PL195903B1 - Szybki zaczep do mocowania narzędzia na końcu ramienia ładowarki lub innej podobnej maszyny - Google Patents

Abstract

1. Szybki zaczep do mocowania narzedzia na koncu ramienia ladowarki lub innej podobnej maszyny, skladajacy sie z dwóch czesci, z któ- rych jedna jest przymocowana do ramienia, zas druga jest polaczona z narzedziem, ewentual- nie jest uksztaltowana na elementach narze- dzia, przy czym pierwsza czesc stanowi uchwyt sluzacy do zaczepiania o walek, znajdujacy sie na podnoszonym narzedziu, znamienny tym, ze pierwsza czesc, która stanowi czlon mocuja- cy (1) o ksztalcie strzemienia, ma w swojej srod- kowej czesci (1a) otwór (14), na czesc (10), która ma wystep (12) w ksztalcie haka, znajdu- jacy sie naprzeciw walka (9), znajdujacego sie na narzedziu, przy czym pod wystep (12) wsuwa sie sprzegajaca plytka (17) znajdujaca sie na czlo- nie mocujacym. PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest szybki zaczep do mocowania narzędzia na końcu ramienia ładowarki lub innej podobnej maszyny. Narzędzie może być typu zbierak.

Znane w stanie techniki szybkie zaczepy składają się zazwyczaj z dwóch oddzielnych części, z których jedna przymocowywana jest do ramienia i nazywana jest członem mocującym, podczas gdy druga, współpracująca z pierwszą, stanowi specjalnie dostosowaną część narzędzia lub jest to przymocowana do narzędzia część, nazywana w niniejszym tekście „łącznik”.

W stanie techniki znany jest zaczep opisany w amerykańskim opisie patentowym nr 4836741, w którym członem mocującym jest ucho stanowiące jarzmo, w które wprowadzany jest wałek znajdujący się na łączniku. Obracając człon mocujący sprzęga się elementy znajdujące się na członie mocującym z elementami znajdującymi się na narzędziu, przy czym sprzężenie to dokonuje się przez wprowadzenie do tych elementów, w kierunku osiowym, wałka. Tego typu urządzenie nie jest wygodne w użyciu ponieważ kierowca maszyny musi, w celu jego obsługi, wysiąść z maszyny. Połączenie narzędzia z ramieniem maszyny nie dokonuje się automatycznie.

W urządzeniu opisanym we francuskim opisie patentowym nr 2641343 możliwe jest połączenie automatyczne. W tym celu należy posłużyć się rozciętą wzdłużnie tuleją, która pod wpływem sprężyn obraca się i zamyka jarzmo, znajdujące się na członie mocującym, obejmując wałek znajdujący się na narzędziu. Poza tym, że mechanizm ten jest skomplikowany, ma on również tę cechę, że między poszczególnymi częściami występują luzy.

W urządzeniu opisanym w europejskim opisie patentowym nr 438931 zaradzono powyższym niedogodnościom. Charakteryzuje się ono przed wszystkim, zastosowaniem obrotowych krzywek, które chowają się automatycznie w trakcie obrotu członu mocującego i opierają się pod wałkiem sprzęgającym, znajdującym się na narzędziu.

Urządzenie to jest całkowicie automatyczne i pozwala na skasowanie luzów. Jest ono jednakże kosztowne z powodu dużej pracochłonności, której wymaga jego montaż z wielu części składających się na człon mocujący zawierający wspomniane krzywki. Ponadto, na krzywkach znajdują się rozwiercenia, które muszą być skrawane, zaś odległość między osią jarzma wałka, na którym znajdują się krzywki a osią wałka sprzęgającego, musi być wyznaczona bardzo dokładnie.

Celem wynalazku jest zaradzenie powyższym niedogodnościom.

Szybki zaczep do mocowania narzędzia na końcu ramienia ładowarki lub innej podobnej maszyny, według wynalazku składa się z dwóch części, z których jedna jest przymocowana do ramienia, zaś druga jest połączona z narzędziem, ewentualnie jest ukształtowana na elementach narzędzia, przy czym pierwsza część stanowi uchwyt służący do zaczepiania o wałek, znajdujący się na podnoszonym narzędziu.

