PL196390B1 - Sposób poprzecznego klejenia wstęg forniru i urządzenie do poprzecznego klejenia wstęg forniru - Google Patents

Abstract

1. Sposób poprzecznego klejenia fornirowych wsteg, wpostaci klejonego na styk dywanu z forniru, w którym poszczególne wstegi forniru dostarczane sa do strefy grza- nia zwyrównaniem ich polozenia wzgledem siebie i sa klejone, znamienny tym, ze wstege (1) forniru transportuje sie, a przejscie krawedzi (5) wstegi (1) forniru okresla sie za pomoca pierwszego zespolu czujnikowego (4), zas wodpowiedzi na parametry okreslone przez pierwszy zespól czujnikowy (4) oblicza sie droge transportu potrzeb- na do zadanego ustawienia krawedzi (5) wstegi (1) forniru w obszarze strefy (3) grzania, a ponadto co najmniej jeden srodek transportu steruje sie na podstawie tych okreslo- nych parametrów. 9. Urzadzenie do poprzecznego klejenia wsteg forniru, w ksztalcie sklejonego na styk dywana z forniru, znamien- ne tym, ze zawiera pierwsza grupe srodków transportu do doprowadzania wsteg (1) forniru, pierwszy zespól czujni- kowy (4) w obszarze pierwszej grupy srodków transportu, strefe (3) grzania umieszczona w kierunku poprzecznym do kierunku transportu (6), drugi zespól czujnikowy (7) w obszarze strefy (3) grzania, druga grupe srodków trans- portu umieszczona za strefa (3) grzania oraz zespól stero- wania i/lub regulacji. PL PL PL

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 196390 (21) Numer zgłoszenia: 350078 ^{(13) B1} (22) Data zgłoszenia: 21.02.2001 ^{(51) Int.Cl.}

B27D 1/10 (2006.01) (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

21.02.2001, PCT/EP01/01980 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

13.09.2001, WO01/66321 PCT Gazette nr 37/01

Sposób poprzecznego klejenia wstęg forniru i urządzenie do poprzecznego klejenia wstęg forniru

(30) Pierwszeństwo: 08.03.2000,DE,10011207.2	(73) Uprawniony z patentu: HEINRICH KUPER GMBH & CO. KG, Rietberg,DE
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 04.11.2002 BUP 23/02	(72) Twórca(y) wynalazku: Carsten Runge,Bad Essen,DE Michael von Mutius,Rietberg,DE
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.12.2007 WUP 12/07	(74) Pełnomocnik: Stypułkowski Heliodor, HELPAT

(57) 1. Sposób poprzecznego klejenia fornirowych wstęg, w postaci klejonego na styk dywanu z forniru, w którym poszczególne wstęgi forniru dostarczane są do strefy grzania z wyrównaniem ich położenia względem siebie isą klejone, znamienny tym, że wstęgę (1) forniru transportuje się, a przejście krawędzi (5) wstęgi (1) forniru określa się za pomocą pierwszego zespołu czujnikowego (4), zaś w odpowiedzi na parametry określone przez pierwszy zespół czujnikowy (4) oblicza się drogę transportu potrzebną do żądanego ustawienia krawędzi (5) wstęgi (1) forniru w obszarze strefy (3) grzania, a ponadto co najmniej jeden środek transportu steruje się na podstawie tych określonych parametrów.

9. Urządzenie do poprzecznego klejenia wstęg forniru, w kształcie sklejonego na styk dywana z forniru, znamienne tym, że zawiera pierwszą grupę środków transportu do doprowadzania wstęg (1) forniru, pierwszy zespół czujnikowy (4) w obszarze pierwszej grupy środków transportu, strefę (3) grzania umieszczoną w kierunku poprzecznym do kierunku transportu (6), drugi zespół czujnikowy (7) w obszarze strefy (3) grzania, drugą grupę środków transportu umieszczoną za strefą (3) grzania oraz zespół sterowania i/lub regulacji.

PL 196 390 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób poprzecznego klejenia wstęg forniru, by otrzymać klejony stykowo dywan fornirowy oraz urządzenie do poprzecznego klejenia wstęg forniru.

Znane jest klejenie wstęg forniru na ich krawędziach styku, by wytworzyć duży dywan fornirowy.

Do tego celu stosowane są tak zwane maszyny montażu poprzecznego, przeznaczone do stykowego klejenia wstęg forniru. W maszynach tych wstępnie pokryte klejem wstęgi forniru są przenoszone do strefy grzania, gdzie są sklejane ze sobą przy swych krawędziach pod działaniem ciśnienia i ciepła. Jest oczywiste, że każdy z obszarów łączenia wstęg fornirowych musi być usytuowany tak, aby znajdowały się one w strefie grzania.

