Przedmiotem wynalazku jest sposób oczyszczania siarczanu glinowego od zelaza, stosowanego do produkcji bieli tytanowej.Dotychczas znanych jest kilka sposobów oczyszczania siarczanu glinowego od zanieszczyszczen zelaza.Wedlug Gmelins Handbuch der anorganische Chemie 358, 257 (1934) i Ullmann Encyklopedie der Technischen Chemie 7, 333 (1974) problem usuwania zelaza sprowadza sie do utlenienia jonów zelaza dwuwartosciowego do trójwartosciowego, wytracenia i odfiltrowania trudno rozpuszczalnego zelazocyjanku zelazowego. Znane sposoby wydzielania zelaza nievzapewniaja uzyskania produktu o dostatecznym stopniu czystosci. Trudnosci techniczne w praktyce przemyslowej zwiazane sa przede wszystkim z dekantacja i filtracja osadu zelazocyjanku potasowego.Celem wynalazku jest sposób oczyszczania siarczanu glinowego pozwalajacy na zmniejszenie w nim zawartosci zelaza. Sposobem wedlug wynalazku otrzymuje sie siarczan glinowy zawierajacy najwyzej 0,007% wagowych zelaza.Sposób wedlug wynalazku polega na wytraceniu zelaza w postaci osadu zelazocyjanku zelazowego, koagulacji osadu za pomoca substancji bialkowej korzystnie zawierajacej glutyne, a nastepnie oddzieleniu osadu przy udziale maczki drzewnej na zwirowej luznej warstwie filtracyjnej korzystnie o granulacji 2-0,1 mm lub pomocniczej warstwie filtracyjnej.Wedlug wynalazku do roztworu siarczanu glinowego o gestosci 1,19 g/cm3, wytworzonego przez rozpuszczenie wodorotlenku glinu w rozcienczonym kwasie siarkowym, wprowadza sie wode utleniona, po czym roztwór podgrzewa sie do wrzenia i utrzymuje w tym stanie do rozlozenia nadmiaru utleniacza. Do ochlodzonego roztworu zawierajacego jony zelaza trójwartosciowego, dodaje sie techniczny zelazocyjanek potasu lub metalu alkalicznego, w takiej ilosci, aby w oczyszczonym roztworze pozostala jeszcze nieznaczna ilosc zelaza, poniewaz przy nadmiarze czynnika stracajacego tworzy sie rozpuszczalny zelazocyjanek zelazowo potasowy. Koagulacje wytraconego drobnoziarnistego osadu zelazocyjanku zelazowego prowadzi sie przy udziale roztworu substancji bialkowej przygotowanej na 1 godzine przed wprowadzeniem do zawiesiny. Calosc pozostawia sie na okres 3 3/4 godziny w celu uzyskania dobrze skoagulowanego osadu. Warunki filtracji2 96 434 skoagulowanego osadu zclazocyjanku zelazowego znacznie poprawia sie przez dodatek pomocy filtracyjnej w postaci uprzednio nasyconej woda maczki drzewnej. Po wprowadzeniu maczki drzewnej zawiesine filtruje sie na filtrze z tkanina, na która nanosi sie pomocnicza warstwe filtracyjna, korzystnie warstwe mielonego koksu pakowego.Sposobem wedlug wynalazku wytwarza sie siarczan glinowy o malej zawartosci zelaza, z duza wydajnoscia, przy stosunkowo malym wzroscie kosztów w porównaniu ze znanymi sposobami.Przyklada Do 100 dcm3 roztworu siarczanu glinowego o gestosci 1,19 g/cm3 dodaje sie Idem3 okolo 30% wody utlenionej. W celu rozlozenia nadmiaru utleniaczi roztwór podgrzewa sie do temperatury ok. 100°C. Roztwór zawierajacy 60 mg Fe3+/dcm3, chlodzi sie, nastepi !e dodaje 0,6 g technicznego zelazocyjanku potasowego na kazdy 1 mg Fe i 100 dcm3 roztworu. Wydzielony drobnoziarnisty osad koaguluje sie 3% wodnym roztworem substancji bialkowej w czasie 3 3/4 godziny, przy czym ilosc kleju przypadajaca na 1 mg Fe i 100 dcm3 roztworu wynosi 0,6 g.Jako pomoc filtracyjna dodaje sie na 100 dcm3 roztworu 500 g maczki drzewnej uprzednio nasyconej woda. Oddzielenie skoagulowanego osadu zelazocyjanku zelazowego osadzonego na maczce drzewnej przeprowadza sie na filtrze z tkanina BT-54, na która nanosi sie 10 mm warstwe koksu pakowego o granulacji ponizej 1 mm. PL