Zaczep według wynalazku charakteryzuje się tym, że pierwsza część, która stanowi człon mocujący o kształcie strzemienia, ma w swojej środkowej części otwór na część, która ma występ w kształcie haka, znajdujący się naprzeciw wałka znajdującego się na narzędziu, przy czym pod występ wsuwa się sprzęgająca płytka znajdująca się na członie mocującym.

Płytka sprzęgająca korzystnie znajduje się pod działaniem środków przemieszczających ją w kierunku wałka przegubu członu mocującego prowadzących elementów prowadzących.

Również korzystnie, płytka ma otwór pokrywający się w zasadzie z otworem, znajdującym się na członie mocującym w położeniu sprzęgnięcia z narzędziem.

Zaczep korzystnie obejmuje środki sprzęgające płytkę, które stanowi kołek, podparty przegubowo na jednym ze swych końców ponad płaszczyzną części środkowej, mający część wybrzuszoną oraz występ, wystający nad otwór w położeniu sprzęgnięcia członu mocującego z narzędziem.

Płytka korzystnie utrzymywana jest w położeniu sprzęgnięcia członu mocującego z narzędziem za pośrednictwem ogranicznika, znajdującego się na górnej powierzchni części środkowej, o który opiera się płytka.

Środki utrzymujące płytkę w położeniu styku ze środkową częścią korzystnie stanowi przynajmniej jedna sprężyna.

Na części z występem w kształcie haka korzystnie znajduje się próg, na którym opiera się część płytki.

Na końcu występu może znajdować się element stykający się z obszarem płytki.

Według korzystnego wariantu wynalazku, wolne zakończenie płytki ma dwa ucha, z których każde zawiera wcięcie otwarte od strony wałka, co umożliwia zastosowanie narzędzia w postaci trzonka, który na jednym ze swych końców zaopatrzony jest w dwa kołki znajdujące się jeden nad

PL 195 903 B1 drugim, przy czym jeden kołek jest zaopatrzony w dwa boczne czopy, oba wprowadzane do odpowiednich wcięć, podczas gdy drugi kołek jest tak zwymiarowany, że opiera się o krótszą powierzchnię boczną części środkowej członu mocującego.

Również korzystnie występ styka się z płytką wzdłuż powierzchni skośnych.

Wałek i element z przedłużeniem w kształcie haka mogą stanowić integralną część łącznika przymocowanego, jakimikolwiek środkami, do narzędzia.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia widok z boku szybkiego zaczepu według wynalazku zastosowanego do mocowania łyżki na końcu ramienia ładowarki; fig. 2 przedstawia pionowy przekrój poprzeczny członu mocującego; fig. 3 przedstawia widok z góry na zaczep z fig. 2; fig. 4 przedstawia pionowy przekrój poprzeczny łącznika; fig. 5 przedstawia widok z góry na zaczep z fig. 4; fig. 6 przedstawia pionowy przekrój poprzeczny zaczepu według wynalazku, z pokazaniem pierwszego etapu mocowania, którym jest uniesienie narzędzia; fig. 7 przedstawia widok analogiczny do fig. 6, z pokazaniem następnego etapu mocowania; fig. 8 przedstawia w widoku w większej skali, szczegół zaczepu, z pokazaniem członu mocującego sprzężonego z łącznikiem; fig. 9 przedstawia widok analogiczny do fig. 8, wariantu realizacji wynalazku, przy czym narzędzie pokazane jest w trakcie mocowania; fig. 10 przedstawia w przekroju pionowym wycinek przedstawiający szczególny przykład wykonania członu sprzęgającego; fig. 11 przedstawia widok z dołu na wycinek z fig. 10; fig. 12 przedstawia widok z boku przykładowego narzędzia, umożliwiającego ręczne odłączenie łyżki; fig. 13 przedstawia widok z dołu na narzędzie z fig. 12; fig. 14 przedstawia sposób użytkowania narzędzia z fig. 12; fig. 15 przedstawia częściowy przekrój poprzeczny środka umożliwiającego skasowanie luzów między dwiema częściami zaczepu; fig. 16 przedstawia widok analogiczny do fig. 6, w innym przykładzie realizacji wynalazku; fig. 17 przedstawia widok analogiczny do fig. 8, w odniesieniu do przykładu realizacji wynalazku, przestawionego na fig. 16.

