PL183153B1

PL183153B1 - Tor kolejowy

Info

Publication number: PL183153B1
Application number: PL97328504A
Authority: PL
Inventors: Olaf Unbehaun
Original assignee: Olaf Unbehaun
Priority date: 1996-02-21
Filing date: 1997-02-17
Publication date: 2002-05-31
Also published as: CZ291290B6; RO117628B1; EP0857235B1; PL328504A1; GR3030500T3; EA199800747A1; ATE178374T1; EP0857235A1; HU221915B1; DE59700120D1; HUP9901502A3; CN1183300C; EA000461B1; CN1212036A; US6216958B1; CZ243198A3; ES2131992T3; AU713998B2; HUP9901502A2; WO1997031154A1

Abstract

1. Tor kolejowy zawierajacy warstwe podsypki, podklady rozlozone na warstwie podsypki i szyny zamontowane na podkla- dach, w którym odstep pomiedzy podkla- dami wyznacza rozstaw punktów podparcia szyn, znamienny tym, ze podklady (12, 62, 64) sa ulozone w kierunku wzdluznym toru, w bliskim sasiedztwie jeden przy drugim, ale bez wzajemnego kontaktu, z pozosta- wieniem szczeliny (140), oraz tym, ze przy- najmniej jeden kanal odwadniajacy (33, 68, 70, 134, 160), przechodzacy poprzecznie do wzdluznego kierunku toru, jest wydzielony dla kazdego podkladu, do bocznego odpro- wadzania wody. Fig. 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest tor kolejowy. Wynalazek dotyczy toru kolejowego, zawierającego warstwę podsypki, podkłady rozłożone na warstwie podsypki i szyny zamontowane do podkładów, w którym punkty podparcia szyn wyznaczają odstęp pomiędzy podkładami. Wynalazek dalej dotyczy podkładu do takiego toru, a także pokrywy szczeliny do przykrywania szczelin pomiędzy takimi podkładami.

Spośród podkładów, które mogą być według obecnego stanu techniki produkowane z drzewa, betonu lub stali, podkłady betonowe niemieckiego typu B70 są obecnie instalowane najczęściej, osiowy rozstaw podkładów wynosi 60 cm przy maksymalnej szerokości podkładu 30 cm.

Taki układ torów, wykazujący wytrzymałość, jest wystawiony na wszystkie rodzaje warunków pogodowych i wymaga stałej konserwacji. Bardzo wysokie koszty utrzymania w sprawności składają się na zabiegi podnoszenia, podbijania i regulowania toru w przypadku miejscowych przemieszczeń, sprawności składają się na zabiegi podnoszenia, podbijania i regulowania toru w przypadku miejscowych przemieszczeń, czyszczenie toru w przypadku silnego zabrudzenia i wykorzenianie roślinności z warstwy podsypki.

Opis patentowy US 1 704 545 A, w pierwszym rozwiązaniu, ujawnia tor kolejowy zawierający: warstwę podsypki, sztaby o wielkiej powierzchni rozłożone na warstwie podsypki w kierunku wzdłużnym toru, sąsiadujące blisko ze sobą ale bez wzajemnego kontaktu i z pozostawioną szczeliną drewniane belki zamontowane na tych sztabach i rozciągające się w kierunku toru, oraz szyny zamontowane na wymienionych drewnianych belkach. W sztabach są utworzone kanały odwadniające, w kierunku wzdłużnym toru, za których pośrednictwem woda powierzchniowa jest kierowana w kierunku wzdłużnym toru do szczeliny pomiędzy sztabami i następnie, w konsekwencji, do warstwy podsypki. W drugim rozwiązaniu nie występuje warstwa podsypki, kanały odwadniające biegnące w kierunku wzdłużnym toru są nachylone w kierunku środków sztab, a woda zbierająca się w wymienionych kanałach jest odprowadzana bocznie, to jest poprzecznie do wzdłużnego kierunku toru, za pośrednictwem przelotów pełniących rolę kanałów spustowych.

Opis patentowy FR 1 489 371 ujawnia sztaby fundamentowe leżące na substrukturze zawierającej podsypkę, wymieniona sztaba fundamentowa posiada występy w formie podstaw do montowania na nich szyn, jak również, posiada kanały wydzielone na sztabie fundamentowej, na niej też znajduje się instalacja zabezpieczająca przed zabrudzeniem substruktury w obszarze obciążeń przez zwierzęce odchody, lub wyciekający olej, i tym podobne. W pierwszym rozwiązaniu, sztaby fundamentowe, których górna powierzchnia jest uformowana w postaci dachu, bezpośrednio przylegają jedna do drugiej, a na bokach sztab fundamentowych są utworzone kanały, które biegną w kierunku wzdłużnym toru. W drugim rozwiązaniu, główny kanał rozciągający się w kierunku wzdłużnym toru jest uformowany pośrodku każdej sztaby fundamentowej, a pomiędzy starannie zestawionymi razem sztabami fundamentowymi znajduje się drugi z kolei kanał, biegnący poprzecznie do kierunku toru, przeznaczony dla zbierania brudu, który został zgromadzony w wymienionym pierwszym kanale.

Celem wynalazku jest dalszy postęp w konstrukcji toru kolejowego typu wspomnianego na początku, przy którym koszty utrzymania mogą być zminimalizowane, a inwestowanie w odpowiednie roboty ziemne może być zredukowane.

Ten cel jest w pierwszym rzędzie osiągany zgodnie z przedstawionym rozwiązaniem, w którym sąsiadujące podkłady są rozłożone w kierunku wzdłużnym toru w bliskim sąsiedztwie wzajemnym, ale bez wzajemnego kontaktu, pozostawiając szczelinę pomiędzy sobą oraz w którym przynajmniej jeden kanał odpływowy rozciągający się poprzecznie do wzdłużnego kierunku toru jest przydzielony do każdego podkładu dla bocznego odprowadzania wody.

Te środki ciągną za sobą liczne korzyści.

Z powodu rozszerzenia powierzchni wsporczej podkładów na podsypce, nacisk powierzchniowy na podsypkę jest zredukowany. Ponieważ wzrasta ciężar własny podkładu i rozszerzenie czołowych powierzchni, to jest czół końcowych podkładów, wytrzymałość na poprzeczne przemieszczenia jest powiększona. Przez odsączanie wody powierzchniowej kanałem odpływowym przynajmniej główna część wody powierzchniowej jest trzymana z dala od ziemnej części konstrukcji nośnej.

183 153

Z powodu niższego nacisku powierzchniowego, wyższej odporności na przemieszczenia poprzeczne i odsączania wody powierzchniowej, znacznie wzrasta stabilność pozycyjna toru.