Dokładne ustawienie tylnej krawędzi odpowiednio poprzedzającej wstęgi forniru uzyskuje się wtych znanych urządzeniach przez to, że wstęga forniru jest transportowana poza strefę grzania, a następnie poddawana jest odwrotnemu przemieszczaniu. Przed rozpoczęciem tego odwrotnego przemieszczania kołki zderzakowe, przy których wstęga forniru jest mechanicznie umieszczana, są wysuwane w obszarze strefy grzania. Następna wstęga forniru do klejenia doprowadzana jest w międzyczasie i również jest ustawiana względem tych kołków zderzakowych. Następnie dalsza wstęga forniru jest przemieszczana do kołków zderzakowych jeszcze usytuowanych w strefie grzania, a więc jest odpowiednio ustawiana. Do klejenia dwóch wstęg forniru strefa grzania jest następnie zamykana, a kołki zderzakowe zostają wycofane. Poprzedzająca wstęga forniru jest przytrzymywana, natomiast nowa dodatkowa wstęga forniru jest dociskana do krawędzi poprzedniej wstęgi forniru i przytrzymywana z dociskiem, aż do zakończenia procesu łączenia.

Wadą tego sposobu jest z jednej strony to, że potrzeba wiele czasu ze względu na odwrócony ruch poprzedniej wstęgi. Ponadto w wypadku pofalowanych lub wypaczonych wstęg forniru istnieje ryzyko, że nie zostaną one dokładnie umieszczone względem kołków zderzakowych. Wstęgi forniru nie będą wtedy leżały płasko przed kołkami, ale będą miały fałdy i inne odkształcenia. Dotyczy to również nowej wstęgi forniru, która jest dociskana do krawędzi poprzedniej wstęgi forniru po usunięciu kołków zderzakowych. Znów występuje tu ryzyko, że taka operacja przemieszczenia nie zostanie przeprowadzona dokładnie.

Podobny sposób, przy którym wstęga forniru jest ustawiana za pomocą zderzaków typu wahadłowego i zderzaków pierwszego arkusza opisano we wzorze użytkowym 93 01 196.2. Zderzaki zastosowane w tym wypadku mają opisane powyżej wady.

Ponadto znane jest przesuwanie wykonywanego dywanu fornirowego o szerokość jednej wstęgi fornirowej po każdej operacji łączenia i unieruchamianie tego dywanu. Istnieje wtedy ryzyko, że tolerancje szerokości wstęgi forniru i mechanizmu transportu będą się sumować wraz ze zwiększającą się liczbą połączeń do takiego stopnia, że krawędź klejonych wstęg forniru nie będzie już usytuowana w obszarze strefy grzania.

Celem przedmiotowego wynalazku jest opracowanie sposobu i urządzenia wymienionego wyżej typu, które umożliwią zasadniczo automatyczne klejenie stykowe wstęg fornirowych, zachowując przy tym prostą konstrukcję i łatwość oraz niezawodność eksploatacji.

Według wynalazku cel ten osiągnięto przez dwa niezależne zastrzeżenia patentowe. Odpowiednie zastrzeżenia podporządkowane przedstawiają dalsze korzystne rozwinięcia wynalazku.

Sposób poprzecznego klejenia wstęg forniru, według wynalazku polega na tym, że pierwszą wstęgę forniru najpierw transportuje się lub dostarcza, a przejście krawędzi wstęgi forniru określa się za pomocą pierwszego zespołu czujnikowego, zaś w odpowiedzi na parametry określone przez pierwszy zespół czujnikowy oblicza się drogę transportu potrzebną do żądanego ustawienia tylnej krawędzi wstęgi forniru w obszarze strefy grzania, a ponadto co najmniej jeden środek transportu jest sterowany lub ustawiany na podstawie tych określonych parametrów.

Sposób według wynalazku ma wiele istotnych zalet. Po pierwsze, według wynalazku możliwe jest całkowite zrezygnowanie z mechanicznych zderzaków, przynajmniej w obszarze strefy grzania. Wyklucza to całkowicie ryzyko, że krawędź wstęgi fornirowej nie jest odpowiednio lub właściwie usytuowane wobec elementów zderzakowych. Ponadto mechaniczna konstrukcja urządzenia jest uproszczona, ponieważ można całkowicie zrezygnować z mechanicznych elementów zderzakowych oraz ich napędu i sterowania.

Dzięki zapewnianej przez wynalazek możliwości sterowania co najmniej jednego środka transportu, to znaczy przy zastosowaniu kilku środków transportu są one sterowane niezależnie od siebie, możliwe jest bardzo dokładne ustawianie wstęgi forniru również wtedy, gdy wstęga ma krawędź

PL 196 390 B1 usytuowaną ukośnie, albo gdy wstęga forniru jest odkształcona lub wypaczona. Według wynalazku możliwe jest ustawienie wstęgi forniru dokładnie i ewentualnie wyprostowanie jej z równoczesnym ustawieniem wstęgi równolegle ze strefą grzania i w niej. Można również zrezygnować z ruchu odwrotnego.