Szybki zaczep według wynalazku zawiera dwie części 1 i 2. Część 1, stanowiąca człon mocujący, jest zamocowana przegubowo, za pomocą wałka 3, znajdującego sięna końcu ramienia 4 mechanicznej koparki. Część 1 może się obracać wokół osi 3, dzięki sprzężonemu działaniu widełek 5 i 6, sterowanych za pomocą trzona tłoka 7 zwykłego podnośnika. Część 2, czyli łącznik, przymocowana jest do narzędzia 8, w tym przykładzie łyżki koparki. W innych przykładach realizacji wynalazku łączniki mogą stanowić integralne części narzędzia.

W najprostszym przypadku, łącznik 2 ma kształt strzemienia przymocowanego swą środkową częścią do powierzchni 8a narzędzia. Dwa ramiona strzemienia połączone są wałkiem 9, zaś jego fragment środkowy stanowi część 10, znajdująca się za obszarem 11. Część 10 ma występ 12, który znajduje się po stronie przeciwnej w stosunku do wałka 9.

Człon mocujący 1 ma uchwyt 13, stanowiący ucho i umożliwiający uniesienie narzędzia, którego wałek 9 spoczywa w uchwycie, co widać na fig. 8.

W jednym z przykładów realizacji człon mocujący 1 przyjmuje w zasadzie kształt jarzma, którego boczne ramiona przecina poprzeczny wałek 3.

W części środkowej 1a członu 1 znajduje się otwór 14, przez który może przejść część 10 wskutek obrotu tego członu wokół osi wałka 3.

W przedstawionym przykładzie górny fragment części 10 stanowi odbój 15, który po zetknięciu się z obracającym się kołkiem 16, uwalnia sprzęgającą płytkę 17, przesuwającą się po środkowej części członu 1 i wsuwającą się pod występ 12.

W jednym z przykładów wykonania, płytka 17 ma otwór 18, który pokrywa się w zasadzie z otworem 14, gdy wspomniana płytka 17 znajduje się w pozycji „sprzęgającej” tzn. w pozycji przedstawionej na fig. 2.

Płytka 17 poddana jest przez cały czas działaniu siły, która dąży do przemieszczenia jej w stronę uchwytu 13 aby zasłonić otwór 14. W przedstawionym przykładzie siła ta przekazywana jest na dwie sprężyny przedstawione schematycznie jako 19 (fig. 3).

Przewidziano specjalne środki utrzymujące płytkę 17 w pozycji sprzęgnięcia członu mocującego z narzędziem.

Płytka 17 jest więc utrzymywana w pozycji sprzęgnięcia członu mocującego z narzędziem za pośrednictwem kołka sprzęgającego 16. Jak widać na rysunku, kołek 16 podparty jest obrotowo przy jednym ze swych końców, powyżej części środkowej 1a, wskutek czego dąży on pod wpływem własnego ciężaru do obracania się w kierunku części środkowej 1a i do pozostawania w tym położeniu. Dla pewności można to działanie wzmocnić sprężyną (nie pokazaną).

PL 195 903 B1

Kołek 16 ma uwypukloną część 20, na której opiera się odpowiedni fragment płytki 17 i dalej występ 21, który wystaje nad otwór 14.

Mocowanie odbywa się w następujący sposób:

Manewrując ramieniem 4 trzonu tłoka 7, chwyta się narzędzie 8, podnosząc je do położenia pokazanego na fig. 6.

Następnie obraca się człon 1, w kierunku strzałki F1, ciągnąc za trzon tłoka 7. Podczas tego ruchu odbój 15 napotyka na występ 21 kołka 16 odpychając go i uwalniając płytkę 17, która pod wpływem sprężyn cofających wsuwa się pod występ 12 (fig. 8), podczas gdy część 1a członu 1 opiera się swoją dolną powierzchnią o obszar 11 łącznika.

W przedstawionym przykładzie występ 12 i odbój 15 stanowią integralną część części 10, lecz funkcje ich mogą również spełniać oddzielne elementy.

Urządzenie prowadzące płytkę 17 nie stwarza problemów i przedstawione jest schematycznie na rysunku jako elementy prowadzące 22 w postaci prowadnic.

Styk występu 12 i sprzęgającej płytki 17 dokonuje się za pośrednictwem powierzchni ukośnych względem kierunku przemieszczania się tej płytki.

