Przedmiotem niniejszego wynalazku jest sposób otrzymywania mieszaniny we¬ glanów wapniowców, które stosuje sie do wyrobu katod tlenkowych.Sposób, bedacy przedmiotem niniejsze¬ go wynalazku, polega na jednoczesnem stracaniu weglanów wapniowców z miesza¬ niny roztworów soli kilku wapniowców, miedzy któremi znajduje sie sól wapniowa.Roztwór, z 'którego straca sie weglany, o- grzany jest powyzej 85°C, a najlepiej do temperatury, zawartej pomiedzy 90° i 100°C. Okazalo sie, ze weglan wapnia straca sie w specjalnej krystalicznej budo-wie, zwanej aragonitem; nalezy on do rom¬ bowego ukladu krystalograficznego. Stwier- 4dfcdiao, zte ta ^kcjstaliozna budowa weglanu ^wapnia dziala sprzyjajaco na budowe kry¬ staliczna innych stracanych weglanów wap¬ niowców, które stracaja sie jako krysztaly izomorficzne; weglany strontu i baru stra¬ caja sie odpowiednio jako stroncjanit i wi- teryt; oba te weglany naleza równiez do rombowego ukladu krystalograficznego.Weglany wapniowców, stracane w tych sa¬ mych warunkach bez obecnosci soli wap¬ niowych, nie posiadaja tej formy krysta¬ licznej.Okazalo sie, ze zawartosc procentowa soli wapniowej w roztworze wplywa na wielkosc straconych krysztalów. Te wiel¬ kosc mozna zmieniac w dosc szerokich granicach przez odpowiedni dobór skladu procentowego roztworu. Najkorzystniej jest uzywac roztworu, zawierajacego taka ilosc soli wapniowej, by stracony osad za¬ wieral co najmniej V2%, a najlepiej od 10 do 20% weglanu wapnia.Korzystnie jest stosowac roztwór, za¬ wierajacy wraz z sola wapnia sole baru i strontu; osad zawiera przytem weglany ba¬ ru, strontu i wapnia. Okazalo sie, ze kato¬ dy tlenkowe, otrzymane przez pokrycie ta .mieszanina, posiadaja wlasnosci, które bar¬ dzo sprzyjaja emisji elektronów oraz trwa¬ losci katody.Czesto korzystnie jest stosowac roztwór azotanów wapniowców. W tym przypadku osad zawiera niewiele zanieczyszczen, Im wieksza jest zawartosc procentowa sklad¬ ników w roztworze, z którego straca sie weglany wapniowców, tern bardziej nalezy sie obawiac, by osad nie zawieral zanieczy¬ szczen. Stwierdzono, ze mozna uzyskac do¬ bre wyniki, jesli stosowac roztwór, zawie¬ rajacy okolo 15% stalych skladników.Weglany wapniowców mozna stracac z roztworu zapomoca rozmaitych materjalów.Szczególnie czysty osad otrzymac mozna, dodajac do roztworu weglanów wapniow¬ ców goracy roztwór weglanu amonu. Czesc azotanu amonu, który powstaje w przy¬ padku stosowania azotanów wapniowców, pozostajaca w mieszaninie weglanów wap¬ niowców, rozklada sie latwo na ciala lotne podczas przejscia weglanów w tlenki, dzie¬ ki czemu azotan amonu nie pozostaje w katodzie tlenkowej.Szybkosc, z jaka straca sie weglany metali ziem alkalicznych, wplywa na wiel¬ kosc straconych krysztalów. Stracanie we¬ glanów wapniowców zachodzi szybko, a osad stracony jest jednostajny, jezeli ma- terjal, zapomoca którego straca sie wegla¬ ny wapniowców z roztworu, dodawac do tegoz roztworu w przeciagu dosc krótkiego czasu.Ponizszy opis dotyczy przykladu zasto¬ sowania sposobu, bedacego