Czynniki te ciągną za sobą w tym samym czasie obniżenie obciążenia na substrukturę, to znaczy, że są minimalizowane niezbędne inwestycje w roboty ziemne.

Przez obniżenie obciążeń na podsypkę i w ten sposób tak samo na substrukturę, oraz przez obniżenie penetracji wody powierzchniowej w torowisko, woda powierzchniowa jest z jednej strony w dużym stopniu trzymana z dala od ziemnej części konstrukcji nośnej pod warstwą podsypki, a tym samym z drugiej strony umożliwia się zapobieganie mięknięciu, lub zmniejszanie mięknięcia, konstrukcji nośnej, a przez to destabilizacji całego toru. Co więcej, roślinność w warstwie podsypki jest praktycznie całkowicie zlikwidowana z powodu całkowitego przykrycia warstwy podsypki, lub przynajmniej prawie całkowitego, przez podkłady i boczne odpływy wody powierzchniowej, tak że pod tymi względami można się uwolnić od drogich zabiegów konserwacyjnych dla segmentów poprzecznych przykrytych podkładami. W dodatku, wymagania względnego zabezpieczenia są spełniane tak, że tylko w zewnętrznych rejonach podkładu (próg), jest ciągle jeszcze niezbędna, znacznie uproszczona, ochrona przed wegetacją. Zabrudzenie warstwy podsypki jest, podobnie, całkowicie wykluczone, a tym samym, podobnie, można się uwolnić od kosztownego czyszczenia warstwy podsypki.

Wymiar szczeliny przewidzianej pomiędzy sąsiadującymi podkładami jest tak dobrany żeby umożliwić promieniowe układanie podkładów na odcinkach zakrzywionych, korzystnie bez stykania się wzajemnego podkładów w tych rejonach.

Kanały odprowadzające wodę mogą być w zasadzie zaprojektowane poziomo, to jest równolegle do podłużnych osi podkładów, solidniejszym jednak rozwiązaniem i szybciej osuszającym jest zapewnienie projektowanym kanałom osuszającym, według dalszych rozwiązań wynalazku, pochylenia w kierunku wzdłużnym podkładów. Jeżeli pochylenie poprzeczne kanałów osuszających jest większe niż maksymalna przechyłka toru w rejonach krzywizn, woda, nawet w rejonie przechyłek, może zawsze być odprowadzana skutecznie na zewnątrz, to znaczy na odcinkach dwutorowych, w kierunku boków od strony pola.

Szczególnie korzystnym jest, jeżeli kanały odwadniające zawierają dwa odcinki pochylone w przeciwnych kierunkach dla bocznego odprowadzania wody, w kierunkach do obu zakończeń podkładów, w tym przypadku, poprzeczne nachylenie kanałów odwadniających może być szczególnie silne, co daje taki rezultat, że nawet w przypadku znacznych przechyłek torowych jest możliwe skuteczne odwadnianie. W dodatku, podkłady mogą wtedy być zaprojektowane symetrycznie.

W zalecanym rozwiązaniu wynalazku, górne strony podkładów są przynajmniej częściowo zaprojektowane z pochyleniami w kierunku wzdłużnym toru, to znaczy w kierunku kanałów odwadniających. To zapewnia szybkie i skuteczne odprowadzanie wody, a ciągłe odkładanie się brudu na podkładzie jest jednocześnie radykalnie ograniczane, jako że podkłady są czyszczone spłukiwaniem podczas dużych opadów deszczowych i brud jest wyprowadzany na boki przez kanały odwadniające.

W celu zapobieżenia penetracji wody w warstwie podsypki przez szczelinę pomiędzy podkładami, zgodnie z dalszym ważnym aspektem wynalazku, przewidziana została pokrywa szczeliny. Pokrywa szczeliny może zawierać element pokrywający oparty na sąsiednich podkładach, na obu brzegach szczeliny, i może być w najprostszym przypadku zaprojektowana jako płyta pokrywowa, na przykład, nawet betonowy panel. Pokrywa szczeliny może jednak także być wyposażona w pasowane kształtowe, i/lub pasowane wciskane, elementy zazębiające się, a gdzie jest to właściwe, być adhezyjnie zamocowana wewnątrz w szczelinie, albo w rejonie szczeliny. Pokrywa szczeliny może się składać z odpowiedniego materiału plastycznego, z gumy lub materiału podobnego do gumy, albo mogłaby być uformowana z materiału spienionego, podobnego do pianki z zewnętrznymi porami zamkniętymi, albo mogłaby być także w postaci sprężystego ściśliwego pasa z odpowiedniej żywicy syntetycznej, który jest wpasowany w szczelinę. Ważnym jest dla pokrywy szczeliny, by była zdolna do uszczelniania szczelin o różnej szerokości, albo szczelin o zmiennej szerokości, takich jak w rejonie krzy

183 153 wizn toru, gdzie podkłady są ułożone promieniowo, a szerokość szczelin jest przez to zmienna pomiędzy czołem jednego i czołem drugiego podkładu.

W przekroju poprzecznym, pokrywa szczeliny korzystnie zawiera odcinek dachowy, pokrywający tak szczelinę jak i segmenty podkładów, na których się opiera, oraz wystarczającą szerokość do skutecznego pokrycia szczeliny, nawet jeżeli występuje maksymalna szerokość szczeliny. Pokrywa szczeliny może ponadto zawierać segment stopy wystający w dół, który może być węższy niż występujący minimalny wymiar szerokości szczeliny, i który zapobiega bocznemu przesuwaniu się pokrywy szczeliny. Korzystnie jest, gdy ten segment stopy jest wpasowany w szczelinę przez wciskanie, albo zakleszczenie kształtowe. To w szczególności może być osiągnięte przy tym segmencie stopy, na którym przewidziano elementy trzymające, które dostosowują się do odpowiednich szerokości szczelin, a które mają korzystną zdolność do elastycznych odkształceń, które mogą być zaprojektowane w szczególności jako elementy rozprężne rozciągające się poprzecznie w szczelinie. Po ułożeniu podkładów te elementy trzymające są wciskane w szczelinę dopóki odcinek dachowy nie spocznie na podkładach, co powoduje w następstwie zagięcie, lub zawinięcie do góry, elementu rozprężnego na większej lub mniejszej rozciągłości, tym samym zakotwiczenie jego w szczelinie.

Jeżeli pokrywa szczeliny została zaprojektowana właściwie, tworzy ona wtedy uszczelnienie wodoszczelne.

Każdy podkład może być wyposażony w jeden lub więcej kanałów odwadniających w celu odprowadzenia wody powierzchniowej bokiem każdego podkładu. W rozwiązaniu zalecanym według wynalazku jednak, do każdych dwóch sąsiadujących podkładów przydzielony jest jeden wspólny kanał odwadniający. To można osiągnąć na przykład w ten sposób, że pomiędzy sąsiadującymi podkładami jest przewidziana rynna, którą sąsiadujące podkłady są zdolne utworzyć z obu stron.

