się 7-TES-13-5^I-5t-butyjokminok^u·bknylk)-βf -eenyloiooserylo]-Δl²Ί3-izobakkatynę III (32a).

Po oddestylowaniu rozpuszczalnika z frakcji 35-40 uzyskuje się Εβ-ζΝ-Ε-utyjoammoSarbkyylo)-β-fenyloio.o.seI·ylo]-ΔllΊ3fzobakkatyyę III (32b).

Wyniki badań uzyskane dla 32a:

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 0,53 (m, 6H), 0,89 (t, 9H), 1,13 (s, 12H), 1,24 (s, 4H), 1,57 (szerokie s, 1H), 1,62 (s, 3H), 1,68 (s, 3H), 1,89 (m, 1H), 2,07 (d, 1H), 2,16 (s, 3H), 2,50 (m, 2H), 2,58 (s, 3H), 2,86 (d, 1H), 3,84 (d, 1H, J=5,6Hz), 4,34 (m, 4H), 4,71 (d, 1H, J=2,9Hz), 4,92 (dd, 1H), 5,03 (d, 1H, J=9,0Hz), 5,53 (m,2H), 5,97(s, 1H), 7,28-7,68 (m, 8H), 8,11 (m, 2H).

Wyniki badań uzyskane dla 32b:

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,05 (s, 3H), 1,13 (s, 9H), 129 (s, 3H), 155 (s, 3H), 1,62 (s, 3H), 1,65 (szerokie s, 1H), 1,89 (m, 1H), 2,11 (d, 1H), 2,23 (s, 3H), 2,47 (m, 1H), 2,54 (s, 3H), 2,72 (szerokie s, 1H), 2,87 (d, 1H), 3,58 (d, 1H), 3,68 (d, 1H), 4,10 (szerokie s, 1H), 4,31 (m, 2H), 4,39 (d, 1H), 4,62 (szerokie s, 1H), 4,71 (d, 1H), 4,90 (dd, 1H), 5,44 (s+m, 2H), 5,57 (m, 2H), 7,36 (m, 5H), 7,49 (m, 2H), 7,59 (m, 1H), 8,10 (d, 2H).

187 409

W widmie węglowego rezonansu protonowego (CDCh, TMS): δ 9,07, 14,41, 19,80, 21,03, 23,19, 29,30, 29,81, 32,87, 35,30, 38,66, 39,50, 50,47, 55,75, 57,93, 71,66, 73,50,

74,70, 77,21, 77,64, 77,73, 81,09, 84,47, 121,69, 126,66, 127,93, 1^3^^75, 128,86, 130,22,

133,69, 138,88, 143,26, 156,52, 166,63, 170,69, 171,33, 171,99, 206,71.

Widmo masowe (FAE-wysokorozdzielcze): dla wzonu - cUliczcnc 849,3809, znaleziono - 849,3842.

Przykład 27. Wytwarzanie Δl2¹³-izobaj<katyno IΠ-13-esitri kwasu (4S,5R--N--(t-utylocaπnokaIbonyloh2—2,,4<limetolktyenylo)4-ffnyloc5δ^lok4α>UdynoCaj·nuOsyk>wego(33a).

7-TES^1^2,H-izobakkatyno III-13-:sten kwasu (4S,δR--4-N-(t-butyloaminckjntonyio--2-(2,4-dίrπetoksyfenylo)-^:4-ffnylo-5-oC:kSjzliddnok;αΠu>ksylowego (31a, przykład 26), (460 mg, 0,413 milimcii) rozpuszcza się w aceti^nitny^iu (0,5 ml) i roztwór poddaje działaniu fluorowodorku trietyicamcnicwegc (0,5 ml). Całość miesza się w temperaturze pokojowej w czasie 6 godzin. Mieszaninę rozcieńcza się octanem etylu i przemywa 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu, 5% wodnym roztworem wodorosiarczanu sodu i nasyconą solanką. Organiczną warstwę suszy się nad s^arczanem sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii na 50 g żelu krzemionkowego o jakości odpowiadającej wymaganiom wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej, eluując 30% i 40% acetonem w heksanie. ZUiera się frakcje o oUjętości 10 ml i analizuje je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Główne ilości produktu znajdują się we frakcjach 24-30, które łączy się i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje z nich rozpuszczalnik uzyskując Δ^Ί-izoUakkatyno ÓI-13-ester kwasu (4S,5R--^-(t-butylcaminok;rU·c^nylo--2-(2,4-dimetoksyfenyio)-4-fenylic-5-oksaα^0dynoCkαΠu)lciylowegc (33a).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,07 (s, 3H), 1,17 (s, 9H), 1,32 (s, 3H), 1,62 (s,3H), 1,67 (s, 3H), 1,91 (m, 1H), 2,16 (s, 3H), 2,24 (s, 3H), 2,31 (d, 1H), 2,49 (m, 1H), 2,81 (m, 2H), 3,54(d, 1H), 3,71 (d, 1H), 3,83 (s, 3H), 3,92 (s, 3H), 4,35 (m, 3H), 4,65 (szerokie s, 1H), 4,89 (m, 1H), 5,06 (d, 1H), 5,49 (szerokie s, 1H), 5,58 (d, 1H), 5,67 (d, 1H), 6,47 (m, 1H), 6,53 (d, 1H), 6,73 (s, 1H), 7,20 (d, 1H), 7,34-7,65 (m, 8H), 8,07 (m, 2H).

W widmie węglowego rezonansu protonowego (CDCh, TMS): δ 9,14, 13,83, 14,39,19,85, 21,09, 22,50, 29,12, 29,93, 31,8, 33,2, 35,35, 38,69, 39,60, 50,92, 55,45, 55,82, 57,99, 6^,1^, 7^,^^, 77,37, ΊΊ,ΊΊ, 80,96, 84,62, 86,27, 98,43, 110^,^'^^ 117,5, 121181,

127,02, 128,02, 128,76, 128,83, 130,09, 133,79, 140,2, 143,21, 155,4, 158,4, 162,1, 166,6, 168,7, 117,56, H7,0, 206,74.

Przykład 28. Wytwarzanie 7-tnΠuorometanotuifonylo-Δl2’^|3-izoUakkatync kwasu t4S,5R--N-(t-butyk>jιmmoknrboyylo)22-(2,4-dimetoksyeenylo)4-ffenyio-5-cktαzciidynokarUcksyicwegc (34a).

Roztwór Δ¹'²’7,-izoUakkatync II^-13-e^^^u kwasu (4S,δR)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5--0saaohdynokaaboksylowegc (33a), (63 mg, 0,063 milimole) w chlorku metylenu (0,40 ml) i w pirydynie (0,15 ml) ozięUia się w łaźni o temperaturze -78°C. Dodaje się Uezwodnik kwasu trifluorometanosulfonowego (33 mikrolitry, 0,20 milimoli) co powoduje zakwaszenie środowiska reakcji. Mieszaninę neakcyyną ogrzewa się, aż do stopienia i następnie ponownie ozięUia. Po upływie jednej godziny mieszaninę reakcyjną ogrzewa się do temperatury pokojowej i miesza w czasie 10 minut. Mieszaninę reakcyjną wylewa się do nasyconego wodnego roztworu chlorku amonowego i ekstrahuje chlorkiem metylenu. Ekstrakt organiczny przemywa się 1 molowym wodnym roztworem wodorosiarczanu sodu (50 ml), suszy i oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (3 g), eluując 30% acetonem w heksanie. ZUiera się frakcje o oUjętości 1 ml. Z frakcji 17,18 oddestylowuje się rozpuszczalnik i uzyskuje 0-ttifluoromet<αlOsulfonyio-Δ^|2’^,3-izobakkatync ΓΠ-13-ester kwasu t4S,5R--N-(t-butyloaminokarUonylc)-2-(2,4--L·metoksfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidyno0ajnuCsylo wego (34a).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,11 (s, 3H), 1,17 (s, 9H), 1,77 (s, 6H), 2,20 (s, 3H), 2,34 (d, 1H), 2,68 (szerokie s, 1H), 2,80 (d, 1H), 2,95 (m, 1H), 3,83 (s, 3H), 3,88 (m, 1H), 3,93 (s, 3H), 4,34 (d, 1H), 4,43 (d 1H), 4,67 (szerokie s, 1H),

187 409

4,86 (01, 1Η), 5,05 (m, 1H), 5,53 (m, 1H), 5,60 (m, 1H), 5,88 (s, 1H), 6,47 (m, 1H), 6,53 (m, 1H), 6,72 (s, 1H), 7,20 (d, 1H), 7,30-7,70 (m, 8H), 8,07 (m, 2H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 10,17, 14,12, 14,42, 19,71, 20,71, 22,36, 22,65, 29,10, 29,93, 31,59, 33,24, 38,75, 39,67, 50,93, 55,16, 55,44, 55,69, 57,57, 613,04, 7'2,95, 74,73, 77,20, 79,68, 80,87, 83,38, 85,86, 86,06, 98,38, 105,33, 117,61, 122,78, 127,00, 127,98, 128,81, 130,09, 133,98, 140,17, 142,78, 155,29, 158,46, 162,06, 166,41, 168,91, 16%,99, 170,90, 203,44.

Przykład 29. Wytwarzanie 7Hiezoksy-7p,8P-metano A^12,13-izobakkatyno ΙΠ-13-ester kwasu (4S,5R)-N-{t-butyloaminokarłx>nylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5oks£umlidynokarboksylowego (35a).

Roztwór 7-trifluorometanosulfonyl(M¹²’¹³-izobakkatyno ΠΙ-13-eitfru kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminoku-bonyloj^-^H-dimetoksyfenylojA-fenylo-S-oksazolid^Tiokiuboksylowego (34a, przykład 28) w destylowany dioksanie poddaje się działaniu wodnego roztworu azydku sodu. Mieszaninę ogrzewa się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotnią w czasie jednej godziny w atmosferze azotu. Następnie rozcieńcza się octanem etylu, przemywa wodą i solanką, suszy nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym 60 w mieszaninach octanu etylu i chlorku metylenu. Po oddestylowaniu rozpuszczalnika z frakcji, które zawierają produkt, co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, uzyskuje się 7-dez.oksy7p,8p-metano A^12,13-izobakkatyno ΙΙΙ-13-ester kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenyio)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (35a).

Przykład 30. Wytwarzanie T^-^ff^-^^-b'u^^k^an^ńr^c^l^i^i^l^<^i^;ylo)^-p-fej^;yłoi^2^c^:^e^:^k>j-^7-dezoksy-7p,8p-metano-A¹²’ ³-izobakkatyny III (36).

Sposobem opisanym w przykładzie 5, 74iezoksy-7p,8p-metano-A^12l3-izobakkatyno ΙΠ-13-ester kwasu (4S,5R.)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (35a) miesza się w mieszaninie 4 : 1 kwasu octowego i wody w temperaturze pokojowej w obojętnej atmosferze w czasie 4 dni. Mieszaninę red<cyjną rozcieńcza się octanem etylu i wielokrotnie przemywa wodą i wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. Organiczny roztwór suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym 60 (230Δ00 mesh) w mieszaninach acetonu z heksanem. Po oddestylowaniu rozpuszczalnika z frakcji, które zawierają produkt, co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, uzyskuje się 13-|N-(t-butyloarmnokarbonylo)-P-fenyloizoserylo]-7-dezoksy-7p,8p-metano-A¹²’-izobakkatynę ΙΠ (36).

Przykład 31. Wytwarzanie 13-(N-(t-butyloaminokarbonylo)-(.5-tc'nyloizoservlo]-7-dezoksy-7p,8p-metano Δ¹² -izobakkatyny ΙΠ (36) i 13-[N-(t-butyloammokarbonylo)-P-fenyloizoserylo]-7-trifluorometanosulfonylo Δ¹²'³-izobakkatyny III (37).

Roztwór 7-trifluorometanosulfonyloA¹²’^l3-izobakkatyno ΙΙΙ-13-estru kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (0,20 g, 0,18 milimoli) w 2 ml mieszaniny (80:20) kwasu octowego i metanolu, miesza się w temperaturze pokojowej w czasie 1,3 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu i przemywa 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. Organiczną warstwę suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym 60, przy użyciu mieszanin acetonu z heksanem, uzyskując częściowe przekształcenie do 7, 19-metano-13-aminokarbonylo-p-fenyloizoserylol-A¹²-izobakkatyny III. Produkty wyeluowane z tej kolumny ponownie poddaje się chromatografii, przy użyciu mieszanin octanu etylu i chlorku metylenu i uzyskuje 13-(N-(t-butylo;oninokarbonylo)-P-fenyloizoserylo)-7-hifluorometanosidfonylo A^12,13-iz»bakkatynę ΙΠ (37), (70 mg) i 13-[t-butyloaminokarbonylo)-p-fenyloizoseryloI-7H3ezoksy-7p,8p-met.ano-A¹²’¹³-izobakkatynę ΙΠ (36) 41 mg).

Dane dla 13-[N-(t-butylomninokarbonylo)-P-fenyloizoserylo]-7-trifluorometanosulfonylo-A^l2’¹³-izobOkkatyny ΠΙ (37)

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 1,09 (s), 1,11 (s), 1,17 (8), 1,24 (s), 1,76 (s), 2,1 (3), 2,18 (s), 2,47 (8), 2,65 (m), 2,90 (m), 3,83 (d), 4,31 (d), 4,43 (d), 4,73 (d), 4,88 (m), 5,32 (szerokies), 5,47 (m), 5,58 (d), 5,85 (s), 7,30-7,63 (m), 8,09(d).

187 409

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 10,09, 14,36, 19,69, 20,68, 22,62, 23,00, 29,13, 29,22, 29,73, 31,54, 33,01, 33,53, 38,67, 39,57, 50,68, 55,13, 55,41, 57,50, 72,79, 74,24, 74,66, 79,59, 83,30, 85,89, 122,70, 126,72, 127,99, 128,61, 128,81, 128,86, 130,22, 133,88, 138,65, 142,85, 156,47, 166,41, 168,98, 170,68, 171,16, 203,40.

Dane dla 13-(N--(tbutyloaminokarbonyks)-β-fenyloizoserylo]-7-dezrk(y-7β,6β-metano-Δl2Hizobakkatyny III (36).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,04 (s, 9H), 1,12 (s), 1,31(s+m), 1,55 (s), 1,73 (m), 2,17 (s+n), 2,41 (m, 1H), 2,55 (s, 3H), 2,73 (szerokie s, 1H), 2,91 (d, 1H), 3,86 (d, 1H), 4,09 (d, 1H), 4,29 (szerokie s, 1H), 4,41 (d, 1H), 4,70 (d, 1H), 4,78 (m, 1H), 5,08 (d, 1H), 5,21 (d, 1H), 5,50 (m, 1H), 5,62 (d, 1H), 7,27-7,65 (m, 10H), 8,18 (m, 2H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCl3, tMs): δ 12,80, 14,22, 20,86, 21,08, 22,44, 25,79, 28,77, 29,20, 30,09, 32,44, 32,81, 36,69, 39,70, 50,38, 55,03, 55,22, 74,39, 75,70, 78,29, 78,41, 78,87, 80,47, 65,15, 122,40, 126,65, 127,83, 128,77, 129,02, 130,38, 133,64,139,15, 141,77, 156,19, 167,28, 169,76, 170,36, 171,02, 203,64.

Przykład 32. Wytwarzanie 13-[N-(ttbulylorminokarbonylr)-β-fenyloizoseIylo]-7-dezoksy-A21-A¹²’¹3-izobakkatynę III (38).

Sposobem opisanym w przykładzie 16, roztwór 13-N--(tbulyloannnokarbrnylo)-β-fenyloizoserylr)-7--rirfu0r0mettm0.sulfonyks-Δl2’13-izobakkatyny III (37) i 1,8-diiazabicyklo[5.4.0]undec-7-enu w tetrahydrofuranie miesza się w temperaturze pokojowej w czasie 1 godziny, w temperaturze 50°C w czasie 2,5 godzin oraz w temperaturze wrzenia pod chłodnicą, zwrotną w czasie 3 godzin, po czym reakcję uznaje się za zakończoną. Dodaje się octan etylu i roztwór przemywa się nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu i nasyconym wodnym roztworem chlorku sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu, sączy i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje się rozpuszczalnik. Pozostałość poddaje się szybkiej chromatografii na żelu krzemionkowym, przy użyciu roztworu w chlorku metylenu do nanoszenia na kolumnę. Kolumnę eluuje się mieszaninami acetonitrylu i chlorku metylenu. Frakcje zawierające pożądaną substancję bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, po czym łączy je i uzyskuje 13-[N-(t-butyloarninrkarbonylr)-β-ίenyloizoseryIo]-7-dezoksy-Δ-Δ 121-izobakkatynę III (38).

Przykład 33. Wytwarzzmie7-dezok(y-Δ⁶’7-ΔH’¹³-izobbjkklja^^o[II-estukwasu(45,5R--N--(-buty'loaminokarbsrnylo)-2--2,4-dimetoksyfenyl<r)-^--fnnlo-55^kSke’,j)liddyo0kj0·o0sylowet’o(39a).

Sposobem opisanym w przykładzie 16, roztwór 7--riiluorometanrsulfonylo-Δl2'^T3-jzrbakkatyno III-13-estru kwasu (4S,5R--N-(t-butylraminokob0oyylo--2-(2,4-dimetoksyfenylo-(--fenylc>5-oks;αolidynokarboksylrwego (34a) i ł^-dkazabicyklo^A^undec^-cnu w tetrahydrofuranit miesza się w temperaturze pokojowej w czasie 1 godziny, w temperaturze 50°C w czasie 2,5 godzin oraz w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 3 godzin, po czym reakcję uznaje się za zakończoną. Dodaje się octan etylu i roztwór przemywa się nasyconym wodnym, roztworem wodorowęglanu sodu i nasyconym wodnym roztworem chlorku sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu, sączy i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje się rozpuszczalnik. Kolumnę eluuje się mieszaninami acetonitrylu i chlorku metylenu. Frakcje zawierające pożądaną substancję bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, po czym łączy je i uzyskuje 7-dezok(y-Δ⁶'7-Δl²Ί3-izobakkatyno III-13-e ster kwasu (4S,^R^^N^^(^~ -butylo;uninokarbonylo--2-(2,4-dimetoksyl.enylo)-(-ffnylo-5-oks;(jolid(yorkj0oksykrwego (39a).

Przykład 34. Wytwarzanie 13--N--(tbutyloaminokarbonylo)-β-fenylrizs(seyllo--7-dezoksy-A-A^^-izobakkatyny III (38).

Sposobem opisanym w przykładzie 5, 7-dezrksy-Δ⁶’⁷-Δl2l³-izob^a<katynr III-13-ester kwasu (4S,5R--N-(t-butylramirlokarbonylo--2-(2,4-dimeSoksyfenylo)-4-fenylr-5<)ks;α.olidynokar'boksylowego (39a) miesza się w mieszaninie 4:1 kwasu octowego i wody, temperaturze pokojowej, w obojętnej atmosferze, w czasie 4 dni. Mieszaninę rećdccyjną rozcieńcza się octanem etylu i roztwór wielokrotnie przemywa wodą i nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. Organiczną warstwę suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym 60 (230-400 mesb), przy użyciu mieszanin acetonu z heksanem. Frakcje zawierające pożądaną substancję bada się za pomocą

187 409 lowego (42a).

Δ ’ -izobakkatyno chromatografii cienko-warstwowej, po czym po oddestylowaniu rozpuszczalnika uzyskuje 1 3-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-B-fenyloizoseiy'lo]-7-de/.oksy-A⁶’⁷-A^l2,l3-izobakkatynę ΙΠ (38).

Przykład 35. Wytwarzanie 7-(O-etoks;ymetylo)-A¹²’¹³-izobakkatyno Ht-13^stru kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oks<tóolidynokctf-boksylowego (40a).

A¹²’¹³-izobakkatyno ΙΠ-13-ester kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (10a) miesza się w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu w chlorku metylenu i roztwór poddaje działaniu eteru chlorometyloetylowego i diizopropyloetyloaminy. Całość miesza się w czasie 2 dni i koniec reakcji stwierdza za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się chlorek metylenu i wodę. Rozdziela się warstwy i wodną ekstrahuje ponownie chlorkiem metylenu. Organiczne warstwy suszy się nad siarczanem sodu, łączy i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym, eluując mieszaninami acetonu i heksanu. Frakcje zawierające produkt określa się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, po czym łączy je i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskuje 7-(O-etoksymetylo)-A^12,3-izobakkatyno ΙΠ-13-ester kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoks)denylo)-4-fenylo-5-oks&zolidynokarboksylowego (40a).

Przykład 36. Wytwarzanie 7-(0-etoksjnnetylo)-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A^12,13-izobidtkatyny ΙΠ (41).

Sposobem opisanym w przykładzie 5, 7-(O-etoks>metylo)-A¹²'^l3-izobakkatyno ΙΙΙ-13-ester kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimet.oksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (40a) miesza się w mieszaninie 4:1 kwasu octowego i wody, w temperaturze pokojowej, w obojętnej atmosferze, w czasie 4 dni. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu i roztwór wielokrotnie przemywa wodą i nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. Organiczną warstwę suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym 60 (230 400 mesh), przy użyciu mieszanin acetonu z heksanem. Frakcje zawierające pożądaną substancję bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej, po czym po oddestylowaniu rozpuszczalnika uzyskuje 7-(0-etoksymetylo)-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A^I2’¹³-izobakkatynę III (41).

Przykład 37. Wytwarzanie 7-(Ó-etoksymetylo)-A^l2,13-izobakkatyno ΙΙΙ-13-estru kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksm<olidynokin-boksyΙΠ-ester kwasu (4S,5R)-N-(t~butyloaminokarbonylu)-2-j2.4-dimetoksvfenylo)^t-fenylo-5-oksazolid}molaHlx)ksylowego (33a), (70 mg, 0,0070 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w 1 ml chlorku metylenu i roztwór poddaje działaniu eteru chlorometyloetylowego (32 mikrolitry, 0,35 milimoli) i diizopropyloetyloaminy (61 mikaolitrów, 0,35 milimoli). Całość miesza się w czasie 1 godziny i dodaje dodatkowo diizc^p^i^op^y^lc^etyloaminę (5 mikrolitrów). Całość miesza się w czasie 2 dni i za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza, że reakcja nie zaszła do końca. Dodaje się eter chlorometyloetylowy (15 mikrolitrów) i diizopropyloetyloaminę (30 mikrolitrów) po czym miesza w czasie następnych 12 dni. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się chlorek metylenu i wodę. Rozdziela się warstwy i wodną ekstrahuje ponownie chlorkiem metylenu. Organiczne warstwy suszy się nad siarczanem sodu, łączy i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (10 g), eluując mieszaniną acetonu i toluenu (10-90). Zbiera się frakcje o objętości 3 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Zanieczyszczony produkt występuje we frakcjach 9-20. Frakcje te łączy się i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, pozostałość ponownie poddaje chromatografii na wstępnie upakowanej kolumnie z żelem krzemionkowym firmy E. Merck, rozmiar A i eluuje mieszaniną acetonu i heksanu (10-90). Zbiera się frakcje o objętości 3 ml. Produkt występuje we frakcjach 10-15, które łączy się i po oddestylowaniu pod zmniejszonym ciśnieniem rozpuszczalniku uzyskuje 7-etoksymetylo-A¹²’^I3-izobakkatyno Ι.ΙΙ-13-ester kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (42a).

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy GF): aceton-heksan (20-80), Rf 0,59.

187 409

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh,. TMS): δ 1,07-1,18 (t, 3H), 1,18 (s, 9H), 1,:30 (s, 3H), 1,68 (s, 3H), 1,72 (s, 3H), 1,89-2,03 (m, 1^, 2,16 (s, 3H), 2,19 (s, 3H), 2,26-2,39 (d, 1H), 2,64 (s, 1H), 2,73-2,85 (d, 1H), 2,84-2,96 (m, 1H), 3,30-3,43 (m, 1H), 3,613,75 (m, 1H), 3,83 (s,3H), 3,86-3,92 (d, 1H), 3,92 (s, 3H), 4,00-4,10 (q, 1H), 4,25-4,34 (d, 1H), 4,36-4,44 (d, 1H), 4,60-4,74 (m, 3H), 4,84-4,93 (dd, 1H), 5,04-5,09 (d, 1H), 5,50-5,58 (d, 1H), 5,64-5,70 (d, 1H), 6,44-6,51 (dd, 1H), 6,51-6,56 (d, 1H), 6,75 (s, 1H), 7,16-7,24 (d, 1H), 7,3^7,57 (m, 7H), 7,57-7,65 (t, 1H), 8,03-8,10 (d, 2H).

Przykład 38. Wytwarzanie 7-(O-etoksymetylo)-13-[N--t--utyloaminokarbonylo)-β-fenyloizoserylo]-A1²’13-izobakkatyny III (43).

7-(O-etoks;ynctyla)-Δl²Ί3-izabakkatyna III-13-ester kwasu (4S,5R--N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenyla)-4-fenylo-5--0sazo)idynokajboksylowcga (42a), (45 mg, 0,043 milimoli) miesza się w mieszaninie kwasu octowego (1,5 ml) i wody (0,5 ml), w temperaturze pokojowej. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, że reakcja zaszła do końca po upływie 3 godzin. Mieszaninę reakcyyną liofilizuje się. Surowy produkt oczyszcza się metodą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej przy użyciu wstępnie upakowanej kolumny firmy E. Merck z żelem krzemionkowym, rozmiar A, eluowanej mieszaniną acetonu i heksanu w gradiencie stężeń od (25-75) do (35-65). Zbiera się frakcje o objętości 3 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Produkt występuje we frakcjach 7-11, które łączy się i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, uzyskuje 7-O-etoksymetylo)-!3-|N-((t-utyloaminokarbonyla)-β-fenylaizosery)o|17 1 7

-Δ ’ -izobakkatynę III (43), w postaci ciała stałego.

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy 60): aceton-heksan (30-70), Rf 0,24.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,07-1,20 (m, 15H), 1,24 (s, 3H), 1,58 (s, 3H), 1,67 (s, 3H), 1,87--,02 (t, Uty, 2,02-2,14 (d, 1H), 2,16 (s, 3H), 2(55 (s, 3H), 2,77-2,94 (m, 2H), 3,27-3,42 (m, 1H), 3,60-3,72 (m, 1H), 3,84-3,90 (d, 1H), 3,97-4,06 (dd, 1H), 4,24-4,31 (d, 1H), 4,37-4,44 (d, 1H), 4,54 (s, 1Π), 4,57-4,64 (d, 1H), 4,64-4,72 (m, 2H), 4,87-4,95 (dd, 1H), 5,27-5,35 (d, 1H), 5,42-5,49 (dd, 1H), 5,49-5,55 (d, 1H), 5,75 (s, 1H), 7,14-7,42 (m, 5H), 7,44-7,55 (t, 2H), 7,55-7,63 (t, 1H), 8,07-8,15 (d, 2H).

Przykład 39. Wytwarzanie 7-dezoksy-7p,8e metano-bakkatynyIII (44).

Roztwór 7--rifuorometanasulfonyla-bakkatyny III (87 mg, 0,12 milimoli) rozpuszcza się w destytowanym dioksanie (1,5 ml) i poddaje działaniu wodnego roztworu azydku sodu (0,10 g, 1,5 milimoli azydku sodu w 0,30 ml wody). Mieszaninę reakcyjną ogrzewa się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną, w atmosferze azotu w czasie jednej godziny. Mieszaninę rozcieńcza się octanem etylu i przemywa wodą i solanką, suszy nad siarczanem sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Produkt oczyszcza się za pomocą kolumny z żelem krzemionkowym 60, przy użyciu 25% octanu etylu w chlorku metylenu. Z frakcji, w których za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się obecność produktu, oddestylowuje się rozpuszczalnik i otrzymuje 7-dezaksy-7β,8β-metano~bakkatynę III (44), w postaci ciała krystalicznego.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,10 (s, 3H), 1,22 (s, 3H), 1,35 (m, 1H), 1,64 (m, 1H), 1,78 (s, 1H), 2,03 (s+m, 4H), 2,21 (s, 3H), 2,26 (s, 3H), 2,20-2,55 (m, 5H), 4,04 (d, 1H, J=8,5Hz), 4,18 (d, 1H, J=7,5Hz), 4,30 (d, 1H, J=8,5Hz), 4,74 (d, 1H), 4,83 (m, 1H), 5,63 (d, 1H, J=7,5Hz), 6,35 (s, 1H), 7,49 (m, 2H), 7,62 (m, 1H), 8,13 (m, 2H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): 15,15, 15,28, 20,43, 20,82, 21,99, 25,90, 26,35, 31,63, 35,19, 38,57, 38,76, 42,20, 67,51, 75,30, 76,20, 76,49, 79,23, 79,91, 84,73, 128,50, 129,33, 129,99, 132,59, 133,54, 144,19, 167,20, 169,63, 170,00, 202,08.

Przykład 40. Wytwarzanie 7-a-azydo-bakkatyny III (45).

