PL166601B1 - Element mocujacy do mocowania plyt Izolacyjnych PL - Google Patents

Abstract

1. Element mocujacy do mocowania plyt izolacyjnych na elementach konstrukcyjnych, majacy wielkopowierzchniowy leb i odcho- dzacy od niego trzon, przy czym w lbie i trzonie jest wykonane wybranie, zawierajace podpore dla elementu montazowego, a w obszarze wylotu od strony lba znajduja sie gietkie seg- menty, siegajace do jego srodka, usytuowane prostopadle do osi wzdluznej, znamienny tym, ze wybranie (4b) w obszarze ujscia (4c) od strony lba ma poszerzenie (4d) srednicy o przynajmniej podwójna grubosc scianki seg- mentu (6), a glebokosc poszerzenia (4d), roz- ciagajaca sie od konca od strony lba, odpo- wiada przynajmniej swobodnej dlugosci seg- mentu (6). F i g . 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest element mocujący do mocowania płyt izolacyjnych na elementach konstrukcyjnych, mający wielkopowierzchniowy łeb i odchodzący od niego trzon, przy czym w łbie i trzonie jest wykonane wybranie, zawierające podporę dla elementu montażowego, a w obszarze ujścia od strony łba znajdują się giętkie segmenty sięgające do jego środka, usytuowane prostopadle do osi wzdłużnej.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych AP nr 4884932 jest znany dwuczęściowy element mocujący do mocowania izolacji dachowej. Element mocujący składa się z łba i odchodzącego od niego trzonu, który zawiera wybranie, służące do przyjmowania zamocowanie elementu montażowego.

W celu uniknięcia mostków zimnych w obszarze elementu mocującego, po zamocowaniu jest wciskany do wybrania przez otwór od strony łba izolowany cieplnie kołek. Element mocujący w obszarze wybrania od strony ujścia zawiera segmenty, które przy wprowadzeniu kołka są wyginane i przez odsadzenie zdarzakowe kołka sę ponownie odginane, tak że kołek nie może wypaść z wybrania. Segmenty są wykonane z tego samego materiału co element mocujący.

Dwuczęściowy element mocujący znajduje zastosowanie przy mocowaniu płyt izolacyjnych na okładzinach drzewnych, z krzyżowym układem włókien lub usytuowanych onok siebie nośnikach drewnianych lub metalowych. Jako elementy montażowe służą gwoździe. Mocowanie płyt izolacyjnych na nośnikach metalowych za pomocą śrub oznacza długi okres przygotowawczy w celu wykonania odpowiednich gwintów.

Jeżeli takie elementy mocujące zostaną pokryte warstwą tynku, wówczas w obszarze otworu od strony łba tynk nie ma wystarczającej przyczepności. Przez osadzenie kołka tynk nie może dotrzeć za segmenty i tym samym zapewnić zamocowania podchwytującego. Gdyby natomiast kołek nie znajdował się w wybraniu, to nie można zapewnić tego, że segmenty odegną się wystarczająco do położenia prostopadłego do osi wzdłużnej, ponieważ nie jest wykluczone przekręcenie przez narzędzie do osadzenia sworzni. W przypadku segmentów nie można z kolei liczyć na przyczepność warstwy tynku. Przy tym wskutek braku kołka do wybrania dostałoby się tyle materiału tynku, że utworzy się mostek zimny lub cieplny.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie elementu mocującego, który nawet przy zastosowaniu jednego przyrządu do osadzania, zagłębiającego się w wybraniu umożliwia samoczynne zamykanie się wybrania po procesie osadzania, jak i zamocowanie warstwy tynku w obszarze wybrania.

166 601

Zadanie to według wynalazku rozwiązano dzięki temu, że wybranie w obszarze ujścia od strony łba ma poszerzenie średnicy o przynajmniej podwójną grubość ścianki segmentu, a głębokość poszerzenia, rozciągająca się od końca od strony łba, odpowiada przynajmniej swobodnej długości segmentu.

W ten sposób zapewnia się to, że nawet przy zastosowaniu przyrządu do osadzania nie następuje niekorzystne obciążenie segmentów. Dzięki temu można stosować wylot przyrządu do osadzania, doprowadzony do wybrania, tak że przylega on środkowo w wybraniu. Segmenty są przy tym wygięte do wewnątrz i przylegają do wewnętrznego obwodu poszerzenia. Powierzchnie wygiętych segmentów zwrócone do środka elementu mocującego tworzą przedłużenie wybrania, a tym samym przedłużenie obszaru prowadzenia wylotu przyrządu do osadzania.