W szczególnie zalecanym dalszym rozwinięciu wynalazku jest jednak zrobione założenie, że sąsiadujące podkłady nakładają się w kierunku wzdłużnym toru, bez wzajemnego kontaktu, oraz że kanał odwadniający w rejonie nakładania się jest korzystnie zaprojektowany tak by tworzył integralną część jednego z dwóch sąsiadujących podkładów.

W szczególności, każdy podkład może zawierać dla tego celu, wzdłuż jednego z jego podłużnych boków, występ w kształcie okapu dachowego, a wzdłuż przeciwległego podłużnego boku wystający boczny segment kanałowy, formujący kanał odprowadzający wodę, segment kanałowy zachodzi pod występ w kształcie okapu dachowego sąsiedniego podkładu. W tym przypadku mogą być stosowane podkłady, które są całkowicie identyczne.

Alternatywnie, podkłady pierwszego typu i podkłady drugiego typu są przewidziane przemiennie, w związku z tym każdy podkład pierwszego typu, w każdym przypadku, zawiera występ w kształcie okapu dachowego wzdłuż jego obu przeciwległych podłużnych boków, a każdy podkład drugiego typu zawiera bocznie wystający segment kanałowy formujący kanał odwadniający wzdłuż jego obu przeciwległych wzdłużnych boków, wtedy każdy segment kanałowy wchodzi pod spód występu w kształcie okapu dachowego sąsiedniego podkładu.

W dalszym rozwiązaniu zalecanym według wynalazku, górne boki podkładów są zaprojektowane z pochyleniem, przynajmniej częściowo w kierunku wzdłużnym toru, to jest w kierunku kanałów odwadniających. To powoduje szybkie i skuteczne odwadnianie, a także w tym samym czasie radykalne redukowanie nawarstwienia brudu na podkładzie, wtedy jak podkłady są czyszczone spłukiwaniem podczas silnych opadów deszczowych, kiedy to brud jest spłukiwany na boki przez kanały odwadniające.

Po to by zapewnić, że woda spływająca z górnej powierzchni podkładu w kierunku kanału odwadniającego sąsiedniego podkładu dotrze akurat do kanału odwadniającego, w dalszym korzystnym rozwinięciu wynalazku przewidziany jest segment ściekowy przy końcu występów w kształcie okapu dachowego podkładów, wzdłuż spodów na bokach tych występów, uformowany albo przez występ ściekowy skierowany w kierunku do dołu, albo przez wycięcie rowkowe skierowane do góry.

Zgodnie ze szczególnie preferowaną postacią, wynalazek przewiduje, że podpory torów na podkładach są umieszczone w miejscu przesuniętym od środka względem podłużnych środkowych płaszczyzn podkładów, a w szczególności przewiduje, że one są przestawione do

183 153 tyłu względem kierunku jazdy pociągu, umożliwiając tym samym, siłom dynamicznym od ruchu pojazdu przenoszenie się na podkłady za pośrednictwem szyn, przez osie pojazdu.

Zgodnie z dalszym korzystnym rozwiązaniem według wynalazku, przewidziane zostało wgłębienie na stronie spodniej podkładu, w szczególności wgłębienie usytuowane centralnie i przechodzące przez całą szerokość podkładu, tworzące w rzeczywistości odciążoną strefę podporową w podkładzie w rejonie tego wgłębienia, zabezpieczające podkład przed możliwością przełamania się na skutek ewentualnego podparcia grzbietowego pośrodku. Korzystnie jest, gdy to wgłębienie jest wypełnione odkształcalnym materiałem z żywicy syntetycznej, na przykład spienionym tworzywem sztucznym, który jest wystarczająco elastyczny by nie spełniać funkcji podpory przenoszącej obciążenia, w porównaniu z betonem, ale który, z drugiej strony, konkretnie zapobiega wchodzeniu podsypki we wgłębienie, na przykład, w czasie procesu podbijania.

Korzystne jest, gdy podkłady będą wyprodukowane ze zbrojonego betonu, ale jeżeli jest to wymagane, mogą być także wytwarzane z tworzyw sztucznych, w szczególności z tworzyw sztucznych pochodzących z odzysku, co mogłoby istotnie zredukować ciężar podkładów. W przypadku podkładów betonowych, po to by zredukować ciężar, podkłady mogą, zawierać co najmniej jedną wnękę, która może być wypełniona, w szczególności, materiałem z tworzywa sztucznego. Na podkładzie, albo w nim, może być korzystnie przewidziane kanałowe przejście rozciągające się w podłużnym kierunku toru, w którym może być umieszczony przewód torowy, zamontowany przy użyciu odpowiednich elementów mocujących.

Dalej, mogą być kształtowane korzystne wgłębienia lub występy na zakończeniach podkładu, wgłębienia lub występy formowane albo w samym betonie, albo w zbrojących wstawkach, gniazdach lub im podobnych częściach zalanych w betonie. Takie wgłębienia na obu przeciwległych zakończeniach podkładu mogą być przydatne, w szczególności, do celów montażowych, albo przy podnoszeniu podkładów w procesie podbijania. Zabetonowane w rdzeniu betonowym wstawki lub tulejki montażowe mogą służyć do montowania dodatkowych składników na podkładach, na przykład, środków zapobiegających hałasowi pokrywających podkłady, w postaci ścian lub temu podobne, rozciągające się równolegle do torów.

W celu obniżenia poziomu hałasu na torze według wynalazku, w dalszym preferowanym przykładzie wynalazku, powierzchnie podkładów mogą być zaopatrzone, przynajmniej w części, w elementy pochłaniające dźwięk, w szczególności takie jak pochłaniające dźwięk struktury, a mianowicie dla tego celu powierzchnia podkładu z wyjątkiem rynny, może być na przykład wyposażona w strukturę rombową lub też dla tego celu może być używany odpowiedni materiał licujący podczas odlewania podkładu, na przykład podobny do betonu z wyeksponowanym na wierzchu kruszywem.

W celu ułatwienia procesu podbijania, w szczególności podbijania punktowego, może być korzystne wyposażenie podkładu w otwory do podbijania, we wzajemnie przeciwległych miejscach, korzystnie parami, względem podłużnej osi podkładu, przez które element podbijający urządzenia do podbijania może być wprowadzany we współdziałanie z podsypką.

Dalej, może być korzystne przewidzenie w podkładzie otworów ciągle wypełnianych podsypką, za pośrednictwem których może być wprowadzany dodatkowy materiał do warstwy podsypki.