przedmiotem niniejszego wynalazku, co ulatwia zrozu¬ mienie wykonania tego sposobu.Stosuje sie roztwór prawie 15%, o- trzymany przez rozpuszczenie 66,2 g azo¬ tanu baru, 43 g azotanu strontu i 47,2 g azotanu wapnia w 960 cm szesciennych wo¬ dy destylowanej. Sole te rozpuszczaja sie latwo w wodzie, ogrzanej do temperatury okolo 80°C Roztwór przesacza sie nastep¬ nie jeden lub kilka razy. W ten sposób o- trzymany roztwór oznaczono ponizej na¬ zwa „roztwór I".Nastepnie rozpuszcza sie weglan amo¬ nu (ciezar wlasciwy 1,30 w temp. 25°C).W tym celu mozna dodac 1100 g weglanu amonu i 470 cm szesciennych wodorotlen¬ ku amonowego do 1987 cm szesciennych wody destylowanej. Roztwór ten mozna o- grzac do temperatury np. 40°C i przesaczyc jeden lub kilka razy. Przesaczony roztwór oznaczono nazwa „roztwór II".Roztwór I ogrzewa sie do temperatury wyzszej od 85°C, np. do temperatury za¬ wartej miedzy 90p i 100°C Do ogrzanego roztworu I dodaje sie czesc roztworu II, o- grzariego najkorzystniej do temperatury o- kolo 30°C. Dolewanie roztworu II odbywasie ze stala szybkoscia, która najkorzyst¬ niej winna byc taka, by 200 cm szescien¬ nych roztworu II dodac do dwóch litrów roztworu I w ciagu jednej minuty. Pod¬ czas dolewania nalezy roztwór dobrze -po¬ ruszac.Otrzymany osad przemywa sie goraca woda, by mozliwie obnizyc zawartosc pro¬ centowa azotanów w osadzie, poczem su¬ szy sie mieszanine przez ogrzanie w tem¬ peraturze okolo 110°C. Stosujac wyzej wspomniane roztwory, otrzymuje sie mie¬ szanine, zawierajaca 50% weglanów baru, 30% weglanów strontu i 20% weglanów wapnia, przyczem sole te sa doskonale zmieszane. Weglan wapnia ma postac kry¬ staliczna, zwana aragonitem, weglany zas baru i strontu sa izomorficzne.Wysuszona mieszanine weglanów wap- niowców stosuje sie do wyrobu katod tlen¬ kowych. Stwierdzono, ze sposób, bedacy przedmiotem niniejszego wynalazku, po¬ zwala otrzymywac weglany wapniowców o budowie krystalicznej, która wplywa do¬ datnio na emisje elektronów przez katode.Poza tern okazalo sie, ze katody wyrabiane z powyzej opisanej mieszaniny, bardzo malo róznia sie miedzy soba, dzieki czemu otrzymuje sie wyrób jednostajny.Mozna np. 95 g wyzej wzmiankowanych weglanów zmieszac z 50 cm szesciennemi wody destylowanej, a nastepnie dodac od¬ powiednie spoiwo, którem moze byc azotan lub azotyn baru; ilosc spoiwa wynosi 5% mieszaniny. W ten sposób otrzymana mie¬ szanina powleka sie drut, tworzacy rdzen katody, np. przez zanurzenie go w miesza¬ ninie, poczem ów drut, pokryty mieszanina, suszy sie w atmosferze kwasu weglowego w temperaturze, wynoszacej od 700° do 800°C Jesli zachodzi tego potrzeba, po¬ wtarza sie wielokrotnie zanurzanie rdzenia w mieszaninie.Rdzen, pokryty weglanami wapniow¬ ców, umieszcza sie w lampie katodowej, w której wytwarza sie próznie. Jesli w cza¬ sie tej czynnosci ogrzewac rdzen, to we¬ glany rozkladaja sie w ten sposób, ze tlen¬ ki pozostaja na drucie, tworzacym rdzen katody, w stanie dokladnie rozmieszczo¬ nym i zmieszanym i w postaci dobrze przy¬ legajacej warstwy. PL