Korzystnie poszerzenie zawiera obiegowe fazowanie, rozszerzające się do wylotu od strony łba. W ten sposób jest ułatwione osadzanie i osiowanie przyrządu do osadzania.

Celowo poszerzenie zawiera przebiegające w kierunku promieniowym zagłębienia, noszące miejsca połączeń segmentów. Dzięki temu możliwe jest takie ukształtowanie krawędzi zginania segmentów w obszarze miejsc połączeń, że powstaje większy promień gięcia. W ten sposób zachowuje się elastyczność segmentów. Zwłaszcza w przypadku elementów z tworzywa sztucznego istnieje niebezpieczeństwo, że w przypadku zbyt ostrego zagięcia może wystąpić wydłużenie materiału, a tym samym jego uszkodzenie.

Ukośna powierzchnia obiegowego fazowania, umieszczonego w obszarze od strony wylotu elementu mocującego przebiega w swoim przedłużeniu stycznie do środkowej krawędzi zginania wygiętego segmentu. W przypadku mimośrodowego przystawienia przyrządu do osadzania, wylot przesuwa się ślizgowo po ukośnej powierzchni fazowania i następnie po krawędzi zginania co najmniej jednego segmentu, znajdującego się w położeniu zginania, ześlizguje się w położenie środkowe.

Korzystnie miejsca połączeń segmentów przylegają do obszaru obiegowego fazowania poszerzenia. W ten sposób uzyskuje się wstępne osiowanie wylotu przyrządu do osadzania poprzez fazowanie i unika się ścinania segmentów.

Korzystnie segmenty zawierają miejsce zginania zadanego w postaci zwężenia przekroju poprzecznego. Dzięki temu uzyskuje się równomierne przegięcie wszystkich segmentów. Zmniejszenie przekroju poprzecznego uzyskuje się, przy zachowaniu grubości segmentów, przez redukcję szerokości w obszarze miejsca połączenia segmentu. Przez skrócenie krawędzi zginania uzyskuje się lepsze wygięcie segmentu.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia element mocujący w przekroju poprzecznym wzdłuż linii I-I na fig. 2, fig. 2 -element mocujący według fig. 1, w kierunku II, w powiększeniu, fig. 2a - obszar przyjmowania segmentu, w powiększeniu, fig. 3 - wycinek szczegółowy elementu mocującego z segmentami sięgającymi skierowanymi do środka, według linii III-III z fig. 2, fig. 4 - wycinek szczegółu elementu mocującego z wylotem przyrządu do osadzania, wychodzącym w wybranie, a fig. 5 - element mocujący w stanie zamontowanym.

Na figurze 1 jest przedstawiony element mocujący 1 z wielkopowierzchniowym łbem 3, z odchodzącym od niego trzonem 4 z wybraniem 4b, stanowiącym podporę 4a dla elementu montażowego 5. Element montażowy stanowi kołek.

Na górnej powierzchni łba 3, odwróconej od trzona 4, znajdują się otwory 3q, Segmenty 6, usytuowane w obszarze wylotu wybrania 4b sięgają do środka.

Na figurze 2 i 2a są przedstawione sementy 6 w powiększeniu. W celu uzyskania zmniejszenia przekroju poprzecznego przy jednakowej grubości segmentu 6 należy skrócić długości linii gięcia 6c. Realizuje się to poprzez wklęsłe zagłębienie 6b, umieszczone naprzeciwległe na linii gięcia 6c. Segmenty 6 są umieszczone w promieniowo przebiegających zagłębieniach 4f poszerzenia 4d. Żebra szczątkowe 4e, powstające przy wykonywaniu zagłębień 4f, tworzą przedłużenie poszerzenia 4d wybrania 4. W otworach przelotowych 3a, usytuowanych również w obszarze łba elementu mocującego 1, może zbierać się materiał tynku. Dzięki cylindrycznej postaci otworu 3a, utwardzający się w nim korek nie przedstawionej warstwy tynku 9, ma również kształt cylindryczny. Stosunkowo duże przekroje poprzeczne tych korków mogą przyjmować większe siły ścinające, wytworzone przez ciężar warstwy tynku 9.

