PL223155B1 - Element obróbki blacharskiej wykonany z arkusza - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element obróbki blacharskiej wykonany z arkusza, do ościeżnic okien dachowych albo podobnych konstrukcji budynku przenikających przez dach.

Przy wykonywaniu obróbki blacharskiej konstrukcji budynku przenikającej przez dach, np. k ominów albo ościeżnic okien dachowych, w celu zabezpieczenia ich przed wpływami atmosferycznymi i utworzenia uszczelnienia pomiędzy samą taką konstrukcją i dachem, zwykle stosuje się elementy osłonowej obróbki blacharskiej, wykonane ze sztywnego materiału, takiego jak metal albo twarde tworzywo sztuczne jak PCV, a w szczególności wykonane z blachy, np. aluminiowej, miedzianej, stalowej albo cynkowej. W znanych rozwiązaniach, takie elementy osłonowej obróbki blacharskiej są wykon ywane zwykłymi metodami blacharskimi, z płaskiego arkusza blachy, który profiluje się i kształtuje w celu dopasowania go w żądanym miejscu.

Względnie kosztowne dopasowywanie i montaż na miejscu, które to operacje są wymagane w przypadku tych typowych technik rzemieślniczych, są do uniknięcia dzięki stosowaniu prefabrykowanych elementów obróbki blacharskiej. W przypadku stosowania elementów obróbki blacharskiej w połączeniu np. z oknem standardowego typu montowanym w danej powierzchni dachu, można użyć tych samych „standardowych elementów obróbki blacharskiej, niezależnie np. od stopnia nachylenia powierzchni dachu pochyłego.

Zazwyczaj zespół obróbki blacharskiej przystosowany do stosowania np. pomiędzy oknem dachowym i nachyloną powierzchnią dachu, stanowią górny i dolny element obróbki blacharskiej, przystosowane do montażu w poziomym położeniu, odpowiednio pomiędzy powierzchnią dachu oraz górną i dolną częścią ościeżnicy okna, jak również boczne elementy obróbki blacharskiej, pierwszy i dr ugi, przystosowane do montażu w położeniu nachylonym pomiędzy dwiema bocznymi częściami ościeżnicy okna i powierzchnią dachu. Taki zespół obróbki blacharskiej zawiera ponadto segmenty narożne, przystosowane do utworzenia uszczelnienia pomiędzy bocznymi obróbkami blacharskimi oraz górną i dolną obróbką blacharską, przy czym takie segmenty narożne często stanowią jedną całość, bądź z każdym z elementów obróbki blacharskiej, górnym i dolnym, bądź też z bocznymi el ementami obróbki blacharskiej.

Jednak niektóre typy elementów obróbki blacharskiej nie są „standardowe”, ponieważ zależą one np. od tego, czy w powierzchni dachu montuje się pojedyncze okno, czy też dwa albo większą liczbę okien jako okna ze sobą sąsiadujące. W tym przypadku stosuje się specjalne elementy obróbki blacharskiej w celu utworzenia uszczelnienia pomiędzy dwoma sąsiednimi oknami. Kolejnym problemem z tym związanym jest konieczność dostarczania różnych elementów obróbki blacharskiej dla sąsiadujących ze sobą okien, montowanych w różnych odstępach pomiędzy nimi. Przykładowo, zgł aszający sprzedaje takie elementy obróbki blacharskiej o czterech różnych wymiarach na szerokość.

Duński opis patentowy DK-B 154099 ujawnia zespół elementów obróbki blacharskiej, zawierający specjalnie elementy przystosowane do uszczelniania pomiędzy dwoma sąsiad ującymi oknami. Stosuje się zwłaszcza dwa różne dolne elementy obróbki blacharskiej w celu zapewnienia uszczelnienia pomiędzy dolnymi sąsiadującymi ze sobą narożami okien.