Mieszaninę T-rifli^f^i^^me^ta^^s^fonyllo-bakkatyny III (102 mg, 0,20 milimoli) i eteru koronowego 18-cown-6 (32 mg, 0,12 milimoli) w 1,3-dimctylo-3,4,5,6-tetrahydra-2(1H)-pirymidynanie (1,0 ml) miesza się w temperaturze pokojowej, w czasie nocy, w obojętnej atmosferze. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się octan etylu i wodę. Organiczną warstwę suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i oddestylowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt oczyszcza się za

187 409 pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym 60 eluując 15% octanem etylu w chlorku metylenu. Produkt oczyszcza się za pomocą krystalizacji z mieszaniny chlorek metylenu i heksan, uzyskując 7-a-azydobakkatynę III (45).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 0,96 (3, 6H), 1,59 (s, 3¾ 1,91 (s, 3H), 2,13 (s, 3H), 2,25 (s, 3H), 2,10-2,35 (m, 4H), 2,47 (m, 1H), 3,80 (m, 2H), 4,07 (d, 1H, J=8,0Hz), 4,33 (d, 1H, J=8,0Hz), 4,60 (s+m, 2H), 4,99 (dd, 1H), 5,35 (d, 1H), 5,48 (d, 1H, J=7,2Hz), 6,79 (s, 1H), 7,59 (m, 2H), 7,69 (m, 1H), 8,05 (m, 2H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh,, TMS): 15,40, 17,31, 20,67, 22,20, 25,93, 29,81, 39,22, 40,63, 41,73, 55,57, 64,28, 65,91, 75,33, 76,91, 77,33, 78,22, 80,44, 80,94, 128,77, 129,58, 129,98, 130,28, 133,33, 145,43, 165,30, 168,75, 169.09, 207,11.

Przykład 41. Wytwarzanie i3-bN-Boc-2'-TES-β-fenyloizoserylo)-Δll -izobakkatyny ffl (46).

Er--'N-Boc-β-fenyloizoserylo)-ΔllΊl-izobakkatynę III (7), (60 mg, 0,071 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu w świeżo destylowanej pirydynie (0,7 ml). Roztwór oziębia się w łaźni z lodem i poddaje działaniu chlorku trietylosililowego (13 mikrolitrów, 0,078 milimoli). Przebieg reakcji bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Nie obserwuje się zakończenia reakcji po upływie 1 godziny w temperaturze 0°C, oraz po upływie jednej godziny w temperaturze pokojowej. Porcjami dodaje się chlorek trietylosililowy dotąd, aż uzyska się jego 12 równoważników i wtedy obserwuje się zakończenie reakcji. Osiąga się to w czasie 18 godzin. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się wodę i octan etylu. Rozdziela się warstwy i wodną ponownie ekstrahuje octanem etylu. Organiczne warstwy łączy się, suszy nad siarczanem sodu i rozpuszczalnik oddestylowuje pod zmniejszonym ciśnieniem. Dodaje się toluen i ponownie oddestylowuje. Surowy produkt poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (10 g) i eluuje za pomocą mieszaniny acetonu i heksanu (30-70). Zbiera się frakcje o objętości 3 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 7-11 łączy się, pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje z nich rozpuszczalnik i uzyskuje 1 3--Ν-Βθ^2'-Τ ES-e-fenyloizoserylo)^1^2,13-izobakkatynę III (46) w postaci ciała stałego.

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy 60): aceton-heksan (30-70), Rf 0,43.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl, TMS): δ 0,23-0,49 (m, 6H), 0,69-0,82 (t, 9H), 1,05 (s, 3H), 1,18 (s, 9H), 1,32 (s, 3H), 1,62 (s, 3H), 1,63 (s, 3H), 1,87-2,02 (m, 1H), 2,03-2,146 (d, 1H), 2,22 (s, 3H), 2,46-2,60 (m, 1H), 2,64 (s, 3H), 2,79 (s, 1H), 2,842,99 (d, 1H), 3,50-3,57 (d, 1H), 3,70-3,77 (d, 1H), 4,32-4,46 (m, 3H), 4,62 (s, 1H), 4,92-5,00 (dd, 1H), 5,39-5,47 (szerokie d, 1H), 5,49 (s, 1H), 5,53-5,63 (m, 2H), 7,24-7,43 (m, 5H), 7,447,53 (t, 2H), 7,53-7,62 (t, 1H), 8,07-8,16 (d, 2H).

Przykład 42. Wytwarzanie 7-(O-etoksymetylo)-13-(N-Boc-2'-TES-β-fenyloizoserylo)-A11’1-izobakkatyny III (47).

13-(N-Boc-2^,-TES-e-fenyloizoserylo)^12’13-izobakkatynę III (46), (59 mg, 0,061 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w chlorku metylenu (0,5 ml) i roztwór poddaje działaniu diizopropyloetyloaminy (55 mikrolitrów, 0,31 milimoli) i eteru chlorometyloetylowego (28 mikrolitrów, 0,305 milimoli). Przebieg reakcji bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej i stwierdza, że zakończyła się po upływie 3,5 dni. Surową mieszaninę reakcyiną oczyszcza się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej, przy użyciu wstępnie upakowanej kolumny z żelem krzemionkowym, rozmiar A firmy E. Merck, eluując mieszaniną acetonu i heksanu (20-80). Zbiera się frakcje o objętości 3 ml i analizuje je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Produkt występuje we frakcjach 10-1(6, które łączy się i pod zmniejszonym ciśnieniem oddesytowuje z nich rozpuszczalnik, uzyskując 7-(Ottoksy[netylo)-lr-(N-Boc-2'-τEs-β-fenyloizoserylo)-Δ¹2’^lr-tzobakkatynę III (47) w postaci ciała stałego.

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy 60): aceton-heksan (25-75), Rf 0,50.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 0,22-0,49 (m, 6H), 0,70-0,80 (t, 9H), 108-116 (m, 3H), 1,20 (s, 9H), 1,27 (s, 3H), 1,30 (s, 3H), 1,66 (s, 3H), 169 (s, 3H), 1,90-2.04 (t, 1H), 2,04-2,14 (d, 1H), 2,17 (s, 3H), 2,64 (s, 3H), 2,80-2,98 (m, 2H), 3,303,42 (m, 1H), 3,61-3,75 (m, 1H), 3,86-3,94 (d, 1H), 4,03-4,13 (dd, 1H), 4,27-4,36 (d, 1H),

187 409

4.38- 4,46 dd , 1H), 4,5--4,65-(d, 1)1), 422 1H), 4,67-7,75 ^nd, Di), 4,90-4,98 (d^Dl),

5.38- 5,49 sszerokie d, 1H(, ^^^-^^^^0 (m, 2^H(, 5,80 ss, 1H(, 7,25-7,53 (m, Ή(, 7,5377,1 1 (t, 1H(, 8,08-8,16 (d,2H).

Przykład 43. Wytwarzanie 0-(O-etoksyπetylo)-13-(N-Brc-β-fenylrizoteπyir)^^12,’3-izobakkatyny III (41).

0-(O-eioksymetyir)-13-(N-Bre-2'-TES- β-fenylrizotenyio)-Δ 1³-izoUakkatynę III (47), (62 mg, 0,061 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w mieszaninie (80-20) kwasu octowego i wody (4 ml). PnzeUieg reakcji Uada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej i stwierdza, że zaszła całkowicie w czasie 24 godzin. Mieszaninę reakcyyną liofilizuje się. Surowy produkt oczyszcza się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej na kolumnie wstępnie upakowanej żelem krzemionkowym, rozmiar A firmy E. Merck, eluując mieszaniną (25-75) acetonu i heksanu. ZUiera się frakcje o rUjętrśei 3 ml i Uada je za pomocą chromatografii eienkrwanttwrwej. Produkt stwierdza się we frakcjach 17-24, które łączy się i pod zmniejszonym ciśnieniem rdΠestylowuje z nich rozpuszczalnik, uzyskując 0-(O—toksymetylo)-13-(N-Brc-β-fenyloiz.oserylo)-Δ^l2 -izoUakkatyny III (41) w postaci ciała stałego.

Chromatografia cienkowarstwowa (żel krzemionkowy 60): aceton-heksan (25-75), Rf 0,33.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,10-1,18 (m, 6H), 1,24 (s, 9H), 1,62 (s, 3H), 1,68 (s, 3H), 1,88-2,04 (t, 1H), 2,04-2,1.5 (d, UH), 2,18 (s, 3H), 2,60 (s, 3H), 2,83-2(97 (m, 2H), 3,28-3,42 (m, 1H), 320-3,73 (m, 1H), 3,84-3,90 (d, 1H), 4,00-4,10 (dd, 1H), 4,25-4,34 (d, 1H), 4,36-4,45(d, 1H), 4,δ0-4,4δ (d, 1H), 4,66-4,74 (m, 2H), 4,80-4,94 (dd, 1H), δ,34-5,δC (m, 2H), 5,50-5,57 (d, 1H), 5,77 (s, 1H), 7,30-7,55 (m, 7H), 7,δ5-024 (t, 1H), 8(07-8(Π (d, 2H).

Przykład y k

02,13

44. Wytwarzanie 13-[N--tt-utyloraπinokarUonyro--2'-TES-β-fenyirizrterylol]-Δl2’l’-izobakkatyny III (48).

SprtrUem opisanym w przykładzie 41, lecz wychodząc z kjnUrnylr)-β-fenyloizoseiyio)-Δlll 1-izoUakkatyny III (32U) uzyskuje się 13-(N--t-butyloaminokarUrnyio)-2'-TES-β-fenylrizrseryio)-Δl2’l³-izoUakkatynę III (48).

Przykład 45. Wytwarzanie O-(0-etoksymetylιr)-l3-|N--tbulylOrunmokaπUonyk)--2'-ΊΈS-β-fenyloizoteryio]-Δl2Ί2-izobakkatyny III (49).

SprtoUem opisanym w przykładzie 42, lecz wychodząc z 13-[N-(t-bulyloammrkarUrnylo--2'-ΊΈS-β-fenyloizosery'io)-Δl²Ίl-iz<rUakka(yny III (48) uzyskuje się 0-(O-etoktymetyio)13--N--t-butylorminokjnUrnylo)-2'-TES-β-fenyloizrseryir] -A1213-i_zobakkatynę III (49).

Przykład 46. Wytwarzanie 0-(O-eioksymetylo)-13-[N-(ttbulylorminokarU<rnyir)-β-fenykrizosenyio]-Δl²Ί³-izobakkatyny III (43).

Spo^Ucm opisanym w przykładzie 43, lecz wychodząc z 7-(O-etoktymetyk)--13-(N-(t-butyloaminokjrUrnyro--2'-TES-β-enyloizoterylo]-Δl2t-izobakkatyny III (49) uzyskuje się 7-(O-etokstyπeiylo)-13--N--t-butylorminokarbonyir)-β-fenylrizrsenylo]-Δl2’ 13-izoUakkatynę III (43).

Przykład 47. Wytwarzanie 7-trietylosiiiir-12,13-izobίakkatynr III-13 estru kwasu t4S,5R)-N-kiarΠuobenzyiokty-2--(l,4--imeiokstyenylo)·---ffnylor5δ)ks^tzolidπnoOaanoksylowegr (51a, 51U).

Zawiesinę soli potasowej kwasu (4S,5R--N-karUoUenzyloksy-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-ffnylo-5-oksazolidynoOajboksykowego (9,63 g, 19,2 milimoli) w octanie etylu (1,2 litra) silnie miesza się w czasie dodawania 5% wodnego roztworu wodorosiarczanu sodu do uzyskania wartości pH niższego niż 2. Warstwy rozdziela się i octanową, przemywa świeżą porcją 5% roztworu wodorosiarczanu sodu. Warstwy organiczne łączy się, przemywa półnatyconym roztworem chlorku sodu, suszy nad Uezwodnym siarczanem sodu, sączy i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylrwuje z niej rozpuszczalnik. Pozostałość rozpuszcza się w octanie etylu (50 ml), dodaje toluen i ponownie rddettylrwuje rozpuszczalnik. Dodawanie toluenu i oddestylowywanie powtarza się jeszcze dwa razy otrzymuj ąc olej (10,37 g). Olej ten rozpuszcza się w chlorku metylenu (60 ml, przepłukany argonem) z toluenem (75 ml, przepłukany argonem), po czym dodaje 4-di^^tt^yl^i^^inop^nydynę (0t94δ g, 7,91 milimoli). Przez roztwór przepuszcza się argon i do roztworu dodaje roztwór 0-TES-12,13-izrUakkjtyny III (3) (11,3 miiimrli, przepłukany argonem) w chlorku metylenu (125 ml) i toluenie (65 ml). Naczynie po

187 409 kwasie przemywa się dodatkowo chlorkiem metylenu (dwukrotnie po 15 ml) i następnie toluenem (10 ml). Natychmiast po połączeniu roztworów, w temperaturze pokojowej dodaje się i,r-dicyldoheksyloksabodiimid (4,66 g, 22,6 milimoli). Po upływie 1 godziny, za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się zakończenie reakcji. Następnie po upływie dodatkowo 0,75 godziny dodaje się toluen i mieszaninę oziębia w łaźni z lodem. Wytrącony osad (dicykloheksyłomocznik, DCU) usuwa się za pomocą sączenia. Przesącz rozcieńcza się octanem etylu i przemywa 5% roztworem wodorosiarczanu sodu i 5% roztworem wodorowęglanu sodu. Po przemyciu wodorowęglanem sodu wytrąca się dalsza ilość DCU i mieszaninę sączy się przez warstwę celitu. Przesącz przemywa się w połowie nasyconym roztworem chlorku sodu, suszy nad siarczanem sodu, sączy i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje się rozpuszczalnik uzyskując pozostałość w postaci oleju. Olej ten poddaje się chromatografii na -90 g 40-63 pm żelu krzemionkowego, zapakowanego do dwóch seryjnie połączonych kolumn Michel-Milleria (47x450 mm, Ace Glass). Próbkę nanosi się w minimalnej ilości acetonu i eluuje 20% acetonem w heksanie (3 l), 25% acetonem w heksanie (4 l), oraz 30% acetonem w heksanie, zbierając frakcje o objętości 50 ml. Frakcje 100-104 (0,50 g) zawierają zanieczyszczenia, które usuwa się za pomocą drugiej chromatografii. Frakcje 105-127 (14,31 g) zawierają DCU, jako zanieczyszczenie, które usuwa się za pomocą drugiej chromatografii prowadzonej na żelu krzemionkowym 40-63 pm (dwie kolumny Michel-Miller'a 47x450 mm), przy użyciu minimalnej ilości octanu etylu do nanoszenia na kolumnę. Produkt eluuje się za pomocą mieszaniny 10% octanu etylu w toluenie, zbierając frakcje o objętości 50 ml każda. Początkowo we frakcjach 24-40 (1,30 g, 7%), eluuje się mniej polarny izomer 7--rietyjosalilk-i2,13izobakkatyno ΠΙΠ-εβΡυ kwasu (4S,5R--N-karbobenzy]oksy-2--(,4-dimetoksyf’enyk))-4-feny]o-5-bksszolid>j'lokίa·rx)ksylowego (51a).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,05 (m, 2H), 7,63-7,37 (m, 8H), 7,22-6,99 (m, 6H), 6,48, 6,39 (m, 2H), 5,97 (s, 1H), 5,54 (d, 1H, J=5,4Hz), 5,45 (d, 1H, J=2,6Hz), 5,01 (m, 3H, -OCH2Ph), 4,88 (m, 1H), 4,43 (m, 1H), 4,38 (d, 1H, J=8,5Hz), 4,27 (d, 1H, J=8,5), 3,85 (m, 1H), 3,82 (s, 6H), 2,77 (d, 1H, J=18,lHz), 2,52 (s, 1H), 2,47 (m, 1H), 2,27 (d, 1H, J=17,4Hz), 2,19 (s, 3H), 2,15 (s, 3H), 1,88 (m, 1H), 1,78, 1,61,

1,28, 1,16 (4s, 12H), 0,89 (m, 9H), 0,53 (m, 6H).

W widmie masowym dla wzoru C63H)5NO|7Si+k - obliczono 1146,4882, znaleziono 1146, 4927, 1146, 1116, 1038, 1010,418,374, 284, 254, 151, 105, 91,43 m/z.

Frakcje 41-62 (5,14 g, 28%) zawierały mieszaninę izomerów.

Frakcje 63-130 (7,08 g, 38%) zawierały bardziej polarny izomer 7--rietyk>sililo-12,ir-zobakkatyno ni13-esfru kwasu (4S,5R--N-karboberzylokjy-2-(2,4-dimetoksyfenylot-4-feny]o-5--ksazolid)mok£aboksylowego (51b).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,02 (m, 2H), 7,62 (m, 1H), 7,48, 7,40 (m, 8H), 7,24-7,14 (m, 5H), 6,74 (m, 2H), 6,44 (m, 2H), 5,87 (s, 1H), 5,48 (d, 1H, J=4,^fz), 5,38 (d, 1H, J35,9Ho), 4,88 (d, 1H, 4,81 (m, 1H), 4,73 (d, 1H, J=1i,8Ho),

4,61 (<d IH, J=5,9Hz), 4,3 (m, UH, 4,,^3 (<d IH, J=8,6Hz), 4,^^ (<d 1H, J=8,9Hz), 3,82 (s, 3H), 3,72 (d, 1H, .1=5,5^), 2,58 (d, 1H, J=17,5Hz>, 2,43 (m, 2H), 2,16 (s, 3H), 2,14 (m, 1H), 1,89 (s, 3H), 182 (m, 1H), 156, 142, 1,21, 110 (4s, 12H), 0,88 (m, 9H), 0,51 (m, 6H).

W widmie masowym dla wzoru C6rH)5NO|7Si+H - kblicoknk 1146,488, znaleziono 1146,4904, 1146, 1116, 1103, 1038, 1010, 446,418, 374, 284, 254, 151, 105, 91, 43 m/z.

Chromatografia cienkowarstwowa (15% octan etylu w toluenie) Rf 0,22 i 0,33 dla obu izomerów.

Przykład 48. Wytwarzanie N-debenzoilo-N-benoyokίayka·bonylo-12,lr-izoltdSsolu (52).

Roztwór 7--rietylosilikl-i2,i r-izobaSSatyno IIM estru kwasu (4S,5R--N-karbobenoyklSsy-2--(,4-bimetoksyfenylo>-4-ffnyjo-b5bOsćaaoliddyoksarbksylowegk (51a, 51b), (646,5 mg, 0,564 milimoli) w metanolu (35 ml) oziębia się do temperatury 0-lO°C w łaźni z lodem. Przygotowuje się 0,1 molowy roztwór chlorowodoru w me^fiu za pomocą powolnego dodawania chlorku acetylu (0,46 ml) do słabo oziębionego metanolu (30 ml). Otrzymany roztwór w jednej porcji dodaje się do roztworu 51a, 51b, Otrzymaną mieszaninę pozostawia się do ogrzania do temperatury pokojowej. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej nie stwierdza się substancji wyjściowej, natomiast obserwuje się pośredni ortoester i produkt (50% roztwór

187 409 acetonu w heksanie i 5%o roztwór acetonitrylu w chlorku metylenu). Po upływie 1,5 godziny do roztworu o barwie niebieskiej dodaje się wodę (6,2 ml). Mniej polarny pośredni krtkester przekształca się w pożądany produkt w czasie dodatkowej godziny. Mieszaninę reakeyyną rozcieńcza się octanem etylu (200 ml) i dodaje nasycony wodny roztwór węglanu sodu (200 ml). Z organicznej warstwy oddestylować się około połowy objętości, za pomocą wyparki obrotowej w celu zapewnienia maksymalnej izolacji. Warstwy oddziela się, wodną warstwę ponownie ekstrahuje się octanem etylu i połączone warstwy organiczne przemywa nasyconym roztworem chlorku sodu. Organiczną warstwę sączy się przez warstwę siarczanu sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylow^e rozpuszczalnik. Surowe ciało stałe (0,589 g) poddaje się szybkiej chromatografii na żelu krzemionkowym przy użyciu kolumny 6 - 30 mm. Eluuje się 42,5% octanem etylu w heksanie (250 ml), 45% octanem etylu w heksanie (250 ml), oraz 50% octanem etylu w heksanie (250 ml) i zbiera frakcje o objętości 20 ml. Frakcje 13-16 łączy się, oddestylow^e z nich rozpuszczalnik i zastępuje go mieszaniną acetonu i heksanu. Mieszaninę acetonu i heksanu oddestylow^je się pod zmniejszonym ciśnieniem i uzyskuje N-debenzkilk-N-benzyjoksykarbkyylo-12,13-izotaksol (52), (0,434 g, 87%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, na żelu krocmioykkwym, mieszanina 40% acetonu w heksanie, substancja wyjściowa Rf 0,53; związek 52 Rf 0,33; ortoester Rf 0,39.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,18 (d, J=7,2Hz, 2H), 7,33-7,60 (m, 9H), 7,19 (m, 3H), 6,96 (m, 2H), 5,75 (d, 1H, J= 10,0Hz), 5,56 (d, 1H, J=5,9Hz), 5,51 (d, 1H, J=10,0Hz), 5,44 (s, 1H), 4,91 (m, 1H), 4,84 (dd, 2H, J=12,6Hz), 4,74 (s, 1H), 4,33-4,42 (m, 3H, H7), 3,67 (d, 1H, J=3,7Hz), 3,47(szerokie s, 11), 3,26 (szerokie s, 1H), 2,94 (d, 1H, J=19,0Hz), 2,74 (s,1H), 2,59 (s, 3H), 2,50 (m, 1H), 2,23 (s, 3H), 1,92 (m, 1H), 1,88 (d, 1H, J=19,0Hz), 1,62 (s, 3H), 1,58 (s, 3H), 1,25 (s, 3H), 1,04 (s, 3H).

Przykład 49. Wytwarzanie N-debcnzoilo-N-benzylkksykarbonylo-2'-trictylksililo-^,Π-ίζοΡύ^οΚι (53).

Roztwór N-debenzoilk-N-benzylkktykarbknylk5l2,13--zotaksolu (52), (6,61 g, 7,48 milimoli) w świeżo destylowanej pirydynie (60 ml) w atmosferze azotu, oziębia się do temperatury 0°C w łaźni z lodem. Za pomocą strzykawki wkrapla się trictylkchlkrksίlay (5,0 ml, 30,6 milimoli) w czasie trzech minut. Wewnętrznie mierzy się temperaturę i nie przekracza ona 1°C. Usuwa się łaźnie chłodzącą po zakończeniu wkraplania. Po upływie jednej godziny stwierdza się zakończenie reakcji. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu (600 ml) i przemywa półnasyconym roztworem siarczanu miedziowego (dwukrotnie po 100 ml), nasyconym roztworem siarczanu miedziowego (dwukrotnie po 50 ml), wodą (dwukrotnie po 100 ml), wodorowęglanem sodu (100 ml) oraz solanką (100 ml). Wszystkie warstwy wodne ponownie ekstrahuje się. Organiczne warstwy łączy się, suszy nad siarczanem sodu, sączy i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylow^je rozpuszczalnik, uzyskując 8,23 g (teoretycznie 7,47 g) tłustego ciała stałego o barwie białej. Produkt ten poddaje się chromatografii na 400 g 40-63 pm żelu krzemionkowego przy użyciu kolumny Michel-Miller'a (47x450 mm). Próbkę nanosi się w minimalnej ilości octanu etylu i eluuje mieszaniną 30% octanu etylu w heksanie. Zbiera się frakcje o objętości 50 ml. N-ycbcyzoilo-N-bcyoyloktykarbonylo-2'-trietylotilllo-12,13-io,oΐaksol występuje we frakcjach 25-45 (6,45 g, 86%).

Chromatografia cienkowarstwowa, na żelu krzemionkowym, mieszanina 1: 1 octanu etylu w heksanie, substancja wyjściowa Rf 0,27; produkt Rf 0,62.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,17 (d, J=7,1Hz, 2H), 7,55-6,97 (m, 15H), 5,82 (d, 1H, J=9,8Hz), 5,56 (d, 1H, J=5,9Hz), 5,51 (d, 1H, J=9,9Hz), 5,46 (s, 1H), 4,94 (m, 1H), 4,80 (m, 2H), 4,64 (d, 1H), 4,38 (m, 1H), 3,69 (d, 1H, J=6,0Hz), 3,49 (d, 1H, J=4,2), 2,92 (d, 1H, J=18,5Hz), 2,76 (s, 1H), 2,64 (s, 3H), 2,50 (m, 1H), 2,22 (s, 3H), 1,96 (m, 1H), 1,88 (m, 1H), 1,63, 1,59, 1,26, 1,04 (4s, 12H), 0,74 (m, 9H), 0,35 (m, 6H).

Przykład 50. Wytwarzanie N-yebcyooilo-N-beyoyloksykarbonylf-7-O-trifluoromctanksulekyylo-12,13-taksolu (54).

Roztwór N-debcyz.kilo-N-bcnzyloktySarbkyylo-2'-tΏeCylostiilOfl2,13-zo)aksolu (53), (2,0 g) w chlorku metylenu (12,2 ml) i pirydynie (4,12 ml), oziębia się do temperatury -30°C w mieszaninie 33% metanolu w wodzie z suchym lodem. Poprzez dodaje się powoli bezwodnik

187 409 kwasu trifluorkmetankaulfonkwegk w czasie 5 minut, utrzymując temperaturę poniżej -14°C. Po zakończeniu dodawania pozwala się aby temperatura wzrosła do pokojowej. Roztwór o barwie żółto-pomarańczowej utrzymuje się w czasie 6 godzin, po czym dodaje do niego octan etylu i nasycony wodny roztwór siarczanu miedziowego. Organiczną warstwę bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej (25% octanu etylu w heksanie) i ślady substancji wyjściowej obserwuje jeszcze po upływie 6 godzin. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się octan etylu (100 ml) i nasycony wodny roztwór siarczanu miedziowego (100 ml). Warstwy rozdziela się, organiczną przemywa nasyconym wodnym roztworem siarczanu miedziowego (100 ml) i wodą (100 ml). Wodne przemycie ponownie ekstrahuje się octanem etylu (25 ml), który łączy się z główną warstwą organiczną, po czym przemywa nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu i nasyconym roztworem chlorku sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu i rozpuszczalnik usuwa za pomocą wyparki obrotowej. Pozostały olej rozpuszcza się w niewielkiej ilości acetonu i dodaje heksan do wystąpienia zmętnienia. Rozpuszczalnik oddestylowuje się i pozostałość poddaje działaniu znacznie obniżonego ciśnienia, uzyskując N-debenzoilo-N-benzyIoksykjrbonylo-7-O-trifukrometanksulfonylo-12,lr-izktakaol (54) w postaci ciała stałego o barwie żółtej (2,20 g, 97%).

Chromatografia cienkowarstwowa, na żelu krzemionkowym, mieszanina 50¹½ octanu etylu w heksanie, substancja wyjściowa Rf 0,35; produkt (triflukrometanosulfknian 54) Rf 0,57.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCtyTMS): 5 8,16 (d, J=7,1Hz, 2H), 7,60-7,50 (m, 3H), 7,48-7,29 (m, 5H), 7,17 (m, 3H), 6,96 (m, 2H), 5,86 (s, 1H), 5,83 (d, 1H, .1-10,0^), 5,58 (d, 1H, J=6,7Hz), 5,54 (m, 1H), 5,50 (d, 1H, J=8,1Hz), 4,90 (m, 1H), 4,86 (d, 1H, J=12,8Hz), 4,79 (d, 1H, J3l2,5Hz>, 4,64 (d, 1H, J3l,8Hz), 4,43 (d, 1H, J=8,7Hz), 4,38 (d, 1H, J=8,7Hz), 3,83 (d, 1H, J=5,7Hz), 2,99 (m, 1H), 2,89 (d, 1H, J=20,6Hz), 2,66 (s, 3H), 2,22 (m, 1H), 2,19 (s, 3H>, 1,87 (d, 1H, J=19,2Hz), 1,77 (s, 3H), 1,66 (s, 3H), 1,25 (s, 3H), 1,07 (s, 3H), 0,74 (t, 9H, J=7,8Hz), 0,33 (m, 6H).

Przykład 51. Wytwarzanie 2'--rietyjosalilo-N-debetrzkilo-N-benzylkkaykarłk>nylo-7dezkksjb7β,8β-metta^o-12,13-izolta;solu (55) i 2^,--rietyjosalilo-N-debenzoilo-N-benzyloSsySa^bonylo-7-dezoksy-Δ⁶')-12,i3-izotakakhl (56).

Roztwór N-debenzoilo-N-benzy]oskySarbonylk-7-O-btifluokomettmosulfbnylk-12,lr-izktaksolu (54) (1,02 g) w chlorku etylenu (95 ml) miesza się z żelem krzemionkowym (35 g, EM, 40-63 pm), w temperaturze 55-65°C w łaźni olejowej, w czasie 1,5 godziny. Mieszaninę reakcyjną sączy się przez średnikpkrkwaty lejek i przemywa acetonem (600 ml). Rozpuszczalnik oddestylowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowe ciało stałe (1,1 g) poddaje się szybkiej chromatografii przy użyciu 6 żelu krzemiknkkwegk i 55 mm kolumny. Eluuje się mieszaniną 6% acetonitrylu w chlorku metylenu (750 ml), 8% (750 ml), 10% (750 ml) i 12% (750 ml). Zbiera się frakcje o objętości 40 ml. Z połączonych frakcji oddestylow^e się rozpuszczalnik, dodaje aceton z heksanem, ponownie oddestylowuje rozpuszczalnik i uzyskuje ciało stałe o barwie białej. Frakcje 29-37 zawi^^aią 2'brietylosililo-N-debenzoilo-N-benzylkkaySjrbknylo-7-dezkkay-Δ⁶:--Δl2Ίr-i_zo·takaol (56) (0,174 g, 18%).

Uzyskuje się widmo magnetycznego rezonansu protonowego identyczne z widmem opisanym dla związku 56 w przykładzie 57.

Frakcje 41-64 zawierają 2'--rietyjosilikl-N-deta2nzoilk-N-benzylkksykarbonylo-7-dezk>ksy-7e,8e-meeano-l :2,1:3-izottaksol (55), (0,659 g, 67%).