Według dalszego aspektu niniejszego wynalazku przy czole końca podkładu znajduje się w podkładzie kanał odwadniający, rozciąga się on w kierunku wzdłużnym toru i korzystnie tworzy integralną część podkładu przy jego zakończeniu. W ten sposób, poprzecznie odprowadzana woda, na przykład w rejonie mostów, może dodatkowo być prowadzona na pewną odległość w kierunku wzdłużnym toru. Szczelina pomiędzy dalszymi kanałami odwadniającymi biegnącymi w kierunku wzdłużnym toru, występująca pomiędzy sąsiadującymi podkładami, może być zamknięta przez pokrywę szczeliny omawianą powyżej.

Według dalszego aspektu niniejszego wynalazku, kanał odwadniający przy czołowym skraju podkładu zawiera skierowaną do góry powstrzymującą ściankę, a szczelina pomiędzy sąsiadującymi powstrzymującymi ściankami sąsiednich podkładów może być w podobny sposób uszczelniona przez wymienioną pokrywę szczeliny. W ten sposób jest utworzona komora zbierająca wodę, pomiędzy sąsiadującymi podkładami, w której woda się zbiera kiedy

183 153 pada deszcz, następnie ta woda może odparować, albo być podrywana i rozpraszana przez przejeżdżające pociągi.

Według dalszego aspektu wynalazku, sąsiadujące ze sobą podkłady mogą wyznaczać między sobą pojedynczy kanał odwadniający, w tym przypadku każdy podkład wyznacza w przybliżeniu połowę kanału odwadniającego, a szczelina pomiędzy podkładami może być uszczelniona przez odpowiednie elementy do uszczelniania szczeliny.

Dalsze korzystne znamiona wynalazku są oczywiste tak z pozostałych zastrzeżeń zależnych, jak i z następującego dalej opisu, w którym liczne przykłady robocze wynalazku są opisane w szczegółach z odniesieniem do rysunku. Ilustracje przedstawione na rysunku są w postaci częściowo schematycznej lub półschematycznej.

A więc przedmiot wynalazku zostanie uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematyczny, częściowo w przekroju, boczny widok części pierwszego rozwiązania toru kolejowego według wynalazku, fig. 2 - widok poziomy toru według fig. 1, fig. 3 - boczny widok wzdłużnego boku podkładu według fig. 1, fig. 4 przekrój przez podkład według fig. 1 w widoku powiększonym, fig. 5 - przekrój przez rejon szczeliny dwóch sąsiednich podkładów włącznie z elementem pokrywy, figury 6 do 9 - zarysy w przekroju podobne do tych z fig. 5, przy zróżnicowanych szerokościach szczeliny, fig. 10 schematyczny boczny widok części dalszego rozwiązania toru kolejowego według niniejszego wynalazku, fig. 11 - widok z góry toru według fig. 10, fig. 12 - boczny widok wzdłużnego boku podkładów według fig. 10, fig. 13 - schematyczny boczny widok części dalszego rozwiązania toru kolejowego według wynalazku, fig. 14 - widok poziomy toru według fig. 13, fig. 15 - częściowo w przekroju, widok wzdłużnego boku podkładów według fig. 13, fig. 16 boczny widok podkładu według fig. 13 w powiększeniu, fig. 17 - schematyczny boczny widok części dalszego rozwiązania toru kolejowego według wynalazku, fig. 18 - widok poziomy toru według fig. 17, fig. 19 - częściowo w przekroju boczny widok wzdłużnego boku podkładów według fig. 17, fig. 20 - boczny widok podkładów według fig. 1 w powiększeniu w stosunku do fig. 1, fig. 21 - schematyczny boczny widok części dalszego rozwiązania toru kolejowego według wynalazku, fig. 22 - schematyczny boczny widok części pierwszego rozwiązania toru kolejowego według wynalazku, fig. 23 - widok poziomy toru według fig. 22, fig. 24 - widok boczny wzdłużnego boku podkładów według fig. 22, fig. 25 - przekrój przez podkład według fig. 22 w powiększeniu, fig. 26 - widok podobny do fig. 25, wielu przekrojów stopniowanych wzdłuż kierunku długości podkładu, wyznaczonych dla zilustrowania pochylenia powierzchni podkładu i pochylenia kanału odwadniającego, fig. 27 - przekrój podobny do fig. 25 drugiego rozwiązania z przemieszczeniem podpór szynowych poza środek, fig. 28 - częściowo w przekroju boczny widok, podobny do fig. 22, dalszego rozwiązania zawierającego dodatkowe wypełniane otwory, fig. 29 - widok z góry roboczego przykładu według fig. 2, fig. 30 - widok w przekroju podkładów według fig. 28, fig. 31 - widok boczny, podobny do fig. 22, dalszego rozwiązania zawierającego dodatkowe otwory do podbijania podsypki, fig. 32 - widok poziomy przykładu roboczego według fig. 31, fig. 33 - widok w przekroju podkładów według fig. 31, fig. 34 - widok boczny, podobny do fig. 22, dalszego przykładu roboczego, fig. 35 widok poziomy przykładu roboczego według fig. 34, fig. 36 - widok w przekroju podkładów według fig. 34, fig. 37 - schematyczny boczny widok dalszego przykładu roboczego, w którym podkłady pierwszego i drugiego typu budowy są rozłożone przemiennie, fig. 38 schematyczny boczny widok dalszego przykładu roboczego, w którym oddzielne kanały odwadniające są rozłożone pomiędzy sąsiadującymi podkładami.

Najpierw zostanie opisany pierwszy przykład roboczy według fig. od 1 do 9. Tor kolejowy tam przedstawiony zawiera warstwę podsypki 10, która spoczywa na podziemnej części konstrukcji 11, poprzecznie ułożone podkłady 12 spoczywające na warstwie podsypki, oraz szyny 14 zamontowane na podkładach 12 za pomocą konwencjonalnych elementów montażowych (dociski sprężyste - nie pokazane). Do tego celu, na podkładach 12, są przewidziane szynowe podpory 16 i śruby podkładowe 18 oraz rowki zazębiające 20 do docisków sprężystych. W przypadku tego przykładu roboczego rozstaw osi podkładów jest 60 cm, co odpowiada współczesnej normie zwyczajowej rozstawu w torze z poprzecznymi podkładami 12. Pod

183 153 kłady 12 sąjednak znacznie szersze niż podkłady konwencjonalne (30 cm), a szczelina 140 pomiędzy sąsiadującymi podkładami jest rzędu od kilku milimetrów do kilku centymetrów.