Sposób według wynalazku można zatem wykorzystywać do ustawiania tylnej krawędzi pierwszej wstęgi forniru, jak również odpowiednich przednich krawędzi następnych wstęg forniru. Możliwe jest więc przeprowadzanie zoptymalizowanej i dokładnej operacji łączenia niezależnie od liczby wstęg forniru i niewielkich odchyleń kierunku.

W szczególnie korzystnym rozwinięciu wynalazku położenie krawędzi wstęgi forniru jest określone w kierunku poprzecznym do kierunku transportu za pomocą pierwszego zespołu czujnikowego w wielu punktach pomiaru. W zależności od dokładności potrzebnej przy operacji klejenia można zastosować wystarczająco dużą liczbę punktów pomiaru.

Aby zapewnić dokładne wyrównanie krawędzi wstęg forniru, które nie są usytuowane dokładnie pod kątem prostym względem kierunku transportu, szczególnie korzystne jest, by transport odbywał się za pomocą kilku środków transportu, które są umieszczone obok siebie w kierunku transportu.

Aby uniknąć błędów, które mogłyby wystąpić po przejściu przez pierwszy zespół czujnikowy, szczególnie korzystne jest określenie położenia krawędzi wstęgi fornirowej za pomocą drugiego zespołu czujnikowego w obszarze strefy grzania i skorygowanie, jeśli trzeba, położenia wstęgi fornirowej. Możliwe jest zatem ponowne sprawdzenie w strefie grzania, czy krawędź wstęgi fornirowej jest dokładnie ustawiona i w razie potrzeby przeprowadzenie skorygowania.

Aby uzyskać równomierną konfigurację dywanu fornirowego wcelu zapewnienia bardzo dokładnego łączenia, szczególnie korzystne jest, gdy krawędź wstęgi fornirowej jest usytuowana równolegle ze strefą grzania usytuowaną pod kątem prostym względem kierunku transportu. Obszar łączenia jest zatem zawsze optymalnie ustawiony w strefie grzania.

W szczególności w przypadku długich lub dużych wstęg fornirowych istnieje ryzyko, że są one wypaczone lub odkształcone. Aby skompensować takie wady, według wynalazku przewidziano, że odkształcenie wstęgi fornirowej jest określane za pomocą pierwszego i/lub drugiego zespołu czujnikowego i że wiele środków transportu działa oddzielnie w celu prostego ustawienia wstęgi fornirowej. Może być szczególnie korzystne, gdy poszczególne części wstęgi fornirowej są zaciśnięte dla ich prostego ustawienia. Inne części mogą być przemieszczane za pomocą środków transportu, przez co uzyskuje się prostą krawędź łączenia.

Szczególnie korzystne jest, gdy wstęga forniru jest przemieszczana odwrotnie do kierunku transportu za strefą grzania. Przykładowo, zwłaszcza w wypadku pierwszej wstęgi fornirowej możliwe jest ustawianie jej w optymalny sposób w strefie grzania po przejściu jej tylnej krawędzi.

Urządzenie do poprzecznego klejenia wstęg forniru, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera: pierwszą grupę środków transportu do doprowadzania wstęg forniru, pierwszy zespół czujnikowy w obszarze pierwszej grupy środków transportu, strefę grzania umieszczoną w kierunku poprzecznym do kierunku transportu, drugi zespół czujnikowy w obszarze strefy grzania, drugą grupę środków transportu umieszczoną za strefą grzania i zespół sterowania i/lub regulacji.

Urządzenie według wynalazku ma także wiele znaczących zalet. Przede wszystkim cała konstrukcja urządzenia jest stosunkowo prosta, ponieważ można całkowicie zrezygnować z elementów zderzakowych, które są według stanu techniki chowane w płaszczyznę wstęg forniru. Nie ma zatem już możliwości zanieczyszczenia lub uszkodzenia elementów zderzakowych iich zespołów napędowych. Wytwarzanie urządzenia jest również uproszczone. Ponadto, roboty konserwacyjne są znacznie zmniejszone.

Aby mieć możliwość ustawienia poszczególnych wstęg forniru w dokładnie prostoliniowej orientacji względem strefy grzania i mieć możliwość przeprowadzenia również ruchów obrotowych, szczególnie korzystne jest, kiedy pierwsza grupa środków transportu zawiera wiele oddzielnie działających przenośników taśmowych umieszczonych obok siebie w kierunku transportu. Odnosi się to również do drugiej grupy środków transportu.