Jakkolwiek zarówno górny, jak i dolny element obróbki blacharskiej służą zasadniczo temu samemu celowi zapewnienia uszczelnienia pomiędzy ościeżnicą okienną i otaczającą nachyloną powierzchnią dachu, te dwa elementy obróbki blacharskiej są przystosowane do spełniania swej funkcji na dwa, nieco różne, sposoby. Górny element obróbki blacharskiej jest zazwyczaj ukształtowany jako rynnopodobny element z kołnierzem przystosowanym do montażu na górnej ościeżnicy okna i z częścią arkuszową przystosowaną do montażu pod powierzchnią dachu. Gdy woda spływa w dół nachylonej powierzchni dachu i na górny element obróbki blacharskiej, rynna kieruje wodę na zewnątrz w kierunku rynien bocznych elementów obróbki blacharskiej. W przeciwieństwie do powyższego, dolny element obróbki blacharskiej jest przystosowany do zapewniania uszczelnienia pomiędzy dolną częścią ościeżnicy okna i górną powierzchnią dachu tak, że woda wpływająca do przestrzeni pomiędzy oknem i dachem jest kierowana na zewnątrz i/lub w dół na zewnętrzną powierzchnię dachu. P onadto dolny element obróbki blacharskiej służy także do odchylania wody kierowanej w dół z rynien bocznych, z którego to powodu dolny element obróbki blacharskiej jest normalnie nieco szerszy niż połączona szerokość okna i dwóch bocznych elementów obróbki blacharskiej, przy czym dodatkową szerokość zapewnia segment narożny, umożliwiający spływ wody na obie strony, gdy napływa ona z rynny bocznej.

PL 223 155 B1

Jak wynika z powyższego, segmenty narożne przystosowane do użycia pomiędzy oknem i otaczającym dachem nie są odpowiednie do stosowania pomiędzy dwoma sąsiednimi oknami, które zazwyczaj będą umieszczone względnie blisko siebie.

Międzynarodowa publikacja patentowa W099/27 ujawnia element obróbki blacharskiej do uż ycia pomiędzy oknami dachowymi umieszczonymi blisko siebie. Element ten, stanowiący zasadniczo prostokątny kawałek materiału arkuszowego, w każdym boku skierowanym w stronę dwóch okien ma dwa nacięcia. Nacięcia umożliwiają zagięcie części boku w postać klapki, która jest następnie moc owana do bocznej powierzchni okna, podczas gdy pozostała część elementu znajduje się zasadnic zo w jednej płaszczyźnie z dachem. Nie wspomniano jednak o możliwości stosowania tego samego elementu w różnych sytuacjach montażowych.

Europejski opis patentowy EP-A-0316655 ujawnia element obróbki blacharskiej wygięty z elastycznego półfabrykatu arkuszowego. Półfabrykat ma linie osłabiające, ułatwiające zagięcie, i ewentualnie nacięcia, tzn. umożliwiające wystawanie naroży lub klapek. Zaletą zagięcia in situ jest możliwość osiągnięcia niezawodnie wodoszczelnego elementu obróbki blacharskiej z płaskiego półfabrykatu, który jest tani w magazynowaniu i transporcie. Wspomniano, że nacięcia można wykonać in situ, ale nie wskazano, gdzie wykonać te nacięcia.

Istnieje zatem zapotrzebowanie na dostarczenie elementu obróbki blacharskiej wykonanego z arkusza, który umożliwia znormalizowaną i ekonomiczną produkcję, który można łatwo dostosować do różnych sytuacji montażowych oraz w którym ryzyko nieprawidłowego montażu i niedostatecznego uszczelnienia pomiędzy konstrukcją przenikającą przez dach i otaczającym pokryciem dachu jest zasadniczo zmniejszone.