166 601

Na figurze 3 jest uwidoczniony obszar wylotowy poszerzenia 4d. Zagłębienia 4f przebiegające promieniowo w obszarze wylotowym 4c, noszą miejsca połączeń 6a dla segmentów 6, skierowanych do środka. Głęboość poszerzenia 4d odpowiada zasadniczo długości segmentu 6. Miejsca połączeń 6a segmentów 6 w odpowiednich wybraniach 4f przylegają do obszaru obiegowego fazowania 7 poszerzenia 4d. Segmenty 6 nie siągąjące całkowicie do środka tworzą swoimi zasadniczo ostrymi zakończeniami 6d kołowy otwór 6e.

Na figurze 4jest uwidoczniony montaż elementu mocującego 1. Element mocujący 1 przechodzi trzonem 4 przez płytę izolacyjną 2 i opiera się stroną czołową 4g trzonu na elemencie A. Element mocujący 1 jest utrzymywany za pomocą elementu montażowego 5 w postaci kołka 5, wprowadzonego w element konstrukcyjny A. W wybraniu 4b elementu mocującego 1 znajduje się wylot 8a przyrządu do osadzenia 8. Segmenty 6 są wygięte do wewnątrz i leżą między wylotem 8a przyrządu do osadzania 8 a poszerzeniem 4a wybrania 4b. W ten sposób uzyskuje się przedłużenie obszaru prowadzenia dla wylotu 8a przyrządu do osadzenia 8 i unika się uszkodzenia segmentu 6.

Na figurze 5 jest przedstawiony zamontowany element mocujący 1. Wprowadzanie kołka 5 w element konstrukcyjny A, który w tym przykładzie wykonania jest wykonany z betonu, realizuje się za pomocą nie przedstawionego, znanego przyrządu do osadzania 8. Po wyciągnięciu wylotu 8a przyrządu 8 z wybrania 4b następuje sprężynowanie powrotne giętkich segmentów 6, aż do momentu uzyskania przez nie ich położenia końcowego, z lekkim wygięciem do przodu w kierunku wybrania 4b. W przypadku następującego potem nanoszenia warstwy tynku 9 dociera on pomiędzy szczeliny segmentów 6 i przez otwór 6e - za segmenty 6. Po wyschnięciu warstwy tynku 9, w obszarze segmentów 6 następuje podchwytująco działające zamocowanie. Jako izolacja cieplna służy komora powietrzna, która znajduje się w wybraniu 4b między podporą 4a dla łba 5a kołka 5 a zamkniętymi segmentami 6.

z—-—(2 ll! * l ir -4-6«

166 601 i¹

Je ? f *tf M fet Je J lb la.i

la

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,00 zł.

Claims (5)

Zastrzeżenia patentowe

1. Element mocujący do mocowania płyt izolacyjnych na elementach konstrukcyjnych, mający wielkopowierzchniowy łeb i odchodzący od niego trzon, przy czym w łbie i trzonie jest wykonane wybranie, zawierające podporę dla elementu montażowego, a w obszarze wylotu od strony łba znajdują się giętkie segmenty, sięgające do jego środka, usytuowane prostopadle do osi wzdłużnej, znamienny tym, że wybranie (4b) w obszarze ujścia (4c) od strony łba ma poszerzenie (4d) średnicy o przynajmniej podwójną grubość ścianki segmentu (6), a głębokość poszerzenia (4d), rozciągająca się od końca od strony łba, odpowiada przynajmniej swobodnej długości segmentu (6).

2. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że poszerzenie (4d) ma obiegowe fazowanie (7), rozszerzające się do wylotu od strony łba.

3. Element według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że poszerzenie (4d) zawiera przebiegające w kierunku promieniowym zagłębienie (4e), noszące miejsca połączeń (6a) segmentów (6).

4. Element według zastrz. 3, znamienny tym, że miejsca połączeń (6a) segmentów (6) przylegają do obszaru obiegowego fazowania (7) poszerzenia (4d).

5. Element według zastrz. 4, znamienny tym, że segmenty (6) zawierają miejsce gięcia zadanego (6c) w postaci zmniejszenia przekroju poprzecznego (6b).