Chromatografia cienkowarstwowa, na żelu krzemionkowym, mieszanina 25% octanu etylu w heksanie, substancja wyjściowa Rf 0,63; cyklopropan 55 Rf 0,35, olefina 56 Rf 0,43.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,21 (d, J=6,6Hz, 2H), 7,54-7,18 (m, 11H), 6,93 (m, 2H), 5,82 (d, 1H, J39,9kz), 5,60 (d, 1H, J=6,5Hz), 5,51 (d, 1H, J=10,6Hz), 5,23 (d, 1H, J=1,97Hz), 4,79 (s, 1H), 4,67 (s, 2H), 4,63 (d, 1H, M^Hz), 4,39 (d, 1H, 1=8,6^), 4,13 (d, 1H, J=8,7Hz), 2,96 (d, 1H, J3l8,6Hz), 2,75 (s, 1H), 2,62 (s, 3H), 2,47 (dt, J=16,0), 4,05 (Hz, 1H), 2,17 (m, 4H, H7), 2,11 (d, 1H), 1,97 (d, >18^), 1,73 (m, 1H), 1,59 (s, 331), 1,31 (s, 3H), 1,11 (s, 3H), 0,73 (t, 9H, J37,9kz>, 0,34 (m, 6H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCl 3, TMS): δ 203,7, 170,1, 169,7,

168,8, 167,1, 155,6, 141,5, 138,7, 136,1, 133,6, 130,5, 129,2, ^28,7, 128,6, 128,3, 127,9,

187 409

127,4, 126,4, 122,5, 85,1 , 80,5, 78,9, 78,7, 78,3, 75,6, 75,2, 66,8, 5^7,4, 54,9, ^^/7, 36,6, 33,1, 32,3, 30,3, 29,7, 25>,9, 22.,4, 21,3, 20,9, 14,1, 11,0, 6,5, 4,1

Przykład 52. Wytwarzanie 2'-trietylosililo-N-dcbenzoi)o-7-dczoksy-7b,8b-metano-12,13-zotaksolu (57) 27548-PJD-152.

Mrówczan amonowy (0,96 g) i 10% pallad osadzony na węglu (0,44 g) dodaje się do roztworu 2'--^etylosiilla-N-debenzailo-N-benzyloksykarbony)o-7-dezoksy-7β,8β-metana-12,13-izotaksolu (55), (1,343 g) w metanolu (18 ml) i rcrrahydrofuranic (12 ml). Całość miesza się w czasie 10 minut w temperaturze pokojowej i następnie oziębia do temperatury 0°C. Mieszaninę reakcyjną bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej (50% octan etylu w heksanie) i stwierdza, że reakcja zaszła do końca w czasie 2 godzin mieszania. Całość sączy się przez warstwę celitu i przemywa octanem etylu (150 ml). Przesącz przemywa się nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu (100 ml). Wodną warstwę ponownie ekstrahuje się octanem etylu, ekstrakty organiczne łączy się, przemywa nasyconym roztworem wodnym chlorku sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu, rozpuszczalnik oddestylowuje pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymane ciało stałe poddaje działaniu znacznie zmniejszonego ciśnienia, otrzymując 2'--πetylasili)o-N-debenzai)o-7-dezoksy-7β,8β-metano-12,13-izotaksol (1,114 g).

Chromatografia cienkowarstwowa, na żelu krzemionkowym, mieszanina 50% octanu etylu w heksanie, substancja wyjściowa Rf 0,64; amina 57 Rf 0,42.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDO3, TMS): δ 8,09 (m, 2H), 7,65 (m, 1H), 7,53 (m, 2H), 7,34 (m, 4H), 7,17 (m, 1H), 5,59 (d, 1H, J=6,65Hz), 5,19 (d, 1H, J= 1,91 Hz), 4,76 (d, 1H, J=3,1Hz), 4,4 (m, 2H), 4,30 (d, 1H, J=5,4Hz), 4,08 (d, 1H, J=8,6Hz), 3,81 (d, 1H, J=6,6Hz), 2,72 (s, 1H), 2,53-2,39 (m, 2H), 2,3 (s, 3H), 2,16 (s, 3H), 1,92 (d, J=18,5Hz, 1H), 1,69 (s, 3H), 1,28 (s, 3H), 1,10 (s, 3H), 0,90 (t, 9H, J=8,0Hz), 0,56 (m, 6H).

Przykład 53. Wytwarzanie 2'-trietylosililo-N-debenzaila-N-(t-butylooksykarbony)o--7-dezaksy-7β,8β-metana-12,13-izo taksolu (58).

Roztwór 2'-rietylasili)o-N-debenzol)o-7-dczaksy-7β,8β-metana-12,13-izotaksolu (57), (0,483 g), ^^^^i^^iaminy (88 pm) i dwuwęglanu di-.-όι-γ^ (0,125 g) w rerrahydrofuranie (10 ml) miesza się w temperaturze pokojowej w czasie nocy. Koniec reakcji stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej (50% octan etylu w heksanie). Mieszaninę rozcieńcza się octanem etylu (100 ml) i otrzymaną warstwę organiczną, przemywa nasyconymi wodnymi roztworami wodorowęglanu sodu i chlorku sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu, rozpuszczalnik oddestylowuje pod zmniejszonym ciśnieniem i surowy produkt w postaci ciała stałego poddaje się działaniu znacznie obniżonego ciśnienia, uzyskując 2'--rietylasili)c—N-debenzailo-N-(t-blUylokarbanylo--7-dczalΰy-7β,8β-metano-12,13-izotaksolu (0,495 g).

Chromatografia cienkowarstwowa, na żelu krzemionkowym, mieszanina 50% octanu etylu w heksanie, substancja wyjściowa Rf 0,45; związek 58 Rf 0,66.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, IMS): δ 8,18 (d, J=7,2Hz, 2H), 7,59-7,24 (m, 8H), 5,62 (d, 1H, J=6,8Hz), 5,55 (d, J=10,0Hz, 1H), 5,43 (d, 1H, J=10,0Hz), 5,24 (d, 1H, J^2,0TH.), 4,81 (s, 1Η\ 4,60 (s, 1HH, 4,42 (d, 1H, >8,6Hz), 4,11 (d, 1H, J=8,6Hz), 3,88 (d, 1H, J=6,7Hz), 2,93 (d, J=18,5Hz, 1H), 2,76 (s, 1H), 2,61 (s, 3H), 2,47 (dt, J=4,3 i 16,0Hz, 1H), 2,17 (m, 4H), 2,00 (d, J=16,0Hz, 1H), 1,71 (m, 1H), 1,52 (s, 3H), 1,26 (m, 1H), 1,12 (s, 3H), 1,10 (s, 3H), 0,74 (t, 9H, J=3,4Hz), 0,34 (m, 6H).

Przykład 54. Wytwarzanie Nłdebenzailo-N-(r-butylaoksykarbony)o-77-dczoksy-771,8p-metan0- 12,13-izotaksolu (17).

Roztwór 2'-rietyk)sililo-N--iebenzai)o-N-(t-butylokarbonylo)-7-dczoksy-7β,8β-mcrana-12,13-zotaksolu (58), (0,49 g) w aceton-rylu (2,45 ml) poddaje się działaniu EfNfHFh (1,47 ml) i miesza w temperaturze pokojowej. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej (50% octan etylu w heksanie) stwierdza się, że reakcja przebiegła do końca w czasie 30 minut. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu (100 ml) i roztwór przemywa nasyconymi roztworami wodorowęglanu sodu i chlorku sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu, rozpuszczalnik oddestylowuje pod zmniejszonym ciśnieniem i uzyskany surowy produkt w postaci ciała stałego poddaje działaniu znacznie obniżonego ciśnienia (0,422 g). Surowy produkt poddaje się szybkiej chromatografii przy użyciu 6 żelu krzemionkowego w 30 mm kolumnie. Eluuje się

187 409 mieszaninami: 42,5% octanu etylu w heksanie (300 ml), 45% (200 ml), oraz 50% (200 ml) i zUiera frakcje o oUjętości 20 ml. Frakcje 9-14 zawierają 0,308 g (71%) N-deUenzoik--N-(t-UutylokarUrnylo)-0-dezoksy-7β,8β-mettjnr-12,13-izokaksoiu.

Chromatografia cienkowarstwowa, na żelu krzemionkowym, mieszanina 50% octanu etylu w heksanie, tuUs(aneja wyjściowa Rf 0,70; związek 17 Rf 0,47.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,19 (d, J=7(3Hz, 2H), 0,41-7,29 (m, 8H), δt42 (d, 1H, J=4,0Hz)t 5,42 (m, 2H), 5,22 (d, 1H, J=2,0Hz)t 4,79 (d, 1H, J=3,2Hz), 4,69 (d, 1H, J=3,4Hz)t 4,42 (d, 1H, J=8,6Hz)t 4,09 (d, 1H, J=8,6Hz), 3,87 (d, 1H, J=6,7Hz)t 3,24 (d, 1H, J=4,4Hz)t 2t44 (d, J=19,1Hz, 1H), 2,75 (s, 1H), 2,56 (s, 3H), 2,45 (dt, J=4,3 i ró,1 Hz, 1H), 2,17 (m, ,,), 2,10 (d, J=ró,0Hz, 1H), 1,69 (m, 4H), 1,58 (s, 3H), 1,33 (m, 4H), 1,13 (s, 9H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 203,5, 171(0( 170,1, 169(7( 116,(, 115,0, 144,8, 113,8, 113,6, 113,4, 119,(, 118,8, 1^^,0, 112,6, 8^,(^,

80,4, 80,0, 78,9, 78,6, 78,4, 75,7, 73,7, 55,6, 55,0, 39,8, 36,7, 32,9, 32,4, 30,1, 291,0, 28,0, 25,8(,,,4,21,1,20,9( 14(2, H^.

Widmo masowe, dla wzoru C4,H,3NO14 + H, rUiiezono 832,3544, znaleziono 832,3538, jony: 986, 832, 758, 732, 551, 387, 180, 10,, 77, 57, 43 m/z.

Przykład ,,. W^w^anz^e2'trrietylosiiil--N-ΠeUenzollo-N-tt-butyiojminokjnUr^nylo--7-dezrksy-7β,8β-mettαlo-12,13-izortaksolu (59) ((4,19U-Uis(acetyk)ksy)-l2-((u;nzoiirksy)-9a,3,4,4a,5i-6,7,10,111 ,,^ο 19U-drdekjhyΠro-11 -hydroksy-S, 13,13-trimetyio-δ-keto--,4a;7,11 --^^smetanolHcyldodeka[3,4]]uynz[1,9-b]oktet-9-ylowy ester kwasu (9aR-[9aα,4β(4aβ,4β(7α,4((αR*,βS*)i-11θ( 12α, 12aa, 12Ua] }-β --(tbutylorminokarbonyi<ramino-α--rietyloriliioksylu:m£nopropionowego)).

Roztwór surowego 2'--rieiylrtihlo-N-deUenzoirc-7-dezrksy-7β(8β-metano-19,13-izotak-solu (,,), (1,11 g) i izocyjanianu t-butylu (0,6 ml, ,,,, milimoli) w tetrahydrofunanie (15 ml) z trietyloaminą (18 miknriitπów) miesza się w czasie nocy w temperaturze pokojowej. Rozpuszczalnik oddestylowaje się pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość poddaje działaniu znacznie oUniżonego ciśnienia. Uzyskuje się 2^,-irieiyloriiilo-Ndebunnoilr-N--ttbuUtlomΠnokarbonylo)-0-dezrkty-7β,8β-metan(r-12,13-izotaktoi (59) Ο,,,, g).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,18 (d, J=6(8Hz, 2H), 7,57 (t, 1H), 7,49 (m, 2H), 7,35 (m, 2H), 7,27 (m, 3H), 5,64 (d, IH, 5,56 (d, 1H,

J=9,3Hz), 5,23 (d, 1H, J=1,9Hz), 5,18 (d, 1H, ^^Hz), 4,8, (s, 1H), 4,60 (d, TH, J=1(9Hz)( 4(42 (d, 1H, J=8,7Hz), 4,12 (<^, IH, J=8,5Hz), 3,90 (d, 1H, J=6,6Hz), 2,^^ (^, 1H, J=19,5Hz), ,,,’ (s, UH), 2,64 (s, 3H), 2,44 (dt, J=ró,2Hz( 1H), ,,,, (s, 3H), 2,16 (m, 2H), ,,11 (d, J=16(0Hz, 1H), 1,34 (s, 3H), 1,13 (s, 3H), 1,00 (s, 9H), 0,74 (t, 91,)( 0,30 (m, 6H).

Przykład 56. Wytwarzanie N-debenzriio-N-(t-butylo^inokarUonylo--7-dezrkty-7β,8βmetjnr-12,13-iίzrltjktolu (36) ((4d9U-Uis(acetylrkty)-12-ibunnoiiok¾y-28j3,4,4a,S,6,7,10,1 -12U-dodekahydro-11 -hydroksy-8,13,13--rimetylo-5'4<eto-4,4a;7,11 -t^is^etano-1 H-e.ykkrdeka[3,4]-iu:nz[1,9U]rktet-9-ylowy ester kwasu {2αΚ.-[2αα,4β(4αβ,6β(7α,9,(αΚ*,β8*),1 lα,12α,19aα,19Uα]}-β--tt-utyloMlinolaału>nylrjmmo)-α-hy(Πolktylu:iκenopropionowegr)).

SprtrUem opisanym w preparatyce 17, roztwór surowego 2'-trietylosililo-N-deUenzoilo-N--tt-ulyloaminokarUonyΊo--0-dezoksy-0β,8β-metano-12,l3-izooaksolu (59), (ł,,,, g) i trójfiurπrwrdorek trietyloaminy (3,66 ml) w aeetonitryiu (6 ml) przygotowuje się w temperaturze 0°C i następnie pozostawia do ogrzania do temperatury pokojowej, mieszając w czasie 1 godziny. Po przeprowadzeniu izolacji i oczyszczaniu za pomocą szyUkiej chromatografii na żelu krzemionkowym, uzyskuje się N-deUenzriio-N-(t-butyloljπmokanUonylo--7-dezrksy-7β,8β~meitmo-i2,13-izoraksoi (36) (0,919 g, 1,10 m·^^, 81% ze związku ,5).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,17 (d, J=7,0Hz( 2H), (t, J=7(3Hz, 1H), 7,50 (t, J=7,4Hz, 2H), 7(36 (m, 4H), (m, 1H), ,,’, (d, 1H,

J=4,δHz), 5,48 (dd, J=2,0,9(2Hz, 1H), ,,,’ (d, 1H, J=9,8Hz), 5,20 (d, 1H, J=1,9Hz), 4,77 (m, 1H), 4,69 (m, IH)) 4,(41 (d, IH), 4,09 (d, 1^, J=8,6Hz), 3,^^ (d, 1^, J=6,6Hz), 2,91 (d, J=19,0Hz, UH), ,,,, (s, 1H)( 2,53 (s, 3H), 2,40 (dt, J=16,1Hz, 1H), 2(16 (s, 3H), 2,11 (m, 2H), 2,07 (d, J= 16,1 Hz, 1H), 1(71 (t, 1H, J=6,1Hz), 1,54 (s, 3H), 1,30 (s, 3H), 1(30 (m, 1H), 1(11 (s, 3H), 1,04 ((s 9H))

187 409

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 203,6, 171,0, 170,4,

169.8, 167,3, 156,2, 141,8, 139,2, 133,6, 130,4, 129,0, ^^8,78, 128,76, ^27,8, 126,6, 122,4, 85,2, 80,5, 78,9, 78,4, 78,3, 75,7, 74,4, 55,2, 55,0, 50,4, 39,7, 36,7, 32,8, 32,5, 30,1, 29,2,

28.8, 25,8, 22,4, 21,1, 20,9,1^,^^ 12,8.

Widmo masowe (FAB), dla wzoru C45H54N2013 + H, obliczono -831,3704, znaleziono 831,3701, jony: 732, 263, 235, 205, 179, 136, 119, 106, 105, 57 m/z.

Przykład 57. Wytwarzanie 2'--rietylo(ίliio-N-debenzz)ilr-N-benzylok(ykarbonylo-7-dezok(y-Δ⁶’7-12,132018^0^ (56).

Roztwór N-debenzrilo-N-benzyloksykarbrnylo-7-O--rrffuorome1tMlosulfonylo-12,13-izotaksolu (54), (2,348 g) oraz DBU (3,11 ml) w toluenie (180 ml), ogrzewa się w temperaturze 60°C w łaźni olejowej, w czasie 4 godzin. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się tylko ślady substancji wyjściowej (5% roztwór acetonitrylu w chlorku metylenu). Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu (100 ml) i otrzymaną warstwę organiczną przemywa się nasyconym wodnym roztworem siarczanu miedziowego, wodą i nasyconymi wodnymi roztworami wodorowęglanu sodu i chlorku sodu. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik. Surowy produkt w postaci ciała stałego (2,07 g) poddaje się szybkiej chromatografii przy użyciu 6 żelu krzemionkowego w kolumnie 55 mm. Kolumnę eluuje się mieszaninami - 4% acetonitrylem w chlorku metylenu (1000 ml), 5% (1000 ml), 6% (1000 ml), 8% (1000 ml), oraz 15% (1000 ml), zbierając frakcje o objętości 40 ml. Frakcje 27-74 zawierają 2'--rretylosilik--N-debenznils)-N-benzyloksykarbonylo-7-dezr>k(y-Δ⁶’7-12,13-izotakso] (56), (1,43 g, 68%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, 5% acetonitryl w chlorku metylenu, substancja wyjściowa Rf 0,64, olefina 56 Rf 0,47, cyklopropan 55 Rf 0,36.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,21 (d, J=7,1Hz, 2H), 7,60-7,26 (m, 6H), 7,19^7,13 (2H), 6,97 (m, 2H), 6,09 (dd, 1H, J=3,3, 9,9Hz), 6,02 (d, 1H, J=9,8), 5,82 (d, J=9,8, 1H), 5,72 (d, 1H, J=3,8Hz), 5,51 (d, 1H, J=10,3Hz), 5,18 (s, 1H), 5,12 (d, .Βό,332 1 H), 4,88 (d, H, J=m,5H2), 4J7 (d, 1 FI, J=m,44H), 4^^4 (d, 1 H, Jj^Hh), 4,52 (d, 1H, >8,4X 437 ((, 1H, J=8,3JHz) 3,67 ((, 1H, >5,6H2), 2,95 (d, 1H,

2,75 ((, H), 2,66 ((, 332, 2,,8 ((, 3H), 1,99 (d, >11,552, H), 1J7 ((, 3H), 1,53 ((, 3H), 1,28 (s, 3H), 1,03 (s, 3H), 0,73 (t, 9H, J=8,0), 0,35 (m, 6H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 207,7, ^^9,9, 169,6,

168.8, 166,7, 155,7, 142,2, 138,8, 136,1, 133,7, 130,3, 129,2, 128,7, 128,6, 128,4, 127,9,

127,9,127,4,126,-4, 125,6,122,1, 81,2, 80,8, 79,1, 77, 73,7, 66,8, 57,3, 56,0,34,1,39,7,36,3,32,6, 29,9,23,3,21,0,20,8,18,3,14,1,6,4,4,1.

Frakcje 82-90 zawiery^ 2'-trietylo(ililo-N-debtnzoilo-N-benzyloksykarbonylo-7-dezoksy-/p^mefeaM-12,1 ;^-^ii^(^^s^l (53), (0,14 g, 7%). Uzyskuje się dla niego widmo magnetycznego rezonansu protonowego identyczne jak widmo związku 35, opisanego w przykładzie 31.

Przykład 38. Wytwarzanie 2'--rretylosililo-N-debenzolki-7-dezok(y-Δ77-12,17d^^k^^^u (60) ((6,12b-bi(-(acetytaksy)-12-i(xtnΌilook(y)-2a,4a,5,6,7,10,11,12,123,12b-dekahydro11 13,13-tetoametylo-5-ketr-7,11 -metano- 1H-cyklodeka[3,4]benz[ 1,2-b]okse--9-yiowy ester kwasu {2aR-[2aa,4aP,6p,7a,9, (aR* ,PS*), 11α, 12α, 12aa, 12bα]}-β-iuninn-α--rretylosililok(ybem'enoprupionrw'ego)).

Sposobem opisanym w preparatyce 57, roztwór 2'--rietylosililo-N-debenzoiki-N-benzylci ok(ykaobrnylo-7-dezrk(y-Δ67-12,37-izofcjksolu (36), (1,721 g, 1,75 milimoli) i mrówczanu amonowego (1,07 g, 16,97 milimoli) w metanolu (23 ml) i tetrahydrrfUrame (12,6 ml) miesza się w temperaturze pokojowej z 10% palladem osadzonym na węglu w czasie 10 minut i następnie w temperaturze 0°C w czasie jednej godziny. Po izolacji uzyskuje się 2’--tretylos(lilo-N-debenzoilo-7-dezoksy-Δ77-12,13-izotak(ol (60) (1,47 g).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCb, TMS): δ 8,11 (d, J=8,0Hz, 2H), 7,67 (t, 1H, 7754 (( 2H)) 77^^ (m, 44)) 7^11 (m, 112, 6,05 (m, 21) 5,66 ¢, 1H,

J=3,1Hz), 5,13 (s, 1H), 5,10 (d, J=4,3Hz, 1H), 4,51 (d, 1H, J=8,2Hz), 4,32 (m, 3H), 7,72 (d, 1H, ^^Hz), 2,71 (s, 1H), 2,45 (d, 1H, J=17,9Hz), 2,30 (s, 3H), 2,17 (s, 3H), 1,83 (d, J=17,5Hz, 1H), 1,69 0> ,3H, , 1,44 s,, , 1,27 s, 32), , 1,02 s, , 0,91 t, , , 0,56 (m, 6H).

187 409

Przykład 59. Wytwarzanie 2'Trretyjosihlo-N<tz^zrzoilτN-(t-autyko>ksykaιbo:>nyloT7Tezok)y-Δ7|7τl2,13--zottak>olu (61); ((6,12abbis(acetyloksy)(12T(bzrcoiloksy)-2a,4H,5,6,7,10,11,12,-12α, 12b-dekahydro- 11 -(lydrc)ksyTa,8,13,13--ettrHnetylo-5-keto-7,11 -metano-1 H-cyklodeka[3,4]ba2tnzf1,2ba](^l^^t--^^(^rj<^ιwy ester kwasu {2aRb[2Hα,4Hβl6β,7α,9, (aR.*,3S*), 11a.,12a,12Ha,12ba]}-βT(tbulyjlX^ksykHraonyloHmino)bα-(ly<iΌlkyjaItn'enopropionowego)).

Sposobem opisanym w preparatyce 58, roztwór surowego 2'-brietylo)ililo-N-dzbznzoilcb -7-de7.oksyτΔ7|-τl2,13--zotak)olu (60), (0,515 g) i dwuwęglan di-t-butylu („bezwodnik Boc”, 0,147 g, 0,675 milimoli) w tetirHiydrofuranie (12 ml) z trietylo^HΏiną (0,10 ml), miesza się w czasie nocy w temperaturze pokojowej. Dodaje się drugą porcję dwuwęglanu dl-t-baιlyj^u (0,013 g, 0,059 milimoli) i całość miesza w czasie dalszych 2 godzin. Po izolacji uzyskuje się 2'--rietylosililo-Nτletatrcoilo-NT(Tltyjook)ykHrbonylo--7-dzzol<sy-Δ6l7-12,13-bκrttHkίol (61), (0,546 g).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): δ 8,17 (d, J=7,3Hz, 2H), 7,58 (t, 1H, J=7,4Hz), 7,49 (t, 2H), 7,38 (m, 2H), 7,27 (m, 3H), 6,10 (dd, 1H, J=5,2, 9,9Hz), 6,04 (d, 1H, J=9,8Hz), 5,73 (d, 1H, J=4,3Hz), 5,55 (d, 1H, J=10,0Hz), 5,44 (d, 1H, J=10,5Hz), 5,19 (s, 1H), 5,14 (d, J=5,lHz, 1H), 4,62 (s, 1H), 4,55 (d, 1H, J=8,lHz), 4,35 (d, 1H, J=8,3Hz), 3,69 (d, 1H, J=5,4Hz), 2,94 (d, 1H, J=18,8Hz), 2,77 (q, 1H), 2,67 (s, 3H), 2,19 (s, 3H), 2,07 (d, J=10,9Hz, 1H), 1,76 (s, 3H), 1,28 (s, 3H), 1,16 (s, 9H), 1,05 (s, 3H), 0,74 (t, 9H), 0,37 (m,6H).

Przykład 60. Wytwarzanie N-dzaenzoilo-N-(t-bulylooksykarao>nyloT7-dezoksy-Δ -12,13--zokHcsolu (18); ((6,12abais(acztyloksy)bl2--tazlzoiioksy)-b2,44,5,6,7,10,11,12,12a,12tτdzkahydro-11 -hydOksy-AąS, 1’,13-betrametyIo-5-keto-7,11 -mztHno-1 H-cyklodekH[3,4]bznz[ 1,2-b]okset-9-bjoovy ester kwasu {2aR-(2aα,4aβ,6β,7α,9,(α.R*,βS*),11αl12α.,12aα,12aα]}-β-TttbutylooksykHrbonylo)-α-hydroksyjanz.enopropionowzgo)).

Sposobem opisanym w preparatyce 17, roztwór 2'--rietyjosilllo-N-dzbznzollo-N-(Tbutylook)ykaraonylo)-7-dezoksy-Δ7 -11213Tzotaksolu (6), (0,546 g) uzyskany sposobem opisanym w poprzednim doświadczeniu i trójfluorowodorek triet^yoiaminy (1,64 ml) w acetonitrylu (2,7 ml) miesza się w temperaturze 0-25°C w czasie jednej godziny. Po izolacji i oczyszczaniu za pomocą szybkiej chromatografii na żelu krzemionkowym uzyskuje się N-debenzoUo-N-Kt-butyjo)oksykHrbonyloJ-7-dezoksy-Δ⁶l--12,13Tzotak)ol (18), {0,445 g, 0,547 milimoli, 87% ze związku 56).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): 5 8,18 (d, J=7,2Hz, 2H), 7,61 (t, J=7,3Hz, 1H), 7,50 (t, 2H), 7,35 (m, 5H), 6,09 (dd, J=5,1, 9,9Hz, 1H), 6,04 (d, 1H, J=9,8Hz), 5,73 (d, J=5,5Hz, 1H), 5,40 (s, 2H), 5,18 (s, 1H), 5,13 (d, 1H, J=5,1Hz), 4,70 (s, 1H), 4,55 (d, 1H, J=8,3Hz), 4,34 (d, 1H, J=8,4Hz), 3,86 (d, J=5,4Hz, 1H), 2,97 (d, 1H, J=18,9Hz), 2,74 (s, 1H), 2,61 (s, 3H), 2,20 (s, 3H), 2,09 (d, J=18,0Hz, 1H), 1,75 (s, 3H), 1,53 (s, 3H), 1,32 (s, 3H), 1,20 (s, 9H), 1,05 (s, 3H).

Widmo masowe (FAB), dla wzoru C45H53NO14 + H, obliczono -832,3544, znaleziono 832,3538, jony: 776, 732, 180, 150, 105, 57 m/z.

Przykład 61. Wytwarzanie 2'-brretyjosililo-N-dzbznzoilo-N-(t-butyloHminokHraonylo--7bdzzoksy-Δ7|7b 12,13--zotak)olu (62) ((6,12b-bis(Hcetyloksy)b 12-(benzoiloksy)-2a,4a,5,6,7,10, 11,12,12h, 12,^ζ^Η-1π-11 -hydroksy-4a,8, 13,1 3--.etrametylo-5-keto-7,11 -metanOb1H-cyklodekH[3,4]bznz[1,2-b]okset-9-yjowy ester kwasu {2αΕ^-[2αα,4Ηβ,6β,7α,9,(αΚ*,βΞ *), 11α, 12α, 12αα, 12ba] }-β--(tbbty-ooHninok£H·^x)nyjoHmino)-α--rietyjosillloksybznzznopropionowego)).

Sposobem opisanym w preparatyce 59, roztwór 2'-briztylosillk--N-debznzollb-7-dezlτ ksy-Δ7-12,13--izrttHkίolu (60), (0,956 g) i izocyjanian t-butylu (0,52 ml, 4,52 milimoli) w tetrahydrofurtnie (19 ml) z t^elt^ll^i^iffią (16 mikrolitrów) przygotowuje się w temperaturze łaźni lodowej i następnie pozwala, aby ogrzał się do temperatury pokojowej i miesza w czasie nocy. Następnie izoluje się 2'--rietyjosilllo-N-dzaznzoilo-N-(t-butyjoaminokarbonylo--7-dezok)jbΔ77l7-12,13--7.otHLksol (62), (1,027 g).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): 5 8,17 (d, J=7,0Hz, 2H), 7,59 (t, J=7,3Hz, 1H), 7,50 (t, 2H), 7,35 (m, 2H), 7,26 (m, 2H), 6,08 (m, 2H), 5,73 (d, 1H, J=5,4Hz), 5,51 (d, J=8,9Hz, 1H), 5,18 (m, 3H), 4,60 (d, 1H, J=1,1Hz), 4,55 (d, 1H), 4,37 (d, 1H, J=8,3Hz), 3,70 (d, J=5,3Hz, 1H),.2,95 (d, 1H, J=19,0Hz), 2,76 (s, 1H), 2,70 (s, 3H), 2,19

187 409 (s, 3H), 2,11 (d, J=20,5Ho, 1H), 1,76 (s, 3H), 1,55 (s, 3H), 1,32 (s, 3H), 1,07 (s, 9H), 1,06 (s, 3H), 0,73 (t, 9H), 0,30 (m, 6H).