Pierwszej i/lub drugiej grupie środków transportu korzystnie są przyporządkowane środki przeciwnaciskowe do kontaktu z powierzchnią wstęg forniru. Za pomocą tych środków przeciwnaciskowych możliwe jest zaciskanie wstęg forniru w poszczególnych obszarach, by kompensować odkształcenia. Środki przeciwnaciskowe korzystnie obejmują elementy kulkowe, które powodują zaciskanie tylko punktowe, a zatem umożliwiają obracanie wstęgi forniru.

PL 196 390 B1

Według wynalazku pierwszy i drugi zespół czujnikowy korzystnie zawierają czujniki optyczne. Szczególnie korzystne jest, kiedy kilka czujników optycznych umieszczone jest w rzędzie w kierunku poprzecznym do kierunku transportu. W korzystnym przykładzie realizacji wynalazku czujniki optyczne stanowią pionowe fotokomórki. Przejście przedniej krawędzi lub tylnej krawędzi wstęgi forniru może być zatem bardzo dokładnie wykrywane i zapisywane. Ponieważ kilka fotokomórek tego typu umieszczone jest w kierunku poprzecznym do kierunku transportu, możliwe jest w szczególnie niezawodny sposób wykrywanie wstęgi forniru dokładnie w stosunku do jej pierwotnego położenia, a następnie ustawianie tej wstęgi. Pierwsza i/lub druga grupa środków transportu skonstruowana jest szczególnie korzystnie tak, że obie te grupy działają w kierunku transportu i przeciwnie do kierunku transportu.

Strefa grzania korzystnie zawiera górny i dolny element dociskowy, by przytrzymywać wstęgi forniru dokładnie podczas operacji łączenia.

Wynalazek jest dokładniej opisany na podstawie rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przykład wykonania urządzenia według wynalazku schematycznie w widoku z boku, fig.2 - w powiększeniu szczegół obszaru strefy grzania urządzenia według wynalazku, fig. 3 - dalszy przykład realizacji wynalazku w widoku podobnym jak na fig. 2, fig. 4 - szczegółowo widok analogiczny do fig. 3, fig. 5 - część urządzenia według wynalazku w schematycznym uproszczonym widoku z góry, fig. 6 - górną część strefy grzania i związanych z nią elementów w częściowym widoku perspektywicznym, fig. 7 - wykres czasowy przebiegu wyrównywania pierwszej wstęgi forniru równolegle ze strefą grzania, fig. 8-10 - ustawianie wstęgi forniru według wykresu z fig. 7 w szczegółowych widokach, fig. 11 - wykres czasowy przebiegu prostowania pierwszej wstęgi forniru równolegle ze strefą grzania, fig. 12-14 - przebiegi według wykresu z fig. 11 w szczegółowych widokach, fig. 15 - wykres czasowy przebiegu ustawiania dywanu fornirowego równolegle ze strefą grzania, a fig. 16 i17 przedstawiają przebieg według wykresu z fig. 15 w szczegółowych widokach.

Na fig. 1 w uproszczonym widoku z boku przedstawiono przykład realizacji urządzenia według wynalazku. Urządzenie to jest podzielone na obszar I transportowania, przeznaczony do doprowadzania poszczególnych wstęg forniru, które mają być klejone, za pomocą przenośników taśmowych, obszar II łączenia ze strefą 3 grzania, obszar III transportowania z przenośnikami taśmowymi do ustawiania położenia dywanu fornirowego, obszar IV cięcia i obszar V wyprowadzania ciętych arkuszy forniru w celu przeprowadzenia ich do środków składowania i układania w stos.

Na fig. 1 strzałka 6 oznacza kierunek transportu. Rysunek ten jest w znacznym stopniu uproszczony i pokazuje fornirową wstęgę 1, która jest doprowadzana przez przenośniki taśmowe 8-11 do pierwszej grupy środków transportu. Dla lepszego zobrazowania odpowiednie środki transportu pokazano w stanie otwartym. Przez 2 oznaczono dywan fornirowy, który złożony jest z wielu sklejonych wstęg fornirowych.

Jak pokazano w obszarze II łączenia, strefa 3 grzania złożona jest z górnego elementu dociskowego 18 i dolnego elementu dociskowego 19. Dolne przenośniki taśmowe 12-15 drugiej grupy środków transportu pokazano za strefą 3 grzania. Przeciwnaciskowe elementy 16zelementami kulkowymi 17 są umieszczone nad przenośnikami taśmowymi 12-15.

Obszar łączenia przedstawiono w powiększeniu na fig. 2. Jak to można szczegółowo zobaczyć, za przenośnikami taśmowymi 8-11 umieszczony jest co najmniej jeden cierny wał 20, który przemieszcza odpowiednie fornirowe wstęgi 1 do strefy 3 grzania.