Każdy podkład 12 zawiera zasadniczo poziomy spód 22, a wierzch jego zawiera zasadniczo poziomo ułożony środkowy segment, na wierzchu także znajdują się uformowane podpory szynowe 16, a także segmenty dachowe 26, 28, po każdej stronie wierzchu nachylone podobnie do dachu. Wzdłuż boków podłużnych podkładów 12, oba segmenty dachowe 26, 28 wspólnie przechodzą w segment kanałowy 130 zawierający przy ich zewnętrznych skrajach, na całej długości podkładu, obrzeże 132 wystające do góry dla wydzielenia odpowiedniego kanału 134. W ten sposób woda deszczowa jest odprowadzana z podkładów 12, za pośrednictwem ich pochylonych segmentów dachowych 26, 28, do odpowiednich kanałów 134 i jest na boki z nich wydalana

W celu zapewnienia szybkiego bocznego odprowadzania wody, kanały odprowadzające 134 są zaprojektowane podobnie do dachu dwuspadowego, zawierającego dwa przeciwległe nachylone segmenty 136, 138, każdy nachylony w kierunku zakończenia podkładu, zbiegające się w środku podkładu 12.

W celu zabezpieczenia się przed wpływaniem wody do szczeliny 140, znajdującej się pomiędzy poszczególnymi podkładami 12, korzystnie przewidziana została pokrywa szczeliny 142, która składa się, w szczególności, z gumy lub materiału gumopodobnego elastycznie odkształcalnego. Ten, ogólnie o kształcie listwy, pokrywa szczeliny 142 rozciąga się na całej długości szczeliny 140, ale mógłby także składać się z licznych poszczególnych kawałków, przylegających lub zazębionych wzajemnie, w sposób, który daje uszczelnienie przez wypełnienie lub pokrycie. W przypadku tego przykładu roboczego, pokrywa szczeliny 142 zawiera segment dachowy 144, o kształcie przekroju poprzecznego bardziej lub mniej podobnym do grzyba, wspierający się z obu stron na górnych rejonach segmentów kanałowych 130 sąsiadujących podkładów 12, posiada także segment stopy 146 wchodzący do szczeliny 140. Szerokość segmentu dachowego 144 jest tak dobrana żeby skutecznie pokrywała szczelinę 140, nawet w przypadku szczeliny 140 o największej możliwej szerokości występującej w praktyce, jak to wynika z fig. od 5 do 9. Górna strona segmentu dachowego 144 jest zakrzywiona wypukłe, podczas gdy spodnie strony segmentu dachowego 144, po obu bokach segmentu stopy 146, są zakrzywione wklęśle, przechodząc w segment stopy. Segment stopy 146 poza tym zawiera elementy kotwiczące 148 rozciągające się bocznie, to jest pionowo do płaszczyzny segmentu stopy, są one sprężyście odkształcalne i tworzące część integralną segmentu stopy, oraz mogą być zaprojektowane jako ciągłe półki lub odosobnione występy. Całkowita szerokość segmentu stopy 146, łącznie zjego nieodkształconymi kotwiczącymi elementami 148, mierzona w kierunku szerokości szczeliny 140, jest równa co najmniej maksymalnej szerokości szczeliny 140 występującej w praktyce, a korzystnie jest jeśli jest nieco większa niż szerokość szczeliny 140. Grubość segmentu stopy, włącznie z elementami kotwiczącymi kiedy są one podwinięte do góry, równa się co najwyżej minimalnej szczelinie 140 występującej w praktyce.

Pokrywa szczeliny 142 jest wciskana od góry do szczelin pomiędzy poszczególnymi podkładami dopóki segment dachowy 144 nie spocznie na przylegającym podkładzie 12, ich elementy kotwiczące 148 są mniej lub więcej podginane do góry, zależnie od szerokości szczeliny 140 i z uwagi na zakotwiczenie pokrywy szczeliny 142 w odpowiadającej mu szczelinie 140. Przykrycie i zakotwiczenie ma miejsce na całej długości szczeliny 140, niezależnie od jej aktualnie występującej szerokości.

Przykład roboczy według fig. od 10 do 12 właściwie odpowiada temu według fig. od 1 do 3, tak że szczegółowy opis może być pominięty w odniesieniu do niego. Szczelina 140 pomiędzy poszczególnymi podkładami może być przykrywana lub nie przykrywana. Różnica pomiędzy tym przykładem a pierwszym wspominanym przykładem roboczym występuje w tym, że tu istnieje kieszeń 149, otwarta do spodu na każdej stronie dolnej wzdłużnej krawędzi podkładów 12, dwie kieszenie 149 każdych z dwóch sąsiadujących podkładów 12 są zwrócone wzajemnie do siebie, a te kieszenie 149, patrząc w kierunku wzdłużnym podkładów 12, są rozmieszczone tylko w środku i rozciągają się zaledwie na środkowej części podkładu 12. Takie kieszenie 149, z jednej strony obniżają ciężar podkładu 12, a z drugiej strony służą jako pojemność buforowa dla umożliwienia dopasowania ilości podsypki przy operacji podbijania

183 153 (podczas której podbijanie jest przeprowadzane, w szczególności bocznie, od zakończeń podkładów 12 do wnętrza), pomagająca uniknąć w ten sposób możliwości wypiętrzenia się materiału podsypki w postaci grzbietu pod podkładami pośrodku toru.

W rozwiązaniu według fig. od 13 do 16 zostało przewidziane wzdłużne odprowadzanie wody, to znaczy odprowadzanie wody w kierunku wzdłużnym toru, jako dodatkowe do poprzecznego odprowadzania wody. W tym celu są ukształtowane dalsze segmenty kanałowe 152 na podkładach w rejonie ich zakończeń, po jednej ich stronie lub po obu stronach, wydzielające kanały odwadniające 154 rozciągające się w kierunku wzdłużnym toru. Szczeliny pomiędzy podkładami są odpowiednio pokryte lub uszczelnione w rejonie tych wzdłużnych kanałów 154 odprowadzających wodę po to, aby wydzielić ciągły kanał. W alternatywnym rozwiązaniu te środki uszczelniające są uformowane przez elementy przykrywające uszczelniające całą szczelinę rozciągającą się we wzdłużnym kierunku podkładu.

Dalszy przykład roboczy został zilustrowany na figurach od 17 do 20. Tutaj są uformowane na czołowych zakończeniach podkładu 12, w rejonie kanałów odwadniających 154, wystające do góry ścianki powstrzymujące 156, a cały rejon szczeliny 140, włączając w to szczelinę pomiędzy sąsiadującymi ściankami powstrzymującymi, jest uszczelniony w odpowiedni sposób tak, żeby spowodować utworzenie rynny 158 pomiędzy segmentami dachowymi 28, 29 i ściankami powstrzymującymi 154, w której może się zbierać woda deszczowa.

