PL168243B1 - Korpus glosnika stosowanego w pojazdach samochodowych PL - Google Patents

Abstract

1. Korpus glosnika, stosowanego w po- jazdach samochodowych, o lekko stozko- wym ksztalcie, który zawiera dwa, oddalone wzgledem siebie wzdluz osi srodkowej glos- nika kolnierze, polaczone ze soba za pomoca srodników, znamienny tym, ze kazdy ze srodników (19) pomiedzy swoimi, polaczo- nymi z kolnierzami (14, 16), koncami ma przynajmniej jeden obszar (20), oslabiony poprzez przekrój poprzeczny zmniejszony wzgledem pozostalego przekroju poprzecz- nego kazdego ze srodników (19). PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest korpus głośnika stosowanego w pojazdach samochodowych, o lekko stożkowym kształcie, który zawiera dwa oddalone względem siebie wzdłuż osi środkowej głośnika kołnierze, połączone ze sobą za pomocą środników.

W pojazdach samochodowych znane są głośniki, stanowiące wyposażenie pojazdu. Głośniki najczęściej montowane są w drzwiach samochodów. Dzieje się tak dlatego, że pomiędzy tapicerką a zewnętrznym blaszanym poszyciem drzwi istnieje wystarczająco duża przestrzeń do wbudowania wielkogabarytowych głośników niskotonowych, potrzebna do dobrego jakościowo odtwarzania dźwięków. W zależności od wykonania, głośniki są przy tym albo osadzone bezpośrednio w tapicerce drzwi jako systemy otwarte, albo też montowane za tapicerką jako zwarte kolumny. Znane są również wykonania, w których głośnik jest wbudowany w skrzynkę, a skrzynka ta jest osadzona na tapicerce drzwi. Dla wszystkich tych wykonań wspólne jest to, że głośniki, zwłaszcza wtedy, kiedy chodzi o względnie duże pod względem wymiarów głośniki nieskotonowe, są mocowane w dolnym obrębie drzwi, w pobliżu miejsc, przy których drzwi te są łączone z nadwoziem. Takie umiejscowienie wynika po pierwsze stąd, że wbudowane głośniki nie powinny utrudniać działania bocznych szyb, a po drugie stąd, że fala akustyczna powinna być wypromieniowywana z głośnika drzwiowego do wnętrza samochodu w miarę możliwości swobodnie, to znaczy bez tłumiącego oddziaływania na nią osób i elementów wyposażenia wnętrza pojazdu.

Jeśli chodzi o sposób funkcjonowania i budowę głośników stożkowych, to wskazuje się na publikację w Funkschau 1983, zeszyt 7, strona 77. W nawiązaniu do niej należy podkreślić to, ze stożkowy korpus głośnika składa się z dolnego i górnego kołnierza oraz z pewnej liczby środników, łączących obydwa kołnierze. Na dolnym kołnierzu osadzony jest trwale zespół magnesu. Górnym kołnierzem głośnik jest przymocowany do skrzynki lub tapicerki drzwi.

Zadaniem korpusu głośnikajest takie utrzymanie zespołu magnesu, żeby wykluczone były jego drgania jak również drgania połączonego z nim magnesu trwałego. Ponieważ magnesy trwałe, zwłaszcza w dużych gabarytowo głośnikach niskotonowych, mogą niekiedy osiągnąć znaczny ciężar, więc wymienione wyżej zadanie zostało rozwiązane w ten sposób, że korpus głośnika tego rodzaju jest uformowany odpowiednio sztywno i stabilnie. Jeżeli głośniki są przeznaczone do stosowania w samochodach, to wstrząsy, które powstają podczas eksploatacji samochodu i mogą powodować drgania zespołu magnesu, zostają uwzględnione przy określaniu wymiarów korpusu głośnika. Jeżeli dochodzi do zderzenia dwóch samochodów, przy którym

168 243 jeden samochód wjeżdża w drzwi drugiego, może się zdarzyć, ze wówczas, kiedy w drzwiach są usytuowane głośniki, oddziaływanie na zespół magnesu sił, wywiązujących się w wyniku zderzenia, przenosi się poprzez środniki z dolnego kołnierza na górny. Skutek tego jest wtedy taki, ze głośnik lub mówiąc dokładniej, górny kołnierz głośnika, zostaje wypchnięty z drzwi i przez to, że z nich wystaje, może być powodem poranienia pasażerów. Z problemem tym radzono sobie konwencjonalnie w ten sposób, ze zmniejszane były wymiary głośników niskotonowych albo były one sytuowane w takich miejscach drzwi, które wykluczały wspomniane wyżej zranienia jadących osób.