Na fig. 2 schematycznie pokazano pierwszy czujnikowy zespół 4. Pokazano tu zwłaszcza pionową fotokomórkę, która jest utworzona przez pierwszy zespół czujnikowy 4.

W obszarze strefy 3 grzania umieszczony jest drugi zespół czujnikowy 7. Odległość pomiędzy tymi dwoma zespołami czujnikowymi 4i7 wynosi np. 60 mm.

Za drugim zespołem czujnikowym 7 w kierunku transportu usytuowana jest linia 21, która stanowi idealne miejsce usytuowania tylnej krawędzi 5 poprzedniej wstęgi 1 forniru.

Jak to można zobaczyć również na fig. 2, przeciwdociskowe elementy 16 z kulkowymi elementami 17, które są przestawne pionowo i są umieszczone nad przenośnikami taśmowymi 12-15 drugiej grupy środków transportu.

Pierwszy i drugi zespół czujnikowy 4, 7 tworzą pewną liczbę czujników świetlnych lub innych elementów detekcyjnych, które sprawdzają położenie i równoległość wstęg fornirowych 1, jak również krzywiznę pierwszej wstęgi fornirowej. Wartości ztych zespołów czujnikowych są zapamiętywane i wykorzystywane za pomocą sterującego i regulacyjnego zespołu, wykorzystującego sterowane inteligentne środki transportu do dokładnego ustawiania wstęg fornirowych, a zwłaszcza do korygowania zniekształceń pierwszej wstęgi fornirowej.

PL 196 390 B1

Zgodnie ze sposobem według wynalazku i w urządzeniu stosowanym według wynalazku prędkość transportu wstęgi fornirowej jest mierzona i odpowiednio regulowana. Przejście przez pierwszy zespół czujnikowy powoduje zatem określoną drogę transportu i określony czas transportu, aż do osiągnięcia żądanego położenia optymalnego w obszarze strefy 3 grzania, np. wzdłuż linii 21. Proste wstęgi fornirowe nie muszą być zatem korygowane lub ponownie ustawiane. Dzięki dokładnemu sterowaniu zatrzymań środków transportu itp. w celu mechanicznego ustawiania można z tego całkowicie zrezygnować.

Figury 3 i4 są analogicznymi ilustracjami przedstawiającymi przykład wykonania podobny do fig. 2. Na rysunkach tych poszczególne składniki techniczne zostały odsłonięte dla celów ilustracji. Jak to można w szczególności zobaczyć, położenie pierwszego zespołu czujnikowego 4 można zmieniać w zależności od warunków konstrukcyjnych urządzenia.

Nad ciernym wałem 20 umieszczony jest dociskowy wał 22. Wał dociskowy służy do dokładnego transportowania wstęg forniru. Z fig. 6 wynika w szczególności, że wiele takich wałów dociskowych 22 jest przewidziane modułowo, aby zapewnić zamierzone doprowadzanie wstęg fornirowych.

Elementy grzejne z górnym elementem dociskowym 18 i dolnym elementem dociskowym 19 są znane, w związku zczym dalsze objaśnienia nie są potrzebne. Należy jednak zauważyć, że drugi zespół czujnikowy 7 jest umieszczony w obszarze strefy grzania. W tym celu strefa grzania zawiera wiele pionowych zagłębień.

Na fig. 5 pokazano w widoku z góry fornirowy dywan 2 według wynalazku, który został wykonany z wielu oddzielnych fornirowych wstęg 1. Tylna krawędź 5 ostatniej przetwarzanej wstęgi fornirowej została właśnie umieszczona w obszarze pierwszego zespołu czujnikowego 4 (pokazane są dwie fotokomórki 4a i 4b). Na fig. 5 pokazano, że tylna krawędź 5 wstęgi fornirowej jest usytuowana ukośnie. Drugi zespół czujnikowy 7 w obszarze strefy 3 grzania zawiera dwie fotokomórki 7a i 7b. Ponadto, jak pokazano, druga grupa środków transportu zawiera w tym wykonaniu w sumie osiem przenośników taśmowych 12a-15a i 12b-15b. Przez różne sterowanie tych poszczególnych przenośników taśmowych możliwe jest zatem ustawianie tylnej krawędzi 5 fornirowego dywanu 2 w obszarze drugiego zespołu czujnikowego 7, a zatem strefy 3 grzania, dokładnie pod kątem prostym względem kierunku 6 transportu.