W dalszym rozwiązaniu przedstawionym w zarysie na fig. 21, każde dwa sąsiadujące podkłady tworzą jeden kanał 160, w tym przypadku szczelina pomiędzy podkładami jest uszczelniana za pomocą elementu uszczelniającego 162. Ten pojedynczy kanał 160 może być pochylony w jednym kierunku, albo, jak opisano już przedtem, może być pochylony podobnie jak dach w dwóch kierunkach, oraz, jeżeli jest to niezbędne, mogą być przewidziane dodatkowe ścianki powstrzymujące, albo dodatkowe układy wzdłużnie odprowadzające wodę.

W roboczym przykładzie według fig. od 22 do 26, podkłady zachodzą na siebie bez wzajemnego kontaktu, jak to można dostrzec w szczególności na fig. 22, 23 i 25. Segment dachowy 26 przechodzi w wysunięty występ 30, podczas gdy segment dachowy 28 na przeciwległej wzdłużnej stronie podkładu przechodzi w segment kanałowy 32. Przy dolnej skrajnej krawędzi występu 30 została przewidziana krawędź ściekowa 34 rozciągająca się na całej długości podkładu, patrz fig. 25, podczas gdy zewnętrzny skraj segmentu kanałowego 32 na całej długości podkładu zawiera sterczące do góry obrzeże 36 po to by wydzielić kanał 33.

Sąsiadujące podkłady 12, kiedy sąułożone, zachodzą wzajemnie na siebie w taki sposób, że kanał na jednym podkładzie 12 współdziała z występem sąsiedniego drugiego podkładu 12, wysuniętym nad nim, bez stykania się z nim. W ten sposób woda deszczowa jest kierowana z podkładów 12, za pośrednictwem ich pochylonych segmentów dachowych 26, 28, do odpowiednich kanałów i usuwana z nich na boki.

W celu zapewnienia szybkiego bocznego odprowadzenia wody, segmenty kanałowe 32 są pochylone w kierunku wzdłużnym podkładu, jak to wynika w szczególności z fig. 24. Zgodnie z tym, występy 30 podkładów 12 są w podobny sposób pochylone, co powoduje, że odchylenie segmentów dachowych 26, 28 powiększa się w sposób ciągły od jednego zakończenia podkładu 38 do drugiego zakończenia 40. Ta sytuacja jest pokazana na fig. 26, na której jest zaznaczone kilka przekrojów poprzecznych wykonanych na długości podkładu 12. Odnośniki numerowe 26a i 28a pokazują profil dachowy przy zakończeniu 38, odnośniki numerowe 26d i 28d pokazują profil dachowy przy zakończeniu 40. Odnośniki numerowe 26b, 28b, oraz 26c, 28c pokazują profile dachowe znajdujące się pomiędzy nimi.

Figura 23 i 24, poza tym, pokazują ścieżkę kanału kablowego 42 służącą do wpasowania w nią przewodu torowego (nie pokazany) przewidzianą na wierzchu, pośrodku długości, każdego podkładu i rozciągającą się w kierunku szyn. Dodatkowo, widoczne jest na fig. 24 wgłębienie 44, rozciągające się na spodzie podkładu 22, pośrodku, patrząc w jego wzdłużnym kierunku i na całej szerokości podkładu 12, zabezpieczające środek podkładu 12 przed grzbietowym podparciem i wypełnione elastycznym materiałem z tworzywa sztucznego 46.

Przykład roboczy według fig. 27 właściwie odpowiada temu z fig. od 22 do 26, tak że szczegółowy opis jest pominięty w odniesieniu do tego przykładu. Różnica jest taka, że w przypadku przykładu roboczego według fig. 27 zamiast krawędzi ściekowych 34 przy dolnym

183 153 skraju wysuniętego występu jest teraz przewidziany rowek 48 zapewniający, że woda zbiegająca z segmentu dachowego 26 osiąga kanał 33 na segmencie kanałowym 32, a nie, na przykład, sączy się wzdłuż ściany bocznej podkładu przenikając do warstwy podsypki.

W dodatku, w przypadku przykładu roboczego według fig. 27, podpory szynowe 16 nie są już dalej umieszczone pośrodku, ale raczej przesunięte do tyłu o odległość d, przeciwnie do kierunku A, w którym odbywa się ruch pociągów. Takie przestawienie ze środka podpory skutkuje, w kierunku jadącego pociągu (dwuszynowej) kolei, bardziej zrównoważonym obciążaniem podkładu siłami dynamicznymi pochodzącymi od ruchów pojazdu.

Przykład roboczy według fig. od 28 do 30 jest właściwie kolejnym, który odpowiada przykładowi według fig. od 22 do 26, z następującymi wyjątkami: są przewidziane dodatkowe wypełniające otwory 50, za pośrednictwem których może być wprowadzany dodatkowy materiał do warstwy podsypki, szczególnie podczas procesu podbijania, otwory wypełniające 50 są przewidziane, w szczególności, w rejonie blisko podpory szynowej 16, ponadto, w obu zakończeniach podkładu na każdym podkładzie, są uformowane wgłębienia 52 wzajemnie odwrócone, które są użyteczne przy podnoszeniu podkładów, w szczególności podczas podbijania lub w celach montażowych.

Dalszy przykład roboczy według fig. od 31 do 33 jest właściwie też kolejnym, odpowiadającym przykładowi według fig. od 22 do 26, z następującymi wyjątkami: podkłady 12 dodatkowo zawierają otwory do podbijania 54, przez które odpowiednie narzędzia podbijające, takie jak kilofy do podbijania, mogąbyć wprowadzane w strukturę podsypki w celu podbicia pod spodem podkładu, w szczególności w rejonie osi szyny 14 otwory do podbijania są rozmieszczone parami po przeciwległych stronach pozostałego centralnego środnika, w którym znajdują się druty stalowe sprężające beton, otwory do podbijania 54 są usytuowane w szczególności w rejonie wgłębienia 44, które w tym przypadku jest pozbawione wypełnienia żywicą syntetyczną, ponadto, w tym przykładzie roboczym, odnośnik numerowy 56 oznacza wypustki prętów zbrojeniowych, które wystają z zakończeń podkładu, i które, na przykład, mogą służyć do montowania ścian chroniących przed hałasem, biegnących wzdłuż poprzez podkłady, zamiast wypustek prętów zbrojeniowych 56 mogą być oczywiście zalane w betonie w podobny sposób w zakończeniach podkładów, tulejki montażowe lub inne im podobne elementy.