Zgodny z wynalazkiem element obróbki blacharskiej wykonany z arkusza, mający część arkuszową zawierającą sekcję główną, pierwszy segment narożny i drugi segment narożny, przy czym w stanie zamontowanym sekcja główna rozpościera się wzdłuż części konstrukcji przenikającej przez dach, a segmenty narożne rozpościerają się wzdłuż dwóch doń prostopadłych innych części konstru kcji przenikającej przez dach i prostopadle do sekcji głównej, oraz co najmniej jeden kołnierz usyt uowany pod kątem względem płaszczyzny części arkuszowej i w stanie zamontowanym połączony z powierzchnią konstrukcji przenikającej przez dach, charakteryzuje się tym, że co najmniej jeden z tych segmentów narożnych ma na swej powierzchni co najmniej jedno miejsce osłabienia, przy czym to miejsce osłabienia stanowi miejsce oddzielenia co najmniej fragmentu części arkuszowej od pozostałej części elementu obróbki blacharskiej, a jednocześnie miejsce osłabienia jest wizualnie oznaczone, przy czym to miejsce osłabienia jest wykonane jako rowek, przy czym ten rowek korzystnie stanowi rowek wytłoczony.

Mimo iż może być możliwe dostosowanie danego standardowego elementu obróbki blacharskiej do żądanego celu przy użyciu znanej techniki rzemieślniczej, wynalazek umożliwia dokonanie takiego dostosowania jedynie w drodze wyboru pomiędzy przykładowo dwiema różnymi konfiguracjami segmentu narożnego, np. w zależności od tego, czy ma on być stosowany pomiędzy oknem i otaczającym dachem, czy też pomiędzy dwoma sąsiednimi oknami. Poprzez określenie „wybór” rozumie się to, że segment narożny można łatwo zmodyfikować w celu dostosowania do żądanego celu.

Dostarczając co najmniej jeden spośród segmentów narożnych z takim miejscem osłabienia, można stosować jeden i ten sam element obróbki blacharskiej, niezależnie od tego, czy ma on być stosowany w połączeniu z pojedynczą konstrukcją przenikającą przez dach, czy z konstrukcjami przenikającymi przez dach zamontowanymi obok siebie.

Miejsce osłabienia ma co najmniej jedną postać wybraną spośród biegnącej wzdłużnie linii osłabienia albo biegnącego wzdłużnie rzędu punktów, krótkich odcinków osłabienia itp.

W korzystnej postaci, miejsce osłabienia albo miejsca osłabienia obejmują odcinki osłabiające, korzystnie w postaci jednego albo większej liczby rowków wykonanych na powierzchni części arkuszowej segmentu narożnego dla elementu obróbki blacharskiej. Należy zauważyć, że sformułowanie „rowek wykonany na powierzchni” ma na celu zdefiniowanie zasadniczo „nierowkowanej” powierzchni z wyraźnie widocznym rowkiem, w odróżnieniu np. od materiału falistego, który przede wszystkim ma rowki. Struktura rowkowa służy jako połączona pomoc, tzn. zapewniająca zarówno wskazówkę „gdzie oddzielać” oraz prowadzenie dla narzędzia wykonującego oddzielanie per se. W przypadku, gdy arkuszowa obróbka blacharska jest wykonana z materiału, który będzie pękać i względnie łatwo oddzielać się pod wpływem wyginania, wówczas co najwyżej nacinanie materiału wzdłuż rowka nożem albo podobnym narzędziem umożliwi łatwe oddzielanie, tzn. niewielkie nacięcie, a potem lekkie wygięcie tam i z powrotem spowoduje oddzielenie wzdłuż rowka. Odpowiednim materiałem umożliwiającym tę

PL 223 155 B1 operację może być aluminium, które jest także tradycyjnie używane na elementy obróbki blacharskiej dachu.

W dalszym rozwinięciu powyższej korzystnej postaci, rowek jest wykonany w postaci zwykłego wgłębienia, które można korzystnie wykonać w trakcie wytwarzania jako część procesów cięcia i gięcia, aczkolwiek można go także ukształtować pomiędzy dwiema wzniesionymi częściami i równie dobrze po jednej albo drugiej stronie elementu obróbki blacharskiej.

W szczególnie korzystnej postaci, jeden z segmentów narożnych ma miejsce osłabienia usytuowane ukośnie względem ogólnie podłużnej orientacji elementu obróbki blacharskiej. Ukośne miejsce osłabienia może być połączone bezpośrednio albo pośrednio z wolnym brzegiem segmentu narożn ego. Ukośne miejsce osłabienia umożliwia ustawienie segmentu narożnego odpowiednio do naroża np. okna dachowego.

