PL197858B1

PL197858B1 - Panel cementytowy, sposób wytwarzania panelu cementytowego i urządzenie do wytwarzania panelu cementytowego

Info

Publication number: PL197858B1
Application number: PL339262A
Authority: PL
Inventors: MARC-ANDRé MATHIEU
Original assignee: Nat Gypsum Properties
Priority date: 1997-09-12
Filing date: 1998-09-09
Publication date: 2008-05-30
Also published as: AU740691B2; EP1012422B1; US20010000738A1; AU9057798A; IL135011A0; JP3602440B2; PT1012422E; CA2211984A1; PL339262A1; CN1111631C; HK1033684A1; WO1999014449A1; NO322023B1; CA2211984C; US6488792B2; US6187409B1; NO20001278D0; EP1012422A1; DK1012422T3; JP2001516830A

Abstract

1. Panel cementytowy, maj acy pod lu zn a po- wierzchni e boku, dwie przeciwleg le powierzchnie zasadnicze panelu oraz wzd lu zn a kraw ed z brzego- w a zawieraj ac a powierzchni e boku i obszar brzego- wy ka zdej z dwóch powierzchni zasadniczych, za- wieraj acy lekki rdze n wykonany z cementytu, pierw- sza siatk e wzmacniaj ac a powierzchni e zasadnicz a, drug a siatk e wzmacniaj ac a powierzchni e zasadnicz a oraz element wzmacniaj acy kraw ed z panelu, przy czym obie siatki wzmacniaj ace powierzchni e zasad- nicz a s a po laczone z rdzeniem na jego odpowiedniej powierzchni zasadniczej, a element wzmacniaj acy kraw ed z panelu zawiera kraw edziow a ta sme z siatki po laczon a z rdzeniem w obszarze brzegowym wzd lu znej kraw edzi brzegowej, znamienny tym, ze pierwsza siatka wzmacniaj aca (3) powierzchni e zasadnicz a i druga siatka wzmacniaj aca (12) po- wierzchni e zasadnicz a oraz element wzmacniaj acy kraw ed z s a tak ukszta ltowane i rozmieszczone, ze ta sma kraw edziowa (6) zachodzi na siatk e wzmacniaj aca powierzchni e zasadnicz a w obszarze brzegowym (24, 25) wzd lu znej kraw edzi brzegowej. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest panel cementytowy, w szczególności taki panel, który ma cementytowy rdzeń, a jego powierzchnię wzmocniono przy wykorzystaniu tkaniny. Chodzi zwłaszcza o panele, których przeciwległe krawędzie zostały wzmocnione przy użyciu siatki z włókien, która może przylegać do powierzchni, być w nią wtopiona lub też znajdować się tuż pod cementytową powierzchnią panelu. Mówiąc jeszcze dokładniej, niniejszy wynalazek dotyczy panelu cementytowego, którego wzdłużne krawędzie wzmocniono przy użyciu siatki z włókien. Cementytowy panel tego rodzaju stanowić może przykładowo lekka płyta betonowa, podstawa dla kafli lub tym podobne.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób wytwarzania panelu cementytowego i urządzenie do wytwarzania panelu cementytowego.

Słowo „cementytowy” należy tu rozumieć jako odnoszący się do dowolnego materiału, substancji czy mieszanki, w skład której wchodzi cement hydrauliczny, przykładowo cement portlandzki (patrz niżej).

Określenie „zaczyn” dotyczy płynnej mieszanki, przykładowo wody i cementu hydraulicznego. Określenie „mieszanina rdzeniowa odnosi się do mieszanki cementu hydraulicznego, wody i kruszywa (takiego jak piasek, łupek spieniony lub glina, cząstki spienionego polistyrenu, żużel i tym podobne - patrz niżej), a w razie potrzeby również dodatków w rodzaju środków pieniących, modyfikatorów i tym podobnych.

Określenie „siatka wzmacniająca przepuszczająca zaczyn” dotyczy siatki wykorzystywanej w produkcji paneli betonowych, a wyposażonej w otwory dość duże, by przenikał przez nie zaczyn cementytowy lub składnik zaczynowy mieszanki rdzeniowej, co pozwala na (mechaniczne) połączenie siatki z rdzeniem, czy to poprzez jej przytwierdzenie do rdzenia, czy też poprzez wtopienie w powierzchnię rdzenia panelu.

Określenie „siatka nie przepuszczająca zaczynu” dotyczy siatki nie przepuszczającej wody lub też zdolnej do odfiltrowania czy zahamowania procesu przenikania cząstek zaczynu, co uniemożliwia (mechaniczne) łączenie siatki i rdzenia z pomocą cementytu.

Określenie „połączona” w odniesieniu do siatki wzmacniającej (przykładowo siatki, maty, tkaniny i tym podobnych) oznacza, że siatka taka może przywrzeć do powierzchni przy wykorzystaniu dowolnych środków, takich jak spoiwo, cement, czy też może być wtopiona w powierzchnię lub też znajdować się bezpośrednio pod nią, co pozwala na skuteczne połączenie siatki z rdzeniem. Innymi słowy zastygła substancja cementytowa przechodzi przez otwory we włóknistej warstwie.

Biorąc powyższą definicję pod uwagę, należy przyjąć, że określenie „połączona z rdzeniem” w stosunku do siatki wzmacniającej (to jest siatki, maty, tkaniny i tym podobnych) oznacza, że siatka taka nie wystaje ponad określoną powierzchnię, to jest ograniczona jest do określonego obszaru.

I tak, przykładowo, określenie siatka wzmacniająca przylegająca do rdzenia od strony powierzchni zasadniczej oznacza, że siatka taka ograniczona jest właśnie do tej powierzchni.

Słowo „tkany” używane jest na określenie materiału w rodzaju siatki wzmacniającej (przykładowo maty, tkaniny i tym podobnych) obejmującej włókna ustawione w określonych kierunkach, przy czym włókna takie przebiegają w sposób uporządkowany.

Określenie „nie tkany” dotyczy materiału w rodzaju siatki wzmacniającej (przykładowo maty, tkaniny lub tym podobnych), której włókna ustawione są (zgodnie z powyższym opisem) lub nie ustawione w określonych kierunkach, przy czym włókna nie ustawione w określonych kierunkach przebiegają w sposób przypadkowy.

Wzmocniony panel cementytowy może być przymocowany do ramy ściennej w celu wykonania ściany, a w szczególności ściany pomieszczenia, w którym należy się liczyć ze znaczną wilgocią. Panel taki stanowić może trwały materiał budowlany, wykorzystywany w wilgotnym otoczeniu, przykładowo w kabinach prysznicowych, czy łazienkach. Ponadto zapewnia on dużą odporność na uderzenia w przypadku zatłoczonych pomieszczeń. Przykładowo wzmocniony panel cementytowy tego rodzaju wykorzystywać można do produkcji kafelków wykorzystywanych w łazienkach, kabinach prysznicowych, przebieralniach, w pomieszczeniach budynku, w którym znajduje się basen, a także i w innych pomieszczeniach, których ściany narażone są na częsty kontakt z wodą, czy znaczną wilgocią. Po zamocowaniu panelu w ramie ściennej, można przymocować do niego płytki ceramiczne, cienkie cegły, cienkie płyty marmurowe, stiuk i inne. Znane są wzmocnione panele cementytowe, których rdzeń wykonano z substancji opartej na cementycie, a których powierzchnie wzmocniono przy użyciu przymocowanej doń tkaniny; porównaj przykładowo US 1 439 954, US 3 284 980, US 4 450 022, US 4 916 604.

PL 197 858 B1

Znane są również różne sposoby wytwarzania tego rodzaju paneli cementytowych. I tak, przykładowo, zgłoszenie patentowe z Wielkiej Brytanii 2 053 779 ujawnia sposób ciągłej produkcji panelu budowlanego, obejmujący przemieszczanie przepuszczalnej tkaniny na dolnej powierzchni nośnej, umieszczanie zaczynu cementytowego na przesuwanej tkaninie, kontaktowanie wystawionej powierzchni zaczynu z drugą tkaniną, w wyniku czego zaczyn taki przenika przez tkaninę, tworząc cienką, ciągłą warstwę na zewnętrznej powierzchni tkaniny.

Ze względu na wykorzystany do produkcji cementyt, panel taki może byś stosunkowo kruchy.

Panele cementytowe przymocowane są często wzdłuż krawędzi do ramy budynku z pomocą zaczepów w rodzaju gwoździ, śrub i innych. W przypadku umieszczenie zaczepów tego rodzaju w pobliżu krawędzi (poniżej 1,27 cm) korzystne jest, by krawędź taka charakteryzowała się dostateczną zwartością, dzięki której panel byłby trwale przymocowany do ściany. Innymi słowy panel taki winien się charakteryzować stosunkowo dużą odpornością na wyrwanie zaczepu z krawędzi lub jego złamanie.

Znane jest rozwiązanie, zgodnie z którym wytrzymałość krawędzi zwiększa się poprzez owijanie panelu tkaniną dokoła, tak by końce tkaniny zachodziły na siebie na przeciwległej powierzchni.

I tak, przykładowo, patent US nr 4 916 004 ujawnia panel cementytowy, w przypadku którego tkaną siatkę z włókna szklanego umieszczono tuż pod powierzchnią, przy czym siatka znajdująca się pod jedną z powierzchni zasadniczych panelu ciągnie się pod powierzchnią obu krawędzi wzdłużnych, zaś po przeciwnej stronie, wzdłuż skrajnych fragmentów zasadniczej powierzchni panelu, siatki stykają się lub zachodzą na siebie; porównaj też patenty US nr 5 221 386 i US 5 350 554.

Patent US nr 4 504 533 ujawnia przykładowo płytę gipsową, w przypadku której siatka uzyskana z połączenia filcu z nie tkanych włókien szklanych oraz maty z tkanych włókien szklanych przykrywa górną i dolną powierzchnię zasadniczą gipsowego rdzenia, podczas gdy jedynie dolny filc z nie tkanych włókien szklanych jest owinięty wokół krawędzi wzdłużnych rdzenia, w wyniku czego biegnie on do wewnątrz górnej powierzchni zasadniczej rdzenia, co z kolei oznacza, że krawędzie przykryte są jedynie przy użyciu tego właśnie filcu.

Patent US nr 1 787 163 ujawnia natomiast gipsową płytę, w przypadku której boczne krawędzie obejmują odrębny pasek tkaniny w kształcie litery U, biegnący od jednej powierzchni zasadniczej, poprzez krawędź do drugiej powierzchni zasadniczej. Zakończenia tkaniny biegną do wnętrza rdzenia, pod powierzchnię tkaniny przykrywającej powierzchnie zasadnicze rdzenia. Innymi słowy zakończenia te zanurzone są pod powierzchnią płyty, a mówiąc dokładniej - znajdują się pod powierzchnią elementów wzmacniających powierzchnie zasadnicze płyty.

Wciąż nie rozwiązano problemu związanego ze sposobem produkcji paneli cementytowych wzmacnianych przy użyciu siatki, a dotyczącego sposobu skutecznego wzmocnienia ich krawędzi wzdłużnych. Problem ten staje się szczególnie trudny w przypadku, gdy szczególnie pożądany by był ciągły proces produkcji. Siatka z włókien szklanych jest powszechnie stosowaną tkaniną wzmacniającą, a wykorzystuje się ją w postaci płótna z włókien szklanych. Płótno takie łatwo jednak może ulec zniszczeniu, ponadto rozmiar jego otworów pozwala na przechodzenie przezeń materiału, z którego wykonano rdzeń, przy zastosowaniu odpowiedniej siły, co powoduje zmniejszenie stopnia zwartości panelu. Dlatego też jego krawędzie mogą być szczególnie delikatne, co powoduje konieczność zachowania szczególnej ostrożności w trakcie instalacji paneli tego rodzaju.

Korzystne byłoby więc zaproponowanie alternatywnego sposobu wytwarzania paneli, który pozwalałaby na umieszczanie w nich gwoździ, śrub czy innych łączników w pobliżu krawędzi, które w wyniku wzmocnienia przy użyciu siatki nie byłyby narażone na odłamanie, a tym samym zapewniono by bezpieczny sposób mocowania panelu do ramy nośnej.

I tak, przykładowo, korzystne byłoby dostosowanie wytrzymałości krawędzi wzdłużnej panelu poprzez odpowiedni dobór siatki wzmacniającej, która różniłaby się od siatki wykorzystywanej do wzmocnienia powierzchni zasadniczych rdzenia panelu oraz odpowiedni dobór techniki mocowania wzdłuż krawędzi. Korzystne byłoby na przykład skonstruowanie panelu, w przypadku którego siatka wzmacniająca krawędzie byłaby różna od siatki wzmacniającej powierzchnię zasadniczą panelu (byłaby na przykład wykonana z innego materiału, charakteryzowałaby się inną wielkością otworów, wykonana by była z włókien o nieustalonym kierunku przebiegu).

Korzystne byłoby wykonanie panelu, w przypadku którego krawędzie wzdłużne pozbawione by były w mniejszym lub większym stopniu cementytu, co pozwalałoby na umieszczenie na krawędziach oznaczeń barwnych, rysunków, symboli, słów i innych, które to oznaczenia nie zostałyby przykryte w trakcie nanoszenia cementytu.

PL 197 858 B1

Korzystne byłoby również wykorzystanie urządzeń do obróbki krawędzi panelu w taki sposób, by wpłynąć na ich jakość oraz na możliwość ich zastosowania. Szczególnie korzystne byłoby wykorzystanie urządzeń do obróbki krawędzi panelu w taki sposób, by stały się one odporne na uderzenia i charakteryzowały się większą odpornością na wyrwanie zaczepów umieszczonych wzdłuż krawędzi niż w centralnym rdzeniu.

Cementytowy panel według wynalazku ma podłużną powierzchnię boku, dwie przeciwległe powierzchnie zasadnicze panelu oraz wzdłużną krawędź brzegową zawierającą powierzchnię boku i obszar brzegowy każdej z dwóch powierzchni zasadniczych, zawierający lekki rdzeń wykonany z cementytu, pierwszą siatkę wzmacniającą powierzchnię zasadniczą, drugą siatkę wzmacniającą powierzchnię zasadniczą oraz element wzmacniający krawędź panelu, przy czym obie siatki wzmacniające powierzchnię zasadniczą są połączone z rdzeniem na jego odpowiedniej powierzchni zasadniczej, a element wzmacniający krawędź panelu zawiera krawędziową taśmę z siatki połączoną z rdzeniem w obszarze brzegowym wzdłużnej krawędzi brzegowej.

Panel według wynalazku charakteryzuje się tym, że pierwsza siatka wzmacniająca powierzchnię zasadniczą i druga siatka wzmacniająca powierzchnię zasadniczą oraz element wzmacniający krawędź są tak ukształtowane i rozmieszczone, że taśma krawędziowa zachodzi na siatkę wzmacniającą powierzchnię zasadniczą w obszarze brzegowym wzdłużnej krawędzi brzegowej.

Korzystnie, panel zawiera element wzmacniający krawędź obejmujący pierwszy i drugi pas krawędziowy, które są połączone z rdzeniem w przeciwległych obszarach brzegowych wzdłużnej krawędzi brzegowej.

Ewentualnie, panel zawiera element wzmacniający krawędź obejmujący pierwszy i drugi pas krawędziowy oraz mostek łączący pierwszy i drugi pas krawędziowy tak, że stanowią one razem element wzmacniający krawędź o kształcie litery U.

W innym korzystnym wariancie panel zawiera pierwszy i drugi element wzmacniający krawędź o kształcie litery U.

Pierwszy i drugi pas krawędziowy elementu wzmacniającego krawędź o kształcie litery krawędź, mogą być połączone z rdzeniem brzegowych odpowiednich obszarach brzegowych wzdłużnej krawędzi brzegowej, przy czym mostek może nie być połączony z podłużną powierzchnią boku panelu.

Obszary brzegowe korzystnie zawierają obszar połączenia i obszary braku połączenia, przy czym obszary braku połączenia otaczają podłużną powierzchnię boku panelu, natomiast pierwszy i drugi pas krawędziowy nie są połączone z rdzeniem w odpowiednich obszarach braku połączenia.

Pierwsza i druga siatka wzmacniająca powierzchnię zasadniczą są korzystnie przesunięte do wewnątrz względem podłużnej powierzchni boku panelu. Pas krawędziowy korzystnie jest scementowany z rdzeniem w obszarze brzegowym wzdłużnej krawędzi brzegowej.

Pierwsza i druga siatka wzmacniająca powierzchnię zasadniczą wykonane są korzystnie z nie tkanej siatki ukierunkowanej.

Korzystnie, element wzmacniający krawędź wykonany jest z nie tkanej i nie ukierunkowanej siatki wzmacniającej.

Element wzmacniający krawędź może zawierać włókna.

Korzystnie, są to włókna polipropylenowe.

Mostek łączący może być zasadniczo nieprzepuszczalny dla wody, ewentualnie może zawierać warstwę zasadniczo wodoszczelnej taśmy.

W korzystnym wariancie wynalazku, lekki rdzeń cementytowy zawiera od 30% do 50% wagowych cementu portlandzkiego.

Lekki rdzeń cementytowy korzystnie ma średni ciężar właściwy nie wyższy niż około 1922 kg/m³(120 1b/ft³).