Dalszy przykład roboczy według fig. od 34 do 36 jest właściwie także kolejnym odpowiadającym przykładowi według fig. od 22 do 26 z następującymi wyjątkami: każdy z podkładów 12 zawiera dwa otwory do podbijania 72, które patrząc w kierunku wzdłużnym podkładu 12, są rozmieszczone pośrodku i zwrócone wzajemnie do siebie parami względem wzdłużnej osi toru. Te otwory do podbijania 72 mogą być zaprojektowane względnie szerokie, tak żeby ułatwić możliwość używania szerokiego narzędzia (kilofu) do podbijania. Można zaznaczyć, że otwory do podbijania 72 są przewidziane w rejonie wgłębienia 44, to jest w strefie, która nie spełnia roli podpory szyny.

Ponadto, w przypadku tego przykładu roboczego, górna strona podkładu, to jest segment centralny 24, jest wyraźnie podniesiony w stosunku do przykładów roboczych opisywanych powyżej, podczas gdy miejsce podpór szynowych pozostaje niezmienione. To skutkuje tym, że ze względu na większą wysokość podkładów może być uzyskany większy stopień poprzecznego nachylenia kanału odwadniającego, tak że jest możliwe boczne odprowadzanie wody na stronę pola nawet w przypadku szczególnie dużej wymaganej przechyłki toru, to jest przeciwnie do nachylonego podkładu.

W dodatku, w przypadku tego przykładu roboczego, zostały przewidziane dodatkowe wnęki 74 na spodzie podkładu, po obu stronach wgłębienia 44, w celu stworzenia dodatkowych udogodnień przy regulacji (na przykład wtłaczanie piasku), zwiększenia możliwości absorbowania przez podkład sił poprzecznych i wzdłużnych, a ponadto uzyskania obniżenia ciężaru.

Podkład przedstawiony na fig. 34 do 36 posiada dodatkową korzyść taką, że daje się spiętrzać w stosy tak, że poszczególne podkłady 12 leżą jeden na wierzchu drugiego w sposób, w którym są zazębione kształtami, przez co umożliwiają jednocześnie bezpieczny transport.

183 153

W przykładzie roboczym według fig. 37 są przewidziane dwa typy podkładów 62, 64. Podkłady 62 zawierają swobodnie wysunięte występy 66 na obu bokach, a podkłady 64 zawierają segmenty kanałowe 68 po obu bokach, podkłady 62 i 64 są rozkładane przemiennie, a segmenty kanałowe współpracują od spodu z odpowiednimi towarzyszącymi im występami 66.

W przykładzie roboczym według fig. 38 podkłady 62 posiadające wysunięte występy 66 na obu bokach, są rozłożone jeden przy drugim, ale z pozostawieniem szczeliny. Między każdymi dwoma sąsiadującymi podkładami 66 zostało przewidziane koryto 70 spełniające rolę kanału odwadniającego, w tej roli koryto współpracuje ze spodami obu przeciwległych występów 66 na sąsiadujących podkładach 62. W tym przykładzie roboczym dodatkowe otwory do podbijania są zbędne, ponieważ po usunięciu koryt 70 narzędzia do podbijania mogą być wprowadzane do podsypki przez szczelinę pomiędzy sąsiadującymi podkładami. Koryta 70 mogą być w zasadzie zaprojektowane nawet dłuższe niż podkłady, po to by wystając poza długość podkładu tym samym ułatwiać dalsze odprowadzanie wody. W przypadku tego przykładu roboczego koryta mogą być również wyposażone w pochylenie.

Z tego wynika, że rozwiązania opisane i zilustrowane powyżej, za pomocą różnych przykładów roboczych, można uzupełniać właściwie każdą pożądaną kombinacją dotyczącą pojedynczego podkładu.

Spełniając założenia niniejszego wynalazku osiąga się rozmaite korzyści:

Jak już o tym mówiono powyżej, boczne odprowadzanie wody powierzchniowej skutkuje tym, że zmniejsza się mięknięcie substruktury, zdecydowanie obniża się zabrudzenie powierzchniowe tak, że praca poprzednio konieczna przy czyszczeniu może być niepotrzebna, a zapobieganie zachwaszczeniu przez stosowanie herbicydów szkodliwych dla środowiska, albo usuwanie roślin w sposób mechaniczny, jest dalej nie konieczne, a ogółem skutkuje to zwiększoną pozycyjną stabilnością, że istotnie wzrasta powierzchnia wsporcza podkładów działająca na podsypkę, w porównaniu z konwencjonalnym torem z poprzecznymi podkładami, uzyskuje się istotne obniżenie nacisku powierzchniowego (w przybliżeniu o połowę) pomiędzy spodem podkładu i podsypką, skutkuje to większą trwałością toru, zmniejsza masę podsypki jak również zabezpiecza sprężystość warstwy podsypki.

Ze względu na większy ciężar i większy obszar powierzchniowy zakończeń podkładu, dodatkowo uzyskuje się istotnie zwiększoną odporność na przemieszczenia poprzeczne podkładów oraz lepsze pochłanianie naprężeń wewnątrz toru. Odporność na przesunięcia poprzeczne jest dalej uwydatniona przez wgłębienia 44 na spodzie podkładu, a tak samo przez inne otwory kończące się na spodniej stronie podkładu.