Przykład 62. Wytwarzanie N-yebeyzkilo-N-(t-butylokksykarbony)of77-dcooksy-Δ⁶’7-12,13-izoltikίolu (38); ((6,12b-bit(acctylkksy)5l2-5(bcy»)lolkty)-fa,4^α5,6,7,10,11,12,12a, 121-dekahydro-11 -hydroksy-la,8,13,13--etπanetylk-5-kctk-7,11 -metano-1 H-cyklkyeka[3,4]beyo[ 1,2-b]f^ksct-9-ylowy ester kwasu {2aR-[2aa,4ae,6e,7a,9,-(aR*,eS*),11<x,12a,12acx,12ba]}-e-(t-butyloamiyk-kćuTxJnyloamino)-α-hydroksybenzenopropikyowcgo)).

Sposobem opisanym w preparatyce 17, roztwór surowego 2'--rietylosililo-N-dcbcnzoik--N--t--ι.rtyjo<uniyokarbkny)of7-yeooksy-Δ⁶’7-12,13-izotaksolu (62), (1,02 g) i trójfluoro wodorek metyloaminy w acetonitrylu (5 ml) przygotowuje się w temperaturze 0°C i następnie miesza, pozwalając aby temperatura wzrosła do pokojowej w czasie jednej godziny. Po izolacji i oczyszczaniu za pomocą szybkiej chromatografii na żelu krocmionkkwym uzyskuje się N-debeyzol)f-N-(t-butyloamiyokίrlk)ny)o--7-yczok:j-Δ675l2,13-izotaktol (38), (0,842 g, 1,01 milimoli, wydajność 91% ze związku 56).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 8,16 (d, J=7,1Ho, 2H), 7,60 (tt J=7,3Dz lify 7,50 (r, 2Ify 7,35 (m, 4Ify 6,05 (m, 21fy 5,71 (d, Jj=5,2Hz, 11fy 5,46 (dd, 1H, J=2,5, 9,1 Hz), 5,39 (d, 1H, J=9,2Ho), 5,12 (m, 2H), 4,69 (dd, 1H, J=2,5, 5,1 Ho), 4,53 (d, 1H), 4,33 (d, 1H, J=8,2Hz), 3,77 (d, J=5,5Hz, 1H), 3,65 (d, 1H, J=5,3Hz), 2,92 (d, 1H, J=18,7Hz), 2,71 (s, 1H), 2,58 (s, 3H), 2,19 (s, 3H), 2,10 (d, J=18,3Hz, 1H), 1,74 (s, 3H), 1,47 (s, 3H), 1,30 (s, 3H), 1,10 (s, 9H), 1,04 (s, 3H).

W widmie węglowego rezonansu magnetycznego (CDCh · TMS): δ 206,7, 172,0, 171,3,

170.7, 166,6, 156,5, 143,3, 138,9, 133,7, 130,2, 128,9, 128,8, 127,9, 126,7, 121,7, 84,5, 81,1,

77.7, 77,6, 77,2, 74,7, 73,5, 71,7, 57,9, 55,7, 50,05, 39,5, 38,7, 35,3, 32,9, 29,8, 29,3, 23,2, 21,0, 19,8, 14,4, 9,1.

Widmo masowe (FAB), dla wzoru C45H54N2O13 + H, obliczono -831,3704, znaleziono 831,3701, jony: 732, 263, 235, 205, 136, 106, 57 m/z.

Przykład 63. Wytwarzanie (O-metoksymetylo)-13-(N-Kbzo-2'-TES-e-eenylkizoserylo)-Δl²Ί3-izobakkatyyy III (63).

Sposobem opisanym w przykładzie 45, stosując jako substancję wyjściową 13-(N-Kboo-2-TES-β-fenyjoiokserylk)-Δl2Ί3-izobakkatynę III (53) i eter chlkrometylomctylkwy, zamiast eteru chlkrometyk)etylkwego, uzyskuje się (0fmetkksymetylo)-13-(N-Kbokl-2'-OTES5β-fenyloiooscrylo)-ΔllΊ3—io^b^αSkatyny III (63).

Przykład 64. Wytwarzanie 7-(O-metoksymetylo)-13-(N-Kbzo-β-fenyjkizkscrylo)-Δl²Ίl-iokb^<kablyy (II (64).

Sposobem opisanym w przykładzie 43, stosując jako substancję wyjściową (O-metoksymctylo)-13-(N-Kbzo-25ΊΈS-β-eenyjoizoserylo)-ΔllΊ3-izobakkatynę III (63) zamiast 7-]O^toksy^ietylk)-l3-(N-Boc-2'-0'TES-β-5enyloiokseIylobΔl2ll--zobαSSatyyy III, uzyskuje się 7-(O-metoksymetyk))-13-(N-Kboo-β--enyloioktcrylo)-Δl2 3-_Zobakkatynę III (64).

Przykład 65. Wytwarzanie 7-(O-metoksymctylo)-13-(β-eenylkiokserylo)-Δl²Ί3-i.zobakkatyny III (65).

(0-metoksymctylk)-13-(N-Kbok-β-fenyjoizoserylo)-Δ Ί3-izobakkatyyę III (64) (450 mg. 0,485 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w metanolu (7,5 ml) i tetrahyyrofurayic (5 ml). Do tego roztworu dodaje się mrówczan amonowy (225 mg) i 10% pallad osadzony na węglu (125 mg). Mieszaninę re^^t^cy^^ pozostawia się w czasie 10 minut i oziębia w łaźni o lodem, w celu utrzymania temperatury 0°C, przy czym przebieg reakcji bada się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej. Po upływie 55 minut, katalizator odsącza się i przesącz rozcieńcza octanem etylu. Organiczny roztwór przemywa się 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu, suszy nad siarczanem sodu i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem i dwukrotnym oddestylowaniu mieszaniny octanu etylu z toluenem, uzyskuje się 7--O-mctoksymetylo)-13-(β-eenyloiooserylo)-Δl²Ί -i^obakkatynę III (65).

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, 40-60 octan etylu - heksan, Rf początek.

187 409

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,09 (s, 3H), 1,25 (s, 3H), 1,61 (s, 3H), 1,66 (s, 3H), 2,16 (s, 3H), 2,18 (s, 3H), 3,35 (s, 3H), 3,76-3,83 (d, 1H), 3,93-4,05 (dd, 1H), 4,20-4,40 (m, 4H), 4,45-4,54 (d, 1H), 4,62-4,72 (d, 1H), 4,80-4,90 (dd, 1H), 5,44-5,53 (d, 1H), 5,73 (s, 1H), 7,26-7,40 (m, 5H>, 7,45-7,55 (t, 2H), 7,57-7,67 (t, 1H), 7,998,09 (d, 2H).

Przykład 66. Wytwarzanie 7-(O-metoSaymety]o)-ir-(N-Bkc-β-fenyloizoserylo)-Δl2ιr-izobakkatyny III (66).

7-(O-metoksymetylo)-lr-(β-fenyloizkser^,ylo)-Δl²Ίr-izobakkatynę III (65), (0,194 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu w bezwodnym tetrahydrofuranie (1 ml) i roztwór poddaje działaniu dwuwęglanu di-t-butylu (43 mg, 0,197 milimoli) w bezwodnym tetrahydrofuranie (0,4 ml) oraz triet^^oa^iny (0,26 ml). Przebieg reakcji bada się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej i po upływie 3,5 godzin dodaje się dwuwęglan di-t-butylu (5 mg). Po upływie 5,5 godzin oddestylowuje się rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszcza się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej, przy użyciu wstępnie upakowanej żelem krzemionkowym kolumny firmy E. Merck rozmiar B, eluując mieszaniną octanu etylu i heksanu (50:50). Zbiera się frakcje o objętości 7 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 39-46 zawier^^ią czysty produkt, łączy się je i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskuje 7-(O-metoksymetylo)-ir-(N-Boc-β-fenylkizkaerylo)-Δl²Ίl-izkbakkatynę III (66) (wydajność 71%), w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, 60-40 octan etylu - heksan, Rf 0,69.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,11 (s, 3H), 1,24 (s, 9H), 1,27 (s, 3H), 1,62 (s, 3H), 1,69 (s, 3!), 1,87-2,15 (m, 3H), 2,17 (s, 3H), 2,56 (s, 3H), 2,62 (8, 1H), 2,76-2,94 (m, 2H), 3,26 (s, 3H), 3,42-5,50 (d, 1H), 3,82-3,89 (d, 1H), 3,98-4,10 (dd, 1H), 4,24-4,33 (d, 1H), 4,36-4,44 (d, 1H), 4,46-4,54 (d, 1H), 4,63-4,73 (d+s, 2H), 4,854,93 (dd, 1H), 5,34-5,45 (d, 1H), 5,50-5,59 (m, 2H), 5,77 (s, 1H), 7,27-7,43 (m, 5H), 7,437,53 (t, 2H), 7,54-7,63 (t, 1H), 8,04-8,16 (d, 2H).

Przykład 67. Wytwarzanie 7-(()-metoksymetylk)-i3-iN-tt--utyioaminokarbknylo)-β-fenyloizoserylo]-Δl²Ί³-izobakkatyny III (67).

7-(O-metoksymety]o)-i3-(β-ben\ioizoseI'γlo)-Δl²'lr-i_Zobakkatynę III (65) (0,485 miΙϊ,^ϊ) miesza się w temperaturze 0°C, w atmosferze azotu, w bezwodnym tetrahydrofuranie (5 ml) i roztwór poddaje działaniu izocyjanianu t-butylu (75 ml). Po upływie 5 minut pozwala się aby temperatura reakcji wzrosła do pokojowej. Przebieg reakcji bada się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej i pozostawia w czasie nocy. Po upływie 18 godzin oddestylowuje się rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym, eluując mieszaniną octanu etylu i heksanu w gradiencie stężeń od (50:50) do (60:40). Zbiera się frakcje o objętości 15 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 44-66 zawierają czysty produkt, łączy się je i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskuje 7(O-metoSaymetyk))-i3-[N-tt--utyjotuninokarbkrlylo)-β-enylkizoseτj]lo]-Δl2U-izob;jSkatynę III (67), (wydajność 85%), w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, (50-50) octan etylu - heksan, Rf 0,33.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,11 (s, 3H), 1,14 (s, 9H), 1,25 (s, 3H), 1,59 (s, 3H), 1,69 (s, 3H), 1,88-2,15 (m, 3H), 2,17 (s, 3H), 2,56 (s, 3H), 2,60 (s, 1H), 2,77-2,93 (m, 2H), 3,26 (s, 3H), 3,70-3,76 (d, 1H), 3,83-3,90 (d, 1H), 3,97-4,06 (dd, 1H), 4,24-4,32 (d, 1H), 4,36-4,44 (d, 1H), 4,44-4,54 (d+s, 2H), 4,65-4,73 (d+s, 2H), 4,864,94 (dd, 1H), 5,19-5,26 (d, 1H), 5,44-5,51 (dd, 1H), 5,51-5,56 (d, 1H), 5,76 (s, 1H), 7,277,43 (m, 5H), 7,44-7,55 (t, 2H), 7,55-7,63 (t, 1H), 8,07-8,14 (d, 2H).

Przykład 68. Wytwarzanie 7-(O-etoksymetylo)-13-(N-Kbzo-2bTES-β-fenylkizoaeIy]k)-Δl²:lr-izobaSkatyny III (68).

Powtarzając sposób postępowania przedstawiony w przykładzie 42 i stosując jako substancję wyjściową i3-tN-K.bzo-2^,-TES-β-fenyloizoaeIy]o>-Δl²:i3-izobakkatynę III (53), zamiast 13--N-Bkj-2'-ΊΈS-β-fenyklizksery]o)-Δl2l3-izobakSatyny III (46), uzyskuje się 7-(O-etoSsymetylo) 1 r-iN-Kbzo-2'-TES-β-fenyloizosery]o)-Δl²Ίl-izobakkatynę III (68).

187 409

Przykład 69. Wytwarzanie 7-(Ό-etoksymetylo)-13-(N-Kbzo-β-fenyloiz.ostrylo)A12¹³-izobakkatyny III (69).

Powtarzając sposób postępowania przedstawiony w przykładzie 43 i stosując jako substancję wyjściową 7-(O-etoksyπletyk))-13-(N-Kbzo-2'-'ΓES-β-ίenyloiz.oserylo)-Δl2ll-izobakkatynę III (68), zamiast 7-(O-etoktymetylo--13-(N-Boc-2'-TES-β-fenyloizoseryk))-Δl2’¹³-izobakkatyny III (47), uzyskuje się 7-(O-etoksymetylo)-13-((N-Kbzo-β-fenylolzoterylo)-Δl2’l³-izobakkatynę III (69).

Przykład 70. Wytwarzanie 7-(O-etoksymetylo)-13-(p-fenyloizoserylo)-A1^2,1³izobakkatyny III (70).

7-(O-toksjynetyloh^-ęN-Kbzo-P-fenyloizoseryloj-A^^-izobakkatynę III (69), (99 mg, 0,105 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w metanolu (2 ml) i bezwodnym tetrarydrof uranie (1 ml). Do tego roztworu dodaje się mrówczan amonowy (50 mg) i 10% pallad osadzony na węglu (30 mg). Mieszaninę reakcyą pozostawia się w czasie 10 minut pozwalając aby temperatura wzrosła do pokojowej i oziębia w łaźni z lodem, w celu utrzymania temperatury 0°C, przy czym przebieg reakcji bada się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej. Po upływie 35 minut, katalizator odsącza się i przesącz rozcieńcza octanem etylu. Organiczny roztwór przemywa się 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu, suszy nad siarczanem sodu i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem i dwukrotnym oddestylowaniu mieszaniny octanu etylu z toluenem, uzyskuje się 7-(O-etoksymetylo)-13-(p-fenyloizoserylo)-A1²’¹3-izobakkatynę III (70).

Wysokociśnieniowa chromatografia cieczowa, Versapack Cis; 229 nm; 1 ml/minutę; (25-75-),2) woda-acetonitryl-TFA; czas retencji: 3,80 minut.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): δ 1,07-1,18 (t+s, 6H), 1,26 (s, 3H), 1,63 (s, 3H), 1,66 (s, 3H), 1,34-2,00 (m, 1H), 2,00-2,15 (d, 1H), 2,17 (s, 3H), 2,22 (s, 3H), 2,80-2,94 (m, 1H), 3,26-3,40 (m, 1H), 3,59-3,70 (m, 1H), 3,79-3,86 (d, 1H), 3,94-4,07 (dd, 1H), 4,22-4,44 (m, 3H), 4,56-4,64 (d, 1H), 4,64-4,74 (d, 1H), 4,83-4,94 (dd, 1H), 5,44-5,54 (d, 1H), 5,74 (s, 1H), 7,23-7,47 (m, 5H), 7,47-7,59 (t, 2H), 7,59-7,70 (t, 1H), 8,00-8,10 (d, 2H) Przykład 71. Wytwarzanie 7-(O-etoksymetylo)-13-(N-Boc-p-fenyloizoserylo)-A¹²’

-izobakkatyny III (41).

7-(O-etoksymetylo)-13-(β-fenyloizoserylo)-Δl²Ί³-izobakkatynę III (70) (0,531 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w bezwodnym tetrahydrofuranie (3 ml) i roztwór poddaje działaniu dwuwęglanu di-t-butylu (116 mg) w bezwodnym tetrahydrofuranie (1 ml) oraz trietyloaminy (0,076 ml). Przebieg reakcji bada się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej i po upływie 2 godzin dodaje się dwuwęglan di-t-butylu (15 mg). Po upływie 4,5 godzin dodaje się metanol (0,05 ml) i oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Do pozostałości dodaje się dwukrotnie mieszaninę chlorku metylenu i heksanu i za każdym razem oddestylowuje. Surowy produkt oczyszcza się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej, przy użyciu wstępnie upakowanej żelem krzemionkowym kolumny firmy E. Merck rozmiar B, eluując mieszaniną octanu etylu i heksanu (30:70). Zbiera się frakcje o objętości 15 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 18-22 zawierają czysty produkt, łączy się je i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskuje 7-(O-etoksymetylo--13-(N-BocP-fenyloizoserylo)-A12’13-izobakkatynę III (41). (41), (wydajność 82%), w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, 30-70 aceton - heksan, Rf 0,33.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): δ 1,09-1 „17 (t, 3H), 1,24 (s, 9H), 1,^7 (s, 3H), 1,62 (s, 3H), 1,,68 (s, 3H), 1,90-2,02 (t, 1^1), 2,02-2,14 (d, 1H), 2,17 (s, 3H), 2,18 (s, 3H), 2,57 (s, 3H), 2,62 (s, 1H), 2,80-2,98 (m, 2H), 3,30-3,40 (m, 1H), 3,623,73 (m, 1H), 3,84-3,90 (d, 1H), 4,00-4,10 (dd, 1H), 4,26-4,34 (d, 1H), 4,38-4,45 (d, 1H), 4,57-4,64 (d, 1H), 4,65-4,74 (m, 2H), 4,87-4,95 (d, 1H), 5,35-5,49 (m, 2H), 5,50-5,57 (d, 1H), 5,77 (s, 1H), 7,30-7,44 (m, 5H), 7,44-7,53 (t, 2H), 7,55-7,64 (t, 1H), 8,07-8,18 (d, 2H).

Przykład 72. Wytwarzanie 7-(O-etokstyne'tylo)-13-[N-(ttbytyloaminokarbonylo)-β-fenyloizoserylo]-A1^2,13-izobakkatyny III (43).

7-(O-etoksymetylo)-13-(P-fenyloizoserylo)-A1²’H-izobakkatynę III (70), (0,105 milimoli) miesza się w temperaturze 0°C w atmosferze azotu w bezwodnym tetrahydroί'uranit (1 ml)

187 409 lowego (71a,b).

A^i2,13-izobakkatyno i roztwór poddaje działaniu izocyjanianu mikrolitów-butylu (20 mikrolitrów). Po upływie 5 minut pozwala się aby temperatura reakcji wzrosła do pokojowej. Przebieg reakcji bada się za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej i pozostawia w czasie 50 minut. Następnie oddestylowuje się rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszcza się za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym, eluując mieszaniną acetonu i heksanu (30-70). Zbiera się frakcje o objętości 7 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 50-67 zawierają czysty produkt, łączy się je i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieśniem uzyskuje 7-(O-etoksymetylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)- p-fenyloizoserylo]-A^12,13-izobakkatynę ΠΙ (43), (wydajność 74%), w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, (30-70) aceton - heksan, Rf 0,22.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 1,04-1,18 (m, 15H), 1,23 (s, 3H), 1,57 (s, 3H), 1,67 (s, 3H), 1,86-2,00 (t, IH), 2,00-2,13 (d, IH), 2,15 (s, 3H), 2,53 (s, 3H), 2,58 (s, IH), 2,73-2,93 (m, 2H), 3,26-3,39 (m, IH), 3,58-3,70 (m, IH), 3,82-3,89 (d, IH), 3,96-4,05 (dd, IH), 4,21-4,30 (d, IH), 4,34-4,43 (d, IH), 4,55-4,64 (d, IH), 4,64-4,73 (m, 2H), 4,84-4,94 (d, IH), 5,37-5,53 (m, 3H), 5,74 (s, IH), 7,25-7,40 (m, 5H), 7,43-7,53 (t, 2H), 7,54-7,63 (t, IH), 8,04-8,12 (d, 2H).

Przykład 73. Wytwarzanie 7-(O-metylotiometylo)-A^l2,13-izobakkatyno III-13-estru kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksyΙΠ-13 ester kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (33a,b) (100 mg, 0,10 milimoli) miesza się w temperaturze 0°C w atmosferze azotu w acetonitrylu (1 ml). Do tego roztworu za pomocą strzykawki dodaje się siarczek dimetylu (0,060 ml) i następnie w czterech porcjach nadtlenek benzoilu (w każdej porcji 25 mg) w odstępach 5 minutowych. Po upływie 30 minut całość rozpuszcza się, zaś w czasie 2 godzin reakcja zostaje zakończona, co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej.

Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się octan etylu i 5% roztwór wodorowęglanu sodu. Oddziela się wodną warstwę, zaś organiczną suszy nad siarcżanem sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (10 g), eluując (40-60) i (50-50) mieszaninami octanu etylu i heksanu. Zbiera się frakcje o objętości 4 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 19-40 zawierają czysty produkt, łączy się je i oddestylowuje z nich rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem, uzyskując 7-(O-metylotiometylo)-A¹²’¹³-izobakkatyno ΠΙ-13 ester kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (71a,b), 72 mg, wydajność 68%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, (50-50) octan etylu - heksan, Rf 0,47.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCI3, TMS): δ 1,06 (s, 3H), 1,10 (s, 9H), 1,22 (s, 3H), 1,61 (s, 3H), 1,69 (s, 3H), 2,03 (s, 3H), 2,08 (s, 3H), 2,12 (s, 3H), 3,74 (s, 3H), 3,78-3,85 (s, 3H+duh, IH), 4,00-4,13 (dd, IH), 4,13-4,24 (d, IH), 4,26-4,36 (d, IH), 4,42-4,52 (d, IH), 4,52-4,61 (d, IH), 4,62 (s, IH), 4,78-4,86 (d, IH), 4,99 (s, IH), 5,42-5,50 (d, IH), 5,56-5,63 (d, IH), 5,81 (s, IH), 6,33-6,42 (d, IH), 644 (s, IH), 6,68 (s, IH), 7,037,13 (d, IH), 7,23-7,49 (m, 6H), 7,49-7,58 (t, IH), 7,93-8,03 (d, 2H).

Przykład 74. Wytwarzanie 7-(0-metylotiometylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo-p-fenyloizoserylo]-A^12,13-izobakkatyny ΙΠ (72).

7-(O-metylotiometylo)-A¹²’ ³-izobakkatyno ΙΠ-13 ester kwasu (4S,5R)-N-(t-butyIoaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (71a,b), (72 mg, 0,068 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w mieszaninie (80-20) kwasu octowego i wody (5 ml). W czasie 5 godzin reakcja zostaje zakończona, co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Mieszaninę reakcyjną poddaje się liofilizacji. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (13 g), eluując (50-50) mieszaniną octanu etylu i heksanu. Zbiera się frakcje o objętości 4 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 11-24 zawierają czysty produkt, uzyskuje się z nich 7-(O-metylotiometylo)40

187 409

-13-łN--t-buturoammokarbonylo)-β--enyloizaserylo]-Δl²’l3-izobakkatynę III (72), (57 mg, wydajność 92⁰%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, (50<^^) octan etylu - heksan, Rf 0,39.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl3, TMS): δ 1,03 (s, 3H), 1,06 (s, 9H), ,17 (s, 3H), 1,56 (s, 3H), 1,60 (s, 3H), 1,73-1,87 (t, 1H), 2,02 (s, 3H), 2,09 (s, 3H), 2,48 (s, 3H), 3,77-3,85 (d, 1H), 4,00-4,10 (dd, 1H), 4,16-4,24 (d, 1H), 4,29-4,36 (d, 1H), 4,414,49 (d, 1H), 4,49-1,56 (d, 1H), 4,57 (s, 1H), 4,61 (s, 1H), 4,80-4,88 (d, 1H), 5,31-5,41 (s+t, 2H), 5,41-5,48 (d, 1H), 5,80 (s, 1H), 7,20-7,34 (m, 5H), 7,37-7,47 (t, 2H), 7,47-7,56 (t, 1H), 7,998,06 (d, 2H).

Widmo masowe (FAB, m/z) (M+H)+ obliczono dla wzoru C47H61014N2S1 - 909,3843, znaleziono - 909, 3840; 861, 847, 831, 263, 235, 205, 136, 119, 105, 61, 57.

Przykład 75. Wytwarzanie 7-(O-metylo)-13-[N--t-butyloaminokarbonyla)-β-fenyloizosetyloj^^^-iKobakkatyny III (73).

Nikiel Raneya (8 ml) wstępnie przemywa się 5% roztworem wodorowęglanu sodu, wodą i etanolem i miesza w temperaturze 0°C, w atmosferze azotu. Do tej zawiesiny przez strzykawkę dodaje się 7-(0-metylotiametylo)-13-[N((r-utyloaminokarbanyla)-β-fenyk)izoserylo)Δl2l3_i_Zobakkarynę III (72), (100 mg, 0,11 milimoli) w absolutnym etanolu (10 ml). W czasie reakcji utrzymuje się temperaturę 0°C i następnie prowadzi proces przemywania opisany poniżej. Przebieg bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej i jej zakończenie stwierdza po upływie 4 godzin. Mieszaninę reakcyyną pozostawia się, aby nikiel Raneya opadł na dno i zbiera górną warstwę z nad osadu, za pomocą zasysania. Pozostały nikiel Raneya miesza się z tetrahydrofuranem (40 ml) w czasie 2 minut, pozwala na opadnięcie osadu i ponownie ściąga ciecz. Proces przemywania powtarza się 9 razy. Wszystkie roztwory z przemywania łączy się i oddestylowuje z nich rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskując 65 mg ciała stałego. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (10 g), eluując mieszaninami octanu etylu i heksanu - (50-50, 100 ml) oraz (60-40, ,00 ml). Zbiera się frakcje o objętości 3 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej.

Frakcje 13-18 zawierają substancję wyjściową, zaś frakcje 19-28 zawierają 7-(O-metylo)-13-['N--tr-utyloaminokarbonyla)-β-fenyloizoserylo]-Δl²Ί3-i_Zobakkatynę III (73), (43 mg, wydajność 43%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl 3, TMS): δ 1,03 (s, 3H), 1,06 (s, 9H), 1,17 (s, 3H), 1,52 (s, 3H), 1,56 (s, 3H), 1,90-2,05 (d, 2H), 2,10 (s, 3H), 2,48 (s, 3H), 2,56-2,68 (m, 1H), 2,68-2,83 (d, 2H), 3,13 (s, 3H), 3,69-3,82 (m, 2H), 4,14-4,24 (d, 1H), 4,274,36 (d, 1H), 4,55 (s, 1H), 4,61 (s, 1H), 4,80-4,91 (d, 1H), 5,25-5,43 (t, 2H), 5,43-5,49 (d, 1H), 5,76 (s, 1H), 7,16-7,35 (m, 5H), 7,35-7,46 (t, 2H), 7,46-7,57 (t, 1H), 7,96-8,07 (d, 2H).

Widmo masowe (FAB, m/z) (M+H)+ obliczono dla wzoru C46H59014N2 - 863,3966, znaleziono- 863,3981; 563,263,235,205, 179,136, 119, 106, 105,58,57, 43.

Przykład 76. Wytwarzanie Δ,’ -izobakkatyno III-13-estru kwasu (4S,5R--N-Kbza-2--2,4--imetoksyfenylo)-4--fnylo-5--ksazo)iddnokajboksylowcga (74a,b).

7-TES-Δl2’l3-izobakkatyna III-13 ester kwasu (4S,5R)-N-Kba--2-(2,4-dimetoksyfcnyla)-4-ffnylo-5--asaao)idynokarboksyk)wego (51a,b), (15 mg, 0,188 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w acetonitrylu (0,75 ml) z 98% trójfluorowodorkiem trietyloaminy (0,25 ml). W czasie 7,5 godzin reakcja zostaje zakończona, co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu i przemywa 5% roztworem wodorowęglanu sodu, 5% roztworem wodorosiarczanu sodu i solanką. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem sodu i oddestylowuje z niej rozpuszczalnik. Surowy produkt poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (20 g), eluując (40-60) mieszaniną acetonu i heksanu. Zbiera się frakcje o objętości 7 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 13-22 łączy się, oddestylowuje z nich rozpuszczalnik i uzyskuje Δl²Ί³-izobakkatyna III-13-ester kwasu (4S,5Rj-N-Kbzo-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-ffnylo-5--asszo)idynokarboksylowega (74a,b), (6,82 mg, wydajność 94%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, (40-60) octan etylu - heksan, Rf 0,23.

18, 409

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl,, TMS): δ 1,16 (s, 12H), 1,28 (s, 3H), (s, 3H), 1(90 (s, 3H), 1,98 (s, 3H), ,,,’ (s, 3H), 2,43-2,5, (m, 2H), 3(73-3,81 (d,

1H), 3,84 (s, 3H), 3,91 (s, 3H), 4,11-4,1’ (d, 1H), 4,21-4(90 (d, 1H), 4,3’-4,47 (m, 1H), 4,50 (s, 1H), 4,82-4,92 (szerokie d, 1H), 4,99-4(94 (d, 1H), 5,50-,,,, (d, 1H), 5,4ł-5,48 (d, 1H)t ’Ί,-’,,, (m, 2H), 4(47-4,5δ (m, 2H), 6,,1 (s, 1H), ,,,,-,,,, (m, 8H), 7,57-7,’4 (t, 1H)t 8,00-8,07 (d, 2H).

Przykład ,,. Wytwarzanie 0-(O-metoktymetyio)-Δl²Ί³-izobakkatynr II]^-13^^^^rjkwasu (4S,5R)-^-KUzo-9-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-feeylo-5-oksazolidπnokćαboksylowego (75j(U).