Sposób według wynalazku dotyczy wytwarzania wzmocnionego panelu cementytowego mającego wzmocnioną krawędź wzdłużną, w którym sporządza się zaczyn zawierający materiał cementytowy i wodę, przygotowuje się mieszankę rdzeniową zawierającą materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, przygotowuje się podkład nośny do formowania panelu i taśmę siatki wzmacniającej, po czym układa się pierwszą warstwę siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, wylewa się zaczyn na pierwszej warstwie siatki i rozprowadza go na całą jej szerokość tworząc warstwę wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, następnie układa się mieszankę rdzeniową na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza się ją na tej warstwie, tworząc warstwę rdzeniową o określonej głębokości, mającą górną szeroką powierzchnię, następnie kłaPL 197 858 B1 dzie się drugą warstwę siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej zatapiając ją w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki.

Sposób według wynalazku charakteryzuje się tym, że pierwszą warstwę siatki wzmacniającej i drugą warstwę siatki wzmacniającej oraz taśmę wzmacniającej siatki krawędziowej kształtuje się i rozmieszcza w taki sposób, że taśma siatki krawędziowej zachodzi na siatkę wzmacniającą powierzchnię zasadniczą w obszarze brzegowym wzdłużnej krawędzi brzegowej.

W korzystnym wariancie wynalazku, sporządza się zaczyn zawierający materiał cementytowy i wodę, przygotowuje się mieszankę rdzeniową zawierającą materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, przygotowuje się podkład nośny do formowania panelu oraz pierwszą i drugą taśmę siatki wzmacniającej, po czym układa się pierwszą warstwę siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, wylewa się zaczyn na pierwszej warstwie siatki i rozprowadza go na całą jej szerokość tworząc warstwę wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, następnie układa się mieszankę rdzeniową na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza się ją na tej warstwie, tworząc warstwę rdzeniową o określonej głębokości, mającą górną szeroką powierzchnię, następnie kładzie się drugą warstwę siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej zatapiając ją w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki, przy czym pierwszą warstwę siatki wzmacniającej i drugą warstwę siatki wzmacniającej oraz pierwszą i drugą taśmę wzmacniającej siatki krawędziowej kształtuje się i rozmieszcza w taki sposób, że taśmy siatki krawędziowej zachodzą na siatkę wzmacniającą powierzchnię zasadniczą w obszarze brzegowym wzdłużnej krawędzi brzegowej.

W kolejnym korzystnym wariancie wynalazku przygotowuje się mieszankę rdzeniową zawierającą materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, przygotowuje się podkład nośny do formowania panelu, po czym układa się pierwszą taśmę siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, układa się pierwszą warstwę siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, wylewa się zaczyn na pierwszej warstwie siatki i rozprowadza go na całą jej szerokość tworząc warstwę wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, następnie układa się mieszankę rdzeniową na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza się ją na tej warstwie, tworząc warstwę rdzeniową o określonej głębokości, mającą górną szeroką powierzchnię, następnie kładzie się drugą warstwę siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej zatapiając ją w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki, po czym kładzie się na drugiej warstwie siatki wzmacniającej drugą taśmę siatki wzmacniającej.

W jeszcze innym wariancie wynalazku sporządza się zaczyn zawierający materiał cementytowy i wodę, przygotowuje się mieszankę rdzeniową zawierającą materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, przygotowuje się podkład nośny do formowania panelu, który jest szerszy od wytwarzanego panelu, po czym układa się taśmę siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, układa się pierwszą warstwę siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym w taki sposób, że pierwsza warstwa siatki zachodzi na określonej części na taśmę pozostawiając zewnętrzną część taśmy nie przykrytą przez pierwszą warstwę siatki wzmacniającej, wylewa się zaczyn na pierwszej warstwie siatki i rozprowadza go na całą szerokość jej tworząc warstwę wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, następnie układa się mieszankę rdzeniową na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza się ją na tej warstwie, tworząc warstwę rdzeniową o określonej głębokości, mającą górną szeroką powierzchnię, następnie kładzie się drugą warstwę siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej zatapiając ją w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki, po czym zagina się zewnętrzne części brzegowe taśmy w górę pionowo i składa się te pionowe części do wewnątrz tak, że zachodzą na drugą warstwę siatki wzmacniającej i taśma tworzy krawędziową siatkę wzmacniającą w kształcie litery U.

Korzystnie, krawędziową siatkę wzmacniającą w kształcie litery U tworzy się z pierwszej i drugiej taśmy i łączącego ich mostka, przy czym mostka nie łączy się z podłużną powierzchnią boku panelu.

Również korzystnie, pierwszą i drugą warstwę siatki wzmacniającej układa się z przesunięciem do wewnątrz względem podłużnej powierzchni wzdłużnego boku panelu.

Korzystnie, pierwszą i drugą warstwę siatki wzmacniającej wykonuje się z nie tkanej siatki ukierunkowanej.

Taśmę siatki wzmacniającej można wykonać z tkanej lub nie tkanej i nie ukierunkowanej siatki wzmacniającej.

Ewentualnie, taśmę siatki wzmacniającej wykonuje się z zawartością włókien, korzystnie z zawartością włókien polipropylenowych.

PL 197 858 B1

Mostek łączący korzystnie wykonuje się zasadniczo nieprzepuszczalny dla wody, najkorzystniej z zawartością warstwy zasadniczo wodoszczelnej taśmy.

Urządzenie według wynalazku służy do wytwarzania wzmocnionego panelu cementytowego o wzmocnionych krawędziach wzdłużnych, które zawiera zespół do sporządzania zaczynu zawierającego materiał cementytowy i wodę, zespół do przygotowywania mieszanki rdzeniowej zawierającej materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, zespół do przygotowywania podkładu nośnego do formowania panelu, zespół do podawania taśmy siatki wzmacniającej, zespół do układania pierwszej warstwy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do wylewania zaczynu na pierwszej warstwie siatki i rozprowadzania go na całej jej szerokości dla utworzenia warstwy wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, zespół do układania mieszanki rdzeniowej na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza ją na tej warstwie, dla utworzenia warstwy rdzeniowej o określonej głębokości, mającej górną szeroką powierzchnię oraz zespół do układania drugiej warstwy siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej i zatapiania jej w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki.

Urządzenie według wynalazku charakteryzuje się tym, że zespół do podawania taśmy siatki wzmacniającej jest umieszczony w taki sposób, że kładzie taśmę wzmacniającą na podkładzie nośnym lub na górnej powierzchni zasadniczej panelu tak, że taśma zachodzi na pierwszą lub drugą warstwę siatki wzmacniającej w zewnętrznym obszarze brzegowym panelu.

W korzystnym wariancie wynalazku urządzenie zawiera zespół do sporządzania zaczynu zawierającego materiał cementytowy i wodę, zespół do przygotowywania mieszanki rdzeniowej zawierającej materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, zespół do przygotowywania podkładu nośnego do formowania panelu, zespół do układania pierwszej taśmy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do układania pierwszej warstwy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do wylewania zaczynu na pierwszej warstwie siatki i rozprowadzania go na całej jej szerokości dla utworzenia warstwy wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, zespół do układania mieszanki rdzeniowej na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadzania ją na tej warstwie, dla utworzenia warstwy rdzeniowej o określonej głębokości, mającej górną szeroką powierzchnię, zespół do układania drugiej warstwy siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej i zatapiania jej w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki oraz zespół do układania na tej górnej szerokiej powierzchni drugiej taśmy siatki wzmacniającej, przy czym zespoły te są tak wzajemnie rozmieszczone, że pierwsza i druga taśma siatki wzmacniającej zachodzą na pierwszą i drugą warstwę siatki wzmacniającej w obszarze brzegowym krawędzi wzdłużnej panelu.

W innym, korzystnym wariancie wynalazku, urządzenie zawiera zespół do sporządzania zaczynu zawierającego materiał cementytowy i wodę, zespół do przygotowywania mieszanki rdzeniowej zawierającej materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, zespół do przygotowywania podkładu nośnego do formowania panelu, zespół do układania taśmy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do układania pierwszej warstwy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do wylewania zaczynu na pierwszej warstwie siatki i rozprowadzania go na całej jej szerokości dla utworzenia warstwy wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, zespół do układania mieszanki rdzeniowej na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadzania ją na tej warstwie, dla utworzenia warstwy rdzeniowej o określonej głębokości, mającej górną szeroką powierzchnię, zespół do układania drugiej warstwy siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej i zatapiania jej w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki oraz zespół do zaginania zewnętrznych obszarów brzegowych taśmy pionowo w górę i zespół do składania pionowych części taśmy do wewnątrz tak, że zachodzą one na drugą warstwę siatki wzmacniającej i tworzą krawędź siatki wzmacniającej w kształcie litery U.

W jeszcze innym, korzystnym wariancie wynalazku, urządzenie zawiera zespół do sporządzania zaczynu zawierającego materiał cementytowy i wodę, zespół do przygotowywania mieszanki rdzeniowej zawierającej materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, zespół do przygotowywania podkładu nośnego do formowania panelu, zespół do układania pierwszej i drugiej taśmy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do układania pierwszej warstwy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do wylewania zaczynu na pierwszej warstwie siatki i rozprowadzania go na całej jej szerokości dla utworzenia warstwy wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, zespół do układania mieszanki rdzeniowej na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadzania ją na tej warstwie, dla utworzenia warstwy rdzeniowej o określonej głębokości, mającej górną szeroką powierzchnię, zespół do układania drugiej warstwy siatki wzmacniającej na

PL 197 858 B1 warstwie rdzeniowej i zatapiania jej w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki oraz zespół do zaginania zewnętrznych obszarów brzegowych pierwszej i drugiej taśmy pionowo w górę i zespół do składania pionowych części pierwszej i drugiej taśmy do wewnątrz tak, że zachodzą one na drugą warstwę siatki wzmacniającej i każda taśma tworzy krawędź siatki wzmacniającej w kształcie litery U.

Korzystnie, krawędź siatki wzmacniającej w kształcie litery U zawiera pierwszą i drugą część pasa krawędziowego i mostek, który łączy te części, przy czym żaden mostek nie jest połączony z odpowiednim bokiem krawędzi brzegowej panelu.

Urządzenie może zawierać środki do nakładania taśmy na taśmę siatki wzmacniającej.

Korzystnie, środki do nakładania taśmy na taśmę siatki wzmacniającej stanowią urządzenie do nakładania taśmy zasadniczo wodoszczelnej.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem panel wyposażony być może we wzmocnioną powierzchnię w następujący sposób: siatka danej tkaniny umieszczana jest na elemencie nośnym (przykładowo na plastikowej błonie ochronnej), zaczyn cementytowy rozprowadzany jest równomiernie na górnej powierzchni siatki w sposób kontrolowany przy użyciu zgarniacza (listwy, pręta lub walca), umieszczonego w określonej odległości od elementu nośnego. Następnie siatka wyciągana jest ze szczeliny utworzonej przez zgarniacz i element nośny, w wyniku czego na pierwszą siatkę wzmacniającą nanoszona jest pożądana warstwa zaczynu; po czym nakładana jest mieszanina rdzeniowa. Następnie na górną powierzchnię warstwy rdzenia nakładana jest druga siatka, po czym dochodzi do wzruszania powierzchni zaczynu w kontakcie z siatką aż do momentu, gdy zaczyn taki przedostanie się przez siatkę, w wyniku czego dojdzie do całkowitego wtopienia tej ostatniej.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem podkład nośny do formowania panelu obejmować może taśmę przenośnika (wspartą na stole) oraz błonę ochronną. Zastosowanie błony nie jest konieczne, lecz wówczas konieczne może być pokrycie taśmy przenośnika z pomocą odpowiednich środków, takich jak środki zapobiegające przyklejaniu.

Zgodnie z tym, co powiedziano powyżej, pierwszy i drugi pas siatki w kształcie litery U wzmacniającej krawędź mogą przylegać do rdzenia w skrajnych fragmentach powierzchni panelu poprzez połączenie z pomocą cementu lub też poprzez wtopienie w powierzchnie panelu. W razie potrzeby istnieje też możliwość połączenia za pomocą cementu, czy wtopienia w powierzchnię krawędzi również i mostka. Z drugiej jednak strony nie jest konieczne, by mostek ten przylegał do powierzchni krawędzi wzdłużnej. Może on stykać się jedynie z tą powierzchnią lub też w razie potrzeby być od niej oddalony. W drugim przypadku mostek taki może być wykonany z materiału nieprzepuszczającego wody, w wyniku czego, przykładowo, materiał cementytowy nie może przedostawać się przez mostek w trakcie procesu produkcji panelu. Tym samym możliwe jest na przykład wyposażenie wyeksponowanej strony mostka w oznaczenia, o jakich mowa była wcześniej.

Panel cementytowy będący przedmiotem niniejszego wynalazku może być wykorzystywany jako podstawa dla kafelków ceramicznych, cienkich cegieł, kamieni, syntetycznego lub naturalnego stiuku, powłoki farby, izolacji zewnętrznej oraz systemów wykończeniowych lub innych rodzajów wykończenia, jakie przymocować można do betonu. Panele takie można wykorzystywać na zewnątrz i w środku, w kuchniach, łazienkach, kabinach prysznicowych, korytarzach, na ścianach zewnętrznych lub też w dowolnym innym miejscu wymagającym odporności na wodę i na uderzenia. Wykorzystywać je też można do konstrukcji ogniotrwałych ścianek działowych.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem panel cementytowy charakteryzować się może strukturą złożoną lub przekładkową, przy czym cementytowy rdzeń otoczony jest po obu stronach z pomocą siatki wzmacniającej wykonanej z materiału włókiennego. Każda z tych siatek przylega do rdzenia panelu wzdłuż jego zasadniczej powierzchni.

Powierzchnie krawędzi wzdłużnych panelu mogą być również pokryte siatką wzmacniającą. Siatka taka przylegać może do powierzchni krawędzi wzdłużnej, stykać się z nią jedynie lub też pozostawać w pewnym oddaleniu od niej. Siatka taka może charakteryzować się kształtem litery U, o czym mowa była powyżej. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem powierzchnia krawędzi wzdłużnej lub jej część może pozostać odsłonięta, to jest nie pokryta siatką wzmacniającą. W tym drugim przypadku jeden lub oba obszary skrajne powierzchni sąsiadujące z krawędzią wzdłużną na obu powierzchniach panelu wyposażone być mogą w element wzmacniający krawędź.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem powierzchnia krawędzi wzdłużnych panelu pozbawiona jest w mniejszym lub większym stopniu materiału cementytowego, co pozwala na jej wykorzystanie jako powierzchni, na którą naniesione będą oznaczenia barwne, rysunki, symbole, słowa i tym podobne.

PL 197 858 B1

Innymi słowy siatka wzmacniająca rozmieszczona być może w taki sposób, by powierzchnia, na której wykonane zostaną oznaczenia, nie była pokryta materiałem cementytowym w trakcie procesu wytwarzania panelu.

Siatka wzmacniająca zasadnicze powierzchnie panelu, czy też powierzchnię krawędzi wzdłużnej przybierać może postać tkaniny, tkanej lub nie, takiej jak tkana siatka lub płótno, nie tkana siatka, nie tkana siatka lub mata przepuszczalna i tym podobne. Włókna uformować można w materiał tkany wykorzystując stosowaną technikę w rodzaju dziania czy tkania. Włókna uformować też można w materiał nie tkany przy zastosowaniu stosownej techniki w rodzaju klejenia lub łączenia.

Siatka wzmacniająca powierzchnię panelu przybierać może postać tkanej siatki lub nie tkanej siatki o ukierunkowanym przebiegu włókien. Z drugiej zaś strony siatka wzmacniająca powierzchnię krawędzi wzdłużnej przybierać może formę siatki nie tkanej, a w szczególności siatki nie tkanej o nie ukierunkowanym przebiegu włókien.

Tkana siatka wzmacniająca powierzchnię panelu może być na przykład wykonana z włókien szklanych, jako tkana lub dziana tkanina lub płótno. W razie połączenia włókien szklanych z alkalicznym materiałem cementytowym, przykładowo wysoce alkalicznym cementem portlandzkim, włókna szklane mogą być wykonane ze szkła odpornego na działanie związków alkalicznych lub też wyposażone być w żywiczną powłokę ochronną, co pozwala zminimalizować ryzyko reakcji z alkalicznym materiałem cementytowym. Dokonać tego można pokrywając włókna warstwą odporną na działanie związków alkalicznych, przykładowo żywicą epoksydową. Siatka wzmacniająca może być wykonana w formie płótna z włókien szklanych albo z winylowej siatki tkanej (na przykład polichlorek winylu) pokrywającej przędzę włókien szklanych.

Siatka wzmacniającą zasadniczą powierzchnię może też być, zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, wykonana w formie nie tkanej tkaniny lub siatki o ukierunkowanym położeniu włókien, połączonej przy wykorzystaniu żywicy syntetycznej lub ciepła. Siatkę taką wykonać można z nie tkanych włókien szklanych o ukierunkowanym przebiegu. Włókna mogą być połączone z pomocą żywicy, przykładowo żywicy mocznikowo-formaldehydowej i charakteryzować się ciężarem 2 do 4 uncji na jard kwadratowy, to jest od 74 do 148 gramów na metr kwadratowy, zaś średnica włókien wynosić może od 10 do 20 pm.