Jak widać na rysunku, sprzęgająca płytka 17 jest zukosowana z prawej strony, w części 23, która wsuwa się pod występ 12. W jednym z przykładów realizacji ta część tworzy z dolną powierzchnią płytki 17 kąt około 7°. W ten sam sposób, powierzchnia 12a (fig. 8) występu 12, która styka się z częścią 23 tworzy identyczny kąt z powierzchnią styku łącznika, którą stanowi obszar 11. Tak więc człon mocujący jest silnie sprzęgnięty z łącznikiem pod wpływem siły sprężyn, które dążą do wciśnięcia sprzęgającej płytki 17pod występ 12.

Na fig. 9 przedstawiono przykład realizacji wynalazku, który pozwala na wyeliminowanie kołka sprzęgającego.

Pod wpływem siły, która dąży do przemieszczenia płytki 17, płytka ta jest dociskana do ogranicznika 24 i częściowo zasłania otwór 14.

Występ 12 ma na swym końcu element 25. Podczas obrotu członu 1 górna część elementu 25 napotyka na brzeg 26 otworu 18 płytki sprzęgającej i przemieszcza ją w kierunku strzałki F2 pod wpływem siły, która działa na płytkę. Pod koniec ruchu obrotowego zakończenie występu 12 znajduje się nad otworem 18, zaś płytka, pod wpływem siły, która na nią działa wsuwa się pod występ.

Kołek sprzęgający można zastąpić hydrauliczną dźwignią (nie pokazaną).

W niektórych przypadkach ręczne odłączenie narzędzia może być wygodniejsze i dlatego poniżej przedstawimy zespół środków potrzebnych do tej operacji.

Zrozumiałe jest, że w celu odłączenia narzędzia należy przemieścić płytkę sprzęgającą w kierunku strzałki F2.

W tym celu wolny koniec płytki 17, po stronie przeciwnej do wałka 3, ma dwa ucha 27, z których każde ma wcięcie 28 otwarte od strony wałka 3. Kształt ten umożliwia zastosowanie narzędzia 29 (fig. 12), zawierającego trzonek 30, który na jednym ze swych końców ma dwa kołki 31 i 32, przy czym kołek 31 zaopatrzony jest w dwa czopy 33, znajdujące się po przeciwnych stronach kołka.

Po wprowadzeniu czopów we wcięcia 28, dolny kołek 32, który jest odpowiednio zwymiarowany, opiera się o powierzchnię części środkowej 1a członu 1.

Wówczas, obracając trzonek 30 w kierunku strzałki F3 pociąga się płytkę 17, która wysuwa się zgodnie ze strzałką F2.

W zaczepie według wynalazku przewidziano również środki przeciwdziałające powstawaniu luzów między częściami 1i 2 i umożliwiające ich skasowanie, gdy się pojawią.

Jak widać na fig. 15, łącznik ma dwa brzegi 34, prostopadłe do wałka 9. Powierzchnie 35 brzegów 34 są zeskrawane w kształt litery V. Środkowa część członu mocującego zawiera płytkę 36, której powierzchnie 37 są zukosowane tak, że tworzą wypukły kształt litery V. Gdy więc obie części 1 i 2 zostają połączone, część 1jest unieruchomiona w kierunku poprzecznym względem części 2 i odwrotnie.

Oczywiście, skrawanie potrzebne do wykonania powierzchni 35 i 37 można wykonać bezpośrednio na powierzchniach 11 łącznika i na powierzchniach części środkowej 1a członu 1.

Na fig. 16 i 17 przedstawiono jeszcze inny przykład realizacji środków umożliwiających utrzymanie płytki 17 w położeniu sprzęgnięcia członu mocującego z narzędziem.

W rozwiązaniu według wynalazku część środkowa 1a ma na powierzchni, na której opiera się sprzęgająca płytka 17, mały ogranicznik 38, do którego dochodzi koniec 17a tej płytki pod wpływem działania sprężyn 19, gdy otwory 14 i 18 w zasadzie pokrywają się.

PL 195 903 B1

Należy zauważyć, żewtym przykładzie sprężyny również dociskają płytkę 17 do części 1a i tylko część dwóch prowadnic 22, widocznych na fig. 16 i 17 jest wykorzystana. Między prowadnicami a górną częścią płytki 17.

Od góry części 10, na przeciw występu 12, znajduje się próg 39.