Δ^β’ ł-izob<αtkatyno RI-13 ester kwasu (4S,δR)-N-KUzo-2-(9,4-dimetoktyfenyloi-4-fenylo-5-o0saαolidynokarboksylowegr (74a(U) (,Β mg, 0,208 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w chlorku metylenu (1 ml) i do roztworu dodaje eter ehtorrmetylrmetylowy (9, mikrolitróws 1,25 ιπΠί^Η) i diizrpropyioetyiraminę (,^ mikrolitra, 1,25 milimoli). PrzeUieg reakcji Uada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Stwierdza się, że w czasie 21 godzin reakcja nie została zakończona. Dodaje się eter chlorometylrmetylrwy (48 mikrolitrów, 0,6, m·^^) i Πiizrpropyloetyloaminę (U, mikrolitnóws (,,’, milimoli) i mieszanie kontynuuje w czasie 24 godzin, po czym stwierdza się zakończenie reakcji. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się chlorkiem metylenu i przemywa 5% roztworem wrdrrotiarczanu sodu i 5% roztworem wodorowęglanu sodu, suszy nad siarczanem sodu i rddettylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (20 g), eluując (40-’0) mieszaniną acetonu i heksanu. ZUiera się frakcje o oUjętości 5 ml i Uada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 17-2’ łączy się, rddestylowuje z nich rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i uzyskuje 7-(O-metoksymetyio)-Δll’ ³-izoUakkatynr ΠΙ-13^^π kwasu (4S(5^^^N--^l3;^<^^2^--2,4--imetoksyfenylo)i4-fenylo-5-orsaaolidynok^arboksylowego („atU), (24 mg, wydajność 10,%) w postaci ciała stałego o Uanwie Uiałej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, (40-60) aceton - heksan, Rf 0,44.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl,, TMS): δ 1,06 (s, 3H), ł,9ł (s, 3H), 1,26 (s, 3H), 1,64 (s, 3H), 2(11 (s, 3H), 2(1’ (s, 3H), 9,44-2,44 ^+^ 2H)t ,Ό,-,,,, (m, 1H), 3,23 (s, 3H), 3(57-4,04 (m, 2H), 3,80 (s, 6H), 4(14-4,28 (d, 1Η), 4,28-4,38 (d, 1H), 4,43-4,54 (d, 1H), 4(,5-4,84 (m, 4H), 4,84-4(9’ (d, 1H), 5(34^5,44 (d, 1H), δ,44-5(δ3 (d, 1H), 5,6, (s, 1H), 6,30-6,58 (szerokie d, 1H), 6,74 (szerokie s, 3H), 0,04-0,99 (m, 4H), 7,29-7,54 (m, 7H)( ,,—-,,’, (t, 1H)( ,,93-8,06 (d, 2H).

Przykład 78. Wytwarzanie 7-(O-metoksymetyio)-13--N-KUzo-β-fenyloizoserylo)-Δl2'l-izob;αkkatyny III (’4).

7-(O-metoksymetylo)A12’13-zobakkatyno III-13 ester kwasu t4S,δR--N-Kbzo-9-(2,4-iimetoksyfenylr)-4--eeylco5-oksazolidiylokίarboksylowegr (75,^)( (224 mg, 0,208 milimoU) miesza się w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu w mieszaninie (80-20) kwasu octowego i wody (9 ml). PrzeUieg reakcji Uada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Stwierdza się, że w czasie 4,, godzin nastąpiło zakończenie reakcji. Mieszaninę reakcyjną poddaje się liofilizacji. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (25 g), eluując mieszaninami octanu etylu i heksanu w gradiencie stężeń od (40-60) do (’0-40). ZUiena się frakcje o oUjętości 7 ml i Uada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 38-’0 zawierające produkt łączy się, rddettylrwuje z nich rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i uzyskuje 7-(O-metoksymetyio)-13-(N-KUzo-β-fenyloizosenyio)-Δl97^,-izoUakkatynę III (’4), (180 mg, wydajność 93%) w postaci ciała stałego o Uarwie Uiałej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, (40-60) octan etylu - heksan, Rf 0,19.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,08 (s, 3H), ł(9ł (s, 3H), 1,59 (s, 3H), 1,’8 (s, 3H), 1(82-2(03 (m, 2H), 2,12 (s, 3H), ,Ί’ (s, 3H), 2(04-2,94 (m, 2H)t 3,23 (s, 3H)t 3,’’ (szerokie s, 1H), 3(77-3,8’ (d, 1H), 3(96-4,10 (dd, 1H), 4,93-4,35 (d, 1H), 4,35-4,42 (d, 1H), 4,44-4,59 (d, 1H), 4,60-4,94 (m, ,H), δ,40-δ,54 (m, 2H), ,,7, (s, 1H), δ,44-4,C5 (dt 1H), 6,94-7,04 (m, 2H)t 0,10-0,23 (m, 3H), 7,25-0,42 (m, 9H), 0,42-0,53 (t, 2H)t 0(δ3-0,49 (t, 1H), 8,08-8,20 (d, 2H).

Widmo masowe (FAB, m/z) (M+H)+ rUiiezrnr dla wzoru CδlH5oOl4Nl - H,,,,,,, znaleziono - H,^,; 928, 896, 866, 105, 91,43.

187 409

Przykład 79. Wytwarzanie 7-(O-etoksymetylk)-13bN-Kbzk-β-fenylkizkaerylo)-Δ¹²1 --zobakkatyny III (69).

Δl2l3-izobakSatynk III-13 ester kwasu (4S,5Rt-N-Kbzo-2-(2,4-dimetokyyfenyl>--lhfenyk--5·b)ks;α.olldynoSarbokaylkwegk (74a,b), (1,9 g, 1,84 milimoli) rozpuszcza się w chlorku metylenu (15 ml) i roztwór poddaje działaniu eteru chlkrometyloetylkwego (850 mikrolitrów, 9,2 milimoli) i diizopropylketylkaminy (2 ml, 11 milimoli). Całość miesza się w czasie nocy i za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza, że reakcja zaszła w 40%. Dwukrotnie w odstępach czasu 24 godziny dodaje się eter chlkrometylketylkwy (850 ml, 9,2 milimoli) i diizoprkpylketylkaminę (2 ml, 11 milimkli), po czym miesza w czasie dodatkowych dwóch dni. Po tym czasie za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, że w mieszaninie reakcyjnej nie pozostała substancja wyjściowa. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się octan etylu i 1 normalny kwas solny. Organiczną warstwę ekstrahuje się 5% roztworem wodorowęglanu sodu i solanką. Następnie warstwę organiczną sączy się przez siarczan sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylowuje rozpuszczalnik. Do pozostałości dodaje się mieszaninę (80-20) kwasu octowego i wody (100 ml). Po upływie 4 godzin za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, że w mieszaninie nie występuje już substancja wyjściowa. Mieszaninę poddaje się liofilizacji, zaś otrzymaną pozostałość chromatografii na żelu krzemionkowym (200 g) upakowanym przy użyciu mieszaniny octan etylu z heksanem (1-2), zaś produkt nanosi się w chlorku metylenu. Kolumnę eluuje się mieszaninami octanu etylu i heksanu (2-3 1,5 litra, 2-3 1,5 litra, 1-1 1 litr, oraz 2-1 500 ml). Zbiera się frakcje o objętości 50 ml. Frakcje 34-51 zawierzą 7-(Oretolk^ymetylo)-13--N-Kbzk-β-benyjoizkaerjlo)-Δl2:lr-izobakkatynę III (69) (1,45 g, wydajność 82%).

MS: obliczono 9,2,3912, znaleziono - 942,3901.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 1,13 (m), 1,27 (m), 1,60 (s), 1,68 (s, 3H), 1,94 (m, 2H), 2,17 (s), 2,91 (m, 2H), 3,19 (d, 1H), 3,35 (m, 1H), 3,68 (m, 1H), 3,83 (d, 1H), 4,06 (m, 1H), 4,32 (d, 1H), 4,41 (d, 1H), 4,59 (d, 1H), 4,69 (d, 1H), 4,75 (m, 1H), 4,89 (m, 3H), 5,52 (m, 2H), 5,69 (d, 1H), 5,76 (s, 1H), 7,02 (m, 2H), 7,20 (m, Π), 7,41-7,61 (m, 9H), 8,15 (d, 1H).

Przykład 80. Wytwarzanie 13-(2'-TES-β-fenyloizkaerylk)-Δl2:lr-izobakkatyny III (76). lr--N-]Kbzk-2'-TES-β-fenyloizoser'ylo)-Δl2:lr-izobakkatynę III (53), (100 mg, 0,1 milimoli) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w bezwodnym tetrahydrofuranie (1 ml) i metanolu (1 ml). Do tego roztworu dodaje się mrówczan amonowy (45 mg) i 10% pallad osadzony na węglu (25 mg). Mieszaninę pozostawia się w czasie 10 minut w łaźni z lodem, a następnie w czasie 60 minut utrzymuje w temperaturze pokojowej, przy czym przebieg reakcji bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Mieszaninę reakcyjną. sączy się przez warstwę celitu i przemywa octanem etylu. Przesącz i roztwór z przemycia łączy się i przemywa 5% roztworem wodorowęglanu sodu, suszy nad siarczanem sodu i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem i dwukrotnym oddestylowaniu dodanego toluenu i raz mieszaniny octanu etylu z heksanem, uzyskuje się 13-(2'-TES-P-fenyloizkaerylo)-Δl²Ίr-izobakkatynę ώ (76), (88 mg, 100%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa: żel krzemionkowy (50-50) octan etylu-heksan, Rf 0,67.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCh, TMS): δ 0,40-0,58 (m, 6H), 0,76-0,90 (t, 9H), 0,94 (s, 3H), 1,17 (s, 3H), 1,45 (s, 3H), 1,51 (s, 3H), 2,13 (s, 3H), 2,70 (s, 3H), 3,53-3,63 (d, 1H), 4,13-4,35 (m, 4H), 4,76-4,87 (dd, 1H), 5,37 (s, 1H), 5,40-5,48 (d, 1H), 7,06-7,37 (m, 5H), 7,38-7,50 (t, 2H), 7,50-7,63 (t, 1H), 7,90-8,02(d, 2H).

Przykład 81. Wytwarzanie 13-iN--t--utyjoluninokarbknylot-2'-TES-β-fenyloizc)aerylo]-Δl²’^lr-izobakkatyny III (77).

lr-(2'-TES-β-fenyloizoserylo)-Δl2:lΊ-izobaSSatynę III (76), (88 mg, 0,1 mili-moli) miesza się w temperaturze 0°C w atmosferze azotu w bezwodnym tetrahydrofuranie (1 ml) i roztwór poddaje działaniu izocyjanianu t-butylu (0,02 ml). Po upływie 5 minut pozwala się aby temperatura reakcji wzrosła do pokojowej. Przebieg reakcji bada się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Po upływie jednej godziny mieszaninę re aktyną ponownie oziębia się w łaźni z lodem i dodaje izocyjanian t-butylu. Mieszaninę re^^i^cy]^^ pozostawia się w temperaturze pokojowej w czasie nocy, po czym stwierdza się zakończenie reakcji. Następnie oddestylowuje się rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszcza się za pomocą

187 409 rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszcza się oa pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym (10 g), eluując mieszaniną octanu etylu i heksanu (30-70, 200 ml), (40-60, 100 ml). Zbiera się frakcje o objętości 3 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 22-72 zawierają czysty produkt, łączy się je i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod omyiejszkyym ciśnieniem uzyskuje 13--N-5t-butyloknώioksαbonylo)-2’-TES-β --enyjoizkscrylo]-Δl2 3-i/.obαkkatyyę III (77) (87 mg, wydajność 92%), w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemionkowy, (40-60) octan etylu - heksan, Rf 0,81.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl3, TMS): δ 0,17-0,44 (m, 6H), 0,64-0,80 (t, 9H), 1,03 (s, 3H), 1,06 (s, 9H), 1,28 (s, 3H), 1,60 (s, 3H), 1,61 (s, 3H), 1,77 (s, 1H), 1,84-1,99 (t, 1H), 2,00-2,15 (d, 1H), 2,19 (s, 3H), 2,40-2,57 (m, 1H), 2,65 (s, 3H), 2,76 (s, 1H), 2,82-2,96 (d, 1H), 3,52-3,59 (d, 1H), 3,67-3,76 (d, 1H), 4,26-4,43 (m, 3H), 4,46 (s, 1H), 4,59 (s, 1H), 4,89-4,99 (d, 1H), 5,15-5,25 (d, 1H), 5,47 (s, 1H), 5,47-5,60 (m, 2H), 7,18-7,38 (m, 5H), 7,40-7,50 (t, 2H), 7,50-7,58 (t, 1H), 8.04-8,14 (d, 2H).

Przykład 82. Wytwarzanie 7-(Ό-metylotiomctylo)-l3-|N--rt-utyjoaniyokalkyjylo--2'fΠES-β-fenyloiokscrylo]-Δ¹2Ί3-izobakkatynk III (78).

13-|^N5t--utylokminokarboyylo--2'-TES-β-fenylkizΌScrylo]-ΔHΊ3-izobakkatynę III (77) (87 mg, 0,091 milimoli) miesza się w temperaturze 0°C, w atmosferze azotu, w acetonitrylu (1 ml). Do tego roztworu za pomocą strzykawki dodaje się siarczek dimetylu (0,055 ml) i następnie w czterech porcjach nadtlenek benzoilu (w każdej porcji 25 mg) w odstępach 5 minutowych. Po upływie 4 godoin reakcja zostaje zakończona, co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się octan etylu i 5% roztwór wodorowęglanu sodu. Oddziela się wodną warstwę, zaś organiczną suszy nad siarczanem sodu i pod zmniejszonym ciśnieniem oddestylow^e rozpuszczalnik. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (10 g), eluując (30-70) mieszaniną octanu etylu i heksanu. Zbiera się frakcje o objętości 4 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 9-21 zawieram czysty produkt, łączy się je i oddestylowuje z nich rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem, uzyskując 7-(O-metylotiomctylo)-13-|N--(-futyjoίjnmokjrbonylo5-25TES-β--enyloizktcrylohΔl2 3-izobakSatynę III (18), (73 mg, wydajność 78%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzcmioykowy. (30-70) octan etylu - heksan, Rf 0,47.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl, TMS): δ 0,12-0,37 (m, 6H), 0,61-0,74 (t, 9H), 1,04 (s, 9H), 1,05 (s, 3H), 1,21 (s, 3H), 1,63 (s, 3H), 1,64 (s, 3H), 1,78-1,92 (t, 1H), 2,03 (s, 3H), 2,11 (s, 3H), 2,57 (s, 3H), 2,61 (s, 3H), 2,75-2,92 (m, 2H), 3,83-3,90 (d, 1H), 4,04-4,14 (dd, 1H), 4,21-4,29 (d, 1H), 4,31-4,39 (d, 1H), 4,42-4,60 (m, 4H), 4,85-4,93 (d, 1H), 5,14-5,22 (d, 1H), 5,44-5,52 (m, 2H), 5,84(s, 1H), 7,15-7,35 (m, 5H), 7,35-7,45 (t, 2H), 7,45-7,55 (t, 1H), 8,00-8,08 (d, 2H).

Przykład 83. Wytwarzanie 7-(ί)-metyjotiometylo)-13-[N--rt-btyjoamiyo Sarboyylo)-β-fenylkizoscIyk]]-ΔllΊl-ίzobakkatyyy III (72).

7-(O-metylktikmetyk)f-13-[N-(t-butyk)ammkkjrbky^ylo5-2fTΈS-β-eenyloiooscrylo]-Δl²’ll-izkbakkatynę III (78), (73 mg, 0,0,1 milimkli) miesza się w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu w mieszaninie (80-20) kwasu octowego i wody (7 ml). W coasie 1 godziny reakcja zostaje zakończona, co stwierdza się za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Mieszaninę reakcj^ną poddaje się liofilizacji. Pozostałość poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym (10 g), eluując (50-50) mieszaniną octanu etylu i heksanu. Zbiera się frakcje o objętości 4 ml i bada je za pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Frakcje 12-30 zawieram czysty produkt, zaś po oddestylowaniu z nich rozpuszczalnika uzyskuje się 7-(O-meCylotiomctylo)-13-[N-(-rbutylokmmokarboyylk)-β-eenyjoiz.kscry·lo]-ΔHΊl-izobakkatyyę III (72), (50 mg, wydajność 77%) w postaci ciała stałego o barwie białej.

Chromatografia cienkowarstwowa, żel krzemioykkwy. (50-50) octan etylu - heksan, Rf 0,24.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl 3, TMS): δ 1,03 (s, 3H), 1,06 (s, 9H), 1,17 (s, 3H), 1,56 (s, 3H), 1,60 (s, 3H), 1,73-187 (t, 1H), 2,02 (s, 3H), 2,09 (s, 3H), 2,48 (s, 3H), 2,52 (s, 3H), 2,69-2,86 (m, 2H), 3,76-3,84 (d, 1H), 4,00-4,10 (dd, 1H), 4,14-4,24 (d, 1H), 4,28-4,36 (d, 1H), 4,40-4,65 (d, 1H), 5,24-5,33 (d, 1H), 5,33-5,42 (m, 1H), 5,42-5,47 (d, 1H), 5,80 (s, 1H), 7,16-7,35 (m, 5H), 7,37-7,47 (t, 2H), 7,47-7,56 (t, 1H), 7,99-8,06 (d, 2H).

187 409

Przykład 84.

Część A: wytwarzanie 2--3-m(eylobulylo)dimetyks.sililo-10-^ezacetylobakkatyny III (80a).

Roztwór 1,04 g 10-DAB w 3 ml pirydyny w temperaturze pokojowej poddaje się działaniu 1,03 g chlorku 2-(3-m(tylobutaloSdimetylos(lilowegr (PDMSCI). Całość miesza się w temperaturze pokojowej w czasie 7 godzin, po czym za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej stwierdza się, że reakcja przebiegła w 99%. Mieszaninę wylewa się do wody i produkt izoluje za pomocą octanu etylu. Roztwór w octanie etylu suszy się nad siarczanem magnezowym i po oddestylowaniu rozpuszczalnika uzyskuje 1,34 g piany, którą suszy się pod zmniejszonym ciśnieniem.

Część B: wytwarzanie 2--3-m(tylobulalordimetykss(illobakkatyny III (81a).

Surową substancję uzyskaną sposobem opisanym w części A, rozpuszcza się w 8 ml pirydyny i oziębia do temperatury 0°C. Powoli dodaje się chlorek acetylu (0,735 ml). Roztwór staje się gęstą zawiesiną, którą miesza się w temperaturze 0°C, w czasie 6,3 godzin i następnie umieszcza w lodówce, w temperaturze -20°C, w czasie nocy. Następnie reakcję przerywa się za pomocą metanolu i produkt izoluje octanem etylu. Z roztworu octanowego oddestylow^e się rozpuszczalnik, a z uzyskanego oleju nadmiar pirydyny usuwa się za pomocą aztotoopowej destylacc! z toluenem. Surowy produkt poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym, eluując 40% octanem etylu w cykloheksanie i uzyskuje 1,14 g (84%) 2-(_3-metylobutylojdimetytosililo-bakkatynę III.

Przykład 83. Wytwarzanie cyklohek(ylrdimetylr(ililo-15-DAB (80b).

Roztwór 182 mg 10 -DAB w 2 ml pirydyny poddaje się działaniu 0,3 ml chlorku cykloheksylodimetylos(lilrwegr (CDMSCI) w temperaturze pokojowej. Roztwór miesza się w temperaturze pokojowej w czasie 18 godzin, reakcję przerywa za pomocą etanolu i mieszaninę wylewa do wody, po czym produkt izoluje octanem etylu. Surowy produkt poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym, eluując 40% octanem etylu w cykloheksanie i uzyskuje 131 mg czystej pochodnej sililowej. (Uwaga wydłużanie czasu mieszania, powoduje wystąpienie zjawiska nadmiernego z^^lilowania i zmniejsza wydajność cykkrheksylodimetylrsililr-10-DAB (80b).

Przykład 86.

Jak przedstawiono w przykładach 84 i 83, sililowe grupy ochraniające, można wprowadzać sposobami znanymi specjalistom. Patrz, na przykład, „Protective Groups in Organie Synthes) 2 wydanie” Peter G.M.Wuts, strony 74-83, Wiley, New York, ^^^1, którą to monografię włącza się do niniejszego opisu na zasadzie odnośnika.

Opisano również, że grupę tributylodimetylos(iilową (TBDMS) nie można czysto wprowadzić do cząsteczki bakkatyny, patrz, uwaga 13 w -tournal of the American Chemical Society (JACS), 110, 3917 (3988). W warunkach stosowanych dla tej reakcji, wprowadzenie grupy TBDMS do bakkatyny III nie zostało uwieńczone sukcesem. Jednak rozważa się możliwość, że grupy TBDMS i triizopropylosilitowa (TIPS) można wprowadzić do bakkatyny II jak również do izobakkatyny III w warunkach reakcji znanych specjalistom.

Przykład 87. Wytwarzanie 7-O--riffuorolnettmosulfonylr-l5-detzjcetylobakkatyny (82).

W czasie mieszania do roztworu 10-(10-DAB, 10,0 g, 5,0364 moli) w chlorku metylenu (30 ml), oziębionego do -30°C w czasie 20 minut dodaje się bezwodnik kwasu trifluorometanosulfonowego (3,83 ml, 6,42 g, 0,0229 mola). Temperaturę roztworu utrzymuje się poniżej -15°C, w czasie dodawania bezwodnika i w granicach -20 do -25°C w czasie 30 minut po zakończeniu. Następnie wykonuje się chromatografię cienkowarstwową (20% acetomiryl w chlorku metylenu), która wskazuje, że (to(unek ilości produktu do ilości substancji wyjściowej wynosi 1:3. Mieszaninę realkc^y^^. miesza się w temperaturze 0°C w czasie 2 godzin. Na chromatografie cienkowarstwowym wykonanym po tym czasie, obserwuje się trzy plamy, w których najmniej polarna i najbardziej polarna są mniejsze, zaś plama związku o średniej prlarnrśji jest największa. W tym momencie mieszaninę reakcyjną poddaje się acetylacji, sposobem opisanym w przykładzie 88 i poddaje izolacji sposobem opisanym poniżej.

Mieszaninę rozcieńcza się chlorkiem metylenu (2,5 l) i roztwór kolejno przemywa 1 molowym roztworem wodorosiarczanu sodu (3 razy po 1 l), nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (2 razy po 1 l) oraz 30% nasyconym roztworem chlorku sodu (1 l). Każdy

187 409 z wodnych ekstraktów przemywa się chlorkiem metylenu (po 100 ml), po czym połączone warstwy organiczne suszy nad siarczanem sodu i sączy. Ponieważ składniki mieszaniny reakcyjnej są nieruchliwe w chlorku metylenu na żelu krzemionkowym oraz ze względu na niewielką rozpuszczalność 7-O-trifluorometanosulfonianu, uzyskany ekstrakt (3 litry) stosuje się bezpośrednio na kolumnę, metodą szybkiej chromatografii na żelu krzemionkowym (kolumna 28 cm, o średnicy 72 mm, pakowana w chlorku metylenu). Kolumnę eluuje się następującymi rozpuszczalnikami: chlorek metylenu (1,5 1), 7,5% acetonitryl w chlorku metylenu (21), 10% acetonitryl w chlorku metylenu (2 1), 20% acetonitryl w chlorku metylenu (3 1), oraz acetonitryl (21). Frakcje (każda o objętości 200 ml) 20-22 zawierają 1,89 g (0,00233 mole, 12%) bistrifluorometanosulfonianu. Frakcje 31-37 zawierają 7,57 g (0,0112 mola, 61%) związku 82, oraz frakcje 42-47 zawierają 1,18 g (12%) odzyskanego 10-DAB.

Dane spektralne dla 7-O--rrfuorometanosulfonylo-10-dezacetylobakkatyny (82):

W widmie magnetycznego rezonansu protonowego (CDCl’, TMS): δ 8,09 (d), 7,64, 7,49 (t), 5,65 (d), 5,46 (dd), 5,43 (s), 4,94 (m), 4,37 (d), 4,18 (d), 4,00 (s), 2,31 (s), 2,10 (s), 1,91 (s), 1,10 (s).

Przykład 88. Wytwarzanie 7-O--rifluoromettmosulfonylo-bakkatyny III (83=20).

Do mieszaniny reakcyjnej uzyskanej sposobem opisanym w przykładzie 87, w temperaturze 0°C dodaje się bezwodnik kwasu octowego (43,5 ml, 47,1 g, 0,461 mola). Po zakończeniu dodawania mieszaninę re^kc^ną ogrzewa się w łaźni olejowej do temperatury 50°C w czasie 15 minut. Wykonuje się chromatografię cienkowarstwową, która wskazuje, że około 90% produktu trifluorometanosulfonowania uległo przekształceniu do nowego produktu. Mieszaninę reakcyyną oziębia się w łaźni z lodem i reakcję przerywa za pomocą dodania wody (50 ml) poprzez wkraplacz w czasie 30 minut jednocześnie utrzymując temperaturę poniżej 10°C. Do mieszaniny dodaje się octan etylu (50 ml) bez dodatkowego wydzielania ciepła. Do całości dodaje się octan etylu (500 ml) i przemywa 5% roztworem wodorosiarczanu sodu (2 razy po 500 ml), nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu (3 razy po 500 ml) i nasyconym roztworem chlorku sodu (500 ml). Każdą z warstw wodnych przemywa się po 50 ml octanu etylu. Połączone ekst^^lkty organiczne suszy się nad siarczanem sodu, sączy i oddestylowuje z nich rozpuszczalnik. Surowy produkt (14,5 g) rozpuszcza się w chlorku metylenu (150 ml oraz dwukrotnie po 50 ml z przemywania) i nanosi na kolumnę do szybkiej chromatografii wypełnioną żelem krzemionkowym (7 cali, pakowanej na sucho w kolumnie 80 mm). Kolumnę eluuje się chlorkiem metylenu (500 ml), 5% acetonitrylem w chlorku metylenu (1 1), 7,5% acetonitrylem w chlorku metylenu (2 1), 10% acetonitrylem w chlorku metylenu (2 l), oraz acetonitrylem (2 l). 7-O--rii^?IuorometanosulfonYlo-bakkatynę III (83), eluuje się we frakcjach 11-19 (7,36 g, 0,0102 mola, 55% z 10-DAB). Uzyskuje się widmo protonowego rezonansu magnetycznego w CDCl’ - identyczne z opisanym w przykładzie 15 dla związku 20 uzyskanego z bakkatyny III.

Przykład 89. Wytwarzanie 7--rifuorometanosulfonianu 13-ketobakkatyny III (84).

7--rifuoromettmosulfonian bakkatyny III (83), (100 mg, 0,167 milimoli) rozpuszcza się w chlorku metylenu (2 ml) i roztwór poddaje działaniu dwutlenku manganu (300 mg, 3,45 milimoli) i miesza w czasie 18 godzin, po czym za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, że reakcja nie zaszła całkowicie. Dodaje się dodatkową porcję dwutlenku manganu (100 mg, 1,15 milimoli) i miesza całość w czasie 3 godzin. Mieszaninę reakcyjną sączy się przez warstwę cclitu i po oddestylowaniu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskuje 7--rifuoromettmosulfonian 13-ketobakkatyny III (84), (90 mg).

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (CDCl’, TMS): δ 1,21 (s, 3H), 1,28 (s, 3H), 1,86 (s, 3H), 2,22 (s, 3H), 2,23 (s, 3H), 2,26 (s, 3H), 2,82 (d, 1H, J=20Hz), 2,80-2,89 (m, 1H), 2,95 (d, 1H, J=20Hz), 4,02 (d, 1H, J=8,6Hz), 4,11 (d, 1H, J=8,4Hz), 4,38 (d, 1H, J=8,4), 4,91 (d, 1H, J=7,8Hz), 5,50 (dd, 1H), 5,74 (d, 1H, J=6,6Hz), 6,75 (s, 1H), 7,51 (t, 2H), 7,65 (t, 1H), 8,06 (d, 2H).

Przykład 90. Wytwarzanie 7-trifuoΓomettmosulfonianu Ai2^,i3-i^obakkatyny III (85).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-TES-Δl2’l³-tzobίjkkatyny III (3) w przykładzie 2, lecz wychodząc z 7-1^0^^^0105^010^1 13-ketobakkatyny III (84) uzyskuje się 7--rifuorometanosulfonian Δi2’l3-tzobakkaryny III (85).

187 409

Przykład 91. Wytwarzanie 7-(ObrifIuolΌmztanosulfonylojTΔl²·ll-(z)bίakkHtyno IH-13estru kwasu (4S,5RTN-kHrboazrzy/loSjb-2-(2,4τlimetoksyfenyloT4-fznylo-5bJksacolldynokHrboksylowego (86a,b).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-T!ES-Aⁿ’13--zobiakkatyno Hm-estru kwasu (4S,5R)-N-kHrbobenzyloksy-2-(2,4-blmetoksyfznylo)-4-benyjo-b-bksaHolidlylokHrboksylowzgo (51a,b) w przykładzie 47, lecz wychodząc z 7--rifluoromettanosiidfoniHnu A^|21³--zobakkatyny III (85) uzyskuje się 7-(C)--riifuoIΌmetanosulfonylo)-Δl2|llTzobakkHtyno ΠI-13btstzr kwasu (4S,5R)N-Kbzo-2--2,4-bimeto0syίenyjo)-T-(eznjo-b-oksazo(iddno0aHbb0syjowego (86a, 86b).

Przykład 92. Wytwarzanie 7-(O-briifuorometHnosulOonylcb-13-(N-Kazo-βb --enyjoizo)erylo) Δ11Ί1--zobakkatyny III (87).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13bNb<azo-β-fenyloizoserylo)-Δl2|ll-(zlbHkkHtyny III (52) w przykładzie 48, lecz wychodząc z 7-(Obtrfluoromettmosulfonylo)TΔ'²|l3--zobakkHtyno ΠΙ-13estru kwasu (4S,5R--N-K.bzo--2-(2,4τlimztoksyfznylo)τ4--enyjo-b-τOsszzlld^j^okarraoksyjowego (86t,b) uzyskuje się 7-(O--riiIuoromztHnosullbnylo--13-(N-Kbzo-β-fenyloizo)zryk)bΔl2llTzobakkH tyny III (87).