Do wzmocnienia zasadniczej powierzchni panelu wykorzystać można siatkę tkaną lub nie tkana, o ukierunkowanym przebiegu włókien, z innego materiału. Siatka taka może być przykładowo wykonana z substancji nieorganicznej, na przykład metalu (włókna stalowe), z azbestu, z tlenku glinowego, tlenku cyrkonowego, węgla i innych. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem siatka taka może być wykonana z substancji syntetycznej, takiej jak polimerowe włókna organiczne, na przykład włókna nylonowe, włókna polichlorku winylidenu, włókna poliestrowe pokryte polichlorkiem winylu, włókna żywicy poliamidu aromatycznego (w sprzedaży, przykładowo, produkty firmy Kevlar), włókna poliolefinowe, przykładowo polietylenowe lub polipropylenowe; z poliolefin fluorowanych, przykładowo polifluorku winylidenu lub politetrafluoroetylenu; lub z włókien poliamidowych; z włókien poliestrowych, przykładowo tereftalanu polietylenu; lub z włókien celulozowych i tym podobnych.

Rozmiar siatki oraz średnica włókien siatki tkanej lub nie tkanej, o ukierunkowanym przebiegu włókien, wykorzystywanej do wzmacniania zasadniczej powierzchni rdzenia dobierane być mogą zgodnie z pożądaną wytrzymałością panelu oraz rozmiarami kruszywa w mieszaninie betonu. Siatka wzmacniająca zasadniczą powierzchnię charakteryzować się może przykładowo stosunkowo luźnym rozmieszczeniem nici lub określoną ilością siatki na cal (osnowa x wypełnienie), przykładowo od 4 x 4 do 18 x 18, 10 x 8 i tak dalej.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem krawędzie i boki panelu cementytowego można wzmocnić przy użyciu odrębnego rodzaju siatki lub maty, tkanej lub nie. Korzystne jest, by siatka wzmacniająca powierzchnię krawędzi wykonana była w formie siatki nie tkanej o nie ukierunkowanym przebiegu włókien. I tak, przykładowo, siatka wzmacniająca krawędzie wzdłużne charakteryzuje się stosunkowo ścisłym ułożeniem włókien w porównaniu z siatką wzmacniającą zasadnicze powierzchnie panelu - od 62 do 124 gramów na metr kwadratowy. Stosunkowo ścisłe ułożenie włókien pozwala na pewniejsze mocowanie paneli do ramy ściennej z pomocą gwoździ czy śrub, a to ze względu na większą ilość siatki na jednostkę przestrzeni niż to jest w przypadku zasadniczej powierzchni panelu.

Włókna siatki nie tkanej wzmacniającej krawędź wzdłużną mogą być rozmieszczone w sposób przypadkowy lub też ukierunkowany. W pierwszym przypadku krawędzie wzdłużne panelu charakteryzują się zasadniczo tą samą odpornością na złamania w kierunku wzdłużnym i poprzecznym. Natomiast w drugim przypadku krawędzie wzdłużne panelu charakteryzować się mogą wysoką wytrzymaPL 197 858 B1 łością w kierunku poprzecznym, zaś niewielką - w kierunku podłużnym lub też na odwrót. Tym samym, dokonując zmian własności tkaniny, krawędzie mogą być bardziej wytrzymałe w określonym kierunku, lub też mogą zostać wzmocnione w określonych punktach, przykładowo wzdłuż krawędzi, przy wykorzystaniu odpowiedniego rozmieszczenia włókien.

Rozmiar siatki i średnica włókien w przypadku siatki nie tkanej o ukierunkowanym przebiegu włókien, wykorzystywanej do wzmacniania skrajnych fragmentów krawędzi wzdłużnej panelu sąsiadujących z powierzchnią boku panelu, można dobrać w zależności od pożądanej wytrzymałości krawędzi. Jednak siatka wzmacniająca skrajne fragmenty powierzchni krawędzi może się charakteryzować ciaśniejszym splotem niż w przypadku siatki wzmacniającej zasadniczą powierzchnię panelu, to jest charakteryzować się przykładowo gęstością nici powyżej 10 x 8. Tym samym siatka wzmacniająca krawędź charakteryzuje się stosunkowo niewielkimi otworkami, przykładowo 6 x 4 na cm, co pozwala na pożądaną penetrację tkaniny wzdłuż tych krawędzi przez mieszaninę cementytową.

Siatka nie tkana wzmacniająca krawędź może przykładowo obejmować maty wełniane lub filc wykonany z włókien rozmieszczonych w sposób nie ukierunkowany. Nie tkana siatka o nie ukierunkowanym przebiegu włókien może mieć strukturę przestrzenną. Jej włókna ograniczają wówczas puste przestrzenie. Nie tkana siatka, jaką wykorzystywać można do wzmocnienia krawędzi, charakteryzuje się obecnością stosunkowo niewielkich wolnych przestrzeni, to jest włókna siatki, maty lub filcu są stosunkowo ciasno upakowane, przykładowo 2 do 4 uncji na jard kwadratowy, to jest od 74 do 148 gramów na metr kwadratowy.

Siatka wzmacniająca krawędź wykonana być może z materiałów, o jakich mowa była powyżej przy okazji omawiania siatki wzmacniającej zasadniczą powierzchnię panelu. Siatka taka może przykładowo wykonana z materiału syntetycznego (to jest polimeru) zgodnie z tym, co powiedziano wyżej; w szczególności można ją wykonać z propylenu lub poliestru. Włókna siatki nie tkanej mogą się utrzymywać w danym położeniu dzięki nakłuwaniu igłą lub też, w przypadku włókien pochodzących z materiałów syntetycznych, takich jak opisywany powyżej polimer, dzięki stapianiu sklejaniu (przy zastosowaniu odpowiedniego spoiwa) poszczególnych włókien w miejscach ich przecięcia.

Przykładową tkaninę nie tkaną, którą wykorzystywać można w niniejszym wynalazku stanowi materiał typu „synfab” opisany poniżej.

W razie potrzeby wykorzystać można matę powstałą z połączenia dwóch różnych rodzajów włókien. Można też zastosować dwa lub więcej rodzajów mat wykonanych z różnych włókien.

Wykorzystać tu można włókna z przędzy wielowłókienkowej lub z włókien pojedynczych.

Korzystne jest zastosowanie siatek giętkich - dlatego też preferowane są stosunkowo cienkie maty o maksymalnej grubości około 0,5 do 1 mm (przykładowo do 0,2 mm), wykonane ze stosunkowo cienkich włókien, przykładowo o średnicy włókna nie przekraczającej 1 mm, a korzystniej 0,2 mm (to jest 200 mikronów).

Siatka wzmacniająca, zasadnicza powierzchnia panelu, czy też krawędź może być przymocowana do rdzenia w dowolny sposób, przy przestrzeganiu zasady, zgodnie z którą siatka taka ma pełnić funkcję wzmocnienia. I tak, siatka taka może być przykładowo przymocowana do rdzenia z pomocą zaczynu cementytowego, zawierającego przykładowo cement portlandzki lub też być przymocowana z wykorzystaniem składnika cementytowego mieszanki rdzeniowej przechodzącej przez otwory w siatce.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem powierzchnia krawędzi (to jest mniejsza powierzchnia boczna panelu) nie musi być wzmocniona przy użyciu odpowiedniej tkaniny. Jeśli, przykładowo, krawędź taka zostanie wzmocniona przy użyciu siatki wzmacniającej w kształcie litery U, mostek, wchodzący w jej skład nie musi przylegać do powierzchni krawędzi. Z drugiej zaś strony istnieje możliwość, by mostek taki przylegał do powierzchni z wykorzystaniem przykładowo spoiwa, cementu lub też w wyniku wtopienia w powierzchnię rdzenia. Mostek taki łączy ze sobą parę ramion, to jest pasków biegnących wzdłuż krawędzi. Ramiona te przylegają do bocznych części zasadniczych powierzchni panelu. Jednak przyleganie to nie jest konieczne na całej szerokości. I tak, przykładowo, skrajne fragmenty powierzchni obejmować mogą strefę przylegania i strefę braku przylegania. Ta druga graniczyć może z powierzchnią boku. Wówczas wspomniane ramiona mogą przylegać jedynie w strefie przylegania, a nie w strefie braku przylegania. Przekrój poprzeczny krawędzi pokazuje wówczas, że powierzchnia w kształcie litery U, w tym powierzchnia boku, nie przylega do siatki wzmacniającej w kształcie litery U, a jedynie końcowe fragmenty jej ramion przylegają do skrajnych fragmentów powierzchni krawędzi. Pamiętając, że celem zastosowania siatki wzmacniającej w kształcie litery U jest wzmocnienie krawędzi wzdłużnych panelu, szerokość strefy przylegania, zgodnie z korzystnym rozwiązaniem jest więk10

PL 197 858 B1 sza (przykładowo znacznie większa) od szerokości strefy braku przylegania, sąsiadującej z powierzchnią boku.

Siatka wzmacniająca zasadnicze powierzchnie panelu i siatka umieszczona wokół krawędzi może być przykładowo utrzymywana w określonym miejscu w taki sposób, by mieszanina cementytowa mogła się przedostawać przez otwory w siatce, w wyniku czego przynajmniej część spośród jej włókien byłaby zatopiona w utwardzonej mieszaninie. W takim też przypadku na odpowiednią penetrację siatki przez mieszaninę cementytową wpływa odpowiedni dobór ilości wolnych przestrzeni, przez które mogłaby się przedostawać nie zastygła mieszanina cementowa. Innymi słowy, siatka wzmacniająca zasadniczą powierzchnię rdzenia oraz przynajmniej część siatki wzmacniającej krawędź przylegająca do rdzenia wzdłuż skrajnych fragmentów powierzchni może być przepuszczalna (to jest przepuszczać zaczyn cementytowy). Otwory w siatce, płótnie czy innej tkaninie winny być dość duże, by pozwolić na przedostawania się na drugą stronę materiału mocującego siatkę, w rodzaju zaczynu na bazie cementu portlandzkiego. W rezultacie siatka lub płótno byłoby połączone z pomocą cementu lub też wtopione w powierzchnię.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem panel cementytowy wytwarzać można przy zastosowaniu jedynie mieszanki rdzeniowej lub też w połączeniu z zaczynem cementytowym.

I tak, przykładowo, panel cementytowy zgodnie z niniejszym wynalazkiem uzyskać można zgodnie z poniższą instrukcją. Należy wziąć pierwszą siatkę wzmacniającą powierzchnię rdzenia, która w trakcie procesu produkcji stanowić będzie spodnią warstwę panelu, przy czym nie jest ona tak szeroka jak sam panel. Boczne fragmenty pierwszej sieci po obu stronach środka rozmieścić należy w taki sposób, by mogły one zachodzić na część siatki wzmacniającej krawędzie. Tym samym zewnętrzne części tej ostatniej winny pozostać nie przykryte przez pierwszą siatkę. Nie zakryte części można złożyć w taki sposób, by otoczyły one obie krawędzie warstwy rdzenia i wystawały na górnej powierzchni warstwy rdzenia, zachodząc na siatkę wzmacniającą górną zasadniczą powierzchnię panelu. Zaczyn cementytowy nanieść można na pierwszą siatkę w taki sposób, by wtopiła się ona w niego i by nie zakrył on przynajmniej zewnętrznej części siatki wzmacniającej krawędzie. Następnie w centralnej części pierwszej siatki umieszczana jest warstwa rdzenia, przy czym ona również pozostawia nie zakryte zewnętrzne części siatki, która otoczy krawędzie. Druga siatka wzmacniająca (a która utworzy górną warstwę panelu), tej samej szerokości co siatka pierwsza, może być położona na wierzchu warstwy rdzenia w taki sposób, by znaleźć się nad warstwą pierwszą. W razie potrzeby wpychana jest tuż pod powierzchnię rdzenia, co pozwala na jej wtopienie z górną powierzchnię panelu. W razie potrzeby na drugą warstwę siatki nanieść można materiał łączący w rodzaju zaczynu opartego na cemencie portlandzkim, przed lub po jej położeniu na warstwie rdzenia.

Mieszanina rdzeniowa obejmować może przykładowo wodę, materiał cementytowy (to jest cement hydrauliczny, który może zastygać po przeprowadzeniu hydratacji przykładowo cementu portlandzkiego, cementu magnezjowego, cementu glinowego, gipsu i tym podobnych oraz ich mieszanin) oraz kruszywo - mineralne i/lub nie mineralne (przykładowo organiczne). Stosunek zawartości kruszywa nie mineralnego do zawartości cementu hydraulicznego wynosić może od 1:100 do 6:1.

Rozmieszczenie cząstek kruszywa może się wahać i wynosić, przykładowo, do około 1/3 (przykładowo do 1/4) grubości panelu - na przykład od 0,8 mm do 6,4 mm (1/32 cala do 1/4 cala).

W skład mieszanki rdzeniowej wchodzić może lekkie kruszywo mineralne i/lub nie mineralne (przykładowo organiczne) (na przykład piasek, glina spieniona, łupek spieniony, perlit spieniony, wermerikulit spieniony, spienione perełki szklane o komórkach zamkniętych, spienione perełki polistyrenu o komórkach zamkniętych i/lub tym podobne). Odpowiednie lekkie kruszywa mogą mieć komórkowy charakter. I tak, przykładowo, odpowiednim lekkim kruszywem nie mineralnym są przykładowo spienione perełki polistyrenu o komórkach zamkniętych.

Kruszywo do produkcji cementytowej mieszanki rdzeniowej dobierać można w zależności od pożądanej gęstości gotowego panelu. Kruszywo takie może, przykładowo, charakteryzować się gęstością 1922 kilogramów na metr sześcienny. I tak, przykładowo, lekkie kruszywa, uzyskane ze spienionych form żużlu, gliny, łupku, perlitu, wermerikulit wchodzą w skład paneli o gęstości od około 80 do 115 funtów na stopę sześcienną, to jest około 1296 do 1863 kilograma na metr sześcienny. Z drugiej strony w celu uzyskania paneli o gęstości 649 do 1135 kilogramów na metr sześcienny lub nawet mniejszej, wykorzystać można szklane paciorki o komórkach zamkniętych lub plastik w rodzaju paciorków polistyrenu.

W skład zaczynu cementytowego może wchodzić przykładowo woda i materiał cementytowy (to jest cement hydrauliczny, jaki opisano wyżej). Zaczyn cementytowy, przykładowo na bazie cePL 197 858 B1 mentu portlandzkiego jest wysoce zasadowy lub alkaliczny o współczynniku pH wynoszącym przynajmniej 11, a to ze względu na obecność wodorotlenku wapniowego o pH, przykładowo, od 11 do 14, a w szczególności 11 do 13, przykładowo 12,5 do 13. Zaczyn taki reaguje lub wykazuje powinowactwo z powierzchniami reagującymi z zasadami, w wyniku czego wykazuje skłonności do przylegania do powierzchni tego rodzaju.

Zgodnie z tym, co powiedziano powyżej, siatka wzmacniająca przylega do powierzchni panelu. Zgodnie z niniejszym wynalazkiem możliwe jest przykładowo wtopienie siatki w szeroką lub wąską powierzchnię rdzenia, w wyniku czego siatka taka znalazłaby się na lub w pobliżu powierzchni panelu, tym samym wzmacniając jej wytrzymałość. Innymi słowy wytrzymałość panelu wzrasta w wyniku przylegania siatki do powierzchni rdzenia. Włókna wzmacniające można wtopić tuż pod powierzchnię rdzenia, przykładowo na głębokości od około 0,5 mm do około 2 mm lub mniej, to jest 0,5 mm lub mniej.

Mieszanina rdzeniowa charakteryzować się może dowolną grubością, przykładowo taką, by uzyskać panel o grubości standardowej okładziny tynkowej. Panel może też charakteryzować się różną grubością w zależności od zastosowania. I tak, przykładowo, grubość ta wynosić może 6,4 mm, 9,25 mm, 12,7 mm, 15,9 mmm, 19,1 mm, 2,54 mm (1/4, 3/8, 1/2, 5/8, 3/4, 1 cal) i tak dalej.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem do produkcji cementytowego rdzenia wykorzystywana być może mieszanina, która charakteryzuje się obecnością wolnych przestrzeni, a to ze względu na rozproszone lub złapane wewnątrz powietrze. I tak, mieszanina rdzeniowa obejmować może substancję napowietrzającą lub też spieniającą w ilości pozwalającej na uzyskanie pożądanego stopnia napowietrzenia.

Zgodnie z tym, o czym mowa była powyżej, siatki wzmacniające krawędzie oraz siatka wzmacniająca pierwszą powierzchnię panelu umieszczane są na odpowiedniej siatce nośnej. Siatka taka wykonana być może, zgodnie z korzystnym rozwiązaniem, z nie przylepnego materiału, to jest nośnik, na którym kształtowany jest panel, wykonany być może z materiału, do którego nie przylega zaczyn cementytowy. Mowa tu przykładowo o błonie polietylenowej lub propylenowej, o grubości 0,0254 do 0,127 mm (1 do 5 milicala) - papierze pakowym pokrytym polietylenem, o wytrzymałości od 13,61 do 45,36 kg (30 do 100 funtów).