Obydwa sposoby uważa się jednak za niekorzystne z punktu widzenia akustyki. Ponadto, przez umieszczenie głośników w miejscach bezpiecznych z punktu widzenia niebezpieczeństwa poranienia, potencjalne miejsca ich wbudowania w drzwi samochodu ulega znacznemu zmniejszeniu.

Stąd celem wynalazku jest opracowanie korpusu głośnika, zwłaszcza głośnika niskotonowego, który pomimo dużych wymiarów i wbudowania w drzwi samochodu, w razie zaistnienia wypadku samochodowego w obrębie tych drzwi, nie przemieści się poza tapicerkę

W korpusie głośnika według wynalazku, każdy ze środników ma, pomiędzy końcami połączonymi z kołnierzami korpusu, co najmniej jeden osłabiony obszar o przekroju poprzecznym mniejszym niż przekrój poprzeczny pozostałej części środnika. Korzystnie ten osłabiony obszar każdego ze środników jest utworzony za pomocą dwóch lezących po przeciwnych stronach środnika karbów, przy czym kołnierz korpusu o mniejszej średnicy jest połączony z zespołem magnesu, ze odstęp pomiędzy osłabionym obszarem i osią środkową głośnika jest za każdym razem większy niż odstęp pomiędzy najbardziej odległym od osi fragmentem zespołu magnesu i tą osią środkową głośnika.

W rozwiązaniu według wynalazku korpus głośnika pomiędzy krańcem, na którym znajduje się zespół magnesu i przeciwległym do niego krańcem ma element zabezpieczający tak uformowany, ze przy oddziaływaniu siły na zespół magnesu ewentualnie na związany z zespołem magnesu jeden kraniec korpusu, oddziaływanie to nie przenosi się na jego drugi kraniec lub przenosi się jako znacznie osłabione.

Korpus głośnika wykonany, zwłaszcza z tworzywa sztucznego, pod wpływem oddziaływania na zespół magnesu określonej siły P pęka w obszarze osłabiającym, a jego część, do której przymocowany jest zespół magnesu, oddziela się od pozostałej części.

Zwraca się uwagę na to, ze wyznaczone miejsce pękania może przedstawiać sobą, w sensie tego zgłoszenia, pewna liczba takich obszarów, nie połączonych ze sobą, jak również zaledwie jeden obszar, uformowany przez przewężenie.

Jeżeli wyznaczone miejsca pękania są usytuowane na korpusie w takiej odległości od osi środkowej głośnika, że odstęp A, pomiędzy osią głośnika a miejscem wyznaczonym przewyższa wymiar B, określający odległość między osią głośnika a najbardziej odległym od niej fragmentem zespołu magnesu to wnosi to tę korzyść, ze wsunięcie się zespołu magnesu w przestrzeń, w której znajduje się membrana, nie jest utrudnione przez ten zespół lub jego część. Wyznaczone miejsce pękania winno być tak uformowane, aby wnikanie odłamanej i związanej z zespołem magnesu części korpusu nie było utrudnione.

Jeżeli korzystnie korpus wykonany z metalu, zostanie wyposażony w wyznaczone miejsca jego przeginania, to siła, oddziaływująca w wyniku wypadku na zespół magnesu, zostaje w tym miejscu przekształcona w energię odkształcającą, przez co unika się wnikania górnej krawędzi głośnika do wnętrza pojazdu. Jak już to uwidoczniono dla przykładu wyznaczonego miejsca pękania, również i wyznaczone miejsce przeginania może być uformowane na obwodzie korpusu z przewęzeniem lub łamliwie.

W uzupełnieniu należałoby wskazać na to, ze korpus najego głębokości może mieć w razie potrzeby więcej niż jedno wyznaczone miejsce pękania lub przeginania. Ten ostatni środek jest podejmowany wtedy, kiedy przy umieszczeniu na korpusie tylko jednego osłabionego obszaru zachodzi obawa, ze w razie wypadku jego górna krawędź wysunie się poza tapicerkę drzwi, ewentualnie ze przez tę tapicerkę przeniknie zespół magnesu i przymocowana do niego część korpusu.

168 243

Rozwiązanie według wynalazku zostanie bliżej przedstawione w przykładzie wykonania uwidocznionym na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia głośnik w przekroju, widziany z boku, a fig. 2 - głośnik według fig. 1 w stanie zdeformowania.