Przykład 93. Wytwarzanie 7-(O--rrfluoromztHnosulOonylo-l3b(NTKbzo-2'-TES-βb -fenyjoizoszrylo) Δl2|l3--zobHkkHtyny III (54).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13TiN-Kbzo-2'-TES-β-fenyloizoszr·ylo)-Δl2llTzobHkkab tyny III (53) w przykładzie 49, uzyskuje się 7-(O-brifluorometHnosulOonylo--1b(N--Kbzo-2b bΓESbβ-fenyjoizoszrylo)-Δl²Ίl--zobHkkHtyny III (54). Substancja ta wykazuje te same dane fizykochzmicznz odnośnie chromatografii cienkowarstwowej i widma protonowego rezonansu magnetycznego jak związek 54 uzyskany według przykładu 50.

Przykład 94. Wytwarzanie 13-(N-Kbzo-β-ftnyloizoszrylo--7-dezoksy-7β,8βb -metano-A1² --zobakkatyny III (87).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13--N-Kbzo-2'-'TES-β-fenyloizoserylo--7-dzzoksy-7β,8β-metHno-Δl2Ί3--zoaHkkHtyny III (55) w przykładzie 51, lecz wychodząc z 7-(O--rifluoromztHnosulfonyloT13-(N-Kbzo-β-fenyloizoserylo)-Δl2 l--zobίHkkHtyny III (87) zamiast 7bΌ--:rifluorometHnosulfonylob-13-(N-Kbzo-2'-ΊΈS-β-fenykllzoszr·ylo)-Δl²|l3TzobHkkHtyny III (87) uzyskuje się 13--N-Kazo-βTenyjoizoszrylo)-7-dezoksy-7β,8β-metHno-Δl2l3--zobHkkHtynę m (88).

Przykład 95. Wytwarzanie 13-(β--enyklizol)zrylo)-7-dezoksy-7β,8β-metHno-Δ' --zobakkatyny III (89).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13-(2'bΓES-β--enyloizoseryι|ob-7-dezΌk)y-7β,8β-metHno-A1²’13--zobakkHtyny III (57) w przykładzie 52, lecz wychodząc z 13--(N-Kbzo-e--enylolzoseryloT7bdezok)y-7β,8β-mztHno-Δl2’llTzobHkkHtyny III (88) zamiast 13-(N-Kbzo-2'-ΊΈS-β-fenyloiz,oserylo--7-dezoksy-7β,8β-mztHno-Δll'll--zoaHkkHtyny III (55) uzyskuje się 13-(β-fenyloizo)zrylo)-7-dezoksy-7β,8β-metHno-Δl²Ί3--zobHkkHtynę III (89).

Przykład 96. Wytwarzanie 13-(N-Boz-β-benylolzolserylo--7-dezok)yb7β,8β-mztano-Δl²Ίl--zobHkkHtyny III (17).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13-(N-Boc-2'-TES-2-fenyloizoserylo--7-dzzoksy-7e,8e-metano-AH, lTzobHkkHtyny III (58) w przykładzie 53, lecz wychodząc z 13-(e-fenyloizo>)zrylo)-7blezoksyb7β,8β-metHno-Δl²|l3--zobHkkHtyny III (89) zamiast 13^2'bΠϊS-β-fenyloizlτ )zrylo)-7τlezok)yb7β,8β-metHno-Δl²Ί3--zobHkkHtyny III (57) uzyskuje się 13--N-Boc-e--enyloizo. 12,13 szrylo)-7-dezoksy-7β,8β-metHno-Δl²Ί3TzobHkkHtynę III (17).

Przykład 97. Wytwarzanie 13-[N-(t-butyIoHmlnokaLrbonylo)-β-fenyloizoserylob-7-dezoksyb7β,8β-mztHno-Δl²Ί3--zoaHkkHtyny III (’6).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13TίNT-bbtyjooHmnokHraonylo--2bTES-β-fenyloizo)zrylo]b7-dezok)yb7β,8β-mztHno-Δl²Ί3--zobHkkHtyny III (59) w przykładzie 55, lecz wychodząc z 13-(β-fenyjllizoserylo--7bdzzoksyb7β,8β-mztHno-Δl2ΊlTzobHkkHtyny III (89) zamiast

13-(2'bTΞS-β-fenyjoizoserylo)-7-dezok)yb7β,8β-mztHno-Δl²Ίl--zobakkHtyny III (57) uzyskuje się 13--N-T-butyloominokarbllnyk))-β-fenykliz.o)zryk))-7-dzzoksy-7[i,8β-mztHno-Δl2|lΊ-izoaHkkHtynę III (36).

'•z A 7 17 1 7

Przykład 98. Wytwarzanie 13--N-bζ.azObβ-fenylolzoseIylo--7-dzzoksy-Δ7|^/-Δ|^{^} --zobakkatyny III (90).

187 409

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13--N-Kbzo-2'-TES-β-fenylkizoserylob7-dezoksyΔ6:7-Δl²’lr-izobaSkatyny III (56) w przykładzie 57, lecz wychodząc z 7-(O--rifluorkmetanosuifonylob 1 r--N-Kbzk-βfenylkiz.oserylk)-Δl1¹³

6,7^23^ izobakkatyny III (87) zamiast 7-(O--trfuorkmetanosulfknjΊo)-2r-(N-Kbzo-2'-TES-β-ienyloizoserylo)-Δl2T-zob;askatyny III (54) uzyskuje się 13-(NKbzcbβ-fenylkizoserylo--7-dezkkay-Δ6:7-Δl2:l3-izobakkatynę III (90).

Przykład 99. Wytwarzanie 2r-(β-fenyloizoaerylo)-7-dezokajbΔ6)-Δl2l3-izobakkatyny 111(91).

Sposobem opisanym dla wytwarzania lr-(2'-TES-Δ-ienylkizkserylob7-dezoSay-Δ' -izobakkatyny III (60) w przykładzie 58, lecz wychodząc z lr-bN-Kbzk-β-tenylkizoserylot-7-dezkkay-Δ⁶’)-Δ¹ ²’^l -irobakkatyny III (90) zamiast lr-bN-Kbzk-2'-TES-β-fenylkizoserylob7-dezkSay-Δ⁶)-Δ^β,lr-iz^b£jSkatyny III (56) uzyskuje się 2r-(β-fenyloizoserylo)-7-dezkksy-Δ⁶:7-Δl²Ίr-izkbjkka^{tyn? ffl (91)}. 6 7 12 13

Przykład 100. Wytwarzanie 13-tN-Boc-β-fenyjoizkaerylk)-7-dezkksy-Δ-Δl'I' 2-iz.obakkatyny IÓ (18).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 23-(N-Boc-2^l-TES-β-fenylkizoserylob7-dezoksy-Δ⁶’⁷b^l2:l3-izkbakkatyny III (61) w przykładzie 59, lecz wychodząc z 13-(β-tenyjoizoserylo)-7-dezokay-Δ6:--Δ¹²-izobakkatyny III (91) zamiast 13-t2'-TES-β-fenylkizoseIylot-7-dezokay-Δ^-Δ¹² -izobakkatyny III (56) uzyskuje się 2r-(N-Boc-β-fenylkizose]ylk)--7-dezoSsy-Δ-Δl2:l3-izobakkatynę III (18).

Przykład 101. Wytwarzanie lr--N-tT-bbtylokminok^jrbonylk)-β-fenylkizoserylo]7-dezoksy-Δ⁶:⁷-Δl2:lr-izobakkatyny III (38).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13-iN--t-butyjoominokarbonylot-2bTES-β-fenyloizkaerylo]-7błezkkay-Δ⁶ -Δl²'lr-i_Zobakkatyny III (62) w przykładzie 61, lecz wychodząc z 13-(β-fenyloizoselylk)-7-dezoksy-Δ⁶:7-Δl2:lr-izobaSkatyny III (91) zamiast 13-(2’-TES-β-fenylkizoserylk)-7-dezoksjbΔ6:--Δl2’ -izobakkatyny III (60) uzyskuje się 13-[N--t-bbtyjokaύnokarbonylk)-β-fenyloizoaerylo]'7-dezoksy-Δ6)-ΔIl --zobakkatynę III (38).

Przykład 102. Wytwarzanie 10--iezacetylo-13-bsto--akkatyny III (93).

Odczynnik Jones^ przygotowuje się za pomocą rozpuszczenia trójtlenku chromu (10,3 g, 0,103 milimkli) w mieszaninie stężonego kwasu siarkowego (8,7 ml) i wody (30 ml). Roztwór 20-deeacetylobakkatyny III (92), (23 mg, 0,043 milimoli) w acetonie (1,6 ml) oziębia się do temperatury -50°C. Do otrzymanego roztworu dodaje się odczynnik Jones'a (11 mikrolitrów, 0,028 milimoli). Całość miesza się w czasie 20 minut i reakcję kończy za pomocą 2-propanolu. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się octan etylu i 5% roztwór wodorowęglanu sodu. Organiczną, warstwę suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu i po oddestylowaniu rozpuszczalnika uzyskuje 25 mg surowego produktu. Produkt oczyszcza się za pomocą chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym, eluując mieszaninami acetonu i heksanu i uzyskuje 1.0-dezacetylk-13-keto-bakkatynę III (93), (5,3 mg, wydajność 23%). Odzyskuje się również substancję wyjściową (12 mg, 52%).

Chromatografia cienkowarstwowa: żel krzemionkowy GF, 50-50 aceton - heksan, Rf dla produktu 0,44, Rf dla aubstanjji wyjściowej 0,31.

W widmie protonowego rezonansu magnetycznego (000.¾ TMS): δ 1,19(s, Z^H)), 1,24 (s, 3H), 1,47 (d, 1H), 1,75 (s, 3^, 1,85 (m, 1H), 2,10 (s, 3H), 2,20 (s, 3H), 2,60 (m, 1H), 2,68 (d, BH), 2,97 (d, 1H), 4,02 (d, m), 4,15 (d, 1H), 4,26 (d, 1H), 4,30 (m, ^^), 4,35 UH, 4,95 (d, 1H), 5,42 (d, m), 5,70 (d, 1H), 7,51 (m, 2H), 7,64 (m 1H), 8,07 (d, 2H).

Przykład 103. Wytwarzanie 20-dezacetylk-Δ¹²:l3-izobakkatyny IH (94).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-TES-Δl2:l3-zobakkatyny III (3) w przykładzie 2, lecz wychodząc z 10-dezacety 0-13-ketobakkatyny ΠΊ (93) zamiast 13-keto-7-TES-bakkatyny III (2) uzyskuje się 10-dezacetylo-Δl2:l3-izobakSatynę III (94).

Przykład 104. Wytwarzanie 20-dezacetylo-7-(O-triflukrometanosulfonylo)-Δl²Ίr-izobakSatyny III (95).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 10-dezacetylk-7-(O--rifluorometankaulfonylo)-b<jSSatyny III (82) w przykładzie 87, lecz wychodząc z 10-dezacetylk-Δl2Ίr-iz_Obakkatyny III (94) zamiast 10--iezaceesyobakkatyny ΠΊ (79) uzyskuje się 10-dezacetylk-7-(O-iriflukromelamksulfony]o)-Δl2:lr-izobakkatynę III (95).

187 409

Przykład 105. Wytwarzanie 7-(0-trifluorometanosulfonylo)-A^12,13-izobakkatyny III (85).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-trifluorometanosulfonylo)bakkatyny HI (83) w przykładzie 88, lecz wychodząc z 10-dezacetylo-(O-trifluorometanosulfonylo)-A^1Z’ⁱ³-izobakkatyny III (95) zamiast 10-dezacetylo-7-(O-trifluorometanosulfonylo)-bakkatyny ΠΙ (82) uzyskuje się 7-(O-trifluorometanosulfonylo)-A^12,I3-izobakkatynę III (95).

Przykład 106. Wytwarzanie 10-dezacetylo-7-(O-metoksymetylo)-bakkatyny III (96).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metoksymetylo)-A -izobakkatyno ΠΙ-l 3-estru kwasu (4S,5R)-N-Kbzo-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (75a,b) w przykładzie 77, lecz wychodząc z 10-dezacetylo-bakkatyny ΙΠ (92) zamiast A¹²^³-izobakkatyno EU-13-estru kwasu (4S,5R)-N-Kbzo-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenyIo-5-oksazolidynokarboksylowego (74a,b) uzyskuje się 10-dezacetylo-7-(O-metoksymetylo)-bakkatynę ΙΠ (96).

Przykład 107. Wytwarzanie 7-(O-metoksymetylo)-bakkatyny ΙΠ (97).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-trifluorometanosulfonylo)-bakkatyny EU (83) w przykładzie 88, lecz wychodząc z 10-dezacetylo-7-(O-metoksymetylo)-bakkatyny ΙΠ (96) zamiast 10-dezacetylo-7-(O-trifluorometanosulfbnylo)-bakkatyny ΙΠ (82) uzyskuje się 7-(O-metoksymetylo)-bakkatynę III (97).

Przykład 108. Wytwarzanie 13-keto-7-(O-metoksymetylo)-bakkatyny III (98).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13-keto-7-TES-bakkatyny ΙΠ (2) w przykładzie 1, lecz wychodząc z 7-(O-metoksymetylo)-bakkatyny ΙΠ (97) zamiast 7-TES-bakkatyny ΙΠ (1) uzyskuje się 13-keto-7-(O-metoksymetylo)-bakkatynę ΙΠ (98).

Przykład 109. Wytwarzanie 7-(O-metoksymetylo)-A^12,13-izobakkatyny III (99).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-TES-A^12,3-izobakkatyny EU (3) w przykładzie 2, lecz wychodząc z 13-keto-7-(0-metoksymetylo)-bakkatyny ΙΠ (98) zamiast 13-keto-7-TES-bakkatyny ΙΠ (2) uzyskuje się 7-(O-metoksymetylo)-A^l2,l3-izobakkatynę ΠΙ (99).

Przykład 110. Wytwarzanie 7-(O-metoksymetylo)-A^l2,13-izobakkatyno IH-13 estru kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (75a,b).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-TES-A^12,13-izobakkatyno ΙΠ-l 3-estru kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (5a,b) w przykładzie 3, lecz wychodząc z 7-(O-metoksymetylo)-A^12,13-izobakkatyny ΠΙ (99) zamiast 7-TES-A^12,3-izobakka tyny ΠΙ (3) uzyskuje się 7-(O-metoksymetylo)-A^12,13-izobakkatyno III-13 estru kwasu (4S,5R)-N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (75a,b).

Przykład 111. Wytwarzanie 10-dezacetylo-7-(O-metylotiometylo)-bakkatyny III (100).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metylotiometylo)-A ’ -izobakkatyno III-13 estru kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokaro (71a,b) w przykładzie 73, lecz wychodząc z 10-dezacetylo-bakkatyny ΙΠ (92) ¹³-izobakkatyno III-13-estru kwasu (4S,5R)-N-(t-butyloaminokarbonylo)-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenylo-5-oksazolidynokarboksylowego (33a,b) uzyskuje się 10-dezacetylo-7-(O-metylotiometylo)-bakkatynę III (100).

Przykład 112. Wytwarzanie 7-(O-metylotiometylo)-bakkatyny III (101).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-trifluorometanosulfonylo)-bakkatyny III (83) w przykładzie 88, lecz wychodząc z 10-dezacetylo-7-(O-metyIotiometylo)-bakkatyny ΠΙ (100) zamiast 10-dezacetylo-7-(O-trifluorometanosulfonylo)-bakkatyny III (82) uzyskuje się 7-(O-metylotiometylo)-bakkatynę III (101).

Przykład 113. Wytwarzanie 13-keto-7-(O-metylotiometylo)-bakkatyny III (102).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13-keto-7-TES-bakkatyny ΠΙ (2) w przykładzie 1, lecz wychodząc z 7-(O-metylotiometylo)-bakkatyny III (101) zamiast 7-TES-bakkatyny III (1) uzyskuje się 13-keto-7-(O-metylotiometylo)-bakkatynę III (102).

Przykład 114. Wytwarzanie 7-(O-metylotiometylo)-A^I2’¹³-izobakkatyny III (103).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-TES-A^12,13-izobakkatyny III (3) w przykładzie 2, lecz wychodząc z 13-keto-7-(O-metylotiometylo)-bakkatyny III (102) zamiast 13-keto-7-TES-bakkatyny III (2) uzyskuje się 7-(O-metyIotiometylo)-A¹² -izobakkatynę III (103).

boksylloweg zamiast Δ¹²·

187 409

Przykład 115. Wytwarzanie 7-(O-metylotiomtiylk)-Δl2H-iizrbakkaiynk IH-13 estru kwasu (4S,5R.)-N-Kbzo-2-(2,4—iimets}k(yfenykr}-4-fenylo-5-orsaaolidyτlok;ur:x>ksylowegr (104a,b).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-TES-Δl²Ί3-izobakkaiyno IΠ-l7-;sSol kwasu (4S,3R)N-Kbzo-2--2,4-dimetok(yfenylr)-(-fenykr-5-ork(z,o0ddyo0arrb:>ksylowegr ^a^) w przykładzie 47, lecz wychdzzą z 7-(O-metyl(stiometylo)-ΔH'll-izc)bα<katyny III (103) zamiast 7-ΤΕ8-Δ^Ί³-^^akkatyny III (3) uzyskuje się 7-(O-metylotiometylo)-Δ¹²Ί--i2)^bajkkatyno ΠI-37 ester kwasu (4S,4R)-N-Kbz.o-2-i2,4-<limetok(yfenylo)-4-ienylo5-or;k(zolidyylok^yrx)ksylowego (104a,b).

Przykład 3 37. Wytwarzanie 7-(Δ-metylotirmetyloi-33-(N-Kbzo-β-fenylrizoserylr)-Δl²Ί³-izobakkatyny III (105).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metylotirmetylo)-13-[(N--(-butyloaminokarbonylr)-β-fenyloizrseoylol-Δ^l2-izobakkaayny III (72) w przykładzie 74, lecz wychodząc z 7-(0-metylotiotnetyfo)-Δl27-izobakkatyno III-13 estru kwasu (4S,3R--N-Kbzo-2-(2,4-dimetok(yfenylo)-4-fenylo-5-okk(zolld)yiokjrbok(ylowego (354a,b) zamiast 7-(O-metylrtir-metylo)-Δ12 3-izobakkaiynr IΠ-33 estru kwasu (4S,5R)-N-(t-butytoaminokjobk)nylo)-2-(2,4-dimetkk(yfenylo)-4-ienyto-5-o0kazolidynokarboksylkwegk (71a,b) uzyskuje się 7-(O-metylotirmetylo)-13-(N-Kbzo-β--enyloiz,oserykl)-Δl²’H-izobakkatynę III (103).

Przykład 117. Wytwarzanie 7-(O-metylotirmetylo)-13-(β-fenyloizr(eryfo)-Δl2l³-zobakkatyny III (157).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metoksymetylo)-13-(β-fenylkizk(erylo)-kmd-zobakkatyny III (65) w przykładzie 65, lecz wychodząc z 7-(O-netylotioInetylo--13--N-Kbzo-β-.fenyloiz.r(eoylo)-Δ^|2Ί3-izobakkatyny III (105) zamiast 7-(O-metok(ymetyło--13-iN-Kbzr>-β-fenyloizo(erylo)-Δl²Ί3-izobakkatyny III (64) uzyskuje się 7-(O-metylotkrmetylo)-13-(β-fenyloizrserylr)-Δl²-izobakkatynę III (106).

Przykład 118. Wytwarzanie 7-(0-metyΊotiometylo--13-8N-Brc-β-fenylrizoseoylo)-Δ1^2,1 3-izobakkatyny III (107).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(0-metok(ymetylo)-13-(N-Boc-β-fenyloizrserylo)-Δl²Ί³-izobakkatyny iIi (66) w przykładzie 66, lecz wychodząc z 7-(O-metylotiometylo)-17-(β-fenylrizoserylo)-ΔH2'¹'3-izobakkatyny III (106) zamiast 7-(O-metok(ymetylo)-17-(β-fenyklizrserylo)-Δl²Ί³-izobakkatyny III (63) uzyskuje się 7-(0-metylotiometyk)--13-(N-Brc-β-fenyloizr) serylo)-k3^J3-i^obiakkatynę III (107).

Przykład 335. Wytwarzanie 7-(0-inetyloSiometylr)-13-iN-((tbulylorminokarbrnylo)-β-fenylolzrserylo|-Δl²'l3-izobakkatyny III (72).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metoksymetylo)-13-[N--(tbutyloaminr>kjrrbonylo)-β-fenyloizrserylo]-Δl^2,l3-izobakkatyny III (67) w przykładzie 67, lecz wychodząc z 7-(O-metyloSiometylo)-13-(β-fenylri/.o(erylo)-Δl,(l3-izobaj<katyyny III (107) zamiast 7-(O-metoksymefylo)-13-(β-fenyloizoseoylo)-Δl²Ί3-izobakkatyny III (65) uzyskuje się 7-(O-metylotiometylo)-17--N--t-bbUtloaminokarbrnylo)-Boc-β-fenyloizoseryk)]-Δl²Ί3-iz₀bakkaaynę III (72).

Przykład 120. Wytwarzanie 10-dezacetylo-7-(O-metylk)-bakkatyny iii (108).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metylo)-13-iN-it-butyloominokarbonylo)-β-fenyloizoserylo]-Δl2l3-izobakkatyny III (73) w przykładzie 75, lecz wychodząc z 10-deza ceiylo-7-(O-metyloriometykl)bakkatyny III (100) zamiast 7-(O-metylotiometyk)--13-[N-(t-butyioaminrkarbonylo)-β-fenyloizoseoylo'|-Δl²Ί3-izobakkatyny III (72) uzyskuje się 10-dezacetylo-7-(O-metyks)-bakkatynę III (108).

Przykład 121. Wytwarzanie 7-(O·-III (109).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O--rrfluorometanksulfknylo)-bakkaay'ny III (83) w przykładzie 88, lecz wychodząc z 10-dezacetylo-(O-metylk)-bakkatyny III (356) zamiast 10-dezacetylk-7-(O--aiflukrkmetanksulfonylo)-bakkatyny III (82) uzyskuje się 7-(O-metylo)-bakkatynę III (109).

Przykład 122. Wytwarzanie 7-(O-metyloS)bbj<kίajyny III (109).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7^O-metykl)-i3-iN-(t(butylorminolka0bsnylk)-β-fenylkizostIylo]-Δl²Ί³-izobakkatyny III (73) w przykładzie 73, lecz wychodząc z 7-(O-metylkiiometyloj-bakkatyny III (101) i zamiast 7-(O-metylotikmeiylk)-17-iN--(-bulytoaminkk.arbk-nylk)-β-fenylrizoserylo]-Δl²Ί--izoba]kkaiyny III (72) uzyskuje się 7-(O-mttylr)-bakkaiynę III (109).

Przykład 123. Wytwarzanie 17-kti()-7-(O-metyto)-bakkatyny III (110).

187 409 . 12,13

Sposobem opisanym dla wytwarzania 13-keto-b-bES-baakajt^ly III (2) w przykładzie 1, lecz wychodząc z 7-(O-metyio)-bakkatyny III (109) zamiast 7-TES-bakkatyny III (1) uzyskuje się 13-ceto-7-(O-^<^^lo)^^^Lkatynę III (110) .

Przykład 124. Wytwarzanie 7-(O-mttylo)-Δi²Ίl-zobakkatyny III (111).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-TES-Δ¹2’l³-tzobijkkatyny III (3) w przykładzie 2, lecz wychodząc z ^-keto^-łO-metyloTbiakkatyny III (110) zamiast 13-keto-7-TTiS-bbakkatyny III (2) uzyskuje się 7-(O-metylo)-Al2’ -tzobakkatynę III (111).

Przykład 125. Wytwarzanie 7-(O-metylo)^12’1³-zobakkatyno III-13-estru kwasu (4S,5R)-N-Kbzo-2--2,4-bimetoks5jfenylo)-4-bfnylo-b5bksazoIid)yiokίu·boksylowego (112a,b).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-ΊΈS-Δi²Ί³bzob;j<katyno IDi-13-issru kwasu (4S,5R)-N-Kbzo-2--2,4--imetoksyjenylo)-—fnylo-b5)ksazoliddnokajroksylowego (51a,b) w przykładzie 47, lecz wychodząc z 7-(O-metylo)-AH’ 3-zobakkatyny III (111) zamiast 7bΓES-Δ^ί2’l3-zobakkatyny III (3) uzyskuje się 7-(O-metylo)-Ai2'i3-/,obakkatyno III-13 ester kwasu bϋmetoksyfenylo)-4-benylo-b-bksazoIidyτiokίUboksylowego (112a,b).

Przykład 126. Wytwarzanie 7-(O-metylo)-l3-(N-Kbzo-β-fenyloizoserylo)-Δi -izobakkatyny III (113).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metylotiometyIo--13-[N-(t-butyloaminokarbonylo-β-fenyloizoserylo]-Δi2l3bzobakkatyny III (72) w przykładzie 74, lecz wychodząc z 7-(O-mttylo)-Δi2’i3-tzobakkatyno ΠΙ-13 estru kwasu 4S,^^^^^-K^l^:^<^^2^-(2,4^-dim^^tcYks'^sy^ftnylII)-4-benylo-b-b0ssjoIidyyiokćaboksylowego (112a,b) zamiast 7-(O-metylotiomerylo)-Δi2 -zobakkatyno III-13-estru kwasu (4S,5R--N-(t-butyloaminokarbonyIo--2-(2,4-dimetoksy?enylo)-4-?enyIo-5-bksszoIldynokίaboksylowtgo (71a,b) uzyskuje się 7-(O-metylo)-13-(N-Kbzo-β-fenyloizoterylo)-Δi2i3-tzobakkatynę III (113).

Przykład 127. Wytwarzanie 7-(O-metylo)-13-(e-fenyloizoserylo)-A1²’13izobakkatyny III (114).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metoksymttylo)-13-(β-fenyloizoserylo)-Δ¹²’ -zobakkatyny III (65) w przykładzie 65, lecz wychodząc z 7-(O-metylo)-13--N-Kbzo-e-fenyloizostrylo)-Δ¹2’i³-tzobakkaryny III (113) zamiast 7-(O-metoksymetylo)-13-(N-Kbzo-β-fenyloizostrylo)-A12 3-zobakkatyny III (64) uzyskuje się 7-(O-metylo)-13-(β-fenyloizostrylo)-Δi2 -tzobakkatynę III (114).

Przykład 128. Wytwarzanie 7-(O-metylo)-13-('N-Boc-β-fenyloizoserylo)-Δl²'ll-zobakkatyny III (115).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metoksynlerylo)-13-(N-Boc-β-fenyloizostrylohΔi2i³-tzobjkkaryny III (66) w przykładzie 66, lecz wychodząc z 7-tΌ-mttylo)-l3-(β-fenyloizottrylo)-Δi2l³-zobakkatyny III (114) zamiast 7-(O-metoksymttylo)-13-(β-fenyloizottrylo)-Δ1 ^-zobakkatyny III (65) uzyskuje się 7-(O-metylo)-13-(N-Boc-e-fenyloizoserylo)-A‘²’¹ -zobakkatynę III (115).

Przykład 129. Wytwarzanie 7-(O-metylo)-13-tN--t-butyloaminokίarbonylo)-β--fenyloizottryk)bΔl2’i³bzobakkatyny III (73).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metoksymetylo)-i3-[N---bbUyloajminokjrb bonylo]-β-fenyloizoserylo)-Δl²Ίl-tzobakkatyny III (67) w przykładzie 67, lecz wychodząc z 7-(O-mttylo)-13-(β-fenyloizostryk))-Δi2i3-tzobakkaryny III (114) zamiast 7-(O-metoksymetylo)-13-( β-fenyloizottrylo)-Δi²’i3bzobakkatyny Π (65) uzyskuje się 7-(O-metylo)-13-[N--ttbulyloaminokarbonyloj-Boc-e-fenyloizoseryloj-AU’ 1-zobakkatynę ΠΙ (73).

Przykład 130. Wytwarzanie 10-dezacetylo-7-(O-metoksymetylo)-Δi²'i3—zobjkkatyny III (116).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-metoksymttylo)-Δ^l ’ -tzobjkkatyno !Π-13-:8ϋτι kwasu (4S,5R)-N-Kbzo-2--2,4-bimetoksyenylo)b4-benylo-b-bksazoIidynok^arb^ksylowego (75a,b) w przykładzie 77, lecz wychodząc z 10-dezacetylo-bjakkatyny III (94) zamiast Δi2i3—zobakkatyno ΠΙ-13-esŁrra kwasu (4S,5R--^-Kbzo-2-(2,4biimetoksyftnjΊo--4-fenykI-5b)ksazoIidynokjrix)ksylowego (74a,b) uzyskuje się 10-thztacttylo-7-(O-metoksymttylo)-Δl² -tzobakkatynę III (116).

Przykład 131. Wytwarzanie 7-(ό-metoksymttylo)-Λi²Ί3-tzobakkatyny III (99).

Sposobem opisanym dla wytwarzania 7-(O-trifuoromttanosulfonj4o)-bakkatyny III (83) w przykładzie 88, lecz wychodząc z 10bez£κceylo-b-b>mttoksymetyk)hΔl²’3bzobα<katyny III (116)

187 409 zamiast 10Beeajeiylco0-itrifurrrmetanrtulfrnylo-Uakkatyny' III (82) uzyskuje się ,bO^rnetoksymetylr)l·Δl²Ί-izobίjkkatynę III (99).

Przykład 132. Wytwarzanie 10-dezaeetyio-0-(O-metylo--tometyir)-Δ¹²t4_-zoUakkatyny III (11,).