Zgodnie z tym, co powiedziano wyżej, korzystne może być przedstawienie siatki wzmacniającej powierzchnię krawędzi, która nie przylegałaby do powierzchni takiej krawędzi. Tym samym można by zapobiec sytuacji, gdy mieszanina cementytowa zakryłaby oznaczenia umieszczane na boku panelu. Osiągnąć to można poprzez wyposażenie siatki wzmacniającej krawędź w powierzchnię naprzeciw krawędzi, która przynajmniej częściowo nie przepuszczałaby wody lub też w strukturę włókien, która mogłaby odfiltrować na powierzchni wszelkie cząstki stałe, co zabezpieczałoby przed mechanicznym łączeniem po zastygnięciu materiału cementytowego.

Wzmocnienia krawędzi mogą ciągnąć się przykładowo do wewnątrz od powierzchni krawędzi na średnio 12,7 mm do 63,50 mm (0,5 do 2,5 cali).

Zgodnie z tym, co powiedziano wyżej, w ramach lekkiego kruszywa wykorzystać można polistyren. Polistyren taki winien być spieniony przy zastosowaniu się do zaleceń producenta. Pojemnik oraz urządzenia muszą być dość duże, by odpowiadać tempu produkcji oraz wymogom dotyczącym czasu i przyrządzania. Polistyren spieniany jest, zgodnie z korzystnym rozwiązaniem, do uzyskania pożądanej gęstości, przy tolerancji 1,62 kilograma na metr sześcienny. Zapewnić też można urządzenia do antystatycznego dozowania płynu, co pozwoli na wolny przepływ materiału do pojemników pomiarowych. Zawory obrotowe pozwalają na wprowadzanie pożądanej ilości do miksera, z dokładnością do 0,01 kg.

Zgodnie z tym, co powiedziano wyżej, do materiału cementytowego dodać można dowolne środki, przykładowo środek napowietrzający. Środek taki działa na zasadzie mydła, z tą różnica, że jest on zdolny do tworzenia bardzo małych pęcherzyków powietrza, widocznych jedynie pod mikroskopem. Środek ten nie jest jednak konieczny do uzyskania lżejszego panelu. Dokonać też można doboru określonej ilości danego rodzaju środka napowietrzającego, co pozwoli na wytworzenie pęcherzyków powietrza, co z kolei zabezpieczy przed zniszczeniami spowodowanymi mrozem i roztopami. Pęcherzyki mogą być na tyle niewielkie, by nie dostawała się do nich woda. Tym samym nie zachodziłyby zmiany dotyczące absorpcji wody przez panel.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem panel obejmować może stosunkowo cienkie elementy wzmacniające umieszczone na jego powierzchniach, a pozwalające na uzyskanie znacznej wytrzymałości. Panel taki może być też wyposażony w rdzeń, w który bez trudu wprowadzane być mogą gwoździe, śruby i inne łączniki. Możliwe jest również uzyskanie panelu, w przypadku którego warstwy za12

PL 197 858 B1 bezpieczenia powierzchni krawędzi są stosunkowo mocne i twarde, dzięki czemu istnieje możliwość wprowadzania gwoździ lub śrub w miejscu przebiegu krawędzi panelu bez ryzyka złamania, nawet jeśli wprowadzić je tuż przy samym brzegu panelu.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 do 4 przedstawiają schematycznie przekroje poprzeczne pokazujące etapy formowania przykładowego panelu zgodnie z wynalazkiem; fig. 5 przedstawia częściowy przekrój poprzeczny wzmocnionej krawędzi panelu wykonanego zgodnie z fig. 1-4; fig. 6 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny wzmocnionej krawędzi innego przykładowego panelu wykonanego zgodnie z wynalazkiem, w przypadku którego jedynie jedna powierzchnia zasadnicza panelu obejmuje siatkę wzmacniającą w rejonie jej obszarów skrajnych; fig. 7 do 11 przedstawiają schematycznie przekroje poprzeczne pokazujące etapy formowania przykładowego panelu zgodnie z wynalazkiem wyposażonego w siatkę w kształcie litery U wzmacniającą krawędź; fig. 12 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny wzmocnionej krawędzi panelu wykonanego zgodnie z etapami przedstawionymi na fig. 7-11; fig. 13 i 13a przedstawiają schematycznie częściowe przekroje poprzeczne prezentujące etap formowania dodatkowych przykładowych paneli zgodnie z wynalazkiem, gdzie mostek nie przylega do rdzenia; fig. 14 i 14a przedstawiają schematycznie przekroje poprzeczne wzmocnionej krawędzi panelu wykonanego zgodnie z procesem, obejmującym odpowiednio etap pokazany na fig. 14 i 14a; fig. 15 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny krawędzi kolejnego przykładowego panelu zgodnie z wynalazkiem; fig. 16 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny krawędzi kolejnego przykładowego panelu zgodnie z wynalazkiem; fig. 17 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny krawędzi kolejnego przykładowego panelu zgodnie z wynalazkiem; fig. 18 przedstawia schematycznie częściowy rzut perspektywiczny od przodu urządzenia zgodnie z wynalazkiem do produkcji panelu o wzmocnionej krawędzi; fig. 19 przedstawia schematycznie częściowy rzut perspektywiczny centralnej części przykładowego urządzenia, którego przednią część zaprezentowano na fig. 18; fig. 19a przedstawia schematycznie w powiększeniu widok z boku systemu korbowego elementu nośnego dla elementu właściwego ustawiania pierwszej warstwy siatki, jaki zaprezentowano na fig. 19 i jaki obejmuje elementy podwójnej korby; fig. 19b przedstawia schematycznie w powiększeniu widok z góry systemu korbowego zaprezentowanego na fig. 19a; fig. 19c przedstawia schematycznie w powiększeniu widok od tyłu systemu korbowego zaprezentowanego na fig. 19a; fig. 20 przedstawia schematycznie częściowy rzut perspektywiczny tylnej części przykładowego urządzenia, którego przednią część zaprezentowano na fig. 18; fig 21 przedstawia schematycznie częściowy rzut perspektywiczny przedniej części urządzenia zgodnie z wynalazkiem do wytwarzania panelu o wzmocnionej krawędzi zgodnie z wynalazkiem, przy czym mostek nie przylega do rdzenia panelu; fig. 22 przedstawia schematycznie częściowy rzut perspektywiczny przykładowego mechanizmu podawania taśmy wzmacniającej w przedniej części urządzenia, zaprezentowanej na fig. 18; fig. 23 przedstawia schematycznie rzut perspektywiczny testu wytrzymałości krawędzi dla części panelu wyposażonej we wzmocnioną krawędź zgodnie z niniejszym wynalazkiem oraz dla części panelu owiniętej zgodnie z tym, co omówiono w opisie patentowym US nr 5 221 386, a który to opis traktuje się tu jako punkt odniesienia (porównaj fig. 6 tego patentu).

Poniżej opisany zostanie w szczegółach wynalazek w oparciu o załączone rysunki, stanowiące jedynie jego przykładową ilustrację. W przykładzie przedstawiono panel okładziny tynkowej, obejmujący cementytowy rdzeń na bazie cementu hydraulicznego oraz lekkiego kruszywa. Rysunki przedstawiono w sposób schematyczny, nie zachowując skali, niektóre elementy powiększono.

Figury 1 do 4 przedstawiają szereg przekrojów poprzecznych, prezentujących etapy produkcji przykładowego panelu o wzmocnionej krawędzi zgodnie z wynalazkiem, przy czym powierzchnie krawędzi wzdłużnych nie są osłonięte. Na tych rysunkach numerem 1 oznaczono taśmę przenośnika, to jest element nośny, zaś numerem 2 - błonę ochronną przenoszoną przez taśmę 1. Błona ta jest szersza od produkowanego panelu.

Na figurze 1 przedstawiono pierwszą nie tkaną siatkę 3 szklaną o ukierunkowanym przebiegu włókien, na którą naniesiono uprzednio zaczyn cementowy 4. Pierwszą siatkę 3 umieszczono na błonie 2 w taki sposób, że zachodzi ona na parę pierwszych pasm 5 i 6, wykonanych z siatki z polipropylenu o nie ukierunkowanym przebiegu włókien, które umieszczono uprzednio na błonie ochronnej 2 równolegle do siebie i w pewnym oddaleniu, to jest siatki te umieszczono wzdłuż boków 7 i 8.

Zgodnie z tym, co pokazano na rysunku, boki 7 i 8 przykryto pierwszą siatką 3 i zaczynem 4 w taki sposób, że zarówno pierwsza siatka 3, jak i pasma 5 i 6 przykryte zostały warstwą zaczynu.

PL 197 858 B1

Na figurze 2 zaprezentowano mieszankę rdzeniową, którą umieszczono na pierwszej siatce 3 pokrytej zaczynem 4.

Na figurze 3 zaprezentowano natomiast drugą nie tkaną siatkę 32 szklaną o ukierunkowanym przebiegu włókien położoną na górnej powierzchni mieszanki rdzeniowej 10. Siatkę tę ułożono wykorzystując działanie elementów wibrujących, które spowodowały wtopienie siatki 12 w powierzchnię mieszanki rdzeniowej 10.

Na figurze 3 zaprezentowano również dodatkową parę drugich pasm 14 i 15 z polipropylenowej siatki o nie ukierunkowanym przebiegu włókien w trakcie nakładania na drugą siatkę 12 wzdłuż boków 7 i 8, nad położonymi uprzednio pasmami 5 i 6. Również i pasma 15 i 16 układane są przy użyciu elementów wibrujących, które powodują wtopienie tych pasm w górną powierzchnię mieszanki rdzeniowej na wierzchu drugiej siatki 12. Dół mieszanki rdzeniowej 10 natomiast łączy się z siatką 3 za pośrednictwem zaczynu 4.

W ten oto sposób powstaje panel o wzmocnionych krawędziach, jaki pokazano na fig. 4. Panel taki charakteryzuje się obecnością pary przeciwległych boków 19 i 20. Każda z krawędzi 7 i 8 obejmuje skrajne fragmenty, to jest strefy 22 i 23 oraz 24 i 25 na zasadniczych powierzchniach panelu.

Figura 5 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny wzmocnionej krawędzi panelu, jaki sporządzono zgodnie z etapami zaprezentowanymi na fig. 1 do 4. Pokazano tu przykładowo bok 20 krawędzi wzdłużnej, która nie została zasłonięta przykładowo mostkiem z siatki, łączącym pierwsze i drugie pasma, co zostanie jednak omówione przy okazji fig. 7 do 12. W tym jednak wypadku powierzchnie krawędzi wzdłużnych rdzenia zostały wyeksponowane. Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 5 bok 20 oraz para obszarów 24 i 25 wyznaczają krawędź boczną. Podobnie rzecz się ma z drugą stroną panelu.

Figura 6 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny wzmocnionej krawędzi panelu, jaki sporządzono zgodnie z etapami zaprezentowanymi na fig. 1 do 4 z tą różnicą, że nie uwzględniono tu pierwszych pasm, w wyniku czego panel wyposażony jest jedynie w drugie pasma wzmacniające krawędzie. Wykorzystano analogiczne oznaczenia poszczególnych elementów. Rysunek ten również pokazuje powierzchnię boku 20 nie osłoniętą choćby siatką mostka; innymi słowy powierzchnie boków rdzenia zostały wyeksponowane.

Figury 7 do 11 przedstawiają szereg przekrojów poprzecznych, prezentujących etapy produkcji kolejnego przykładowego panelu o wzmocnionej krawędzi zgodnie z wynalazkiem, przy czym powierzchnie boków są osłonięte. Na rysunkach tych elementy analogiczne do zaprezentowanych na fig. 1-6 oznaczono tymi samymi numerami.

Na figurze 7 przedstawiono pierwszą nie tkaną siatkę 3 szklaną o ukierunkowanym przebiegu włókien, na którą naniesiono uprzednio zaczyn cementowy 4. Pierwszą siatkę 3 umieszczono na błonie 2 w taki sposób, że zachodzi ona na parę szerokich pasm 5a i 6a, wykonanych z siatki z polipropylenu o nie ukierunkowanym przebiegu włókien, które umieszczono uprzednio na błonie ochronnej 2 równolegle do siebie i w pewnym oddaleniu, to jest pasma te umieszczono wzdłuż krawędzi 7a i 8a panelu i przykryto jedynie częściowo pierwszą siatką 3. Zgodnie z tym, co pokazano na rysunku, krawędzie 7a i 8a są jedynie częściowo przykryte pierwszą siatką 3 i zaczynem 4 w taki sposób, że siatka 3 jest całkowicie przykryta warstwą zaczynu, zaś szerokie pasma 5a i 6a - jedynie częściowo, to jest zewnętrzne części 30 i 31 pasm 5a i 6a pozostały odkryte. Z drugiej strony zaczyn rozmieścić można w razie potrzeby w taki sposób, by w ogóle nie zakrywał szerokich pasm 5a i 6a.

Na figurze 8 zaprezentowano mieszankę rdzeniową 10, którą umieszczono na pierwszej siatce 3 pokrytej zaczynem 4. Części zewnętrzne 30 i 31 pozostały nie przykryte. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem zaczyn 4 umieszczony też być może w taki sposób, by w większym stopniu zachodzić na szerokie pasma 5a i 6a niż mieszanka rdzeniowa, co pozwoli poprawić przyczepność (przykładowo z wykorzystaniem cementu) pasm do powierzchni krawędzi wzdłużnych rdzenia panelu lub nawet do przeciwległej powierzchni zasadniczej wzdłuż skrajnych fragmentów powierzchni.

Na figurze 9 zaprezentowano natomiast drugą nie tkaną siatkę 12 szklaną o ukierunkowanym przebiegu włókien położoną na górnej powierzchni mieszanki rdzeniowej 10. Również i tu nie przykryto zewnętrznych części 30 i 31. Siatkę tę ułożono wykorzystując działanie elementów wibrujących, które spowodowały wtopienie siatki 12 w powierzchnię mieszanki rdzeniowej 10.

Na figurze 10 zaprezentowano dwie zewnętrzne części 30 i 31 szerokich pasm 5a i 6a zagięte pionowo w górę z wykorzystaniem odpowiednich elementów prowadzących.

Na figurze 11 zewnętrzne części 30 i 31 zostały zagięte z wykorzystaniem odpowiednich środków, zachodząc aż na drugą siatkę 12 wzdłuż krawędzi 7a i 8a, w wyniku czego uzyskano siatki

PL 197 858 B1 w kształcie litery U wzmacniające krawędzie przylegające do pierwszej i drugiej siatki 3 i 12. Zagięte części 30 i 31 położono również przy użyciu elementów wibrujących, w wyniku czego uległy one wtopieniu w górną powierzchnię mieszanki rdzeniowej zachodząc na drugą siatkę 12.

W ten oto sposób powstaje panel o wzmocnionych krawędziach, jaki pokazano na fig. 11. Panel taki charakteryzuje się obecnością pary przeciwległych powierzchni boków 19 i 20. Każda z krawędzi 7 i 8 panelu obejmuje skrajne fragmenty powierzchni zasadniczej panelu, to jest strefy 22 i 23 oraz 24 i 25.

Figura 12 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny wzmocnionej krawędzi panelu, jaki sporządzono zgodnie z etapami zaprezentowanymi na fig. 7 do 11. Pokazano tu przykładowo powierzchnię boku 20, która została osłonięta przykładowo mostkiem 6 z siatki w kształcie litery U, łączącym pierwsze i drugie pasma 38 i 39. W tym wypadku mostek przylegać może do mieszanki rdzeniowej dzięki wnikaniu materiału cementytowego do wnętrza struktury mostka lub przechodzenia na jego drugą stronę. Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 12, bok 20 oraz para obszarów bocznych 24 i 25 wyznaczają krawędź boczną. Podobnie rzecz się ma z drugą stroną panelu.

Zgodnie z tym, co powiedziano wyżej, panel o wzmocnionej krawędzi zgodnie z wynalazkiem obejmować może siatkę w kształcie litery U wzmacniającą krawędź, przy czym mostek nie musi przylegać do powierzchni boku, ale stykać się z nią jedynie lub też być od niej oddalony. W takim wypadku mostek taki może nie przepuszczać wody, w wyniku czego mieszanka rdzeniowa nie może przedostać się do jego wnętrza lub na jego drugą stronę w trakcie procesu produkcji panelu. Możliwe jest przykładowo wykorzystanie szerokiego pasma, takiego jak pasma 5a i 6a, obejmującego centralną strefę nie przepuszczającą wody. Strefę taką uzyskać można wykorzystując dowolny mechanizm powodujący brak przepuszczalności. I tak, możliwe jest przykładowo zastosowanie taśmy nie przepuszczającej wody, nałożenie odpowiedniej farby, wosku i tym podobnych. W takim wypadku po przeciwnej, wyeksponowanej stronie mostka umieścić można oznaczenia, przykładowo oznaczenia barwne, słowa i tak dalej. Spośród stosowanych materiałów należy wymienić: taśmy samoprzylepne, taśmy maskujące, przezroczyste taśmy wysyłkowe, taśmy elektryczne i inne, o rozmiarach od 12,7 mm do 101,60 mm (0,5 do 4 cali) szerokości, a korzystnie 38,10 mm (1,5 cala), wykonane korzystnie z polietylenu, papieru lub też innych nieprzepuszczalnych lub częściowo przepuszczalnych materiałów.