183 153

Fig.34

Fig.35

Fig.36

183 153

Fig.32

Fig.33

183 153

Fig.29

Fig.30

183 153

Fig.26

183 153

Fig.25

183 153

Fig.23

Fig.24

183 153

Fig.38

183 153

Fig.20

183 153

Fig.18

Fig.19

183 153

Fig.16

183 153

Fig.11

183 153

Fig.9

183 153

AA

Fig.5

183 153

130 130 140

Fig.4

183 153

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Tor kolejowy zawierający warstwę podsypki, podkłady rozłożone na warstwie podsypki i szyny zamontowane na podkładach, w którym odstęp pomiędzy podkładami wyznacza rozstaw punktów podparcia szyn, znamienny tym, że podkłady (12, 62, 64) są ułożone w kierunku wzdłużnym toru, w bliskim sąsiedztwie jeden przy drugim, ale bez wzajemnego kontaktu, z pozostawieniem szczeliny (140), oraz tym, że przynajmniej jeden kanał odwadniający (33, 68, 70, 134, 160), przechodzący poprzecznie do wzdłużnego kierunku toru, jest wydzielony dla każdego podkładu, do bocznego odprowadzania wody.
2. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że kanały odwadniające (134) tworzą integralną część podkładów (12).
3. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że kanały odwadniające (134) są pochylone w kierunku wzdłużnym podkładów (12).
4. Tor według zastrz. 3, znamienny tym, że kanały odwadniające (134) są w postaci dachu dwuspadowego z dwoma przeciwnie odchylonymi segmentami (136,138).
5. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że górne strony podkładów (12) mają przynajmniej częściowe pochylenia w kierunku wzdłużnym toru.
6. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera pokrywę szczeliny (142, 162) pokrywającą lub uszczelniającą szczelinę (140) od góry.
7. Tor według zastrz. 6, znamienny tym, że pokrywa szczeliny (142), lub element uszczelniający (162), wspiera się na sąsiadujących podkładach, na obu stronach szczeliny (140), lub przylegają do obu stron szczeliny.
8. Tor według zastrz. 6 albo 7, znamienny tym, że pokrywa (142) szczeliny (140) jest wpasowana w szczelinę (140) przez zakleszczenie kształtowe, albo wpasowana na wcisk.
9. Tor według zastrz. 6 albo 7, znamienny tym, że pokrywa (142) szczeliny (140) w szczelinie, albo w rejonie szczeliny, jest połączona adhezyjnie ze szczeliną (140).
10. Tor według każdego z zastrz. 1, znamienny tym, że pokrywa (142) szczeliny (140) w przekroju poprzecznym zawiera segment dachowy (144), a dokładniej segment uformowany w postaci grzyba, przykrywający szczelinę (140) i segmenty z nią graniczące podkładów (12), oraz zawiera segment stopy (146) wystający do dołu w głąb szczeliny (140), który jest osadzony w szczelinie (140) poprzez wpasowanie na wcisk, albo poprzez zakleszczenie kształtowe.
11. Tor według zastrz. 10, znamienny tym, że w segmencie stopy (146) są korzystne, sprężyście odkształcalne elementy trzymające (146), przystosowujące się odpowiednio do szerokości szczeliny (140).
12. Tor według zastrz. 11, znamienny tym, że elementy trzymające (146) są elementami rozprężnymi (148), rozciągające się poprzecznie względem szczeliny (140).
13. Tor według każdego z zastrz. 6, znamienny tym, że pokrywa szczeliny (142, 162) jest z gumy lub syntetycznego tworzywa sztucznego.
14. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że każdy podkład (12), wzdłuż każdego z jego przeciwległych wzdłużnych boków, w każdym przypadku, zawiera kanał odprowadzający wodę (134), rozciągający się poprzecznie do wzdłużnego kierunku toru.
15. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że wspólny kanał odprowadzający wodę (33, 68, 70) jest, w każdym przypadku, przeznaczony dla dwóch sąsiadujących podkładów (12,62,64).
16. Tor według zastrz. 15, znamienny tym, że sąsiadujące podkłady (12, 62, 64) zachodzą na siebie w kierunku wzdłużnym toru bez wzajemnego kontaktu, oraz że kanał odprowadzający wodę (33, 68) w rejonie ich zachodzenia, korzystnie tworzy integralną część z jednym z sąsiadujących podkładów.
17. Tor według zastrz. 16, znamienny tym, że każdy podkład (12) wzdłuż swego jednego wzdłużnego boku zawiera wysunięty występ (30), a wzdłuż swego przeciwległego

183 153 wzdłużnego boku, zawiera wystający boczny segment kanałowy (32) tworzący kanał odprowadzający wodę (33), w związku z tym segment kanałowy (32) zachodzi pod spód wysuniętego występu (30) sąsiadującego podkładu.
18. Tor według zastrz. 16, znamienny tym, że podkłady (62) pierwszego typu i podkłady (64) drugiego typu, są ułożone przemiennie, ponieważ każdy podkład (62) pierwszego typu zawiera wysunięty występ (66) wzdłuż swoich dwóch przeciwległych wzdłużnych boków, a każdy podkład (64) drugiego typu zawiera wzdłuż swoich dwóch przeciwległych boków wystający bocznie segment kanałowy (68) tworzący kanał odprowadzający wodę, w związku z tym każdy segment kanałowy (68) zachodzi pod wysunięty nad nim występ (66) sąsiadującego podkładu.
19. Tor według zastrz. 17, znamienny tym, że na skraju wysuniętego występu (30), wzdłuż jego spodniej strony, zawiera segment okapowy (34, 48), utworzony w szczególności przez skierowaną do dołu krawędź ściekową (34), albo przez wgłębiony do góry otwarty rowek (48).
20. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że ma w podkładzie (12) otwory do podbijania (54), korzystnie ułożone wzajemnie przeciwległe parami.
21. Tor według każdego z poprzedzających zastrz., znamienny tym, że ma w podkładzie (12) otwory wypełniające (50) do ciągłego uzupełniania podsypki.
22. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że na spodzie podkładu (12) ma przynajmniej jedno wgłębienie (44, 74, 76), które, w szczególności, jest usytuowane pośrodku i rozciąga się przez całą szerokość podkładu, i korzystnie, w szczególnym wypadku, wypełnione jest żywicą syntetyczną (46).
23. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, źe na zakończeniach (38,40) podkładu (12) ma przynajmniej jedno wgłębienie (52) lub występ (56).
24. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że podkłady (12) wykonane są w zasadzie z betonu i zawierają przynajmniej jedną wnękę, która jest korzystnie wypełniona materiałem lżejszym niż beton, a w szczególności takim jak żywica syntetyczna.
25. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że na podkładzie (12) lub w podkładzie (12) jest ścieżka kanału kablowego (42), rozciągająca się w kierunku wzdłużnym toru.
26. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że podpory szynowe (16) podkładu (12) są rozmieszczone z przesunięciem względem, linii środkowej biegnącej wzdłuż centralnej płaszczyzny podkładu.
27. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że powierzchnie podkładu (12) są wyposażone, przynajmniej częściowo, w elementy pochłaniające dźwięk, albo załamujące fale dźwiękowe, takie w szczególności jak struktury powierzchniowe.
28. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że podkłady (12) wykonane są z betonu posiadającego zbrojenie niesprężone wstępnie i/lub z betonu ze zbrojeniem wstępnie sprężonym.
29. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że na zakończeniach (38, 40) podkładów (12) ma rowek (58) wzdłuż ich górnych krawędzi.
30. Tor według zastrz. I, znamienny tym, że kanał odwadniający (134), szczególnie przy czole na końcu podkładu (12), przechodzi dalej w kanał odwadniający (154) rozciągający się w kierunku wzdłużnym toru.
31. Tor według zastrz. 30, znamienny tym, że dalszy kanał odwadniający (154) przy zakończeniu podkładu stanowi integralną część podkładu (12).
32. Tor według zastrz. 1, znamienny tym, że kanał odwadniający (158) przy czole końca podkładu zawiera skierowaną do góry powstrzymującą ściankę (156).
33. Tor według zastrz. od 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 13, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, znamienny tym, że sąsiadujące pokłady (12) uszczelnione szczeliną (140) mają wydzielony wspólny kanał odwadniający (160) rozciągający się poprzecznie do wzdłużnego kierunku toru dla bocznego odprowadzania wody.

* * *

183 153