Gdy człon 1 obraca się, poczynając od położenia przedstawionego na fig. 16, w kierunku strzałki F1, zakończenie 17a płytki sprzęgającej napotyka na próg 39, co powoduje jej uniesienie. Właściwie płytka 17 lekko obraca się w kierunku przeciwnym, opierając się o brzeg części 1a, odginając obie sprężyny 19 w płaszczyznach ich osi podłużnych. Wskutek tego zakończenie 17a przechodzi ponad ogranicznikiem i, pod wpływem zwalnianych sprężyn 19, płytka przechodzi do położenia przedstawionego na fig. 17. Dla ułatwienia przejścia płytki 17 z położenia przedstawionego na fig. 17 do położenia przedstawionego na fig. 16, ogranicznik 38 ma od tyłu względem powierzchni styku 38a, skos 38b.

Wszystkie środki opisane w odniesieniu do fig. 10 do 14, służące do odczepiania narzędzia można zastosować w odniesieniu do przykładów przedstawionych na fig. 16 i 17, biorąc pod uwagę, że w tym przypadku kołek 31 obraca się na trzonku 30.

Claims (10)

1. Szybki zaczep do mocowania narzędzia na końcu ramienia ładowarki lub innej podobnej maszyny, składający się z dwóch części, z których jedna jest przymocowana do ramienia, zaś druga jest połączona z narzędziem, ewentualnie jest ukształtowana na elementach narzędzia, przy czym pierwsza część stanowi uchwyt służący do zaczepiania o wałek, znajdujący się na podnoszonym narzędziu, znamienny tym, że pierwsza część, która stanowi człon mocujący (1) o kształcie strzemienia, maw swojej środkowej części (1a) otwór (14), na część (10), która ma występ (12) w kształcie haka, znajdujący się naprzeciw wałka (9), znajdującego sięna narzędziu, przy czym pod występ (12) wsuwa się sprzęgająca płytka (17) znajdująca się na członie mocującym.

2. Zaczep według zastrz. 1, znamienny tym, że płytka (17) znajduje się pod działaniem środków (19) przemieszczających ją w kierunku wałka (3) przegubu członu mocującego (1) i elementów prowadzących (22).

3. Zaczep według zastrz. 2, znamienny tym, że płytka (17) ma otwór (18) pokrywający się w zasadzie z otworem (14), znajdującym się na członie mocującym (1) w położeniu sprzęgnięcia członu mocującego z narzędziem.

4. Zaczep według zastrz. 3, znamienny tym, że obejmuje środki sprzęgające płytkę (17), które stanowi kołek (16), podparty przegubowo na jednym ze swych końców ponad płaszczyzną części środkowej (1a), mający wybrzuszoną część (20) oraz występ (21), wystający nad otwór (18) w położeniu sprzęgnięcia członu mocującego z narzędziem.

5. Zaczep według zastrz. 2, znamienny tym, że płytka (17) utrzymywana jest w położeniu sprzęgnięcia członu mocującego z narzędziem za pośrednictwem ogranicznika (38), znajdującego się na górnej powierzchni części środkowej (1a), o który opiera się płytka (17).

6. Zaczep według zastrz. 5, znamienny tym, że środki (19) utrzymujące płytkę (17) w położeniu styku ze środkową częścią (1a) stanowi przynajmniej jedna sprężyna.

7. Zaczep według zastrz. 6, znamienny tym, że na części (10) znajduje się próg (39), na którym opiera się część (17a) płytki (17).

8. Zaczep według zastrz. 4, znamienny tym, że na końcu występu (12) znajduje się element (25) stykający się z obszarem (26) płytki (17).

9. Zaczep według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienny tym, że wolne zakończenie płytki (17) ma dwa ucha (27), z których każde zawiera wcięcie (28) otwarteod strony wałka (3), co umożliwia zastosowanie narzędzia w postaci trzonka (30), który na jednym ze swych końców zaopatrzony jest w dwa kołki (31, 32), znajdujące się jeden nad drugim, przy czym kołek (31) jest zaopatrzony w dwa boczne czopy (33), oba wprowadzane do odpowiednich wcięć (28), podczas gdy kołek (32) jest tak zwymiarowany, że opiera się o krótszą powierzchnię boczną części środkowej (1a).

10. Zaczep według zastrz. 1, znamienny tym, że występ (12) styka się z płytką (17) wzdłuż powierzchni skośnych (23).