Mimo iż element obróbki blacharskiej jest korzystnie stosowany jako dolny element obróbki blacharskiej, ideę wynalazku można zastosować także w odniesieniu do górnego oraz bocznych elementów obróbki blacharskiej w celu utworzenia dających się dostosowywać segmentów narożn ych.

Gdy w treści tego zgłoszenia używa się terminów „górny” i „dolny” oraz „pionowy” i „poziomy”, odnoszą się one do konstrukcji w ich zamontowanym stanie, choć dla fachowca w tej dziedzinie będzie to także oczywiste w odniesieniu do elementów obróbki blacharskiej per se. Terminy „lewy” i „prawy” odnoszą się jedynie do sytuacji przedstawionej na rysunku.

Korzystnie co najmniej jedno miejsca osłabienia ogranicza obszar segmentu narożnego, który stanowi część oddzieloną w stanie przystosowanym do montażu.

Ponadto korzystnie część arkuszowa jest podłużna, przy czym co najmniej jedno miejsce osłabienia jest usytuowane ukośnie względem kierunku podłużnego części arkuszowej, przy czym ukośne miejsce osłabienia jest połączone z wolnym brzegiem części arkuszowej.

Korzystnie sekcja główna ma stojący kołnierz, a pierwszy i drugi segment narożny mają pierwszy i drugi kołnierz usytuowane zasadniczo prostopadle do stojącego kołnierza, przy czym kołnierze są w stanie zamontowanym połączone z częścią podłużnej powierzchni konstrukcji przenikającej przez dach, jak również z jej przynależnymi segmentami narożnymi.

Ponadto korzystnie element obróbki blacharskiej ma element fartuchowy, który w stanie zmontowanym jest połączony z górną powierzchnią dachu.

Korzystnie pierwszy segment narożny ma miejsce osłabienia usytuowane poprzecznie do jego szerokości i prostopadle do podłużnego kierunku części arkuszowej, przy czym drugi segment narożny ma pierwsze i drugie miejsce osłabienia ograniczające obszar, oraz trzecie miejsce osłabienia usytuowane ukośnie względem podłużnego kierunku części arkuszowej i połączone z obszarem.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania ukazanych na rysunku, na których fig. 1 przedstawia dolny element obróbki blacharskiej widziany z góry; fig. 2 - fragment pary okien dachowych z pierwszym, skrajnym lewym dolnym elementem obróbki blacharskiej umieszczonym pomiędzy nimi w widoku perspektywicznym; fig. 3 - okna dachowe i element obróbki blacharskiej z fig. 2 z zamontowanym drugim skrajnym prawym dolnym elementem obróbki blacharskiej w widoku perspektywicznym.

Korzystna postać elementu obróbki blacharskiej według wynalazku opisana będzie w odniesieniu do fig. 1-3.

Figura 1 przedstawia dolny element 1 obróbki blacharskiej przystosowany do montażu w położeniu poziomym pomiędzy powierzchnią dachu (nie pokazaną) i dolną częścią ościeżnicy okna (nie pokazanego), tzn. częścią ościeżnicy okiennej mającej dolny element i dwa przylegające boczne el ementy. Element obróbki blacharskiej ma część arkuszową oznaczoną 40 przystosowaną do złączenia z dolną częścią ościeżnicy okiennej oraz element fartuchowy 50 przymocowany do dolnego brzegu 13 części arkuszowej 40 i przystosowany do połączenia z górną powierzchnią dachu. Część arkuszowa 40 ma sekcję główną 10 oraz lewy i prawy segment narożny 20, 30, usytuowane zasadniczo w tej samej płaszczyźnie i przystosowane do montażu równolegle do ogólnego nachylenia dachu. Sekcja główna 10 ma stojący dolny kołnierz 11 przystosowany do połączenia ze skierowaną na zewnątrz powierzchnią dolnego elementu ościeżnicy okiennej, segmenty narożne zaś mają odpowiednio lewy kołnierz narożny 21 i prawy kołnierz narożny 31, przystosowane do połączenia z dolnymi częściami skierowanych na zewnątrz powierzchni bocznych elementów ościeżnicy okiennej. W pokazanej postaci zastosowano górny kołnierz 12 w celu połączenia ze skierowaną do góry powierzchnią dolnego elementu ościeżnicy okiennej.