Mówiąc szczegółowo, ta operacja ustawiania przebiega następująco. Załóżmy, że ostatnia przedstawiona fornirowa wstęga 1 została właśnie przyklejona do fornirowego dywanu 2. Przenośniki taśmowe 12-15 drugiej grupy środków transportu transportują fornirowy dywan 2 w kierunku transportu 6.Wtym celu wszystkie przenośniki taśmowe działają synchronicznie. Jednakże podczas przechodzenia przez pierwszy zespół czujnikowy 4 stwierdzono, że tylna krawędź 5 fornirowej wstęgi 1jest usytuowana pod niepożądanym kątem. Parametry tylnej krawędzi 5 przechodzącej przez pierwszy zespół czujnikowy 4 zostają zapamiętane w zespole regulacji lub sterowania. Za pomocą równolegle zapisanej drogi transportu obliczona zostaje odległość, którą ma jeszcze przebyć fornirowa wstęga 1. W dalszym ciągu przenośniki taśmowe są teraz sterowane lub regulowane po obu stronach linii środkowej tak, że odległość, jaka została do pokonania do środka strefy 3 grzania, jest przebywana w określonym czasie. Ponieważ tylna krawędź 5 nie jest usytuowana równolegle z linią środkową elementu grzejnego, przeprowadzana jest teraz korekcja przez obliczenie i wykonanie przez środki transportu dwóch różnych funkcji droga/czas. Szczególnie korzystny przykład realizacji wynalazku przewiduje konstrukcję, w której każdy z oddzielnych przenośników taśmowych 12-15 jest napędzany przez własny serwomotor. Aby zapewnić odpowiednie cierne połączenie pomiędzy dywanem fornirowym 2 a przenośnikami taśmowymi 12-15, z góry poprzez kulkowe elementy 17 na fornirowy dywan 2 wywierana jest siła, by dociskać ten dywan do przenośników taśmowych 12-15. Jednakże za pomocą kulkowych elementów 17 możliwe jest obracanie dywanu fornirowego, by osiągnąć żądaną równoległość tylnej krawędzi 5 względem linii środkowej strefy 3 grzania. Obliczone funkcje czas/droga są realizowane przez serwomotory przenośników taśmowych i przenoszone przez te przenośniki taśmowe na fornirowy dywan 2. Należy zauważyć, że zamiast elementów kulkowych można również wykorzystać standardowe rolki, rolki dociskowe lub rolki dociskowe typu kulkowego.

Aby wykluczyć dodatkowe niepożądane zjawiska podczas tego transportu i zapewnić, że tylna krawędź 5 jest dokładnie usytuowana zgodnie ze strefą 3 grzania, zastosowano drugi czujnikowy zespół 7. Zespół ten jest umieszczony tuż przed linią środkową strefy 3 grzania i znów mierzy przechodzenie tylnej krawędzi 5. Na podstawie przebytej odległości i odległości drugiego zespołu czujnikowego 7 od linii środkowej strefy 3 grzania ponownie obliczane jest resztkowe odchylenie. Jeżeli odchylenie to przewyższa dopuszczalną wartość, którą należy określić, wówczas różnica ta jest znów

PL 196 390 B1 korygowana przez przenośniki taśmowe. Przez odwrócenie ruchu jest więc również możliwe transportowanie fornirowego dywanu 2z powrotem, jeśli wymaga tego obliczona wartość różnicy.

Na fig. 7-10 pokazano przebieg ustawiania pierwszej wstęgi fornirowej równolegle ze strefą 3 grzania. W chwili Ta zespoły czujnikowe 4, 7 pierwszy i drugi są wolne. Na rysunku pierwszy zespół czujnikowy 4 jest reprezentowany przez fotokomórki 4a i 4b, natomiast drugi zespół czujnikowy 7 jest reprezentowany przez fotokomórki 7a i 7b.