SposoUem opisanym dla wytwarzania 0-(O-meiylotirmetyio)-Δ ’ -ZObakkatyno UI-B-Jstru kwasu (4S,5R)-N-(t-butyiraLΠlinoka]Ur1yylo)-2-(2,4-diπetrktyfenylo--4ifenyio-δ-iksćnrolidynokarUoktylowego (-Βώ) w przykładzie 73, lecz wychodząc z 10-dezaeetyir-Δll’4-bία<katyny IH (94) zamiast Δ¹'²’l³-ii^ol^^^ikatynr ΙΙΙ-13-estru kwasu (4S,δR)-N-(t-butylcaminokaUoDnylo)-2-(9,4^Πmetoktyfenylo)-4-fenγlo-5-oOsazoridiylokarboksylrwego (33atU), uzyskuje się 10-dezαeetylo-O-(O-metylotiome(yio)-Δl8’4-izobakkatynę III (11,).

Przykład 133. Wytwarzanie 0-(O-iπetylotirmetyio)-Δl2’4-izobakka(yny III (103).

Sposo^m opisanym dla wytwarzania 7-(O--rifuorometanosulfonylo)-Uakkatyny III (83) w przykładzie 88, lecz wychodząc z 10-lezacetylo-0-(O-metylotiometylo)-Δl94--zoUjkkatyny III (117) zamiast 10-de;racetykr-7--(riuoromeianosulfrnyl<r-b^a:katyny III (82) uzyskuje się ,-(O-metylotirmetylo)-Δl94-iizrUjLkkatynę III (103).

Przykład 134. Wytwarzanie 0-(O-metyio)-Δl²Ί3-izoUakkatyny III (111).

Spodem opisanym dla wytwarzania 7-(O-meiylo)-13-iN-(t-butylorminokarbonyio)-β-fenyloizrtenylo)-Δ¹ l’l3-ii^oUαkkαtyny III (73) w przykładzie 75, lecz wychodząc z O-(0-metylotiometyir)-Δ'^1zt-izobakkatyny lii (103) zamiast 7-(O-netyyotiometylo--· 13-[N-f-butyloaminokjnUrnylo)-β-fenylolzrtenylo]-Δl2’4-i_ZoUakka(yny III (,,) uzyskuje się 7-(O-metyk))^¹²t¹3--iz)bakkatynę III (111).

Przykład 135.

Część A.

Do kolUy okrągłodennej wprowadza się kwas oktazolinowy (,,Ό g, 9,73 milimoli) i zawiesza go w toluenie (20 ml). W temperaturze pokojowej dodaje się ^-dicykloheksylokarbodiimid (9’0 mg, 4,’, milimoli) i miesza w czasie 20 minut. Dodaje się 7-2-(3-mei(yobutylo)dimetylo-sililrksyUakkatynę lii (1,0 g, 1,40 milimoli) w toluenie (15 ml) i następnie katalityczną ilość 4-pirolidyno-pirydyny. Całość miesza się w temperaturze pokojowej za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza koniec reakcji. Dodaje się 20% roztwór wodorowęglanu sodu (50 ml) i miesza w temperaturze pokojowej w czasie 2 godzin. Mieszaninę reakcyyną sączy się w celu usunięcia DCU i rozdzielenia faz. Wodną warstwę ekstrahuje się eterem metylowo-t-butylowym (3, ml). Połączone warstwy organiczne przemywa się ,0% roztworem wodorowęglanu sodu (,0 ml), solanką (50 ml), oraz suszy nad siarczanem sodu. Oddestylrwuje się rozpuszczalnik i uzyskuje ciało stałe. Produkt ten oczyszcza się za pomocą chromatografii kolumnowej przy użyciu cykloheksanu i octanu etylu 3:1 w celu uzyskania estru 118 w postaci ciała stałego o Uanwie Uiałej.

Część B.

Ester (1,16 g, 1,2 milimoli) wprowadza się do kolUy okrągłodennej i rozpuszcza w metanolu (11 ml). Dodaje się 1 normalny kwas solny (1,25 ml, 1(2, milimoli) w temperaturze pokojowej, po czym mieszaninę ogrzewa do wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 2 godzin. Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się, że reakcja zaszła do końca. Mieszaninę reakcyyną ozięUia się do temperatury pokojowej, dodaje wodny roztwór wodorowęglanu sodu (53, mg/10 ml wody). Całość miesza się w temperaturze pokojowej w czasie godzin. Oddestylowaje się me(anri pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość ekstrahuje octanem etylu (dwukrotnie po 25 ml). Warstwę organiczną suszy się nad siarczanem sodu i odΠestylrwuje rozpuszczalnik do uzyskania ciała stałego. Za pomocą chromatograf! cienkowarstwowej stwierdza się, że otrzymane ciało stałe zawiera mieszaninę soli O-benzoilowej i taksol. Ciała stałe rozpuszcza się w niewielkiej ilości octanu etylu i dodaje 2 krople trietylraminy. Całość pozostawia się w czasie nocy. W czasie 16 godzin następuje całkowita wymiana i surowe ciało stałe oczyszcza się za pomocą chromatografii kolumnowej, przy użyciu mieszaniny octanu etylu i cykloheksanów w stosunku 1,5:1 i uzyskuje (α^Β.

Przykład 136.

187 409

Powtarzając ogólny sposób postępowania przedstawiony w przykładzie 136 lecz stosując 7-2-(3-metylobutylo)dimetylosililoksy)-A^ft’¹³-izobal(katynę ΙΠ zamiast 7-2-(3-metylobutylo)dimetyIosililoksybakkatyny III, uzyskuje się A^l2,l3-izotaksol.

Przykład 137. Wytwarzanie 7-[0-2-(3-metyłobutylo)dimetylosililo]-taksolu (119).

Roztwór 1,02 g produktu uzyskanego sposobem przedstawionym w przykładzie 136, w części A (związek 118) w 12 ml kwasu octowego i 1,5 ml wody ogrzewa się w temperaturze 80°C w czasie jednej godziny. Roztwór oziębia się i produkt izoluje za pomocą chromatografii po wyizolowaniu octanem etylu i uzyskuje 680 mg związku 119.

Preparatyka A. 2'-{[(2,2,2-trichloroetylo)oksy]karbonylo}-A^l2,13-izotaksol wytwarza się sposobem opisanym dla preparatyki 2'-{[(2,2,2-trichloroetylo)oksy]karbonylo}taksolu {Magri N.F.; Kingston, D.G.I. J.Org.Chem. 1986, 51, 797}.

Preparatyka B. 7-metanosulfonian 2'-{{(2,2,2-trichloroetylo)oksy]karbonylo}-A¹²’^l3-izotaksolu.

Chlorek kwasu metanosulfonowego (1,2 równoważnika) wkrapla się do roztworu 2'- {{(2,2,2-trichloroetylo)oksy]karbonylo}-A¹²’¹³-izotaksolu (1 równoważnik) i pirydyny (5 równoważników) w chlorku metylenu, mieszanego w temperaturze łaźni lodowej. Mieszaninę reakcyjną pozostawia się do ogrzania i mieszanie kontynuuje dotąd, aż za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdzi się, że reakcja zaszła całkowicie. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się wodę o temperaturze 0°C i ekstrahuje chlorkiem metylenu. Ekstrakty kolejno przemywa się rozcieńczonym kwasem solnym, rozcieńczonym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu, wodą, po czym suszy, sączy i po oddestylowaniu rozpuszczalnika uzyskuje surowy produkt reakcji. Po chromatografii surowego produktu na żelu krzemionkowym uzyskuje się czysty związek tytułowy.

Preparatyka C. 2'-{ {(2,2,2-trichloroetylo)oksy]karbonylo}-7-dezoksy-7a-chloro-A¹²’¹³-izotaksolu.

Roztwór 7-metanosulfonian 2'-{ {(2,2,2-trichloroetylo)oksy]karbonylo}-A¹²’¹³-izotaksolu (1 równoważnik) w Ν,Ν-dimetyloformamidzie (DMF) miesza się z chlorkiem potasowym (10 równoważników). Dodaje się katalizator przeniesienia fazowego i mieszaninę reakcyjną ogrzewa w celu zwiększenia szybkości reakcji. Przebieg reakcji bada się ża pomocą chromatografii cienkowarstwowej. Do mieszaniny reakcyjnej dodaje się wody i ekstrahuje chlorkiem metylenu. Organiczne ekstrakty suszy się, sączy, oddestylowuje rozpuszczalnik, zaś surowy produkt reakcji poddaje się chromatografii na żelu krzemionkowym i uzyskuie czysty związek tytułowy.

Preparatyka D. Wytwarzanie 7-dezoksy-7a-chloro-A¹² -izotaksolu.

Roztwór 2'- {{(2,2,2-trichloroetylo)oksy] karbonylo} -7-dezoksy-7a-chloro-A¹²’¹³-izotaksolu w mieszaninie 9:1 metanolu i kwasu octowego miesza się z aktywowanym cynkiem metalicznym w temperaturze pokojowej. Po upływie 90 minut odsącza się cynk i oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszcza się w chlorku metylenu i otrzymany roztwór przemywa 0,1 normalnym kwasem solnym, 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu i wodą. Wodne warstwy przemywa się chlorkiem metylenu, organiczne ekstrakty łączy, suszy nad siarczanem sodu, sączy i oddestylowuje rozpuszczalnik. Pozostałość oczyszcza się za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym i uzyskuje produkt w postaci ciała stałego.

Preparatyka E. 7-dezoksy-7p-chloro-A^l2,13-izotaksol.

Powtarzając sposób postępowania opisany w przykładach A, B, C, D i E, lecz wychodząc z 2'-{{(2,2,2-trichloroetylo)oksy]karbonylo}-7-epi-A^12,13-izotaksolu wytwarza się związek tytułowy.

Związki o wzorze xii, w którym R⁶ oznacza atom wodoru, R⁸ oznacza grupę metylową oraz R⁷ oznacza atom chloru, bromu lub jodu można wytwarzać za pomocą reakcji odpowiednio podstawionego prekursora (np. o wzorze, I w którym R¹ oznacza grupę o wzorze -CóHs; R²oznacza grupę o wzorze -NHCfOjCćHs; R³ oznacza atom wodoru, R⁴ oznacza grupę OTROC; R⁵ oznacza atom wodoru; R³⁰ oznacza grupę o wzorze -OCOCH3; oraz X⁷ oznacza grupę hydroksylową) ze związkami o wzorach (CóH5)3P/X₂; (CóHs) 3P/CX4; lub (CóHsObP/OG) sposobami, których liczne przykłady wraz z warunkami doświadczeń opisał B.R. Castro w Organie Reactions, 1983, 29, strony 1-162.

187 409

Pochodne 7-dezokay-7-chlkrkwce-Δl²'ll-izotaSsoli w których grupa 2'-hydroksylkwa została /estryfikowana, uzyskuje się bezpośrednio z pożądanego 7-dezoksy-7-bhlorowck-Δl²ΊrbzotHksolU) za pomocą metod opisanych przez A.E. Mathew i jego współpracowników, J. Med

Chem. 1992, 35, 145; oraz w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki numery

4.960.790; 4.942.184 oraz 5.059699.

Przykład 138. Wytwarzanie emulsji zawierającej N-debenzofio-N-(tbutylkaminokarbonylot-7~dezoksy-7β,8β-metano-12,13-izotaksol ( związek 36).

14,5 mg N-debenzoilo-N-(t-butyloaminoSartk>nylo--7-dezkksy-7β,8β-metank-12,13-izotaksolu ( związek 36) waży się i dodaje do 0,5 g wody i miesza za pomocą ultradźwięków. Dodaje się 0,5 g oleju (Miglyol 810) i miesza w czasie 4 godzin. Do mieszaniny oleju z lekiem dodaje się równą fazie wodnej, objętość fosfolipidu (lecytyna z jaja) i gliceryny w celu uzyskania 20% emulsji olejowej, zawierającej 12,5 mg/g fosfolipidu, 22,5 mg/g gliceryny i 6 mg/g leku. Mieszaninę wstępnie homogenizuje się za pomocą ultradźwięków, po czym poddaje końcowej emulgacji za pomocą EmulsjiFM B3. Otrzymuje się fizycznie trwałą emylsję, o średniej wielkości cząstki 240 nm (mierzonej metodą rozpraszania światła).

Przykład 139. Wytwarzanie emulsji N-debenzkilo-N-{t-butyloaminokjr-l:k>nylot-7-dezkksy-Δ6)-1^,23biZ(^tla^s^^lu ( związek 38).

mg N-debenzkilo-N-(t-butylkaminokjrrbonylo--)-dezokaj-Δ⁶:)-22,lr-izotaksolu (związek 38) waży się i dodaje do 1 g wody i miesza za pomocą ultradźwięków. Dodaje się 4 g oleju (Miglyol 810) i miesza w czasie 36 godzin. Mieszaninę olej/woda/lek poddaje się wirowaniu i usuwa fazę olejową, oznacza i rozdziela na trzy próbki, które następnie rozcieńcza sśę olejem do uzyskania roztworów 3,4,6,9 i 13,8 mg leku w g oleju. Wodną fazę zawierającą fosfolipid (lecytynę z jaja) i glicerynę dodaje się do mieszaniny oleju z lekiem, w celu uzyskania 20% emulsji olejowej, zawierającej 12,5 mg/g fosfolipidu, 22,5 mg/g gliceryny i odpowiednio 0,7, 1,4 lub 2,8 mg/g leku. Mieszaninę wstępnie homogenizuje się za pomocą ultradźwięków, po czym poddaje końcowej emulgacji za pomocą EmulsiFlex -3. Otrzymuje się fizycznie trwałą emylsję, o średniej wielkości cząstki 200-215 nm (mierzonej metodą rozpraszania światła).

' in 11

Sposoby wytwarzania 7-eteeów Δ ’ -izotakaolu.

Preparatyka 1: wytwarzanie 7-(O-metylk)-Δl2:ll-izob;j<katynk 111-13-kwasu (4S,5R--N-Boc-2--2,4--dneto0ssyenyjo)-ł-bfenlckb-oklsazo0dynoksarxk«ίyjowegk.

Wodorek sodu (55% zawiesina w oleju mineralnym, 43 mg, 1 milimol) przemywa się trzykrotnie, za pomocą dekantacji, bezwodnym n-heksanem. Roztwór Δl2Ίl-izobakkatyno Ifi-13-estru kwasu (4S,5R--N-Boc-2--2,4-bimetok.syfenylo)t4-bfeylo-b-b0saaolidynoSarbkksy lowego (10a, 1 milimol) w bezwodnym dimetyloformamidzie (6 ml) dodaje się w temperaturze 0°C i całość miesza w temperaturze pokojowej w czasie 30 minut. Następnie otrzymaną mieszaninę poddaje się działaniu jodku metylu (82 mikrolitry, 1,3 milimoli) i miesza w czasie dodatkowych 60 minut. Reakcję przerywa się za pomocą dodania 5% wodnego roztworu chlorku amonowego i ekstrahuje eterem. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem magnezowym, rozpuszczalnik oddestylowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, zaś pozostałość oczyszcza za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym uzyskując 7-(O-metylo)-Δl²Ίr-izobakkatynk In-13rcster kwasu (4S,-R--^i-Boc-2-(2,4-dίmetokayfenylot-4-fenylo-5-okaazolidynokarboksylowego.

Patrz: Banfi, L.; Bemardi, A.; Gennari, C.; Scklaatico, C. J. Org. Chem. 1984, 49, 3784.

Preparatyka 2: Wytwarzanie 7-(O-metylo)-Δl2:l3-izobakkatyno 111-13-65073 kwasu (4S,5R--N-Boc-2--2,4-dimetoksyfenylo>-4-bfeylo-b-bksazoliddyokarboksylkwego.

Δl2Ίr-izobakkatyno ΠI-lr-ester kwasu (4S,5R--N-Boc-2-(2,4-dimeIokayeenylo-l-feenylo-5kSaazklidynkSarbkSsylkwegk (10a, 1 milimkli), jodek metylu (1,2 milimoli), jzIeroflukrkboran srebra (1,2 ,ϊΙϊ,^ϊ) i węglan srebra (2 milimole) dodaje się do acetonitrylu (5 ml) i całość miesza w temperaturze pokojowej w czasie 48 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się octanem etylu (20 ml) i sączy. Przesącz ekstrahuje się wodą, 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu i suszy nad siarczanem magnezowym, po czym oddestylowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszcza się za pomocą chromatografii na żelu

187 409 krzemionkowym i uzyskuje 7-(O-metylo)- A^^J3-iizobakkatyno III-13-ester kwasu (4S,5R--N-Boc----2,4--imetoksyyfnylo)---ffnnlo---oksazo)iddyokaaboksylowcga.

Patrz: Bhafia, S.K.; Hajdu, J. Tetrahedron Lett 1987, 28, 271.

Preparatyka 3: Wytwarzanie 7-(O-metylo)^1^2,1³-izobakkatyno IIl-13-estru kwasu (4S,5R)-^l-Bac-2-(2,4--imetoksyfenylo)-4-ffnylo-5--asazo)idynokarboktylowego.

Δl2l³-izobakkaryno III-13-ester kwasu (4S,5R--N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfcny)o--44enylo-5--asazz)idynokarboksyk)wcgo (10a, 1 milimol), 2,6-di-t-butytopirydynę (2,3 milimoli) i cyjanek miedzi (5,8 mg, 0,023 milimoli) rozpuszcza się w chlorku metylenu (4,5 ml) i roztwór poddaje działaniu t^fluorom^^i^i^i^l^^in^ani metylu (0,24 ml, 2,2 milimoli). Roztwór ogrzewa się w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną w czasie 50 godzin i następnie dodaje do niego metanol (0,2 ml). Z mieszaniny reakcyjnej oddestylowuje się rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość oczyszcza za pomocą chromatografu na żelu krzemionkowym otrzymując 7-(O-mctylo)-Δl²Ί³-łzabakkatyna III-13^ster kwasu (4S,5R)-N-Boc-2--2,4--imeto0ssyenylo)-4-fenylo-5--asazo)id}ylokίnboksylowcgo.

Patrz: J. Carbohyd. Chem. 1986, 5, 115.

Odblokowanie eterów metylowych.

Preparatyka 4: Wytwarzanie 7-(O-mctyla)-13-(N-Boc-β-fenylaiZo»seiylo^Δl2·l³-izabjkkaW ω ⁽⁴¹⁾.

7-(O-metylo)^ ’ ,-izobakkatyno Ill-^-ester kwasu (4S,5R--N-Boc-2-(2,4-dimetoksyfenylo)-4-fenyl^θ-5--asazo)idynokarboksyk)wcga (1 milimol) miesza się w temperaturze pokojowej, w atmosferze azotu, w mieszaninie (80-20) kwasu octowego i wody (4 ml). Za pomocą chromatografii cienkowarstwowej stwierdza się zakończenie reakcji po czasie 24 godzin. Mieszaninę reakcyyną poddaje się liofilizacji, zaś surowy produkt oczyszcza za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym i uzyskuje 7-(O-metyla)-13-^N:-Boc-β-fenyloizosetylo)-Δ,² -izobakkatynę III.

Synteza eteru allilowego.

Preparatyka 5: Wytwarzanie 7-(O-ajlilo)-Δl²Ί³-izobakkaryno III-I 3-estru kwasu (4S,5Rj-N-Boc----2,4-dimetoasyfenylo)---ffnylo-5-oksESjo)idyyok^aboksylowega.

Roztwór Δl²Ί3-izobakkatyna IH-13-estru kwasu (4S,5R)-N~Boc-2-(2,4-dimetaksy-feny)o--4-fenylo-5--asszz)idJylok^aboksylowego (10a, 1 milimol) w chlorku metylenu poddaje się działaniu allilowego estru kwasu tiichk)ro~acetrmidawcga (2 milimole) i kwasu rrifhloiametanasulfonowego (25 mikrolitrów), mieszając w czasie 48 godzin w temperaturze pokojowej. Mieszaninę reakcyjną sączy się i przesącz przemywa 5% wodnym roztworem wodorowęglanu sodu. Następnie organiczną warstwę suszy się nad siarczanem magnezu i rozpuszczalnik oddestylowuje pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszcza się za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym i uzyskuje 7-(O-ajlila)-Δl²Ί³-izobakkatyna III-13-ester kwasu (4S,5R)-N-Boc-2--2,4--imetoksyfenyla)-4-ffnylo-5--asazz)idynokarboksylawcgo.

Patrz: Wessel H.-P.; tyerson, T.; Bundle, D.R. J. Chem. Soc. Perkin Trans. I 1985,2247.

Preparatyka 6: Wytwarzanie 7-(O--jllila)-Δl²Ί³-izobαk<atyna III-n-eslTu kwasu (4S,5R--N-Boc-2--2,4--imetoakyyenylo)—-fenylo-5,)ks£szolidynok^tfix)ksylowcga.

Wodorek sodu (55% zawiesina w oleju mineralnym, 43 mg, 1 milimol) przemywa się trzykrotnie, za pomocą dekantacji, bezwodnym n-heksanem. Roztwór Δl²Ί3-izobakkatyno III-13-estru kwasu (4S,5R—N-Bar-2--2,4—imetoksyfenyla)-^:l·-fenylco5-oksazz)idyno)kjrbk!tylowego (Da, 1 milimol) w bezwodnym dimetyloformamidzie (6 ml) dodaje się w temperaturze 0°C i całość miesza w temperaturze pokojowej w czasie 30 minut. Następnie otrzymaną mieszaninę poddaje się działaniu bromku allilu (1,3 milimoli) i miesza w czasie dodatkowych 60 minut. Reakcje przerywa się za pomocą dodania 5% wodnego roztworu chlorku amonowego i ekstrahuje eterem. Organiczną warstwę suszy się nad siarczanem magnezowym, rozpuszczalnik oddestytowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, zaś pozostałość oczyszcza za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym uzyskując 7-(0-ajlila)-Δl²’:³-izobakkatyno III-13-ester kwasu (4S,5R--N-Boc-22-2,4--imetoasyffnylo)---fenylo-5-oksazohddnokaaboksylowego.

Patrz: Klooste^an M.; de Nij s M.P.; van Boom J.H., J. Carbohyd. Chem. 1986, 5, 2247.

Preparatyka 7: Wytwarzanie 7-(O-allllo)-Δl²Ί^,-izobakkatyna m-13-estru kwasu (4S,5R--N-Boc----2,4--imetoas)yenylo)-4-ffnylo-5-oksazo)idyyok^a·boksylowego

187 409

W atmosferze argonu, tris(dibenzylidynkajeton)di-pajlad (0,025 milimoli) i 2,4-bia(bifenylkfksfmk)butan (0,1 milimol) dodaje się do tetrahydrofuranu (2 ml). Roztwór ten poddaje się działaniu Δ^ r-i_Zobakkatyno 111-13^1.03 kwasu (4S,5R.--N-Boc-2-(2,4-dimetkksyfenyk)--4-fenylo-b-bOsazolidynokarboksylowegk (10a, 1 milimol) i węglanu allilowoetylowegk w tetrahydrofuranie (2 ml). Całość miesza się w temperaturze 65°C w czasie 4 godzin i rozpuszczalnik oddestylowuje pod zmniejszonym ciśnieniem. Pkzkatałkść oczyszcza się za pomocą chromatografii na żelu krzemionkowym i uzyskuje 7-(O-allilo)-Δl²Ί2-izobakkatyno III-I 3-ester kwasu (4S,5R--^-Bkc-2--2,4-bimetoksyfenylk>-4-bfnyjo-b--0sazokdyjloksjrb>ksyjowego.

Patrz: Lakhmiri R.; Lhoste P.' Sinou D., Tetrahedron Lett. 1989, 30, 4669.

Odblokowanie 7-(O-ajlilo)bΔl2:lr-izobaSkatyno ΠΙ-Β^Ιτυ. kwasu (4S,5R--N-Bob-2-(2)4biimetoksyfenylo)-4-fenylo-5ro0sszolidynokarbokaylkwego.

Ochronione allilowe etery można odblokowywać do 7-(O-ajlilo)-2r-(N-Bkc-β-fenylkizoserylk)-Δl2ll-iizkbaSkatyny III sposobem identycznym jaki opisano dla odblokowania 7-(O-metylo)-13bNB(kj-b-bfenjoizoaerylo)-Δl2lr-izobakkatyny III opisanego w przykładzie 4.

Takso] i inne wyjściowe analogi taksolu są związkami znanymi i można je łatwo uzyskać znanymi metodami. Patrz: The Chemistry of TaKol, Pharmac. Ther., Vol. 52, strony 1-34, ^991, jak również: opisy patentowe Sanów Zjednoczonych Ameryki numery 4.814.470, 4.857.6-3) 4.942.184, 4.924.011, 4.924,012, 4.960.790, 5.015.744, 5.059.699, 5.136.060, 5.257.049) 4.876.399, 5.227.400, 5.254.580 jak również publikacja PCT numer WO 92/09589, europejskie zgłoszenie patentowe numer 90305845.1 (publikacja numer A2 0 400 971), 89400935.6 (publikacja numer Al 0 366 841), oraz 90402333.0 (publikacja numer 0 414 610 Al), 87401669.4 (Al 0 253 739), 92308608.6 (Al 0 534 708), 92308609.4 (Al 534 709), oraz publikacja PCT numer WO 91/17977, WO 91/17976, WO 91/13066, WO 91/13053; w których wszystkie włącza się do niniejszego opisu jako odnośniki.

Związki według wynalazku można formować w preparaty farmaceutyczne w postaci takiej w jakiej je otrzymano lub przekształcać je w postać soli dopuszczonych do stosowania w farmacji, zwłaszcza w postaci nietoksycznych soli addycyjnych, dopuszczonych do stosowania w farmacji lub dopuszczonych do stosowania soli zasadowych. Takie sole wytwarza się ze związków według niniejszego wynalazku, które zawierają grupy kwasowe lub zasadowe, przy wykorzystaniu konwencjonalnych metod chemicznych.

Zwykle, sole takie wytwarza się w reakcji wolnej zasady lub kwasu ze ^^i^^lWome^i^^i^ą ilością lub z nadmiarem wytwarzającego pożądaną sól, nieorganicznego lub organicznego kwasu w odpowiednim rozpuszczalniku lub w różnych kombinacjach rozpuszczalników. Na przykład, wolną zasadę można rozpuszczać w wodnym roztworze odpowiedniego kwasu i sól odzyskiwać standardowymi sposobami, na przykład, za pomocą oddestylowania rozpuszczalnika. Sposobem alternatywnym, wolną zasadę rozpuszcza się w organicznym rozpuszczalniku, takim jak, niższy alkankilkwy, eter, alkilowy ester lub w ich mieszaninie, na przykład, w metanolu, etanolu, eterze, octanie etylu, w mieszaninie eteru i octanu etylu bp., po czym poddaje się działaniu odpowiedniego kwasu w celu utworzenia odpowiedniej soli. Sól izoluje się standardowymi sposobami , na przykład, za pomocą przesączania w przypadku samorzutnego wydzielania soli z roztworu lub za pomocą dodawania rozpuszczalnika, w którym sól nie jest rozpuszczalna i wydzielania jej z roztworu.

Pochodne taksolu według wynalazku można stosować do zwalczania nowotworów, ze względu na ich cytktkksyczne, przeciwnowotworowe działanie. Ponadto pochodne taksolu według niniejszego wynalazku można stosować do zwalczania zapalenia stawów, zwłaszcza reumatycznego zapalenia stawów, patrz Arthritis & Rheumatiam) 3’, 839, 1994 oraz Nature, 368, 757 (1994), które to pozycje włącza się do niniejszego opisu jako odnośniki. Ponadto pochodne taksulu według niniejszego wynalazku mogą być użyteczne w zapobieganiu blokowania tętnic przez angioplasty.

Nowe związki można podawać w postaci tabletek, pigułek, mieszanin proszkowych, kapsułek, preparatów do iniekcji, roztworów, czopków, emulsji, zawiesin, dodatków do żywności i innych odpowiednich postaci. Farmaceutyczne preparaty, zwykle zawierają związek w mieszaninie z nietoksycznym farmaceutycznym organicznym nośnikiem lub z nietoksycznym farmaceutycznym nieorganicznym nośnikiem, zwykle około 0,01 mg do 2500 mg lub

187 409 więcej w jednostce dawkowania, korzystnie 50-500 mg. Typowymi, dopuszczonymi do stosowania w farmacji nośnikami są, na przykład, mannito^ mocznik, dekstrany, laktoza, ziemniaczana lub kukurydziana skrobia, stearynian magnezu, talk, oleje roślinne, glikole polialkitanowe, etyloceluloza, pkli(winylkpirkliyky), węglan wapnia, kleiyiαy etylu, mirystynian izopropylu, benzoesan benzylu, węglan sodu, żelatyna, węglan potasu, kwas krzemowy, i inne konwencjonalne, dopuszczone do stosowania nośniki. Preparaty farmaceutyczne mogą zawierać również nietoksyczne substancje pomocnicze, takie jak, czynniki emulgujące, ochraniające, zwilżające i tym podobne, na przykład, mknolαuryyiay sorbitanu, klciniαy trictankloamiyy, moyostcaryyian pklikksyetylcyowy, tripalmityyiay gliceryny, sulekbursztyniay dioktylosodowy i tym podobne.

Przykładowy, typowy sposób wytwarzania tabletek zawierających aktywne czynniki obejmuje w pierwszej kolejności zmieszanie czynnika z nietoksycznym środkiem wiążącym, takim jak, żelatyna, klej akacjowy, etyloceluloza lub tym podobne. Mieszanie przeprowadza się odpowiednio w standardowym ν'-mieszalniku, zwykle w warunkach bezwodnych. Następnie, uzyskaną mieszaninę przeprowadza się proez konwencjonalną tabletkarkę i przygotowuje tabletki. Świeżo przygotowane tabletki można powlekać lub można pozostawić niepowleczone. Przykładami odpowiednich powłok są nietoksyczne powłoki, obejmujące szelak, metylocelulozę, wosk kjryaubkwy. kopolimery styrenu z kwasem maleinowym i tym podobne. W celu podawania doustnie, wytłacza się tabletki zawierające 0,01 mg, 5 mg, 25 mg, 50 mg, 500 mg itp., do 2500 mg zgodnie z niniejszym wynalazkiem i zgodnie o technikami wytwarzania znanymi z Remington^ Pharmaceutical Science, Chapter 39, Mack Publishing Co., 1965.