PL 223 155 B1

Część arkuszowa 40 może być wykonana z blachy albo dowolnego innego odpowiedniego materiału, mającego zasadniczo odpowiednie właściwości techniczne.

Element obróbki blacharskiej mający opisane wyżej właściwości i mający ogólny obrys, taki jak pokazany na fig. 1, jest przystosowany do stosowania w połączeniu z oknem dachowym zamontowanym pojedynczo w powierzchni dachu.

Tym niemniej jednak, odpowiadające wynalazkowi segmenty narożne 20, 30 elementu 1 obróbki blacharskiej są wyposażone w środki umożliwiające ich modyfikowanie do użycia w połączeniu z sąsiednimi dolnymi elementami obróbki blacharskiej, po lewej albo po prawej stronie, bądź też po obu stronach. Zazwyczaj wymagana jest możliwość montażu sąsiednich okien dachowych względnie blisko siebie, co nie pozwala na użycie zwykłych elementów obróbki blacharskiej, które są głównie przystosowane do stosowania pomiędzy oknem i dachem i które w połączeniu ze sobą utworzyłyby bardzo szeroką obróbkę blacharską pomiędzy dwoma oknami.

W związku z tym, w przypadku stosowania dolnego elementu obróbki blacharskiej ogólnego typu opisanego wyżej, sąsiednie segmenty narożne będą wymagać modyfikacji, tzn. dla dowolnej pary okien umieszczonych obok siebie, lewy i prawy segment narożny sąsiednich elementów obróbki blacharskiej wymagać będą modyfikacji w celu dopasowania pomiędzy dwoma oknami. Ponadto, w celu właściwego zapewnienia funkcji uszczelniania, co najmniej jeden ze zmodyfikowanych segmentów narożnych powinien korzystnie być wyposażony w części kołnierzowe łączące się z obydwoma sąsiednimi oknami.

Stosownie do powyższego, segmenty narożne 20, 30 elementu 1 obróbki blacharskiej są wyposażone w dodatkowe środki, umożliwiające ich łatwe i pewne dostosowanie do zadanego celu. Jak pokazano, każdy z segmentów narożnych 20, 30 jest wyposażony we wzór złożony z jednego albo większej liczby miejsc osłabienia, w przedstawionej postaci w postaci wytłoczonych rowków, przy czym rowki umożliwiają, jak to opisano we wprowadzeniu, zarówno prowadzenie przy oddzielaniu, jak i pomoc przy oddzielaniu.

Każde miejsce osłabienia może być wykonane jako oznakowanie wizualne i obejmuje odcinek osłabiający w postaci rowka jak opisano wyżej. W alternatywnej postaci (nie pokazanej), odcinek osłabiający może stanowić biegnący podłużnie pasek umieszczony w segmencie narożnym. Odpowiada to w swojej istocie zasadzie stosowanej w przypadku np. puszek z żywnością, opakowań herbatników itp.

Uściślając, w pokazanej postaci, lewy segment narożny 20 jest zaopatrzony w miejsce osłabienia 22 w postaci pojedynczego rowka usytuowanego zasadniczo prostopadle do dolnego brzegu 13 części arkuszowej 40, przy czym miejsce osłabienia 22 obejmuje pełną szerokość lewego segmentu narożnego 20 pomiędzy górnym brzegiem 23 i dolnym brzegiem 13. W ten sposób, lewy segment narożny 20 można podzielić na dwie części, umożliwiając usunięcie skrajnego lewego fragmentu stanowiącego obszar 26. Jeżeli istnieje element fartuchowy 50, skrajny lewy obszar 26 po prostu usuwa się z elementu fartuchowego w miejscu połączenia pomiędzy elementem fartuchowym i częścią ark uszową 40, bądź też element fartuchowy 50 można przeciąć wzdłuż linii odpowiadającej przedłużeniu miejsca osłabienia 22.