Przedstawiony na fig. 1 głośnik 10 składa się zasadniczo z zespołu magnesu 11, ukształtowanego stożkowo korpusu 12 głośnika 10 i również stożkowo uformowanej membrany 13. Zespół magnesu 11 jest osadzony na dolnym kołnierzu 14 korpusu 12. Membrana 13 jest wetknięta w korpus 12 i jest za pośrednictwem przyklejonego do niej uskoku 15 złączona górną krawędzią z górnym kołnierzem 16 korpusu 12. Dolny kraniec membrany 13 jest wraz z umieszczoną na nim cewką drgającą 17 zagłębiony w szczelinie powietrznej 18 zespołu magnesu 11. Górny kołnierz Hi jesit połączony z dolnym kołnierzem 14 środnikami 19. Te środrnki 19 mają mniej więcej w połowie swojej długości między górnym a dolnym kołnierzem 14, 16 wyznaczone miejsce pękania w postaci osłabionego obszaru 20. Ten osłabiony obszar pękania 20 jest pokazany bliżej na powiększonym rysunku, przedstawiającym ten szczegół konstrukcyjny. Widać tam, że obszar 20 kształtują dwa, umieszczone na środniku 19 obustronnie, karby 21, które osłabiają środnik 19 i występujący tam materiał. Na rysunku, przedstawiającym ten szczegół, widać wyraźnie, że prawe zbocze górnego karbu 21 jest przesunięte względem lewego zbocza dolnego karbu 21. Takie ukształtowanie osłabionego obszaru 20 zapewnia to, ze przy wystąpieniu w tym miejscu pęknięcia jego krawędzie nie utrudniają wsuwania się zespołu magnesu 11 w pozostałą część korpusu.

Figura 1 uwidacznia dalej, że wymiar B między osią środkową głośnika a najbardziej odległym od tej osi fragmentem zespołu magnesu 11 pozostaje zawsze mniejszy od odstępu A, między osią środkową głośnika a wyznaczonym miejscem pękania 20. Jeżeli górny kołnierz 16 jest złączony z tapicerką drzwi samochodu (co nie zostało pokazane), a na zespół magnesu oddziaływuje w kierunku zaznaczonym strzałką siła P, odpowiadająca w przybliżeniu sile wynikającej z wypadku, to zespól magnesu 11 przemieszcza się w kierunku strzałki w przestrzeń 22, wypełnioną membraną 13. Ta sytuacja jest przedstawiona bliżej na fig. 2, na której widać wyraźnie, że zespół magnesu 11 przybliżył się do górnego kołnierza 16 korpusu 12. Korpus 12 głośnika 10 został w wyznaczonym miejscu pękania przełamany na dwie części. Ten podział powoduje, że siła P, która oddziaływuje na zespół magnesu 11 oddziaływuje dalej na górny kołnierz 16 już tylko w znacznie mniejszym stopniu. Siła, oddziaływująca na górny kołnierz 16 do momentu pęknięcia w osłabionym obszarze 20, jest jednak tak mała, ze wniknięcie głośnika 10 do wnętrza samochodu pod jej wpływem jest z pewnością wykluczone. W wyniku wniknięcia zespołu magnesu 11 i przymocowanej do niego części korpusu 12 głośnika 10 w przestrzeń 22, membrana ulega złożeniu w harmonijkę.

168 243

FIG.2

168 243

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz

Cena 1,50 zł

Claims (3)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Korpus głośnika, stosowanego w pojazdach samochodowych, o lekko stożkowym kształcie, który zawiera dwa, oddalone względem siebie wzdłuż osi środkowej głośnika kołnierze, połączone ze sobą za pomocą środników, znamienny tym, że każdy ze środników (19) pomiędzy swoimi, połączonymi z kołnierzami (14,16), końcami ma przynajmniej jeden obszar (20), osłabiony poprzez przekrój poprzeczny zmniejszony względem pozostałego przekroju poprzecznego każdego ze środników (19).
2. 2. Korpus głośnika według zastrz. 1, znamienny tym, że osłabiony obszar (20) środnika (19) jest utworzony za pomocą dwóch lezących po przeciwnych stronach środnika (19) karbów (21).
3. 3. Korpus głośnika według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że jego kołnierz (14) o mniejszej średnicy jest tak połączony z zespołem magnesu (11), że odstęp (A) pomiędzy osłabionym obszarem (20) każdego ze środników (19) i osią środkową głośnika jest większy niż odstęp (B), pomiędzy najbardziej odległym od osi fragmentem zespołu magnesu (11) i tą osią środkową głośnika.