Na początku działania fotokomórki 4a, 4b, 7a, 7b są wolne. Wstęga 2 forniru doprowadzana jest przez przenośniki taśmowe 8-11 i cierny wał 20. W chwili Tb fornir jest usytuowany w obszarze dociskowych rolek 17 typu kulkowego. Cierny wał 21 zatrzymuje się, przeciwdociskowa rolka 22 porusza się do góry, natomiast dociskowe rolki 17 typu kulkowego są przemieszczane do dołu za pomocą przeciwdociskowego elementu 16. W chwili Tc przenośniki taśmowe 12-15 drugiej grupy środków transportu zostają uruchomione. W chwili Td fotokomórka 7a drugiego zespołu czujnikowego 7 wykrywa tylną krawędź 5 forniru i zatrzymuje odpowiednie przenośniki taśmowe drugiej grupy środków transportu, np. lewe przenośniki taśmowe. W chwili Te fotokomórka 7b drugiego zespołu czujnikowego 7 wykrywa tylną krawędź 5 fornirowej wstęgi 1 i zatrzymuje odpowiednie przenośniki taśmowe drugiej grupy środków transportu, np. prawe przenośniki taśmowe. W chwili Tf tylna krawędź 5 jest usytuowana równolegle ze strefą 3 grzania przez odwrócony ruch przenośników taśmowych 12-15. W chwili Tg fotokomórki 7a i 7b wykrywają tylną krawędź 5 fornirowej wstęgi 1. Operacja ustawiania zostaje zatrzymana. Obszary A1 i A2 pokazane na fig.7 odpowiadają odległościom przebywanym przez odpowiednie prawe i lewe przenośniki taśmowe. Na fig. 8-10 pokazano w widoku z góry jeszcze raz opisane powyżej działanie. Fig. 8 ilustruje chwilę Ta. Fig. 9 ilustruje chwile Tdi Te odpowiednio za fotokomórkami 7a i 7b. Przenośniki taśmowe 12 i 13 są zatrzymane, natomiast przenośniki taśmowe 14 i 15 nadal pracują. Fig. 10 pokazuje chwilę Tf. Ruch wstęgi fornirowej 1 jest odwrócony, aż wstęga zostanie dokładnie ustawiona, to znaczy, gdy przedstawiona odległość X = 0.

Nie trzeba mówić, że liczba fotokomórek może być znacznie większa niż dwie przedstawione fotokomórki do wykrywania równoległości tylnej krawędzi 5 fornirowej wstęgi 1 w dodatkowych punktach pomiaru. Jest to użyteczne zwłaszcza wtedy, gdy pojawia się ryzyko w przypadku bardzo długich fornirowych wstęg 1, że są one pofalowane lub skręcone. Jakość operacji prostowania i ustawiania położenia może być również zwiększona przez liczbę przenośników taśmowych.

Na fig. 11 pokazano przebieg operacji prostowania pierwszej wstęgi fornirowej równolegle ze strefą grzania. Na fig. 12-14 pokazano odpowiednie operacje w powiększeniu.

W chwili Ta (fig. 12) odpowiednia część tylnej krawędzi 5 fornirowej wstęgi 1 jest usytuowana przy fotokomórkach 7a i 7b. W chwili Tb (fig. 13) rozpoczyna się prostowanie wykrzywionej fornirowej wstęgi 12. W tym celu dociskowe człony 16a są dociskane w obszarze fotokomórek 7a i 7b do fornirowych wstęg 1, by unieruchomić te wstęgi. W obszarze fotokomórek 7c i 7d przytrzymywanie przeprowadzane jest za pomocą kulkowych elementów 17, które wywierają odpowiedni cierny docisk do przenośników taśmowych 13, i 14. Środkowy obszar fornirowej wstęgi 1 jest przemieszczany w kierunku do linii środkowej strefy 3 grzania przez odwrócony ruch przenośników taśmowych 13, i 14 (patrz strzałki na fig. 13). W chwili Tc (fig. 14) fotokomórki 7c i 7d wykrywają tyIną krawędź 5 fornirowej wstęgi 1. Ruch przenośników taśmowych 13 i 14 jest wstrzymany, a fornirowa wstęga 1 jest unieruchamiana i przez to przygotowana do późniejszej operacji łączenia.

Na fig. 15-17 pokazano przebieg ustawiania dywanu fornirowego równolegle ze strefą grzania. Założono tu, że tylna krawędź 5a jest usytuowana ukośnie względem kierunku 6 transportu w sposób podobny do fig. 5.

W chwili Ta (fig. 16) rozpoczyna się ruch transportowania. Każda z fotokomórek 4a, 4b, 7a i 7b jest zajęta, to znaczy zakryta przez fornirową wstęgę 1. W chwili Tb fotokomórka 4a wykrywa tylną krawędź 5 fornirowej wstęgi 1. W chwili Tc fotokomórka 4b wykrywa tylną krawędź 5 fornirowej wstęgi 1.Ztą chwilą rozpoczyna się proces ustawiania położenia. W chwili Td (fig. 17) operacja ustawiania położenia jest zakończona. Tylna krawędź 5 forniru jest usytuowana równolegle do linii środkowej strefy 3 grzania. Fotokomórki 7ai 7b wykrywają tylną krawędź 5.

Pokazane na fig. 15 obszary A1 i A2 odpowiadają odległościom przebywanym przez prawe i lewe przenośniki taśmowe.

Wynalazek nie jest ograniczony do przedstawionych przykładów wykonania. Zakresem przedmiotowego wynalazku objęte są również liczne możliwe odmiany i modyfikacje.

