Przedmiotem wynalazku jest sposób wyrobu tasm lub blach na puszki do kon¬ serw wszelkiego rodzaju, w których szew, miejsce zawiniecia lub inne pola¬ czenie dwóch pasm blaszanych powinno byc umocowane lub uszczelnione przez lutowanie. Puszki te wytwarzano dotych¬ czas powszechnie z blachy bialej, a wiec pocynowanej blachy zelaznej. Na takie blachy zuzywano stosunkowo wielkie ilos¬ ci cyny. Zajmowano sie juz wielokrotnie zagadnieniem wprowadzenia oszczednosci w zuzyciu kosztownej cyny.Proponowano np. stosowac cynowanie galwaniczne calej powierzchni blaszanej, aby jak najbardziej zmniejszyc warstwe cyny. Nalezy jednak wziac pod uwage, ze przy cynowaniu galwanicznym otrzymuje sie warstwe nie bardzo gesta, gabczasta, która nie jest odporna na nadzeranie przez kwasy organiczne, tak iz blacha o cienkim pocynowaniu nie moze byc uzyta na puszki do konserw.Z drugiej strony równiez i przy gal¬ wanicznym cynowaniu calej tasmy lub blachy potrzeba jednak znacznych ilosci cyny.Aby zaoszczedzic na cynie proponowa¬ no juz zaopatrywac blachy zelazne w miejscach, przeznaczonych do pózniejsze¬ go lutowania, w material do lutowania, a na pozostale powierzchnie blachy nakla¬ dac powloke odporna na nadzeranie, np. powloke z lakieru. Material do lutowania powinien byc nakladany wedlug tego sposobu pasmami za pomoca pary wal-co w, z których walec dolny jest zanurzo¬ ny w kapieli lutu. Sposób ten nie daje dobrych wyników praktycznych. Nakla¬ dana na tasme zelazna lub blache war¬ stwa lutu jest stosunkowo gruba i nie¬ równomierna, z drugiej zas strony ten sposób nakladania posiada te wade, ze pasmo metalu do lutowania moze byc na¬ kladane na blache lub tasme tylko z jed¬ nej strony. Wreszcie nalezy wziac pod uwage, ze wiekszosc maszyn do lutowania w przetwórczym przemysle blacharskim jest nastawiona na przeróbke blachy bia¬ lej, na która wlasciwy material do luto¬ wania jest nakladany za pomoca maszyn lutowniczych w miejscach spojenie wy eh.Blacha wiec, przygotowana wedlug wspomnianego sposobu, nie moze byc lu¬ towana za pomoca tych maszyn. Ponadto podczas takiego wyrobu blachy naklada sie stosunkowo gruba warstwe lutu, przy lutowaniu zas nalezy jeszcze raz nakla¬ dac cyne w miejsfcu odpowiednim.Wedlug wynalazku miejsca tasmy ze¬ laznej lub blachy, przeznaczone do póz¬ niejszego lutowania, zaopatruje sie spo¬ sobem galwanicznym w bardzo cienka warstwe cyny, zapobiegajaca tylko nad- zeraniu, przy czym ta warstwa nie jest przeznaczona do pózniejszego lutowania, ani tez nie nadaje sie do tego celu. Pozo¬ stale powierzchnie blachy lub tasm, wolne od cyny, zostaja nastepnie pokryte lakie¬ rem. Osiagnieta w ten sposób oszczednosc na cynie w porównaniu do cynowania ogniowego jest bardzo znaczna, a galwa¬ niczne, cynowanie wedlug wynalazku mo¬ ze byc tak cienkie, ze zuzywa sie tylko okolo polowy tej ilosci cyny, jaka jest potrzebna do cynowania ogniowego. W niektórych przypadkach galwaniczna war¬ stwa cyny moze byc jeszcze ciensza, tak iz np. przy jednostronnym cynowaniu po¬ trzeba na 1 m2 tylko okolo 5 g cyny.Stwierdzono doswiadczalnie, ze mozna zapobiec nadzeraniu wzglednie rdzewie¬ niu miejsc, przeznaczonych do pózniejsze¬ go lutowania, równiez wtedy, gdy miej¬ sca te sa pocynowane iloscia cyny znacz¬ nie mniejsza niz 5 g na 1 m2. W porów¬ naniu ze znanymi sposobami nakladania za pomoca walców zanurzonych w roz¬ topionej cynie galwaniczne cynowanie posiada te wazna zalete, ze blachy moga byc cynowane nie tylko jednostronnie, lecz i dwustronnie, przy czym (najlepiej) obydwa brzegi tasmy zelaznej lub blachy zaopatruje sie w warstwe cyny. Galwa¬ niczne cynowanie pasmami mozna wyko¬ nac w ten sposób, ze stosuje sie np. ano¬ dy pasmowe lub tez zaslania sie po¬ wierzchnie nie przeznaczone do pocyno- wania. Czesci brzegowe tasmy lub blachy, na które ma byc nalozona galwaniczna warstwa cyny, moga byc z korzyscia po¬ nadto specjalnie obrobione przed pocy- nowaniem, np. uczynione chropowatymi lub przystosowane w inny sposób do ulatwienia przywierania. PL PL