Warstwy pokrywające: farba akrylowa, farba olejna, lakier, wosk, szczeliwo silikonowe nakładane wałkiem lub przy użyciu urządzenia rozpylającego na szerokość 12,7 mm do 101,60 mm (0,5 do 4 cali), a korzystnie 38,10 mm (1,5 cala). Pokrywa taka może być nieprzepuszczalna lub częściowo przepuszczalna. Materiały: błona nieprzylepna: gruba na 0,0000254 mm do 0.000127 mm (1 do 5 mikrocali), szeroka na 12,7 mm do 101,60 mm (0,5 do 4 cali), a korzystnie 38,10 mm (1,5 cala), wykonana z polipropylenu, polietylenu, papieru lub innych nieprzepuszczalnych lub częściowo przepuszczalnych materiałów.

Figura 13 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny podobny do zaprezentowanego na fig. 7, przy czym w tym wypadku szerokie pasmo 6a obejmuje centralną strefę, przynajmniej w znacznym stopniu przepuszczającą wodę, a wyznaczoną przez taśmę 40, zasadniczo nie przepuszczającą wody, a którą przymocowano (przykładowo przyklejono) do pasma 6a od strony rdzenia. Podobną taśmę przymocować też można do szerokiego pasma 5a. Natomiast pozostałe elementy procesu produkcji, o których mowa była przy okazji fig. 7 do 11, pozostają niezmienne.

Figura 14 przedstawia schematycznie częściowy przekrój poprzeczny wzmocnionej krawędzi panelu, jaki sporządzono zgodnie z etapami zaprezentowanymi na fig. 7 do 11, z uwzględnieniem modyfikacji zaprezentowanej na fig. 13. Zgodnie z tym, co pokazano na rysunku, panel ten różni się od tego, jaki pokazano na fig. 12, w taki sposób, że taśma 40 nie przepuszczająca wody styka się z bokiem rdzenia, będąc wsunięta między powierzchnię rdzenia a mostek 36. Taśma 40 zapobiega łączeniu się mostka z rdzeniem w trakcie produkcji poprzez cement lub w wyniku wtopienia. Jako że taśma ta przynajmniej w znacznym stopniu nie przepuszcza wody, zewnętrzna, wyeksponowana powierzchnia mostka, na której w tym wypadku umieszczono oznaczenia literowe, nie jest pokryta materiałem cementytowym, dzięki czemu oznaczenia te są widoczne na produkcie końcowym.

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 14, taśma 40 biegnie wzdłuż krawędzi jedynie od strony rdzenia. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem taśma taka może zachodzić na jeden lub oba skrajne fragmenty na zasadniczych powierzchniach panelu. Zgodnie z tym, co powiedziano wyżej, skrajne fragmenty obejmować mogą strefę przylegania oraz strefę braku przylegania. Przykładowe strefy braku przylegania oznaczono na fig. 14 numerami 42 i 43, natomiast strefy przylegania zajmują pozostałą część skrajnych fragmentów powierzchni zasadniczej panelu. W razie wyposażenia panelu w jedną

PL 197 858 B1 lub obie strefy przylegania 42 i 43, proces produkcji panelu opisany przy okazji omawiania fig. 13 i 14 zmodyfikować można wykorzystując szerszą taśmę nie przepuszczającą wody.

Figury 13a i 14a dotyczą takiego procesu wytwarzania panelu obejmującego strefy braku przylegania wzdłuż obu boków panelu. Na fig. 13a i 14a wykorzystano analogiczne oznaczenia do pokazanych na fig. 13 i 14. Na fig. 13a taśma nie przepuszczająca wody oznaczona została numerem 40a. Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 14a, taśma 40a w ostatecznym kształcie panelu charakteryzuje się kształtem litery U w przekroju poprzecznym (przy częściowym spłaszczeniu). Innymi słowy powierzchnia w kształcie litery U obejmująca powierzchnię boku panelu nie przylega do wzmocnienia w kształcie litery U, a jedynie końce pasków przylegają do powierzchni skrajnych fragmentów w strefach przylegania. Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 14a, końce pasków przylegają do rdzenia w strefach przylegania 45 i 46.

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 7 do 14a, pierwszy i drugi pasek są mniej więcej równej długości. Zgodnie z niniejszym wynalazkiem paski te mogą też różnić się długością.

Figury 15-17 przedstawiają schematycznie częściowe przekroje poprzeczne przykładowych paneli zgodnie z wynalazkiem, gdzie paski są różnej długości. Na fig. 15 przedstawiono pasek 38a dłuższy od 39a; fig. 16 przedstawia pasek 38b nieznacznie dłuższy od paska 39b; fig. 17 przedstawia pasek 38c krótszy od paska 39c.

Figury 7 do 13 i 14 dotyczą paneli, gdzie siatka wzmacniająca powierzchnie zasadnicze panelu ciągnie się na całą szerokość zasadniczej powierzchni panelu. Jednakże, zgodnie z niniejszym wynalazkiem, korzystne są panele, w przypadku których siatki wzmacniające zasadnicze powierzchnie panelu nie rozciągają się wzdłuż całej zasadniczej powierzchni panelu, lecz są cofnięte względem boków panelu, co pokazano na fig. 15, 16 i 17. To cofnięcie wynosić może przykładowo 3,2 mm do 6,4 mm (1/8 cala do 1/4 cala). Cofnięcie to może też być inne, jednakże siatka wzmacniająca krawędź winna zachodzić na krawędzie siatki wzmacniającej zasadnicze powierzchni panelu w skrajnych fragmentach zasadniczej powierzchni. Cofnięcie oznaczono numerami 41a i 41b na fig. 15 i 16. Wykorzystanie takich środków wymaga zastosowania się do opisanych odnośnie fig. 7 do 13 i 14 etapów produkcji i przeprowadzenia stosownych modyfikacji, przykładowo poprzez zastosowanie siatek wzmacniających zasadnicze powierzchnie panelu, które również znajdują się w centralnym położeniu, ale które są krótsze z każdego boku o wspomniane tu odcinki (to jest krótsze o odcinek od 3,2 mm do 6,4 mm (1/8 cala do 1/4 cala)). W takim wypadku mieszanka rdzeniowa rozkładana jest w taki sposób, by wystawała poza krawędzie siatki wzmacniającej zasadniczą powierzchnię panelu o, przykładowo, wymieniony tu odcinek.

Natomiast na figurach 18 do 21 zaprezentowano urządzenie do produkcji przykładowego panelu zgodnie z niniejszym wynalazkiem i przy zastosowaniu przykładowego sposobu produkcji zgodnie z wynalazkiem.

Figura 18 przedstawia przednią część przykładowego urządzenia; fig. 19 przedstawia centralną część przykładowego urządzenia; fig. 20 przedstawia tylną część urządzenia; fig. 21 przedstawia alternatywne rozwiązanie przedniej części urządzenia, podobne do zaprezentowanego na fig. 18, ale które obejmuje strefę nanoszenia taśmy; fig. 22 przedstawia stację podawania pary pasm siatki wzmacniającej do przedniej części urządzenia pokazanej na fig. 18.

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 18, urządzenie obejmuje system przenoszenia, obejmujący zamkniętą taśmę 50 przenośnika oraz napęd i rolki powrotne; rolkę powrotną zaprezentowano na fig. 18; rolka napędowa (nie pokazana na rysunku) znajduje się po przeciwnej stronie taśmy przenośnika, a wykonano ją w dowolny sposób pozwalający na wprowadzenie taśmy w ruch zgodnie ze wskazaniem strzałki. Urządzenie to wyposażone jest ponadto w część nośną lub stół 54. System przenoszenia oraz stół 54 rozmieszczone są w taki sposób, że taśma przenośnika 50 ślizga się wzdłuż powierzchni stołu 54, co z kolei pozwala na jej podparcie wraz ze znajdującym się na niej materiałem.

Urządzenie obejmuje element do właściwego rozmieszczania błony ochronnej 55 na taśmie przenośnika. Błona ta podawana jest z rolki tego materiału (nie pokazanej na rysunku). Błona ochronna 55 umieszczana jest na taśmie po to, by zapobiec konieczności zastosowania środka antyadhezyjnego. Błona 55 winna być szersza od samego panelu, przykładowo o przynajmniej 127 mm do 177,8 mm (5 do 7 cali) lub więcej. Błona ochronna wykonana być może przykładowo z polietylenu o grubości 0,0000762 mm do 0,000127 mm (3 do 5 mikrocali).

Element do właściwego rozmieszczania błony ochronnej obejmuje drążek 56 oraz elementy nośne 57 i 58 podtrzymujące drążek 56 na określonej wysokości nad taśmą 50 przenośnika. Drążek 56

PL 197 858 B1 przymocowany jest do elementów nośnych 57 i 58 (przykładowo poprzez zespawanie, czy łączenie na śrubę); podobnie też przymocowane są elementy 57 i 58 do stołu 50.

W dalszej części urządzenie wyposażone jest w stację rozmieszczania pary oddalonych od siebie pasm 60 i 62 na błonie ochronnej. Stacja ta wyposażona jest w elementy 64 i 66 do właściwego rozmieszczania pasm, a które przesuwają się wzdłuż poprzecznego elementu szynowego 67, przymocowanego do bocznych krawędzi stołu przy pomocy pionowych elementów nośnych 68 i 69 w taki sposób, by element 67 znalazł się w odpowiedniej odległości od taśmy przenośnika. Element szynowy obejmuje dwie równoległe oddalone od siebie ścieżki. Elementy do właściwego rozmieszczania pasm skonstruowano w taki sposób, by z ich pomocą umieszczać na warstwie błony ochronnej dwa położone równolegle do siebie pasma 60 i 62 siatki wzmacniającej w odległości uzależnionej od szerokości produkowanego panelu. Pasma 60 i 62 mogą być dostatecznie szerokie (przykładowo 101,60 mm do 127,00 mm (4 do 5 cali)), by przykrywać górne i dolne skrajne fragmenty (szerokie na 50,80 mm do 76,20 mm (2 do 3 cali)) zasadniczych powierzchni panelu, zachodząc przynajmniej na 25,40 mm (1 cal) na górną i dolną siatkę wzmacniającą górną i dolną powierzchnię zasadniczą panelu.

Pasma 60 i 62 siatki wzmacniającej wykonane być mogą przykładowo z syntetycznego nie tkanego materiału, o nie ukierunkowanym przebiegu włókien. Pasma 60 i 62 charakteryzować się mogą przykładowo grubością 0,2540 mm (0,010 cala) i 0,508 mm (0,020 cala) oraz gęstością 2 do 4 uncji na jard kwadratowy, to jest 0,074 do 0,14 kg/m². Pasma 60 i 62 wykonane być mogą przykładowo w formie rolki o średnicy 50,8 cm do 127 cm (20 do 50 cali), a korzystnie 76,20 cm (30 cali), dla uzyskania przykładowo 500 do 1000 jardów długości, to jest 457 do 914 m.

Elementy 64 i 66 do właściwego rozmieszczania pasm wyposażone są w element łączący je w sposób rozłączny z szyną 67, a oznaczony numerem, odpowiednio, 71 i 72, a który umożliwia połączenie tych elementów z szyną 67 w określonym położeniu. Elementy 64 i 66 obejmują górne ramię nośne (oznaczone, odpowiednio, numerem 74 i 75) oraz dolne ramię ślizgowe (76 i 77), a które przymocowane są do pionowej płytki nośnej (oznaczonej, odpowiednio, numerami 78 i 79), a która wystaje z elementu łączącego 71 i 72, biegnąc prostopadle do osi wzdłużnej elementu szynowego 67. Górne ramiona nośne 74 i 75 sterczą w przybliżeniu pod kątem prostym do płytki 78 lub 79, do której przymocowane są w dowolny sposób (przykładowo poprzez zespawanie). Natomiast dolne ramiona poślizgowe 76 i 77 przymocowane są obrotowo do płytki 78 i 79 z pomocą odpowiednich środków obrotowych 80 i 81 (przykładowo zawiasów). Każdy element do właściwego rozmieszczania pasm wyposażony jest w płytkę 82 i 83 w kształcie półksiężyca, przymocowaną do odległego końca górnego ramienia nośnego 74 i 75. W płytkach tych umieszczono szczeliny 84 i 85 w kształcie łuku. Natomiast na oddalonym od punktu zamocowania końcu dolnych ramion poślizgowych 76 i 77 umieszczono nagwintowane elementy skierowane w górę pod kątem prostym względem samego ramienia i przechodzące przez szczeliny 84 i 85. Natomiast nad płytkami 82 i 83 umieszczono nakrętki zaciskowe 88 i 89 na wspomnianych nagwintowanych końcówkach. Tuż pod każdą płytką 82 i 83 owe skierowane w górę elementy wyposażone są w poprzeczne grzbiety, na których zatrzymują się poszczególne płytki 82 i 83 w trakcie zaciskania nakrętek 88 i 89, w wyniku czego ustalane jest położenie dolnych ramion poślizgowych 76 i 77.

Zwolnienie nakrętek 88 i 89 pozwala na obracanie się dolnych ramion poślizgowych 76 i 77 na środkach obrotowych 80 i 81, aż do uzyskania pożądanego położenia.

Elementy łączące 71 i 72 wykonano w taki sposób, by regulować położenie elementów 64 i 66 do właściwego rozmieszczania pasm na szynie 67. Elementy łączące 71 i 72 wyposażono w górne płytki zaciskowe 91 i 92, dolne płytki zaciskowe 94 i 95 oraz parę śrub zaciskowych 97 i 98. Górne płytki 91 i 92 wyposażono w nie nagwintowane otwory, przez które wystają trzpienie śrub 97 i 98. Natomiast dolne płytki 94 i 95 wyposażono w nagwintowane otwory, dopasowane do gwintów śrub 97 i 98, przechodzących przez szczeliny szyn 67. Obracanie śrub w danym kierunku spowoduje zaciśnięcie poszczególnych płytek na szynie 67, co z kolei spowoduje przytwierdzenie elementów 64 i 66 do właściwego rozmieszczania pasm, podczas gdy obrót w drugą stronę spowoduje zwolnienie zacisku poszczególnych płytek na szynie 67, co z kolei umożliwi zmianę położenia elementów 64 i 66 do właściwego rozmieszczania pasm. W taki też sposób ustala się położenie ramion poślizgowych 76 i 77.

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 18, oba ramiona 76 i 77 mogą być unieruchomione pod kątem 45 stopni względem kierunku przemieszczania się taśmy przenośnika, w wyniku czego pasma 60 i 62 podawane w przybliżeniu prostopadle do kierunku przemieszczania się taśmy 50 przenośnika mogą zmienić kierunek i być umieszczane równolegle do siebie na błonie ochronnej 55. Możliwość zmiany położenia elementów 64 i 66 oznacza też, że można je również przemieszczać

PL 197 858 B1 w celu uzyskania paneli o różnej szerokości (przykładowo paneli o szerokości 81,28, 91,44 lub 121,92 cm (32, 36 lub 48 cali).

Pasma 60 i 62 rozmieścić można w taki sposób, by ich krawędzie nie wystawały poza błonę ochronną 55. Odległość między zewnętrznymi krawędziami pasm 60 i 62 oraz zewnętrznymi krawędziami błony ochronnej 55 może wynosić przykładowo od 0 do 12,70 mm (0 do 0,5 cala).

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 19, urządzenie wyposażone jest w stację rozmieszczania dolnej warstwy siatki na błonie ochronnej 55 i pasmach 60 i 62. Stacja ta obejmuje urządzenie do właściwego rozmieszczania dolnej warstwy siatki wzmacniającej 100 na błonie 55 w taki sposób, by zachodziła ona na cześć pasm 60 i 62. W przypadku niniejszego przykładowego urządzenia dolna warstwa siatki wzmacniającej 100 charakteryzuje się takimi rozmiarami i wycentrowana jest w taki sposób, by odległość między zewnętrznymi krawędziami siatki 100 a odpowiednimi zewnętrznymi krawędziami pasm wzmacniających 60 i 62 była w przybliżeniu taka sama. Dolna warstwa siatki wzmacniającej wykonana być może z włókna szklanego lub propylenu.

Urządzenie do właściwego rozmieszczania pierwszej warstwy siatki obejmuje drążek 102, jak również elementy nośne 104 i 105, które utrzymują drążek 102 na pożądanej wysokości nad taśmą 50 przenośnika, elementy nośne 104 i 105 mogą być regulowane lub nie.

Na figurze 19 przedstawiono elementy nośne z możliwością regulacji, to jest drążek może być wysuwany w górę i w dół, jak również w przód w kierunku przemieszczania się taśmy przenośnika lub w tył w kierunku przeciwnym. Poniższy opis dotyczyć będzie elementu nośnego 104, ale te same oznaczenia będą posłużą też dla elementu nośnego 105.