W celu utworzenia tabletek, zwykle aktywny związek, skrobię kukurydzianą, laktozę, fosforan ^wapnia i węglan wapnia miesza się do uzyskania jednorodnej mieszaniny przy zachowaniu bezwodnych warunków w konwencjonalnym V-mieszalniku. Następnie przygotowuje się 10% pastę kukurydzianą, którą miesza się dokładnie z uprzednio przygotowaną mieszaniną, ^w celu uzyskania jednorodnej mieszaniny. Mieszaninę przeprowadza się proez standardowe sita, susoy w bezwodnej atmosferze i miele razem oe stearynianem wapniowym, po czym prasuje w tabletki i jeśli jest to pożądane powleka. Inne tabletki zawierające 10, 50, 100, 150 mg itp. przygotowuje się w podobny sposób. Poniższy preparat I, stanowi przykład sposobu wytwarzania tabletek zawierających związek według yiniejsoegk wynalazku.

Preparat I.

Składniki: Na tabletkę, mg

Związek aktywny 50,0

Skrobia kukurydziana 15,0

Pasta ze skrobii kukurydzianej 4,5

W ęglan wapnia 1^,0

Laktoza 67,0

Stearynian wapnia 2,0

Fosforan diwapnia 50,0

W celu wytwarzania kapsułek zawierających 10 mg do 2500 mg, przeznaczonych do podawania doustnie, przygotowuje się mieszaninę związku aktywnego z nietoksycznym nośnikiem i zamyka mieszaninę w polimerowej osłonce, zwykle żelatynowej lub podobnej. Zgodnie z praktyką, kapsułki mogą być w postaci miękkiej, uzyskane poprzez zamknięcie związku w wewnętrznej dyspersi w jadalnym, zgodnym nośniku lub w postaci twardej, zawierające nowe związki zmieszane z nietoksycznym ciałem stałym, takim jak, talk, stearynian wapnia, węglan wapnia lub podobne. Kapsułki zawierają 25 mg, 75 mg, 125 mg i podobnie, nowy związek sam lub w mieszaninach z dwoma lub większą ilością nowych związków, wytwarzanych, na przykład, sposobem następującym:

187 409

Preparat II.

Składniki:	Na kapsułkę, mg
Związek aktywny	550,0
Węglan wapnia	110,0
Laktoza, uSp	200,0
SkroUia	113,0
Stearynian magnezu	4,5

Powyższe składniki miesza się łącznie w standardowym mieszalniku i następnie wypełnia nimi dostępne w handlu kapsułki. Jeśli aktywny składnik stosuje się w wyższych stężeniach, to odpowiednio zmniejsza się ilość laktozy. Związki według niniejszego wynalazku można również liofilizować i jeśli jest to pożądane łączyć z innymi dodatkami dopuszczonymi do stosowania w farmacji, w celu uzyskania preparatów odpowiednich do podawania pozajelitowo, iniekcyjnie. Dla takiego podawania, preparaty można przygotowywać w wodzie (zwykłej luU w solance) luU w mieszaninie wody i organicznego rozpuszczalnika, takiego jak, glikol propylenowy, etanol i tym podoUne.

Dawki do podawania, to znaczy, dawka pojedyncza, dawka wielokrotna i dawka dzienna, oczywiście zależą, od rodzaju zastosowanego związku według wynalazku, jego mocy działania, wyUnanej drogi podawania, stopnia zaawansowania choroUy oraz stanu pacjenta. Podawane dawki nie są ściśle zdefiniowane, lecz zwykle określa się je jako ilość skuteczną luU molowy równoważnik fj^aceutycznie skutecznej postaci wytwarzanej z fonmy dawkowania, poprzez metjUrliezne uwalnianie aktywnego leku, w celu osiągnięcia pożądanego wyniku farmakologicznego luU fizjologicznego.

Zwykle związki według wynalazku można podawać w dożylnych iniekcjach, w dawkach 1-500 mg dla jednego pacjenta w czasie kuracji przeciwnowotwrrowejt korzystnie w dawkach 20-200 mg, przy czym dokładne dawkowanie zależy od wagi, wieku i kondycji pacjenta. Przykładem odpowiedniego iniekcyjnego zastosowania jest podanie roztworu związku według wynalazku w mieszaninie alkoholu poiisrrUrwego i odwodnionego alkoholu (np., 1:1), rozcieńczonego 5% roztworem dekstrozy w wodzie przed infuzją luU iniekcją.

Zwykle związki według wynalazku można podawać doustnie w dawkach 1-500 mg dla pacjenta w czasie kuracji przeeiwnrwotworowej, korzystnie w dawkach 20-600 mg, przy czym dokładne dawkowanie zależy od wieku, wagi i kondycji pacjenta.

Związki według wynalazku są użyteczne przeciwko tym samym nowrtwrnom, przeciwko którym aktywność wykazuje taksol, w tym przeciwko ludzkiemu nowotworowi jajników, rakowi piersi, czerniakowi złośliwemu, rakowi płuc, rakom przewodu pokarmowego, rakom oknężnicy, nakom głowy i szyi oraz Uiałaczce. Patrz, np.; przegląd na temat klinicznej fanma^Ι^ϊϊ taksolu wykonali Enick K. Rowinsky i Ross C. Duchower, The Clinical ΡΙοππο^togy and Use of AntimierotuUuie Agenta in Cancer Chemotherapeutiet, Pharmac. Ther., Vol. 52, strony 35-84, TUL Przegląd klinicznych i pnz.eΠklinieznyeh Uadań przedstawili Wiliam J. Slichenmyer and Daniel D. Von Hoff, Taxol: A New and Effeetive Anticancer Drug, Ant-Caneer Drugs,Vol. 2 strony 519-^130, 1991.

Biologiczną aktywność związków 0-dezoksy-77,Sβ-mπtanoizotaktolu według wynalazku potwierdzono znanymi sposobami. Na przykład, porównanie eytotoksycznrśei związku 17 z cytotoktycznością (α^Βη na hodowli komórek rakowych Nauczki myszy L1210 wykazało, że IC90 (stężenie hamujące wzrost 90% komórek) dla 0-dezoksy-7β,8β-meiano--zotaksolu wynosiło 0,01, mikrogramj/ml, zaś dla taksolu 0,018 mikrograma/ml. W przeprowadzonej in vitro pnóUie polimeryzacji tuUuliny, sposoUem F. Gaskina i jego współpracowników, J. Mol. Biol., 89, ,3,, 1974, 0-dezok.sy-7β,8β-metano-taktri Uył zdolny do wywołania polimeryzacji tuUuliny in vitro w temperaturze 20°^ w spos^U Uardzo prdrUny do (α^Βη.

Biologiczna aktywność związków 0-dezokty-7-celorowco--zortjksolu według wynalazku potwieπdzrnr, za pomocą znanych metod. Na przykład, za pomocą porównania cytotoktyez.nrśei

187 409 związku 16 w cytotoksycznością taksolu przeciwko hodowli komórek A2780 (ludzki nowotwór jajników). Badanie to wykazało, że wartość IC90 (stężenie hamujące wzrost 90% komórek) dla 7-dezok)y-7-(luoro-Δl²'¹l--zotaksolu wynosiła 0,0029 mikrogramów/ml, zaś dla taksolu 0,017 mikrogramów/ml.

Biologiczną aktywność związków według niniejszego wynalazku potwierdzono ponadto znanymi metodami w próbach przeciwko komórkom ludzkiego nowotworu jajników A2780, których wyniki zestawiono w tabeli U. Wyniki te uzyskano przy zastosowaniu standardowej, dobrze znanej metody (Perez, R.P.; O'Dwyer, P.J.; Handel, L.M.; Ozols R.F.; Hamilton, T.C., Int. J. CHucer, 1991, 48, 265, Alley, M.C.; Scudizro, D.A.; Monks, A.; Hursey M.L.; Czerwiński, M.J.; Fine, D.L. i współpracownicy; Cancer Res., 1988, 48, 589).

Biologiczną aktywność związków według wynalazku potwierdzono ponadto za pomocą dobrze znanej metody w badaniach przeciwko komórkom białaczki L1210, których wyniki zamieszcza się w tabeli I. Wyniki te uzyskano przy pomocy standardowej metody (Li, L.H.; Kuentzzl, S.L.; Murch, L.L.; Pschigoga, L.M.; oraz W.C. Krueger, „Comparative biological and biochemical effects of nogalamycin and its analogs on L1210 leukemia”, Cancer Res. 39, 4816-4822 (1979)). Wyniki podaje się w postaci wartości IC50, będące stężeniem leku koniecznym do zahamowania proliferacji komórek w 50%, w porównaniu z komórkami niepo^didawanymi działaniu. Mniejsza wartość oznacza wyższą aktywność.

Dobrze znanym dla wielu nowotworów ludzkich jest zjawisko oporności na chemioterapeutyki, zwane opornością wielolekową (MDR). Komórki wykazujące tę cechę, charakteryzuje oporność na działanie wielu leków, obejmujących taksol, taksoter i inne chemioterapeutyki, takie jak, doksorubina, winblastyna i etopozyd. Taka oporność wielolekowa niesie ze sobą niewątpliwie znaczne ograniczenie skuteczności działania pewnych terapeutyków, w tym taksolu i taksoteru. Tym samym, rozwój badań nad analogami taksolu lub taksoteru, którego celem jest wymieniona oporność wielolekową i możliwość skuteczniejszego niszczenia komórek obdarzonych opornością wielolekową (MDR) niż czyni to taksol lub taksoter, pozwala się spodziewać większej skuteczności w zwalczaniu nowotworów o oporności wizlolzkowzj w klinikach. Szereg związków według niniejszego wynalazku badano pod kątem oporności wizlolzkowzj i niszczenia komórek charakteryzujących się taka opornością.

W próbie in vitro przeprowadzono porównanie zdolności analogów taksolu do zabijania komórek linii nie wykazującej oporności wielolekowej (non-MDR), .KB-3-1 z linią posiadającą tę cechę KB-V1 (Shen i jego współpracownicy, 1986, J. Biol. Chem. 261, 7762; Mossman, T.J., 1983, Immunol. Methods, 65, 55-63; Abraham i jego współpracownicy, 1994, Cancer Res. 54, 5889). KB-V1 wykazuje wysokie poziomy wydzielania leku, P-glikoproteiny (p170) (Shen i jego współpracownicy, 1986, ibid). To wysokie wydzielanie P-giikoproteiny wydaje się być głównym powodem oporności na leki tych komórek (Endicott and Ling, 1989, Ann. Rev. Biochem., 58, 137). Próby przeprowadzano w celu zbadania czy którykolwiek z analogów może uniknąć wydzielania z P-ghkoproteiną i zabić komórki o oporności wielolzkowzj. Wartości IC50 (dawki hamujące) dla KB-3-1 i KB-V1 określa się jako stosunek IC50 dla KBVI do IC 50 dla KB-3-1 i prezentuje w tej postaci. IC 50 oznaczają ilość leku koniecznego do zabicia 50% komórek. Olbrzymia wartość stosunku IC 50 KB-V1/IC 50 KB-3-1) wskazuje, że wysokie stężenie badanego związku jest konieczne do zabicia opornych komórek, w porównaniu z ilością konieczną do zabicia komórek wrażliwych na działanie leku. Związki wykazujące wielkie wartości stosunków nie są skutecznymi w odniesieniu do mechanizmu opornościowego w opornych komórkach. Z drugiej strony związki wykazujące niewielkie stosunki, są skutecznymi do zabijania zarówno opornych jak i wrażliwych komórek i wymagają znacznie mniejszych nadmiarów leku do zabicia opornych komórek w porównaniu z komórkami wrażliwymi.

Związki charakteryzujące się niskimi stosunkami, będą tym samym, korzystniejsze w zwalczaniu nowotworów, gdyż pozwalają bardziej skutecznie zabijać komórki o oporności wizlolzkowzj.

Uzyskane wartości stosunków przedstawia się w poniższej tabeli i wthatą się one od 20 do 5x105. Związki charakteryzujące się niższymi stosunkami, które bardziej skutecznie zabijają komórki oporne na leki obejmują, związek 7, związek 17, związek 18, związek 38 i związek 6, przy wartości

187 409 stosunków wahającej się od 34 do 300. Dla porównania, takso] i takskter) będące bardzo nieskutecznymi w odniesieniu do oporności krzyżowej, wykazują średni stosunek 7570. Szereg badanych związków wykazywało również wyższą skuteczność niż takso] lub takaoter w hamowaniu wzrostu nowotworu o oporności wielkleSkwej, implantowanego w organizmy myszy. Wyniki te sugerują, że nowe analogi takso^ mogą być bardziej skutecznymi w zabijaniu opornych komórek rakowych u pacjentów z nowotworami, niż t^soter i mogą wypełnić terapeutyczną niszę.

W celu zastosowania związków według wynalazku w leczeniu angioplast^i, jako jedną z metod ogólnego podania stosuje się podawanie doustnie. Jednak sposobem alternatywnym, związki według wynalazku można podawać dowolnym, konwencjonalnym sposobem, zapewniającym aktywność ogólnoustrojową.

Leczony pacjent lub zwierzę musi otrzymywać okresowo dawki leku w skutecznych ilościach, zapobiegających zamykaniu tętnic przy urazach naczyniowych, towarzyszących przeszczepom wieńcowym (typu by-pass), chirurgii naczyniowej, zablokowaniu po skutecznej dkakórnej angiopla^^^i wieńcowej (PTCA) oraz transplantacji organów.

Skuteczne dawkowanie łatwo określa się znanymi metodami. Lek można podawać doustnie, pozajelitowo lub miejscowo do miejsca uszkodzenia naczyń, za pomocą cewnika. Dzienna dawka leku (0,01-200 mg/kg) może być podawana początkowo przy wyższych tolerowanych poziomach.

Jakkolwiek, korzystnie lek podaje się w pojedynczej dziennej dawce, zarówno doustnie jak i pkzajelitowk, to mniejsze dawki miejscowe (1 ng/kg - 1 mg/kg) można podawać w czasie naczyniowej interwencji poprzez miejscowy cewnik.

Jakkolwiek korzystnym jest pojedyncze dzienne podawanie, to korzystnymi są również, pozwalające na uzyskanie bardziej jednorodnego poziomu leku w surowicy, wielokrotne dawki w czasie dnia (np. do 4-6 razy dziennie). Zgodnie z tym sposobem, jeśli lek podaje się w 4 dawkach dziennych, to każda z dawek może być wielkości około 50 mg/kg dla pacjenta lub wyższa w zależności od tolerancji.

Podobne dawki stosuje się dla ssaków (innych niż ludzie), np. 0,01-200 mg/kg/dzień.

Tabela I

Związek	L1210 (IC50 pg/ml)
taksol	0,017
taksoter	0,004
6	mniej niż 0,1
7	0,0046
8	0,0059
12	0,0110
14	0,0120
15	0,0066
16	0,0029
17	0,0018
18	0,0022
32a	0,0700
32b	0,0053
41	0,0007
43	0,0014

187 409

Tabela II

Związek	A2780 (IC50 pg/ml)
taksol	0,002-0,003
taksoter	0,001-0,0016
64	0,00290
66	0,00026
67	0,00042
72	0,00040
73	0,00039

Tabela III.

Zdolność związków do zabijania opornych wlclklckkwo komórek KB-V-1 i wrażliwych na leki komórek KB-3-1

Związek numer	KB-3-1 (IC50, nro^e)	KB-V1 (IC50, nm^)	Stosunek KBV-lKB^-35l
taksol	1,3	15000	11538
taksoter	0,25	1700	7570
owiąoek 36	0,050	360	11400
związek 67	0,00075	140	5,7x10,
związek 7	0,20	40	228
związek 18	0,20	6,2	34
związek 17	0,22	13	61
związek 66	0,00014	0,046	300
związek 41	0,011	0,77	170
związek 32b	0,081	1100	17650
związek 38	0,078	360	4800
związek 43	0,00057	120	2,5x105

187 409

HO

Gdzie R¹⁰ oznacza -C(O)CH3 i R¹⁴ oznacza -C(O)Cl-C67jkil, -C(O)OCl-C6ajkil (korzystnie t-butyl), -C(O)OCCH2CX-, gdzie X oznacza halogen, -C(O)OCH2 CH2 S1R20 (gdzie R20 oznacza CrC^lkil), lub Si(Ri6)362

187 409

Gdzie R¹⁰ oznacza -C(O)CH3 i R¹⁴ oznacza -C(O)Ci-Cćalkil, -C(O)OCt-Cfialkil (koreystnie t-butyl) -C(O)OCCH₂CX₃, gdzie X oznacza halogen ^C(Ó)OCH CH SiR₂ (X R₂₀ oznacza Ci-C₆alkil), lub Si(R₁₆)₃.

187 409

Schemat 3

187 409

Schemat 4

Selektywne odblokowanie

BzO AcO

DAST lub

l.TF₂O, 2.zasada

R’°H R¹ O θ OR’

odblokowanie

HO

BzO AcO

H R^ł O

XII

187 409

Schemat 5

Schemat 6

estryfikacja,eteryfikacja tworzenie węglanu, karbamoilowanie itd.

gdzie R1⁷ oznacza -CrC^lkil, -C3-C67yyloajkil, -(CH2)nfenyl gdzie n wynosi 1-6, C(O)Ci-Cioalkil, -C(O)fenyl, -C(O)fenyl podstawiony jedną, dwiema lub trzema grupami C1C alkil, C1-C3 alkoksy, halogen, C1-C3 alkilo^o, trifluorometylo, C2-C dialkiloamino, lub nitro, -C(O)naftyl, -C(O)naftyl podstawiony jedną, dwiema lub trzema grupami C1-C4 alkil, C1-C3 alkoksy, halogen, 6» alkilotio, triflurromeiylo, C,--^ dial.kilojminr, lub nitro, -C(O)Ofenyl, -C(O)Ofenyl podstawiony jedną, dwiema lub trzema grupami C1-C4 alkil, C1-C3 alkowy,

187 409 halogen, C1-C3 alkilotio, trifluorometylo, C2-C6 dialkiloamino, lub nitro, -C(O)Onafyl,

-C(O)Onaftyl podstawiony jedną, dwiema lub trzema grupami C1-C4 alkil, C1-C3 alkoksy, halogen, C1-C3 alkilotio, trifluorometylo, C2-C6 dialkiloamino, lub nitro, -C(O)OCrC10 alkil, -C(O)NHCrC10alkil, -C(O)NHfenyl,-C(O)NHfenyl podstawiony jedną, dwiema lub trzema grupami C1-C4 alkil, C1-C3 alkoksy, halogen, C1-C3 alkilotio, trifluorometylo, C2-C6 dialkiloamino, lub nitro, -C(O)NHnaftyl, -O-C(O)NHnaftyl podstawiony jedną, dwiema lub trzema grupami C1-C4 alkil, C1-C3 alkoksy, halogen, C1-C3 alkilotio, trifluorometylo, C2-C6 dialkiloamino, lub nitro, -C(O)OCH2CHCl2, -C(O)OCH2CCh, [gdzie R,’jest grupą CrC, alkilową lub cyklo(C5-Cg)alkilową, z tym zastrzeżeniem, że przynajmniej dwa ugrupowania R16 są grupami grupą C1-C6 alkilowymi], -C^-O-CrC, alkil, -CH2-O-(CH2)_nfenyl gdzie n wynosi 1-3, -CH2-O-(CH2)_nfenyl podstawiony jedną, dwiema lub trzema grupami C1-C4 alkil, C1-C3 alkoksy, halogen, C1-C3 alkilotio, trifluorometylo, C2-C6 dialkiloamino, lub nitro i gdzie n wynosi 1-3, -CH2-O-CH2-CXqH3-q i gdzie q wynosi 0-3, X oznacza halogen.

Schemat 7

R«

OH

W,

DCC, DMAP lub inne odwadnianie

R^u,

xi

187 409

Ph O

OMe

5a,b

187 409

Schemat 9

187 409

Schemat 10

Boc

187 409

Schemat 11

Boc—

Boc

Boc —

187 409

Schemat 12

187 409

Schemat 13

Ph O

Ac-.

O O

BzÓ AcO

MW

187 409

Schemat 14

π

Schemat 15

przykład 14

187 409

Schemat 17

przykład 20

Ac-.

Ph O

Uo

Boc-N

H OH θ O

BzO AcO

Schemat 18

Ph O

ΚΛ.

OMe przykład 21

OH θ Ph O _CH(OMe), >L_NX_NA_V^OMe + O-OMe

Η H ÓH „ MeO

27 przykład 22

R* O

ΛΜ?ο^Λ°·^Κ

H H^j'^/J

JL OMe

OMe a,b R = Me 29a,b R = K 30 a,b R = H _Iprzykład 23,23a __Iprzykład 24

187 409

Schemat 19

32a R = TES 32b R = H

187 409

Schemat 20

OMe a

187 409

Schemat 21 χζ

Ο

187 409

Schemat 22

5Ζ

przykład 31

187 409

Schemat 23 zs

Η H

187 409

Schemat 26

HO

187 409

Schemat 27

187 409

Schemat 28

Ph O

H

H OH

AcQ O

BzO AcO przykład 44

32b

Schemat 29

przykład 47

187 409

Schemat 30

187 409

Schemat 31

przykład 51

18, 409

Schemat 32

przykład 52

187 409

Schemat 33

Schemat 34

przykład 57

187 409

Schemat 33

przykład 59

przykład 60

187 409

Schemat 36

przykład 61

187 409

Schemat 37

przykład 63

przykład 64

187 409

Schemat 38

187 409

Schemat 39

przykład 69

h₂n

Ph O

187 409

Schemat 40

Η,Ν

Boc-N

, n ^{Ph 0}

Al-ψς,

Η η ÓH

ΗΟ

BzO AcO

187 409

Schemat 41

187 409

Schemat 42

przykład 76 -— >1

187 409

Schemat 43

Schemat 44

187 409

Schemat 45

przykład 82

187 409

101

Schemat 46

HO

R40

HO

80a: TLC Żel krzemionkowy; 50% octan etylu : heptan, R_f = 0,44 80b: TLC Żel krzemionkowy; 50% octan etylu : heptan, R_f = 0,44 8la: TLC Żel krzemionkowy; 50% octan etylu: heptan, R_f = 0,55 a = R⁴⁰ = R⁴¹ = Me, R⁴² = 2-(3-metylobutyl) b = R⁴⁰ = R⁴¹ = Me, R⁴² = cykloheksyl

187 409

Schemat 47

187 409

Schemat 48

przykład 92

187 409

Schemat 49

Schemat 50

187 409

Schemat 51

187 409

Schemat 32

187 409

Schemat 53

101

O

102

187 409

HO

O

187 409

Schemat 55

187 409

Schemat 56

HO

przykład 109

O

OMe

O

187 409

Schemat 57

OMe

Ac.

<3 o

BzO AcO przykład 110

przykład

OMe

187 409

Schemat 58

przykład 114

102

187 409

SMe

BzO AcO przykład 115

102

Schemat 59

OMe

187 409

Schemat 60

O

106

187 409

Schemat 61

120

187 409

Schemat 62

101

187 409

Schemat 63

OMe

187 409

Schemat 64

114

187 409

Schemat 65

187 409

Schemat 66

187 409

Schemat 67

przykład 135

111

187 409

Schemat 68 przykład 136 79 -”

Część A

Część B

—.-► t akso 1

: j ·

O

II c

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Analogi A^l2,13-izotaksolu wybrane z grupy składającej się z: 7-TES-13-(N-Boc-P-fenoloizoserylo)-A^32,13-izobakkatyny ΠΙ (6);

-izobakka13-(N-Boc-B-fenyIoizoserylo)-A ’ -izobakkatyny fil (7)

10-dezacetylo-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A¹² -izobakkatyny ΠΙ (8);

7-Troc-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A^l2,13-izobakkatyny III (12);
2'-Troc-13-(N-Boc-p-fenyloizoserylo>7-dezoksy-7B,8p-metano-A'¹² -izob^dkatyny IH (14);

2' -Troc-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-7^dezoksy-A-A¹²’¹³-izobifkkatyny ΙΠ (15);

13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-7-dezoksy-7-fluoro~A¹²’¹³-izobakkatyny ΠΙ (16);

13-(N-Boc-P-ienyloizoserylo)-7-dezoksy-7p,8p-metano-A¹²’¹³-izobakkatyny HI (17);

13-(N-Boc-P-fenyłoizoseiylo)-7-dezoksy-A^6,7-A¹²’¹³-izobakkatyny HI (18);
7-TES-13-[N-{t-butyloaminokartonylo)-p-fOTyloiyorciyloj-A¹²’¹³-i7Ob&katyny III (32a);

E^-^[f^-^-ł^i^^loanwt^(^lG^^lx^nylo)-pd^?ei^j^loizi^£^e^rydo]-A^,2’¹³-i;zobakkatyny HI (32b)·

13-[N-(t-butyloammokarbonylo)-p-fenyloi2Oseiylo]-7-dezoksy-7p,8p-metano-A^12,13-i2 ^tynyIII(36); 6 7 12 13

13-(N-(t-butyloaminokarbonylo)-P-fenyloizoseiylo)-7-dezoksy-A ’ -Δ ’ -izobakkatyny IU (38);

7-(0^;toksymetylo)-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A^I2'¹³-izobakkatyny HI (41);

7-(0-etokswnetylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-P-fenyloizoserylo]-A³²’ -izobakkatyny HI(43);

7-(O-metoksymetylo)-13-(N-Cbz-p-fenyloizoserylo)-A¹²’¹³-izobakkatyny IH (64);

7-(O-m.etoksymetylo)-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A¹²’^l3-izobakkatyny HI (66);

7-(O-metoksymetylo)- 13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-P-fenyloizoserylo]-A¹²’ ³-izobakkatyny ^m(67); .213 ’

7-(0-metylotiometylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo^P-fenyloizoserylo]-A ’ -izobakkatyny HI (72);

7-(O-metylo)-13-[N-(t-butyloaminokarbonylo)-P-fenyloizoserylo]-A ’ -izobakkatyny IH(73), oraz ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli, jeżeli zawierają one kwasową lub zasadową grupę funkcyjną.

2. Kompozycja farmaceutyczna zawierająca substancję czynną i farmaceutycznie dopuszczalny nośnik, znamienna tym, że jako substancję czynną zawiera efektywną w zwalczaniu nowotworów ilość związku wybranego spośród grupy składającej się z:

7-TES-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A^12, -izobakkatyny III (6);

13-(N-Boc-p-fenyloizoserylo)-A^12,13-izobakkatyny ΙΠ (7);
10-dezacetylo-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A^{12, 3}-izobakkatyny IH (8);

7-Troc-13-(N-Boc-P-fenyloizoserylo)-A^l2,13-izobakkatyny ΙΠ (12)·

2'-Troc-13-(N-Boc-f3-fenyloizoserylo)-7-dezoksy-7B,8p-metano-A^{12, 3}-izobakkatyny HI (14);

2'-Troc-l 3-(N-Boc-p-fenyloizoseiylo)-7-dezoksy-A -A^12,13-izobakkatyny HI (15);
13-(N-Boc-p-fenyloizoseiylo)-7-dezoksy-7-fluoro-A¹²’¹³-izobakkatyny IH (16);

134N-Boc-P-fenyloiz»serylo)-7-dezoksy-7p,8B-metano-A¹²’¹³-izobakkatyny HI (17);

13-(N-Boc-p-fenyloizoseiylo)-7-dezoksy-A⁶-A¹²’¹³-iz.obakkatyny HI (18);

7-TES-13-|'N-(t-butyloaminokarbonylo)-p-fenyloizoserylo]-A^12,3-izobakkatyny IH (32a);

13-[N-(t-butyloaminok<u-bonylo)-P-fenyloizoserylo]-A¹²’¹³-izobakkatyny HI (32b)·

13-[N-(t-but>4oaminokiKbonylo)-P-fenyloizoseiylo]-7-dezoksy-7p,8P-metano-A¹²’¹ ^tynyID(36); 6 7 12 13

13-(N-(t-butyloaminokarbonylo)-p-fenyloizoserylo)-7-dezoksy-ń’ -Δ ^A -izobakkatyny HI (38);

-izobakka187 409

7-(O-etoksymetylo)-13-(N-Boe-e-fenyloizoseryio)-A^I2’¹³-izobakkatyny ΠΙ (41);

7—O-tokyymetylo^13-|lN-{t-butyloanMnokarbonylo)-e-fenyloiLzoserylo]-A¹2¹³-i;z)bakkatyiiy

III (43);

7-(O-metoksymetylo--13-(N-CUz-e-fenyloizoseryio)-Ai²'ii-izobakkatyny III (64); 7-(O-metoksymetylob-13-(N-Boe-β-fenyloizoseryio)-Δl²Ίl-izobakkatyny III (66); 7-(O-metoksymetyioT13-[N-b(tbutyloaaninokarUonyio)-β-feryloizoserylo]-Δ^12,1 -izoUakkaW ffl⁽⁶⁷⁾;

7-(O-metylotiometyio)-13-[N-b(tbuU-loaaninokarUonyio)-β-fenyloizoserylo]-Δ’ -izoUakka-yny III (72);

7-(O-metylo)-13-(N-b(-butyloaaninokarUonylo)-β-fenyloizoserylo]-Δ ’ -izobakkatyny DI (73), oraz ieh farmaceutycznie dopuszczalnych soli, jeżeli zawieraaą one kwasową iuU zasadową grupę funkcyjną.

* * *