W pokazanej postaci, prawy segment narożny 30 jest zaopatrzony w nieco bardziej rozbudowany wzór miejsc osłabienia w postaci rowków, umożliwiający doprowadzenie segmentu narożnego 30 do konfiguracji, w której tworzy się szereg kołnierzy łączących się z narożami w celu połączenia z narożem sąsiedniego okna dachowego. Jak widać, prawy segment narożny 30 ma pierwsze miejsce osłabienia 32 w postaci rowka, biegnące od wolnego górnego brzegu 33, oraz drugie miejsce osłabienia 34 w postaci rowka, biegnące od wolnego bocznego brzegu 35, przy czym obydwa miejsca osłabienia 32, 34 są usytuowane zasadniczo prostopadle do siebie i spotykają się w narożu 36, wyznaczając tym samym zasadniczo prostokątny obszar 37, który można usunąć, co odpowiada opisanemu wyżej usuwaniu skrajnego lewego obszaru 25, jak to będzie opisane bardziej szczegółowo poniżej. Zaczynając od naroża 36, wykonano ukośne miejsce osłabienia 38 w postaci rowka, biegnące np. pod kątem 45° w kierunku dolnego brzegu 13 części arkuszowej 40. Gdy prostokątny obszar 37 zostanie usunięty, pozostały fragment prawego segmentu narożnego można oddzielić wzdłuż ukośnego miejsca osłabienia 38.

Za pomocą fig. 2 i 3 będzie opisane, w jaki sposób parę dolnych elementów obróbki blacharskiej, każdy z nich skonfigurowany jak opisano w odniesieniu do fig. 1, można zmodyfikować w celu utworzenia zestawu odpowiednio pasujących do siebie segmentów narożnych dla pary okien zam ontowanych obok siebie w niewielkiej odległości, co w przedstawionym przypadku oznacza, że prawy

PL 223 155 B1 segment narożny zamontowanego z lewej strony dolnego elementu obróbki blacharskiej jest przyst osowany do dopasowania z odpowiednio dostosowanym lewym segmentem narożnym zamontowanego z prawej strony dolnego elementu obróbki blacharskiej.

Co się tyczy działania oddzielającego przy pomocy miejsc osłabienia w postaci rowków, to etap ten korzystnie wykonuje się w opisany wyżej sposób, tzn. po nacięciu rowków nożem albo podobnym narzędziem, po czym następuje kilkakrotne wyginanie tam i z powrotem, i w efekcie oddzielenie następuje wzdłuż rowków.

Na fig. 2 pokazano fragment pary okien dachowych, z pierwszym skrajnym lewym oknem 300, mającym ościeżnicę 301, i drugim skrajnym prawym oknem 400, mającym ościeżnicę 401, przy czym okna są zamontowane w nachylonej powierzchni dachu, z zachowaniem ustalonej odległości pomiędzy sąsiednimi bocznymi elementami odpowiednich ościeżnic okiennych, przy czym dolne elementy obróbki blacharskiej są skonfigurowane pod kątem dopasowania do tej ustalonej odległości. Pierwszy, skrajny lewy dolny element 101 obróbki blacharskiej ma część arkuszową 140 z sekcją główną 110 oraz prawy segment narożny 130. Sekcja główna 110 ma stojący dolny kołnierz 111, a prawy segment narożny ma kołnierz 131 (niewidoczny), przy czym kołnierze 111, 131 są połączone górnym kołnierzem 112. Jak widać, element 101 obróbki blacharskiej został umieszczony w płaszczyźnie dachu i wokół pierwszego okna 300, przy czym kołnierze 111, 131, 112 łączą się z ościeżnicą 301.