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 19, 19a, 19b i 19c, element nośny 104 wyposażony jest w pionowy element nośny 107 na wierzchu wraz z przymocowanym do niego elementem koronowym 108 wyposażonym w nagwintowany kanał. Element nośny 104 wyposażony jest w pierwszą korbę 109 wyposażoną z kolei w nagwintowany trzpień 110, w uchwyt korby 111 z jednej strony i w główkę styku 112 po drugiej. Nagwintowany trzpień 110 pełni rolę śruby względem nagwintowanego kanału w elemencie koronowym 108. Główka styku 112 przymocowana jest obrotowo do kolejnej korby poprzez przymocowanie zewnętrznej muszli 115 elementu nośnego do korby 114 i przymocowanie wewnętrznego elementu nośnego 116, który obraca się względem zewnętrznej muszli 115, do główki styku 112. W ten oto sposób obracanie korby 109 w jednym kierunku spowoduje obrót główki 112 i naciśnięcie na korbę 114, podczas gdy obrót w druga stronę spowoduje pociągnięcie korby 114 przez główkę 112. Element nośny 104 obejmuje dodatkową lub drugą korbę 117 połączoną w analogiczny sposób z korbą 114 oraz element mocowania 119 drążka, który z kolei przymocowany jest do drążka 102 w taki sposób, że obracanie korbą 117 przez korbę 114 albo spowoduje podniesienie, albo obniżenie drążka 102. W przypadku drugiej korby 117 wykorzystano te same oznaczenia co przy okazji pierwszej korby 109. Figury 19a, 19b i 19c przedstawiają szczegółowo podwójny system korbowy elementu nośnego 104.

Urządzenie wyposażone jest w stację zaczynu, obejmującą parę krawędziowych elementów szynowych 121 i 122, zgarniacz zaczynu lub drążek kierunkowy 125 oraz system doprowadzania zaczynu. Celem zastosowania stacji zaczynu jest polepszenie przyczepności siatki wzmacniającej 100 do mieszanki rdzeniowej poprzez wstępne wtopienie siatki 100 w warstwę zaczynu przed nałożeniem warstwy mieszanki rdzeniowej. Warstwa zaczynu służy też ukształtowaniu gładkiej powierzchni panelu. Jednak stację taką można również pominąć. W razie jej ominięcia należy zadbać, by siatka wzmacniająca przylegała do powierzchni panelu dzięki zastosowaniu innej techniki, przykładowo poprzez jej wtopienie z mieszankę rdzeniową. I tak, przykładowo, zmodyfikować można mieszaninę betonu w taki sposób, by wspomóc wtopienie dolnej siatki, porównaj opis mieszanki rdzeniowej w US 5 221 386, kolumna 8, wersy 1-31, który wykorzystano tu w całości jako punkt odniesienia.

Krawędziowe elementy szynowe 121 i 122 połączone są bezpośrednio ze stołem 54 za pośrednictwem elementów łączących 128 i 129 oraz pośrednio z pomocą elementów 130 i 131 z nogami 134 i 135 struktury nośnej 137 zbiornika 140 na zaczyn. Elementy 121 i 122 umieszczono w takim miejscu, że ich dolna krawędź oddalona jest od stołu 54 na odległość wystarczającą na przemieszczenie się między nimi taśmy 50 przenośnika, błony ochronnej 55 oraz warstwy lub warstw siatki wzmacniającej. Odległość ta jest zarazem taka, by zaczyn umieszczony na dolnej siatce 100 nie mógł się rozprzestrzeniać poza elementy 121 i 122. Tym samym elementy 121 i 122 oddalone są od siebie o określony odcinek, sprawiając, że określona, stała, szerokość warstwy zaczynu umieszczana jest na dolnej siatce 100.

Zgarniacz zaczynu lub drążek kierunkowy 125 przymocowany jest do struktury nośnej 137 zbiornika 140 na zaczyn za pomocą ramion nośnych 142 i 144 w taki sposób, że dolna krawędź drąż18

PL 197 858 B1 ka 125 oddalona jest od stołu 54, wyznaczając tym samym odległość wystarczającą na przedostanie się między nimi nośnika 50, błony ochronnej 55 oraz warstwy lub warstw siatki wzmacniającej. Odległość ta wyznacza zarazem grubość warstwy zaczynu umieszczonego na dolnej siatce 100 przedostającej się pod drążkiem 125 i w którą wtopiona jest dolna siatka 100. Drążek 125 wykonany być może z gumy.

Krawędziowe elementy szynowe 121 i 122 oraz zgarniacz zaczynu lub drążek kierunkowy 125 tworzą zaporę w kształcie litery U, której dolne krawędzie uniesione są dość wysoko nad stołem. Odpowiednia regulacja i synchronizacja tempa przemieszczania się taśmy 50 przenośnika oraz tempa nanoszenia zaczynu na dolną siatkę 100 w miejscu początku zapory powoduje, że zaczyn umieszczany na dolnej siatce 100 może zostać zmuszony do cofnięcia się i utworzenia spiętrzonej masy 145 zaczynu w obrębie zapory, która może być w tym miejscu grubsza. W ten też sposób warstwę zaczynu nakładać można w sposób ciągły, zaś w zaczyn ten wtopiona jest dolna siatka 100.

System doprowadzania zaczynu obejmuje zbiornik 140 na zaczyn, mieszalnik 147 oraz kontrolowany wylot zaczynu, oznaczany zasadniczo numerem 150. Zbiornik 140 oparty jest na strukturze nośnej 137, przy czym zbiornik przymocowany jest do niej z pomocą w dowolny sposób, przykładowo z wykorzystaniem śrub. Mieszalnik połączony jest z silnikiem (nie zaprezentowanym na rysunku), odpowiedzialnym za ruch obrotowy mieszalnika. Składniki zaczynu zmieszać można w odrębnym zbiorniku (nie pokazanym na rysunku), a następnie doprowadzić do zbiornika 140 w dowolny sposób (przykładowo przy zastosowaniu odpowiednich kanałów lub ręcznie). Po umieszczeniu zaczynu w zbiorniku 140 mieszalnik odpowiedzialny jest za utrzymanie zaczynu w jednolitej konsystencji przed jego naniesieniem na dolną siatkę 100. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem składniki zaczynu dostarczać można bezpośrednio do zbiornika 140 w dowolny sposób, gdzie zostaną one zmieszane przy użyciu mieszalnika 147. Kontrolowany wylot zaczynu 150 obejmować może (nie pokazany na rysunku) zawór, taki jak zawór zasuwowy, zamykany w sposób sprężynowy. Zawór łączyć się może z elementami elektromagnetycznymi, przy czym w odpowiedzi na impuls elektryczny zawór może się otwierać, by uwolnić zaczyn na dolną siatkę 100 w odstępach czasowych zsynchronizowanych z ruchem dolnej siatki 100. Wylot 150 umieszczono w taki sposób, by zaczyn nałożony na dolną siatkę 100 pozostawał w obrębie zapory w kształcie litery U, gdzie tworzy wspomnianą spiętrzoną masę 145 zaczynu.

Urządzenie wyposażone jest ponadto w stację mieszanki rdzeniowej, która konstrukcją przypomina stację zaczynu. Stacja mieszanki rdzeniowej obejmuję parę krawędziowych elementów szynowych 155 i 156, rolkę kierunkową 158 oraz system doprowadzania mieszanki rdzeniowej. Celem zastosowania tej stacji jest nanoszenie mieszanki rdzeniowej na dolną siatkę 100 pokrytą zaczynem w taki sposób, by utworzyć warstwę mieszanki rdzeniowej przykrywającą dolną siatkę.

Krawędziowe elementy szynowe 156 i 157 połączone są bezpośrednio ze stołem 54 za pośrednictwem elementów łączących 159 i 160 oraz pośrednio z pomocą elementów 161 i 162 z nogami 164 i 165 struktury nośnej 167 wałka kierunkowego 170 w taki sposób, że dolna krawędź elementów szynowych 155 i 156 oddalona jest od stołu 54 na odległość wystarczającą na przemieszczenie się między nimi taśmy 50 przenośnika, błony ochronnej 55 oraz warstwy lub warstw siatki wzmacniającej. Odległość ta jest zarazem taka, by mieszanka rdzeniowa umieszczona na dolnej siatce pokrytej zaczynem nie mogła się rozprzestrzeniać poza elementy 155 i 156. Elementy 155 i 156 oddalone są od siebie o określony odcinek, sprawiając, że określona, stała szerokość warstwy mieszanki rdzeniowej umieszczana jest na dolnej siatce pokrytej zaczynem. Elementy 155 i 156 wykonać można z polietylenu o wysokiej masie cząsteczkowej.

Rolka kierunkowa obejmuje rolkę 170 i konstrukcję nośną 167, która zapewnia stałe położenie rolki 170. Rolka 170 może być pokryta warstwą poliuretanu. Rolka ta wyposażona jest ponadto w trzpienie 172 i 174 umieszczone na obu jej końcach. Trzpienie te umieszczono w elementach nośnych (nie pokazanych na rysunku), wchodzących w skład elementów poprzecznych 176 i 178. Owe elementy nośne pozwalają na obrót rolki 170 wokół osi wzdłużnej. Trzpień 172 połączony jest z silnikiem (nie pokazanym na rysunku), dzięki któremu dochodzi do ruchu obrotowego rolki 170 zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Silnik skonfigurowano w taki sposób, by obracał rolką zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara, to jest zgodnie z kierunkiem przemieszczania się taśmy 50 przenośnika, ale zarazem wolniej niż porusza się wspomniana taśma.

Rolka 170 może być unieruchomiona lub też regulowana w pionie, co pozwala na różnicowanie dystansu między rolką a taśmą przenośnika. Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 19, rolka ta jest regulowana w pionie.

PL 197 858 B1

Elementy poprzeczne przemieszczają się w pionie za sprawą zastosowania systemu korb, analogicznego do zaprezentowanego na fig. 19a, 19b i 19c, w taki sposób, że rolka 170 przemieszczać się może w górę i w dół, w wyniku czego dostosować można odległość między rolką 170 a taśmą 50 przenośnika do pożądanej grubości warstwy mieszanki rdzeniowej. System korbowy obejmuje pojedynczą dźwignię (dźwignie oznaczono numerami 180 i 181). Końce elementów poprzecznych 176 i 178 wyposażone są w elementy kluczowe połączone w sposób poślizgowy ze szczelinami od wewnątrz konstrukcji nośnej 167 rolki. Jedną ze szczelin oznaczono numerem 184.

Zgodnie z tym, co pokazano na rysunku, rolka 170 oraz krawędziowe elementy szynowe 155 i 156 również tworzą zaporę w kształcie litery U, której dolne krawędzie uniesione są dość wysoko nad stołem. Odpowiednia regulacja i synchronizacja tempa przemieszczania się taśmy 50 przenośnika oraz tempa nanoszenia mieszanki rdzeniowej na dolną siatkę 100 w miejscu początku zapory powoduje, że mieszanka zaczynowa umieszczana na dolnej siatce może zostać zmuszona do cofnięcia się i zgromadzenia się masy 190 mieszanki w obrębie zapory, która może być grubsza od przewidywanych rozmiarów urządzenia (to jest w szczególności grubsza od wysokości, na której umieszczono rolkę kierunkową). W ten też sposób warstwę mieszanki rdzeniowej 191 nakładać można w sposób ciągły na dolną siatkę pokrytą zaczynem.

System doprowadzania mieszanki rdzeniowej obejmuje zbiornik 192 na mieszankę rdzeniową, mieszalnik 193 oraz kontrolowany wylot mieszanki rdzeniowej, oznaczany zasadniczo numerem 195. Zbiornik 192 oparty jest na konstrukcji nośnej 196. Mieszalnik 193 połączony jest z silnikiem (nie zaprezentowanym na rysunku), odpowiedzialnym za ruch obrotowy mieszalnika. Składniki mieszanki rdzeniowej mogą być takie same jak dla zaczynu, a ponadto obejmować kruszywo, a w razie potrzeby substancję napowietrzającą, czy też inne pożądane składniki. Składniki mieszanki rdzeniowej zmieszać można w odrębnym zbiorniku (nie pokazanym na rysunku), a następnie doprowadzić do zbiornika 192 w dowolny sposób (przykładowo przy zastosowaniu odpowiednich kanałów lub ręcznie). Po umieszczeniu mieszanki w zbiorniku 192 mieszalnik odpowiedzialny jest za utrzymanie mieszanki w jednolitej konsystencji przed jej naniesieniem na dolną siatkę pokrytą zaczynem. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem składniki mieszanki rdzeniowej dostarczać można bezpośrednio do zbiornika 192 w dowolny sposób, gdzie zostaną one zmieszane przy użyciu mieszalnika. Kontrolowany wylot mieszanki rdzeniowej 195 obejmować może napędzaną śrubę Archimedesa umożliwiającą doprowadzanie mieszanki rdzeniowej na siatkę pokrytą zaczynem w odstępach czasowych zsynchronizowanych z ruchem dolnej siatki pokrytej zaczynem; przy czym ruch obrotowy śruby kontrolować można przykładowo przy użyciu mechanizmu czasowego odpowiedzialnego za regulację zasilania napędzanej śruby. Wylot 195 umieszczono w taki sposób, by mieszanka rdzeniowa nałożona na dolną siatkę pokrytą zaczynem pozostawała w obrębie zapory w kształcie litery U, gdzie gromadzi się wspomniana masa mieszanki.

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 20, urządzenie zaopatrzone jest w stację rozmieszania dolnej warstwy siatki na warstwie mieszanki rdzeniowej w celu wzmocnienia drugiej powierzchni zasadniczej panelu.

Stacja ta obejmuje urządzenie do właściwego rozmieszczania górnej warstwy siatki wzmacniającej 200 na mieszance rdzeniowej w taki sposób, że w przypadku niniejszego przykładowego urządzenia górna warstwa siatki wzmacniającej 200 charakteryzuje się takimi rozmiarami i wycentrowana jest w taki sposób, by odległość między zewnętrznymi krawędziami siatki 200 a odpowiednimi zewnętrznymi krawędziami pasm wzmacniających 60 i 62 była w przybliżeniu taka sama jak dla dolnej warstwy siatki wzmacniającej 100. Górna warstwa siatki wzmacniającej 200 wykonana być może z włókna szklanego lub polipropylenu.

Urządzenie do właściwego rozmieszczania górnej warstwy siatki obejmuje te same rodzaje urządzeń, co w przypadku urządzenia do właściwego rozmieszczania dolnej warstwy siatki i dlatego wykorzystano tu analogiczne oznaczenia poszczególnych elementów urządzenia. Urządzenie to obejmuje więc drążek 102, jak również podwójny system korbowy, jaki opisano powyżej, do ustalania położenia drążka 102.

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 20, urządzenie wyposażone jest w stację końcową. Stacja ta obejmuje parę widelców prowadzących 211 i 212, parę przeciwległych, parę krawędziowych elementów szynowych 214 i 216, wibrującą płytę zacieraczki 220 oraz parę krawędziowych elementów nartowych 222 i 224.

PL 197 858 B1

Oba widelce prowadzące 211 i 212 obejmują elementy nośne w formie wysięgnika oraz parę skierowanych w dół zębów lub palców oznaczonych numerami 226 i 227. Elementy nośne w formie wysięgnika przymocowano do stołu.

Krawędziowe elementy szynowe 214 i 216 obejmują końce kołnierzowe 230 i 232, które stopniowo się rozszerzają, w taki sposób, że wewnętrzna powierzchnia zwęża się, zbliżając się do zwężającej się powierzchni zewnętrznej, a ponadto powierzchnia górna ulega zwężeniu w dół. Czubki (z których jeden oznaczono numerem 234) końców kołnierzowych 230 i 232 znajdują się w przybliżeniu tuż pod końcem zęba widelca prowadzącego 211 i 212, to jest tuż poniżej odstępu między dwoma zębami. Widelce 211 i 212 oraz końce 230 i 234 współdziałają w przenoszeniu boków siatki oraz boków błony ochronnej od położenia w poziomie do położenia pionowo w górę, w którym to położeniu ich końce zostaną zgięte do środka i w dół pod wpływem działania wibrującej płyty zacieraczki 220.

Krawędziowe elementy szynowe 214 i 216 przymocowano do stołu z pomocą elementów łączących 236, 237, 238 i 239 w taki sposób, że dolna krawędź każdego z tych elementów szynowych oddalona jest od stołu 54, co pozwala na uzyskanie odstępu wystarczającego na przenoszenie pod spodem taśmy przenośnika, elementy szynowe oddalone są od siebie o określony dystans, tak aby ich wewnętrzna powierzchnia ślizgała się wzdłuż bocznych krawędzi panelu. W razie potrzeby elementy 214 i 216 można unieruchomić przy wykorzystaniu wspomnianych tu elementów łączących. Jednak elementy te można też regulować w zależności od pożądanej szerokości paneli. I tak, przykładowo, elementy łączące wyposażone być mogą w zewnętrzną muszlę oraz wewnętrzny element teleskopowy oraz trzpień nastawczy. Elementy te, w ramach elementu łączącego 237, oznaczono numerami 250, 251 i 252. Trzpień może być przymocowany w dowolny sposób do tylnej części zewnętrznej muszli, w wyniku czego jego obrót w jednym kierunku spowoduje ruch elementu szynowego 214 do wewnątrz, podczas gdy ruch obrotowy w kierunku przeciwnym spowoduje przemieszczenie się elementu szynowego 214 na zewnątrz.