PL 196 390 B1

Reasumując należy zauważyć co następuje:

Przedmiotowy wynalazek dotyczy sposobu i urządzenia do poprzecznego klejenia wstęg fornirowych 1, by otrzymać stykowo łączony dywan fornirowy 2. Według wynalazku zastosowano pierwszy zespół czujnikowy 4 i drugi zespół czujnikowy 7 do ustawiania przedniej krawędzi i tylnej krawędzi 5 fornirowej wstęgi 1 i fornirowego dywanu 2 za pomocą wielu przenośników taśmowych 8-11 i 12-11 wtaki sposób, że wymieniona krawędź jest usytuowana dokładnie w linii środkowej strefy 3 grzania.

Claims (18)

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób poprzecznego klejenia fornirowych wstęg, w postaci klejonego na styk dywanu z forniru, w którym poszczególne wstęgi forniru dostarczane są do strefy grzania z wyrównaniem ich położenia względem siebie i są klejone, znamienny tym, że wstęgę (1) forniru transportuje się, a przejście krawędzi (5) wstęgi (1) forniru określa się za pomocą pierwszego zespołu czujnikowego (4), zaś w odpowiedzi na parametry określone przez pierwszy zespół czujnikowy (4) oblicza się drogę transportu potrzebną do żądanego ustawienia krawędzi (5) wstęgi (1) forniru w obszarze strefy (3) grzania, a ponadto co najmniej jeden środek transportu steruje się na podstawie tych określonych parametrów.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że położenie krawędzi (5) wstęgi (1) forniru określa się w kierunku poprzecznym do kierunku (6) transportu za pomocą pierwszego zespołu czujnikowego (4) w wielu punktach pomiarowych.

3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że transport przeprowadza się za pomocą wielu środków transportu, które są ustawione obok siebie w kierunku transportu (6).

4. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że położenie krawędzi (5) wstęgi (1) forniru określa się za pomocą drugiego zespołu czujnikowego (7) w obszarze strefy (3) grzania, a w razie potrzeby koryguje się położenie wstęgi (1) forniru.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że krawędź (5) wstęgi (1) forniru ustawia się równolegle ze strefą (3) grzania usytuowaną pod kątem prostym do kierunku (6) transportu.

6. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że odkształcenie wstęgi (1) forniru określa się za pomocą pierwszego zespołu czujnikowego (4) i/lub drugiego zespołu czujnikowego (7), a środki transportu uruchamia się oddzielnie w celu prostoliniowego wyrównania wstęgi (1) forniru.

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że obszary wstęg (1) forniru są zaciskane wcelu prostoliniowego ustawienia.

8. Sposób według zastrz. 1 albo 5, znamienny tym, że wstęga (1) forniru jest poruszana w kierunku odwrotnym do kierunku transportu za strefą (3) grzania.

9. Urządzenie do poprzecznego klejenia wstęg forniru, w kształcie sklejonego na styk dywana z forniru, znamienne tym, że zawiera pierwszą grupę środków transportu do doprowadzania wstęg (1) forniru, pierwszy zespół czujnikowy (4) w obszarze pierwszej grupy środków transportu, strefę (3) grzania umieszczoną w kierunku poprzecznym do kierunku transportu (6), drugi zespół czujnikowy (7) w obszarze strefy (3) grzania, drugą grupę środków transportu umieszczoną za strefą (3) grzania oraz zespół sterowania i/lub regulacji.

10. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że pierwsza grupa środków transportu zawiera wiele oddzielnie działających przenośników taśmowych (8, 9, 10, 11), które są umieszczone obok siebie w kierunku transportu.

11. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, znamienne tym, że druga grupa środków transportu zawiera wiele oddzielnie działających przenośników taśmowych (12, 13, 14, 15), które są usytuowane obok siebie w kierunku transportu.

12. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że druga grupa środków transportu i/lub pierwsza grupa środków transportu ma przyporządkowane sobie górne środki przeciwdociskowe (16) do kontaktowania sięz powierzchnią wstęg (1) forniru.

13. Urządzenie według zastrz. 12, znamienne tym, że przeciwdociskowe środki (16) zawierają kulkowe elementy (17) lub rolki kulkowe.

14. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że zarówno pierwszy zespół czujnikowy (4) jaki drugi zespół czujnikowy (7) zawiera czujniki optyczne.

PL 196 390 B1

15. Urządzenie według zastrz. 14, znamienne tym, że wiele czujników optycznych jest rozmieszczone odpowiednio w szeregu poprzecznie do kierunku (6) transportu.

16. Urządzenie według zastrz. 14 albo 15, znamienne tym, że czujniki optyczne są fotokomórkami.

17. Urządzenie według zastrz. 9albo 12, znamienne tym, że pierwsza i/lub druga grupa środków transportu działa w kierunku (6) transportu i w kierunku przeciwnym do kierunku (6) transportu.

18. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że strefa (3) grzania zawiera górny i dolny element dociskowy (18,19).