W porównaniu z konfiguracją pokazaną na fig. 1, prostokątny obszar 37 usunięto i segment narożny 30 oddzielono wzdłuż ukośnego miejsca osłabienia 38, pozostawiając odpowiednie wolne brzegi 132, 134, 138a i 138b po każdej stronie miejsca osłabienia. Fragmenty brzegowe prawego segmentu narożnego 130 zagięto wzdłuż linii (narysowanych linią przerywaną), biegnących zasadniczo równolegle do wolnych brzegów 134 i 132 tak, aby utworzyć pierwszy i drugi kołnierz pomocniczy 141, 142, biegnące zasadniczo prostopadle do ogólnej płaszczyzny segmentu narożnego 130, przy czym pierwszy kołnierz narożny 141 łączy się z dolnym fragmentem skierowanej na zewnątrz powierzchni 420 dolnego elementu ościeżnicy prawego okna, drugi kołnierz narożny 142, zaś łączy się z fragmentem skierowanej na zewnątrz powierzchni 410 bocznego elementu ościeżnicy prawego okna.

Figura 3 przedstawia fragment pary okien dachowych oraz część skrajnego lewego dolnego elementu 101 obróbki blacharskiej, jak pokazano na fig. 2, jednak drugi, skrajny prawy dolny element 201 obróbki blacharskiej ma część arkuszową 240 z sekcją główną 210, a ponadto dodano lewy segment narożny 220. Sekcja główna 210 ma stojący dolny kołnierz 211, lewy segment narożny 220 zaś ma kołnierz 221, przy czym kołnierze są połączone górnym kołnierzem 212. Odpowiednio do fig. 1, lewy segment narożny 20 podzielono wzdłuż miejsca osłabienia 22 i skrajny lewy obszar 26 usunięto wraz z odpowiednią częścią elementu fartuchowego 250, co pozostawiło odpowiedni wolny brzeg 122. Jak widać, drugi element 201 obróbki blacharskiej umieszczono w ogólnej płaszczyźnie dachu i pierwszego elementu 101 obróbki blacharskiej oraz wokół drugiego okna 400, przy czym kołnierze 211, 221, 212 łączą się z ościeżnicą okienną 401. W ten sposób kołnierze narożne 141, 142 (patrz fig. 2) zostają zakryte przez drugi element obróbki blacharskiej i są teraz usytuowane odpowiednio pomiędzy drugą ościeżnicą okienną 401 i kołnierzami 211,221.

W obszarze pomiędzy dwoma oknami 300, 400, większa część prawego segmentu narożnego 130 i odpowiednia część elementu fartuchowego 150 prawego elementu 101 obróbki blacharskiej zostały zakryte przez lewy segment narożny 220 i odpowiednią część elementu fartuchowego 250, przy czym wolny brzeg 122 jest ułożony wzdłuż kołnierza 131 (patrz fig. 2) pierwszego elementu 101 obróbki blacharskiej.

Jak wynika z powyższego, dostarczono element obróbki blacharskiej, który umożliwia majsterkowiczowi wykonanie łatwej i bezbłędnej modyfikacji segmentu narożnego dwóch elementów obróbki blacharskiej w celu dopasowania do pary okien dachowych umieszczonych obok siebie, przy użyciu jednego typu dolnego elementu obróbki blacharskiej.

Chociaż wynalazek opisano w odniesieniu do jego korzystnych postaci, należy rozumieć, iż fachowcowi w tej dziedzinie mogą nasunąć się różnorodne zmiany i modyfikacje, i takie zmiany i mod yfikacji planuje się objąć jako wchodzące w zakres załączonych zastrzeżeń. Przykładowo, w przedstawionej postaci pokazano dolny element obróbki blacharskiej mający różne segmenty narożne na każdym ze swych końców, tym niemniej jednak element obróbki blacharskiej według wynalazku może także mieć postać górnego albo bocznego elementu obróbki blacharskiej, ponieważ po prostu element obróbki blacharskiej może być wyposażony w dostosowywalne segmenty narożne na jednym albo obydwu końcach, a w tym ostatnim przypadku może mieć identyczne albo różne segmenty narożne. Ponadto w przedstawionej postaci pokazano wzór miejsc osłabienia dla jednej ustalonej odległości