Wibrująca płyta zacieraczki 220 obejmuje wydłużoną płytę 260 oraz wibrator 265 (przykładowo wibrator wykorzystujący turbinę ze sprężonym powietrzem), powodujący wibracje płyty 260 w górę i w dół. Wibrator połączono z odpowiednim źródłem zasilania (nie pokazanym na rysunku). Płyta 260 biegnie pomiędzy wewnętrznymi powierzchniami elementów 214 i 216, a przy tym jest dostatecznie długa by zachodzić na boki górnej powierzchni zasadniczej wytwarzanego panelu. Płytę 220 wykonano ze stosunkowo lekkiego materiału, dzięki czemu sunąć ona może po powierzchni siatki, jednocześnie naciskając na boki siatki i błony ochronnej w trakcie przemieszczania się panelu pod spodem w celu zgięcia do środka i w dół boków siatki. Płyta 260 ważyć może przykładowo od 20 do 60 funtów, to jest od 9 do 27 kg, być szeroka na 7,62 cm do 22,86 cm (3 do 9 cali) i wykonana z aluminium. Płyta 220 utrzymuje się w określonym położeniu względem panelu dzięki zastosowaniu elementów oporowych 270 i 271 zaopatrzonych w gumowe końcówki 272 i 273. Wibrator 265 może wibrować na płycie 260 powodując wtopienie górnej siatki oraz zachodzących na jej boki zgiętych krawędzi siatki w powierzchnię mieszanki rdzeniowej.

Zgodnie z tym, co powiedziano wyżej, błona ochronna oraz pasma obrócone są do góry nogami (złożone) wzdłuż krawędzi panelu; złożone części siatki oznaczono numerem 221. Korzystne jest zapewnienie odpowiedniego dystansu (przykładowo 3 do 6 metrów) między rolką kierunkową a wibrującymi drążkami, co pozwoli na naturalne złożenie pasma i uwolnienie napięcia, które mogłoby doprowadzić do gwałtownego odgięcia pasma w górę. Końcowe krawędziowe elementy szynowe umieścić można przykładowo od 6 do 1,5 metra, przed wibrującą płytą. Te szynowe elementy 214 i 216 pomagają utrzymać w złożonym położeniu błonę ochronną oraz pasma bez wystąpienia zmarszczek lub nierówno rozłożonego napięcia, a ponadto zapobiegają sytuacji polegającej na zmianie wymiarów panelu w trakcie poddawania wibracjom.

Urządzenie wyposażone jest w parę krawędziowych elementów nartowych 222 i 224 do wyrównywania krawędzi i zwężania ich ku zewnętrznej stronie (porównaj fig. 15, 16 i 17). Elementy te obejmują nartowe elementy łączące 275 i 276, sunące wzdłuż krawędzi panelu, elementy te przymocowano do drążka nośnego z pomocą wsporników 281 i 282. Drążek nośny 280 zwieszony jest natomiast i przymocowany do stołu po przeciwnych stronach taśmy 50 przenośnika za pośrednictwem pionowych elementów nośnych 285 i 286.

Nartowe elementy łączące 275 i 276 przymocowano do poszczególnych wsporników z pomocą pary systemów typu nakrętka/trzpień. Poniżej opisany zostanie jeden z tych systemów dla elementu 222. Drugi system tego rodzaju jest taki sam.

PL 197 858 B1

W przypadku elementu 222 system typu nakrętka/trzpień obejmuje nagwintowany trzpień 290 oraz parę nakrętek, przy czym górną nakrętkę oznaczono numerem 291. Nagwintowany trzpień 290 połączono z jednej strony z nartowym elementem łączącym 275, natomiast przeciwny koniec przechodzi przez nagwintowany kanał i łączy się z górną nakrętką 291. Drugą nakrętkę umieszczono na nagwintowanym trzpieniu tuż poniżej wspornika 281. Nakrętki wykonano w taki sposób, by mocowały w odwracalny sposób trzpień 290 do wspornika 281 poprzez obracanie w przeciwnych kierunkach. Zmiana położenia nakrętki na trzpieniu powoduje, że nartowy element łączący wywiera większy lub mniejszy nacisk na sąsiednią krawędź panelu.

Jeden z systemów typu nakrętka/trzpień elementu 222 wykorzystać można do zmiany nacisku łączącego elementu nartowego na zewnętrzną część krawędzi, podczas gdy drugi z systemów typu nakrętka/trzpień wykorzystać można do zmiany nacisku łączącego elementu nartowego na wewnętrzną część tej krawędzi. Zasadniczo większy nacisk wywierany jest na zewnętrzną część krawędzi niż na wewnętrzną, w wyniku czego krawędź jest nieznacznie węższa na zewnątrz (porównaj fig. 15 do 17). Nartowy element łączący 275 umieszczono w taki sposób, by jego wąski czubek znajdował się bliżej początku urządzenia, zaś jego oś wzdłużna przebiega poprzecznie względem osi wzdłużnej panelu. Chociaż mechanizm naciskania na krawędzie przy pomocy elementów nartowych opisano powołując się na system typu nakrętka/trzpień, wykorzystać można oczywiście inny system, wykorzystujący przykładowo sprężynę.

Po przejściu przez stację końcową wydłużony panel może zostać posłany na przenośniku do dowolnego znanego rodzaju stacji obróbki (przykładowo do pieca). Następnie panel może zostać przeniesiony z taśmy do stacji cięcia, gdzie zostanie przycięty na odpowiednią długość. Przed przeniesieniem do stacji cięcia oddzielić i odzyskać można błonę ochronną. Następnie pocięte panele przekazane być mogą do stacji układania w stosy i pakowania, gdzie panele poddawane być mogą jeszcze działaniu wilgoci przez 3 do 7 dni przed transportem. Końcowa rolka napędowa taśmy przenośnika umieszczona być może między stacjami obróbki i cięcia.

Figura 21 przypomina fig. 18, z tą różnica, że tu uwzględniono również przykładową stację nakładania taśmy samoprzylepnej umieszczanej na pasmach 60 i 62 od strony rdzenia w celu uzyskania panelu zgodnie z wynalazkiem, gdzie mostek nie przylega do rdzenia, o czym mowa była powyżej. Jako że, wyjąwszy omówioną tu różnicę, fig. 21 powiela fig. 18, na fig. 21 nie naniesiono wszystkich znaków odniesienia uwzględnionych już na fig. 18.

Stacja nanoszenia taśmy obejmuje parę rolek taśmy 300 i 301, nagwintowany drążek nośny 302 wspomnianych rolek, pewną liczbę nakrętek zaciskowych (każda oznaczono tu numerem 304), pionowe elementy nośne 306 i 308, elementy 310 i 311 do właściwego rozmieszczania taśmy oraz elementy 313 i 315 wywierania nacisku na taśmę.

Rolki taśmy obejmują gilzy nawojowe, przez które przedostaje się drążek nośny 302. Rozmiar gilzy pozwala na swobodny obrót taśmy na drążku 302. Rolka taśmy, 300 lub 301, utrzymywana jest w określonym położeniu dzięki jej umieszczeniu między nakrętkami zaciskowymi 304. Pionowe elementy nośne 306 i 308 wyposażone są w górne otwory, przez które przechodzi nagwintowany drążek 302. Drążek ten pozostaje w określonym położeniu również dzięki wykorzystaniu zaciskowych nakrętek 304. Elementy do właściwego rozmieszczania obejmują ramiona 320 i 321, które odpowiadają za wstępne zbliżenie taśmy do położonego niżej pasma (b60 lub 62), dzięki czemu elementy 313 i 315 wywierania nacisku na taśmę mogą naciskać na taśmę, w wyniku czego przylgnie ona do pasma. Elementy 313 i 315 obejmują elementy kontaktowe 320 i 321 połączone zawiasowo z jednej strony z ramieniem nośnym 322 i 323.

Elementy zawiasowe wyposażono w sprężyny 325 i 326, w wyniku czego koniec elementu kontaktowego położony po przeciwnej stronie względem sprężyny ślizga się wzdłuż taśmy naciskając na nią i powodując jej przyklejenie się do pasma (60 lub 62). Po umieszczeniu taśmy we właściwym miejscu kontynuowany jest proces produkcji panelu zgodnie z fig. 13, 13a, 14 i 14a. Zamiast opisywanego tu mechanizmu nanoszenia taśmy wykorzystać można urządzenie do nanoszenia powłoki farby, czy wosku.

Figura 22 przedstawia przykładowy mechanizm podawania pasków lub pasm wzmacniających 60 i 62 w przedniej części urządzenia, pokazanej na fig. 18. Zgodnie z tym, co pokazano na rysunku, rolki 330 i 340 pasm taśmy umieszczono obrotowo na trzpieniach 345 i 346. Wykorzystać tu można dowolny sposób połączenia umożliwiający rozwijanie pasm. I tak, przykładowo, rolki wyposażone być mogą w centralne gilzy 350 i 351 nawojowe, które mogą ślizgać się na trzpieniach 345 i 346 na zasadzie tulei obrotowych, rolki utrzymywane są w określonym położeniu dzięki zastosowaniu ra22

PL 197 858 B1 mion blokowych przykręcanych do poszczególnych trzpieni 345 i 346. Ramiona te zabezpieczają rolki przed osiowym ruchem wzdłużnym, co prowadziłoby do spadnięcia z trzpienia. Zarazem nie uniemożliwiają one ruchu wokół trzpienia. Mechanizm obejmuje ramiona ślizgowe 360 i 370 umieszczone pod kątem 45 stopni, a służące do zmiany kierunku ruchu pasm o 90 stopni, a ponadto bazowe konstrukcje nośne 380 i 381.

Figura 23 przedstawia schematycznie rzut perspektywiczny testu wytrzymałości krawędzi dla części 400 panelu wyposażonej we wzmocnioną krawędź zgodnie z niniejszym wynalazkiem oraz dla części 410 panelu, którego wzmocnioną krawędź owinięto zgodnie z tym, co omówiono w US 5 221 386, a który traktuje się tu jako punkt odniesienia (porównaj fig. 6 tego patentu). Oba panele przytwierdzono z pomocą śrub do oddalonych od siebie drewnianych bloków. Śruby 411 sąsiadują z zewnętrzną krawędzią tych paneli.

Zgodnie z tym, co pokazano na rysunku, panel 410 znany ze stanu techniki ma uszkodzone krawędzie. Inaczej jest w przypadku panelu 400 według niniejszego wynalazku. Tym samym panel według wynalazku pozwala na umieszczanie elementów mocujących tuż przy samej krawędzi (12,70 mm (0,5 cala) lub mniej) bez ryzyka jej uszkodzenia. Tym samym charakteryzuje się większą odpornością na wyciągnięcie elementów mocujących.

Zgodnie z tym, co powiedziano wyżej, możliwe jest, przykładowo, wyprodukowanie panelu cementowego, którego krawędzie są odporne na uderzenia, dzięki zastosowaniu wzdłuż jego krawędzi ciągłego pasma tkaniny nie tkanej, syntetycznej, odpornej na działanie związków alkalicznych o wystarczającej wytrzymałości i elastyczności, by całkowicie przykryć krawędzie panelu siatką w kształcie litery U, nie obniżając zarazem odporności na zadrapanie panelu.

Zgodnie z wynalazkiem możliwe jest przykładowo uzyskanie panelu cementytowego o gładkich krawędziach wzdłużnych, które byłyby odporne na uderzenia dzięki zastosowaniu nie tkanego materiału w kształcie litery U, który nie byłby wtopiony, ani też nie znajdowałby się pod powierzchnią krawędzi. Innymi słowy siatka wzmacniająca może się jedynie stykać z powierzchnią krawędzi lub też być z nią połączona z pomocą cementu.

Przykładowa nie tkana siatka o nie ukierunkowanym przebiegu włókien typu SYNFAB, jaka znajduje tu zastosowanie, wykonana jest z nie tkanej nakłuwanej tkaniny z polipropylenu, o ciętych włóknach o następujących własnościach: ciężar na jednostkę powierzchni: 2,5 uncji na stopę kwadratową, to jest 2,8 kilograma na metr kwadratowy; wytrzymałość na rozciąganie: 70 funtów, to jest 686 m/s²; wytrzymałość na rozciąganie przy 15% wydłużeniu: 15 funtów, 147 m/s²; wydłużenie: 60%; wydłużenie przy wytrzymałości na rozciąganie 15 funtów: 15%; odporność na rozerwanie: 25 funtów, to jest 245 m/s2; odporność na pęknięcie Mullena: 861,845 kPa (125 funtów na cal kwadratowy).

W poniższych tabelach uwzględniono przykładowy skład zaczynu i mieszanki rdzeniowej, jak również pewne własności panelu wykonanego zgodnie z wynalazkiem.

Zaczyn	Receptura ogólna % wagowe	Receptura preferowana % wagowe
Cement portlandzki	Typ 1: cement portlandzki 50-80% Typ 2: cement portlandzki 50-80% Typ 3: cement portlandzki 50-80% Typ 4: cement portlandzki 50-80%	Typ 1: cement portlandzki 81% ± 5%
Popiół lotny	0-30%	0%
Siarczan wapniowy	0-10%	0%
Węglan wapniowy	0-10%	0%
Cement glinowy	Blaine 4000 do 5000: 2-20% Blaine 5000 do 6000: 1-15%	Blaine 4000 do 5000: 10 ± 5%
Woda	5-20%	8% ± 2%
Środek napowietrzający	0-5%	0%
Zmiękczacz	0-5%	0,8% ± 0,2%
Łącznie		100 ± 5%

PL 197 858 B1

Rdzeń	Receptura ogólna % wagowe	Receptura preferowana % wagowe
Cement portlandzki	Typ 1: cement portlandzki 30-50% Typ 2 cement portlandzki 30-50% Typ 3: cement portlandzki 30-50% Typ 4 : cement portlandzki 30-50%	Typ 1: cement portlandzki 34 ± 2%
Cement glinowy	Blaine 4000 do 5000: 2-20% Blaine 5000 do 6000: 1-15%	Blaine 4000 do 5000: 4% ± 2%
Kruszywo	Piasek do zaprawy 0-1/16 30 do 60% Piasek do masy betonowej 0-1/8 30 do 60% Glina spieniona 15 do 50% Łupek spieniony 15 do 50% Żużel spieniony 15 do 50% Vermericulite (?) spieniony 2-10% Perlit spieniony 2-10%	Piasek do zaprawy 48% ± 2%
Polistyren	Środek zmniejszający palność 0-1/8	1% ± 0,2%
Woda	Pitna 10-30%	Pitna 11 ± 5%
Środek napowietrzający	Środek powierzchniowo czynny 0-2% Siarczan typu Deceth 0-2% Siarczan typu Laureth 0-2%	Środek powierzchniowo czynny 0,015% ± 0,005
Zmiękczacz	0-5%	0,8% ± 0,2%
Łącznie		100 ± 5%

Zaczyn
Cement portlandzki	Ciment St-Laurent Lafarge Ciment Quebec	81% ± 5%
Przyspieszacz	Glinian wapniowy Lafarge Cement Lehigh	10 ± 5%
Woda	Nie dot.	8% ± 2%
Środek napowietrzający	0-5%	0%
Zmiękczacz	Euclid Master-Builders Grace	0,8% ± 0,2%
Łącznie		100 ± 5%

Test	Wartość preferowana	Wartość ogólna
1	2	3
Ciężar jednostkowy	2^,7 lb^s/^sq · ft ⁽13^,2 k^g/iri²⁾	2^,5^-3^,3 lb^s/^sq · ft ⁽12^,2^-16^,1 k^g/irn²⁾
Pochłanianie wody	8,6%	5-30%
Odchylenie dla nawilżania	0	0 do 0,01
Zmienność liniowa	0,049%	0 do 0,10
Wytrzymałość na zginanie	1100 ^psi ⁽5359 k^g/iri²⁾	200 do 2000 ^psi ⁽976^,3^- 9763,4 k^g/irn²⁾
Wytrzymałość na wyciąganie gwoździ (wilgotny)	121 Ibf ⁽1185^,8 ^m/s’)	50^-200 Ibf ⁽490^-1960 ^m/s)
Wytrzymałość na wyciąganie gwoździ (suchy)	164 Ibf ⁽1607^,2 irnte²)	50^-200 Ibf ⁽490^-1960 im/;,²)
Wytrzymałość na ściskanie	971 ^psi ⁽4740^,2 k^g/irn²⁾	750^-4000 ^psi ⁽3661^,3^-19526^,9 k^g/irn²⁾
Głębokość	0,14	0-0,2
Ustawienie pod kątem prostym	0 mm	0-0,2

PL 197 858 B1 cd tabeli

1	2	3
Odporność na mróz/roztopy w % strat	0,32%	0,32%
Odporność na ogień	1 h, 2 h	45 min, 1 h, 2 h, 3 h
Spd płomienia	0	0-10
Gęstość dymu	0	0-10
Obciążenie wiatrem (1/2 x 4 x 8)	75 ^psf ⁽366 kg/m)	30^-100 ^psf ⁽146^,5^-488^,2 kg/m’)
Siła wiązania zaprawy	58 ^psi ⁽283^,1 kg/m')	25^-300 ^psi ⁽122^-1464^,5 kg/m)
Klasa transmisji dźwięku	56* Stc	45-65 Stc
Wytrzymałość na wgniatanie	265 Ibf ⁽2597 irn/s²)	200^-500 Ibf ⁽1960^-4900 irn/sj
Promień zgięcia	5'	0,5-8 stóp (0,2-2,4 m)
Uderzenie spadającej kuli	8,8	5-16