PL 223 155 B1 pomiędzy sąsiednimi oknami dachowymi, jednak w zakres wynalazku wchodziłoby także utworzenie szeregu takich miejsc osłabienia, umożliwiających użytkownikowi wybór pomiędzy dwoma albo większą liczbą różnych zastosowań, np. odstępów pomiędzy ościeżnicami okiennymi.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element (1) obróbki blacharskiej wykonany z arkusza, mający część arkuszową (40) zawierającą sekcję główną (10), pierwszy segment narożny (20) i drugi segment narożny (30), przy czym w stanie zamontowanym sekcja główna (10) rozpościera się wzdłuż części konstrukcji przenikającej przez dach, a segmenty narożne rozpościerają się wzdłuż dwóch doń prostopadłych innych części konstrukcji przenikającej przez dach i prostopadle do sekcji głównej, oraz co najmniej jeden kołnierz (11,21) usytuowany pod kątem względem płaszczyzny części arkuszowej (40) i w stanie zamontowanym połączony z powierzchnią konstrukcji przenikającej przez dach, znamienny tym, że co najmniej jeden z tych segmentów narożnych (20, 30) ma na swej powierzchni co najmniej jedno miejsce osłabienia (22, 32, 34, 38), przy czym to miejsce osłabienia stanowi miejsce oddzielenia co najmniej fragmentu części arkuszowej (40) od pozostałej części elementu obróbki blacharskiej, a jednocześnie miejsce osłabienia jest wizualnie oznaczone, przy czym to miejsce osłabienia jest wykonane jako rowek, przy czym ten rowek korzystnie stanowi rowek wytłoczony.
2. 2. Element obróbki blacharskiej według zastrz. 1, znamienny tym, że każde miejsce osłabienia (22, 32, 34, 38) ma postać biegnącej wzdłużnie linii osłabienia.
3. 3. Element obróbki blacharskiej według zastrz. 1, znamienny tym, że każde miejsce osłabienia (22, 32, 34, 38) ma postać biegnącego wzdłużnie rzędu krótkich odcinków osłabienia.
4. 4. Element obróbki blacharskiej według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że co najmniej jedno miejsce osłabienia (22, 32, 34, 38) ogranicza obszar (25, 37) segmentu narożnego (20, 30), który stanowi część oddzieloną w stanie przystosowanym do montażu.
5. 5. Element obróbki blacharskiej według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że część arkuszowa (40) jest podłużna, przy czym co najmniej jedno miejsce osłabienia (38) jest usytuowane ukośnie względem kierunku podłużnego części arkuszowej (40), przy czym ukośne miejsce osłabienia jest połączone z wolnym brzegiem (33, 35) części arkuszowej.
6. 6. Element obróbki blacharskiej według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że sekcja główna (10) ma stojący kołnierz (11), a pierwszy i drugi segment narożny mają pierwszy i drugi kołnierz (21, 31) usytuowane zasadniczo prostopadle do stojącego kołnierza (11), przy czym kołnierze (11, 21, 31) są w stanie zamontowanym połączone z częścią podłużnej powierzchni konstrukcji przenikającej przez dach, jak również z jej przynależnymi segmentami narożnymi.
7. 7. Element obróbki blacharskiej według zastrz. 6, znamienny tym, że ma element fartuchowy (50), który w stanie zmontowanym jest połączony z górną powierzchnią dachu.
8. 8. Element obróbki blacharskiej według zastrz. 5 albo 6, znamienny tym, że pierwszy segment narożny (20) ma miejsce osłabienia (22) usytuowane poprzecznie do jego szerokości i prostopadle do podłużnego kierunku części arkuszowej (40), przy czym drugi segment narożny (30) ma pierwsze i drugie miejsce osłabienia (32, 34) ograniczające obszar (37), oraz trzecie miejsce osłabienia (38) usytuowane ukośnie względem podłużnego kierunku części arkuszowej (40) i połączone z obszarem (37).