Zastrzeżenia patentowe

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Panel cementytowy, mający podłużną powierzchnię boku, dwie przeciwległe powierzchnie zasadnicze panelu oraz wzdłużną krawędź brzegową zawierającą powierzchnię boku i obszar brzegowy każdej z dwóch powierzchni zasadniczych, zawierający lekki rdzeń wykonany z cementytu, pierwszą siatkę wzmacniającą powierzchnię zasadniczą, drugą siatkę wzmacniającą powierzchnię zasadniczą oraz element wzmacniający krawędź panelu, przy czym obie siatki wzmacniające powierzchnię zasadniczą są połączone z rdzeniem na jego odpowiedniej powierzchni zasadniczej, a element wzmacniający krawędź panelu zawiera krawędziową taśmę z siatki połączoną z rdzeniem w obszarze brzegowym wzdłużnej krawędzi brzegowej, znamienny tym, że pierwsza siatka wzmacniająca (3) powierzchnię zasadniczą i druga siatka wzmacniająca (12) powierzchnię zasadniczą oraz element wzmacniający krawędź są tak ukształtowane i rozmieszczone, że taśma krawędziowa (6) zachodzi na siatkę wzmacniającą powierzchnię zasadniczą w obszarze brzegowym (24, 25) wzdłużnej krawędzi brzegowej.
2. Panel według zastrz. 1, znam ienny tym, że zawiera elemenn wzmacniający krawędź obeimujący pierwszy i drugi pas krawędziowy (6, 15), które są połączone z rdzeniem (10) w przeciwległych obszarach brzegowych (24, 25) wzdłużnej krawędzi brzegowej.
3. Panel według zas^z. 2, znam ienny tym i że zawiera elemenn wzmacniający krawędź οόβίι-ηυjący pierwszy i drugi pas krawędziowy (38, 39) oraz mostek (36) łączący pierwszy i drugi pas krawędziowy (38, 39) tak, że stanowią one razem element wzmacniający krawędź o kształcie litery U.
4. Panel według zas^z. 3, znamienny tym, że zawiera pierwszy i drugi elemenn w^r^£^c^rΉ£^j£^c^ct krawędź o kształcie litery U.
5. Panel wedługzastrz. 3 albo 4, znamiennytym, że pierwszy i drugi pas krawędziowy138, 3^) elementu wzmacniającego krawędź o kształcie litery U są połączone z rdzeniem (10) brzegowych odpowiednich obszarach brzegowych (24, 25) wzdłużnej krawędzi brzegowej, przy czym mostek (36) nie jest połączony z podłużną powierzchnią (20) boku panelu.
6. Panel według zas^z. 2 albo 3, albo 4, znamienny tym, że obszary brzegowe 124, 25) zawierają obszar połączenia i obszary braku połączenia, przy czym obszary braku połączenia otaczają podłużną powierzchnię (20) boku panelu, natomiast pierwszy i drugi pas krawędziowy (6, 15, 38, 39) nie są połączone z rdzeniem (10) w odpowiednich obszarach braku połączenia.
7. Panel według zassic 1, znamienny tym, że pierwsza i druga siatka wzmacniająca (3, 12) powierzchnię zasadniczą są przesunięte do wewnątrz względem podłużnej powierzchni (20) boku panelu.
8. Panel według zas^z. 1 albo 2, albo 3, tym, że pas krawędzżowy (6, 15, 38, 39) jest scementowany z rdzeniem (10) w obszarze brzegowym (24, 25) wzdłużnej krawędzi brzegowej.
9. Panel według zas^z. 1, znamienny tym, że pierwsza i druga sialka w^r^s^c^rnf^jf^c^a (3, 12) powierzchnię zasadniczą wykonane są z nie tkanej siatki ukierunkowanej.

PL 197 858 B1
10. Panel według zastrz. 1, znamienny tym, ze element wzmacniającykrawędź wykonany j est z nie tkanej i nie ukierunkowanej siatki wzmacniającej.
11. Panel według zastrz. 1, znamienny tym, że element wzmacniający krawędź zawiera włókna.
12. Panel według zasSrz. 1 albol 1, znamienny tym, że elemeni wzmacniaaący krawędź zawiera włókna polipropylenowe.
13. Panel według zastrz. 3, znamienny tym, że mostek (36) łączący jest zasadniczo nieprzepuszczalny dla wody.
14. Panel według zastrz. 13, znamienny tym, że mostek ((^Q) jączący zawiera warstwę zasadniczo wodotzczelnej taśmy.
15. Panel według zastrz. 1, znamienny t^r^, że lekki rdzeń cemennytowy (10) zawiera od 30% do 50% wagowych cementu portlandzkiego.
16. Panel według zastrz. 1, zr^^r^i^r^i^^r tym, że l ekki rdzeń cementytowy (10) ma średni ciężar właściwy nie wyżtzy niż około 1922 kg/m³ (120 1b/ft³).
17. Sposób wywarzania wzmocnionego panelu cementytowego mającego wzmocnioną krawędź wzdłużną, w którym tporządza tię zaczyn zawierający materiał cementytowy i wodę, przygotowuje tię mietzankę rdzeniową zawierającą materiał cementytowy, lekkie krutzywo oraz wodę, przygotowuje tię podkład nośny do formowania panelu i taśmę tiatki wzmacniającej, po czym układa tię pierwtzą warttwę tiatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, wylewa tię zaczyn na pierwtzej warttwie tiatki i rozprowadza go na całą jej tzerokość tworząc warttwę wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwtzą warttwę tiatki, nattępnie układa tię mietzankę rdzeniową na warttwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza tię ją na tej warttwie, tworząc warttwę rdzeniową o określonej głębokości, mającą górną tzeroką powierzchnię, nattępnie kładzie tię drugą warttwę tiatki wzmacniającej na warttwie rdzeniowej zatapiając ją w górnej tzerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwtzej warttwie tiatki, znamienny tym, że pierwtzą warttwę tiatki wzmacniającej (3) i drugą warttwę tiatki wzmacniającej (12) oraz taśmę wzmacniającej tiatki krawędziowej ktztałruje tię i rozmietzcza w taki tpotób, że taśma tiatki krawędziowej (6) zachodzi na tiatkę wzmacniającą powierzchnię zatadniczą w obtzarze brzegowym (24, 25) wzdłużnej krawędzi brzegowej.
18. Sposób według zastrz. 17, znamienny t^r^, że sporządza się zaczyn z^\^i^ι^^j^c^\t materiał cementytowy i wodę, przygotowuje tię mietzankę rdzeniową zawierającą materiał cementytowy, lekkie krutzywo oraz wodę, przygotowuje tię podkład nośny do formowania panelu oraz pierwtzą i drugą taśmę tiatki wzmacniającej, po czym układa tię pierwtzą warttwę tiatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, wylewa tię zaczyn na pierwtzej warttwie tiatki i rozprowadza go na całą jej tzerokość tworząc warttwę wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwtzą warttwę tiatki, nattępnie układa tię mietzankę rdzeniową na warttwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza tię ją na tej warttwie, tworząc warttwę rdzeniową o określonej głębokości, mającą górną tzeroką powierzchnię, nattępnie kładzie tię drugą warttwę tiatki wzmacniającej na warttwie rdzeniowej zatapiając ją w górnej tzerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwtzej warttwie tiatki, przy czym pierwtzą warttwę tiatki wzmacniającej (3) i drugą warttwę tiatki wzmacniającej (12) oraz pierwtzą i drugą taśmę wzmacniającej tiatki krawędziowej (6, 15) ktztałruje tię i rozmietzcza w taki tpotób, że taśmy tiatki krawędziowej (6, 15) zachodzą na tiatkę wzmacniającą powierzchnię zatadniczą w obtzarze brzegowym (24, 25) wzdłużnej krawędzi brzegowej.
19. Sposób według zastrz. 17 albo 18, znamienny tym. że przygotowuje się mieszankę rdzeniową zawierającą materiał cementytowy, lekkie krutzywo oraz wodę, przygotowuje tię podkład nośny do formowania panelu, po czym układa tię pierwtzą taśmę tiatki wzmacniającej (6) na podkładzie nośnym, układa tię pierwtzą warttwę tiatki wzmacniającej (3) na podkładzie nośnym, wylewa tię zaczyn na pierwtzej warttwie tiatki i rozprowadza go na całą jej tzerokość tworząc warttwę wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwtzą warttwę tiatki, nattępnie układa tię mietzankę rdzeniową na warttwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza tię ją na tej warttwie, tworząc warttwę rdzeniową o określonej głębokości, mającą górną tzeroką powierzchnię, nattępnie kładzie tię drugą warttwę tiatki wzmacniającej (12) na warttwie rdzeniowej zatapiając ją w górnej tzerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwtzej warttwie tiatki, po czym kładzie tię na drugiej warttwie tiatki wzmacniającej drugą taśmę tiatki wzmacniającej (15).
20. Sposób według zastrz. 17 albo 18, znamienny tym. że sporządza się zaczyn zawierający materiał cementytowy i wodę, przygotowuje tię mietzankę rdzeniową zawierającą materiał cementytowy, lekkie krutzywo oraz wodę, przygotowuje tię podkład nośny do formowania panelu, który jett tzertzy od wytwarzanego panelu, po czym układa tię taśmę tiatki wzmacniającej (6) na podkładzie

PL 197 858 B1 nośnym, układa się pierwszą warstwę siatki wzmacniającej (3) na podkładzie nośnym w taki sposób, że pierwsza warstwa siatki zachodzi na określonej części na taśmę (6) pozostawiając zewnętrzną część taśmy (6) nie przykrytą przez pierwszą warstwę siatki wzmacniającej (3), wylewa się zaczyn na pierwszej warstwie siatki i rozprowadza go na całą jej szerokość tworząc warstwę wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, następnie układa się mieszankę rdzeniową na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadza się ją na tej warstwie, tworząc warstwę rdzeniową o określonej głębokości, mającą górną szeroką powierzchnię, następnie kładzie się drugą warstwę siatki wzmacniającej (12) na warstwie rdzeniowej zatapiając ją w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki (3), po czym zagina się zewnętrzne części brzegowe taśmy w górę pionowo i składa się te pionowe części do wewnątrz tak, że zachodzą na drugą warstwę siatki wzmacniającej (12) i taśma tworzy krawędziową siatkę wzmacniającą w kształcie litery U.
21. Sposób według zastrz. 20, znamiennytym, że krawędziową siatkę wzmacniającąw kształcie litery U tworzy się z pierwszej i drugiej taśmy (6, 15) i łączącego ich mostka (36), przy czym mostka nie łączy się z podłużną powierzchnią (20) boku panelu.
22. Sposób według zas^z. 1, znamienny tym. że pierwszą i drugą warsswę siatki wzmacniającej (3, 12) układa się z przesunięciem do wewnątrz względem podłużnej powierzchni (20) wzdłużnego boku panelu.
23. Sposób według 17, tym, że pierwszą i drugą warsiwę siatki w^r^r^r^rn^jącej (3, 12) wykonuje się z nie tkanej siatki ukierunkowanej.
24. 5ρο50ό(νθόΚ.ΐ9Ζ35^ζ. 17, znamienny tym, że taśmę siatkk wzmacniającej (6, 15) wykonuje się z tkanej lub nie tkanej i nie ukierunkowanej siatki wzmacniającej.
25. 5ρο50ό(νθόΚ.ΐ9Ζ35^ζ. 17, znamienny tym, że taśmę siatkk wzmacniającej (6, 15) wykonie się z zawartością włókien.
26. Sposóbwedług zas^z. 17, znamienny tym, że taśmę siatkk wzmacniającej (6, 15) wykonie się z zawartością włókien polipropylenowych.

2,. Sposób według zas^z. 17, znamienny tym, że mosiek (36) (ączący się zasadniczo nieprzepuszczalny dla wody.
28. Sposób według z^^tr^. 27, znamienny tym, że mosiek (36) (ączący wykonie się z z^\^^r^tością warstwy zasadniczo wodoszczelnej taśmy.
29. Urządzenie do wytwarzania w^rm^c^rΉ-^r^^r^c^ panelu cementytowego o wzmocnionych krawędziach wzdłużnych, które zawiera zespół do sporządzania zaczynu zawierającego materiał cementytowy i wodę, zespół do przygotowywania mieszanki rdzeniowej zawierającej materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, zespół do przygotowywania podkładu nośnego do formowania panelu, zespół do podawania taśmy siatki wzmacniającej, zespół do układania pierwszej warstwy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do wylewania zaczynu na pierwszej warstwie siatki i rozprowadzania go na całej jej szerokości dla utworzenia warstwy wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, zespół do układania mieszanki rdzeniowej na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadzania ją na tej warstwie, dla utworzenia warstwy rdzeniowej o określonej głębokości, mającej górną szeroką powierzchnię oraz zespół do układania drugiej warstwy siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej i zatapiania jej w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki, znamienny tyi, że zespół do podawania taśmy siatki wzmacniającej jest umieszczony w taki sposób, że kładzie taśmę wzmacniającą (6) na podkładzie nośnym lub na górnej powierzchni zasadniczej panelu tak, że taśma (6) zachodzi na pierwszą lub drugą warstwę siatki wzmacniającej w zewnętrznym obszarze brzegowym (24, 25) panelu.
30. U rządzenie według zas^z. 29, znamienne tym, że ζ.^\^ϊ^ι^-- zespół do sporządzania nu zawierającego materiał cementytowy i wodę, zespół do przygotowywania mieszanki rdzeniowej zawierającej materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, zespół do przygotowywania podkładu nośnego do formowania panelu, zespół do układania pierwszej taśmy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do układania pierwszej warstwy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do wylewania zaczynu na pierwszej warstwie siatki i rozprowadzania go na całej jej szerokości dla utworzenia warstwy wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, zespół do układania mieszanki rdzeniowej na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadzania ją na tej warstwie, dla utworzenia warstwy rdzeniowej o określonej głębokości, mającej górną szeroką powierzchnię, zespół do układania drugiej warstwy siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej i zatapiania jej w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki oraz zespół do układania na tej górnej szerokiej powierzchni drugiej taśmy siatki wzmacniającej, przy czym zespoPL 197 858 B1 ły te są tak wzajemnie rozmieszczone, że pierwsza i druga taśma siatki wzmacniającej zachodzą na pierwszą i drugą warstwę siatki wzmacniającej w obszarze brzegowym (24, 25) krawędzi wzdłużnej panelu.
31. υιτ^όζεηίθ według zastrz. 29, znamienne tym, że zawiera zespół do sporząddania nu zawierającego materiał cementytowy i wodę, zespół do przygotowywania mieszanki rdzeniowej zawierającej materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, zespół do przygotowywania podkładu nośnego do formowania panelu, zespół do układania taśmy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do układania pierwszej warstwy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do wylewania zaczynu na pierwszej warstwie siatki i rozprowadzania go na całej jej szerokości dla utworzenia warstwy wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, zespół do układania mieszanki rdzeniowej na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadzania ją na tej warstwie, dla utworzenia warstwy rdzeniowej o określonej głębokości, mającej górną szeroką powierzchnię, zespół do układania drugiej warstwy siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej i zatapiania jej w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki oraz zespół do zaginania zewnętrznych obszarów brzegowych taśmy pionowo w górę i zespół do składania pionowych części taśmy do wewnątrz tak, że zachodzą one na drugą warstwę siatki wzmacniającej i tworzą krawędź siatki wzmacniającej w kształcie litery U.
32. Urządzenie według zas^z. 31, znamienne tym, że zawiera zespóó do spooządzania z^c^^z^nu zawierającego materiał cementytowy i wodę, zespół do przygotowywania mieszanki rdzeniowej zawierającej materiał cementytowy, lekkie kruszywo oraz wodę, zespół do przygotowywania podkładu nośnego do formowania panelu, zespół do układania pierwszej i drugiej taśmy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do układania pierwszej warstwy siatki wzmacniającej na podkładzie nośnym, zespół do wylewania zaczynu na pierwszej warstwie siatki i rozprowadzania go na całej jej szerokości dla utworzenia warstwy wzmocnienia z zaczynu o określonej grubości, która otacza pierwszą warstwę siatki, zespół do układania mieszanki rdzeniowej na warstwie wzmocnienia z zaczynu i rozprowadzania jej na tej warstwie, dla utworzenia warstwy rdzeniowej o określonej głębokości, mającej górną szeroką powierzchnię, zespół do układania drugiej warstwy siatki wzmacniającej na warstwie rdzeniowej i zatapiania jej w górnej szerokiej powierzchni tak, że leży ona na pierwszej warstwie siatki, oraz zespół do zaginania zewnętrznych obszarów brzegowych pierwszej i drugiej taśmy pionowo w górę i zespół do składania pionowych części pierwszej i drugiej taśmy do wewnątrz tak, że zachodzą one na drugą warstwę siatki wzmacniającej i każda taśma tworzy krawędź siatki wzmacniającej w kształcie litery U.
33. Urządzenie według zasłrz. 31 albo 32, znamienne tym, że krawędź siatki wzmacniającej w kształcie litery U zawiera pierwszą i drugą część pasa krawędziowego i mostek, który łączy te części, przy czym żaden mostek nie jest połączony z odpowiednim bokiem krawędzi brzegowej panelu.
34. Urządzenie według 29, znamienne tym, że zawiera środki do nakładania taśmy na taśmę siatki wzmacniającej.
35. U rządzeń ie według zos^z. 34, znamienne tym, że έι^οόΚΐ do nakkadania taśmy na taśmę siatki wzmacniającej stanowią urządzenie do nakładania taśmy zasadniczo wodoszczelnej.