PL190056B1

PL190056B1 - Strzykawka z mechanizmem do zadawania dawki leku

Info

Publication number: PL190056B1
Application number: PL98337218A
Authority: PL
Inventors: Steffen Hansen
Original assignee: Novo Nordisk As
Priority date: 1997-06-09
Filing date: 1998-06-08
Publication date: 2005-10-31
Also published as: HUP0002856A3; US6074372A; CN1143694C; ATE269726T1; EP0988073A1; JP2002505597A; JP3935971B2; WO1998056436A1; PL337218A1; UA52747C2; NO996024D0; EP0988073B1; AU7757398A; AU743662B2; CN1259056A; KR100486373B1; DE69824726D1; NO996024L; DE69824726T2; CA2291342A1

Abstract

1. Strzykawka z m echanizm em do zadawania dawki leku m ajaca obudowe, w której w jednej cze- sci znajduje sie am pulka z lekiem zakonczona tlocz- kiem, a w drugiej czesci obudowy jest um ieszczony trzonek tlokowy w spólpracujacy z tloczkiem am pul- ki, przycisk do w strzykiw ania dawki leku oraz me- chanizm do zadaw ania dawki posiadajacy obrotowy element do zadaw ania dawki polaczony ze wspo- mnianym przyciskiem , znamienna tym, ze mecha- nizm do zadaw ania dawki posiada ponadto zam on- towane obrotowo pokretlo (11) do zadawania dawki, które je st polaczone z trzonkiem tlokow ym (13) przyciskiem (7) do w strzykiw ania dawki oraz pierscien sprzegajacy ( 12), który jest polaczony z elementem (5) do zadaw ania dawki oraz z przyci- skiem (7) do wstrzykiwania dawki, a ponadto w ze- stawie pierscien sprzegajacy (12) i pokretlo (11) jeden z elementów je st co najmniej czesciowo oto- czony drugim elem entem zas elem ent (5), pierscien sprzegajacy (12), pokretlo (11) 1 przycisk (7) sa zamontowane wzgledem siebie ruchomo. Fi g . 1 PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest strzykawka z mechanizmem do zadawania dawki leku. Strzykawka taka znajduje zastosowanie przy aplikowaniu określonej dawki leku, na przykład, insuliny w przypadku chorego na cukrzycę.

Znane są różnorodne typy urządzeń do aplikowania leków wyposażonych w mechanizm do zadawania dawki, np. strzykawki, inhalatory, rozpylacze, itp. Zadaniem tych urządzeń do aplikowania leków jest umożliwienie użytkownikowi zadawania pojedynczej dawki leku, który ma być zażywany.

Najlepiej znane są ze stanu techniki strzykawki używane przez pacjentów, głównie diabetyków. którzy muszą wstrzykiwać sobie indywidualnie ustalone dawki leków, np. insulinę. Takie strzykawki mają często kształt pióra, aby umożliwić pacjentowi noszenie ich przez cały dzień w stałej gotowości do użycia.

W razie konieczności zadania dawki w tych pióropodobnych strzykawkach, obraca się kapturek pokrywający część, w której znajduje się igła, co powoduje wysunięcie się przycisku znajdującego się na przeciwległym końcu strzykawki. Na tym przycisku znajduje się często skala usytuowana na wałku łączącym przycisk z wnętrzem strzykawki, na której to skali można odczytać zadaną dawkę. Po zadaniu dawki użytkownik zdejmuje kapturek z części, w której

190 056 znajduje się igła, wkłada igłę w miejsce, w które należy wstrzyknąć lek, i wstrzykuje lek naciskając na przycisk. Po dojściu przycisku do dna następuje wstrzyknięcie zadanej dawki.

Jedną z wad takich pióropodobnych strzykawek są stosunkowo małe podziałki i liczby na skali na wałku przycisku ze względu na ograniczenia wynikające z obwodu wałka. Jeżeli użytkownik ma problemy ze wzrokiem, co często zdarza się u diabetyków, to może źle zadać dawkę, a to może mieć dla niego poważne konsekwencje.

Jedną z prób przezwyciężenia tej wady ujawniono w niemieckim opisie nr DE Al 4 208 677, w którym przedstawiono strzykawkę ze skalą do zadawania dawki z dużymi cyframi. W skład urządzenia do zadawania dawki wchodzi pojemnik podobny do pudełka, w który można wkładać strzykawkę. Podczas zadawania dawki przemieszcza się stoperek na jej trzonku tłokowym do chwili zadania prawidłowej dawki, którą można odczytać na skali.

Następnie użytkownik wyjmuje strzykawkę z urządzenia do zadawania dawki i wstrzykuje sobie w sposób podobny jak zwykłą strzykawką, przy czym wielkość wstrzykiwanej dawki wynika z ustawienia stoperka na trzonku tłokowym. Wadą wszystkich znanych strzykawek z urządzeniami do zadawania dawek jest konieczność wyjmowania urządzenia do zadawania dawki, albo co najmniej Jego części, ze strzykawki po zadaniu dawki ale przed dokonaniem wstrzyknięcia. Dodatkową wadą niektórych strzykawek, jak w wypadku ujawnionej w niemieckim opisie nr DE Al 4 208 611, jest brak możliwości sprawdzenia dawki po wyjęciu urządzenia do zadawania dawki, ponieważ na samej strzykawce nie ma skali.

Celem wynalazku jest dostarczenie strzykawki z mechanizmem do zadawania dawki, który to mechanizm może być wbudowany w urządzenie do aplikowania leków, np. w strzykawkę, nie można go od niej odłączyć i daje możliwość zadawania dawki oraz kasowania dawki zadanej

Strzykawka z mechanizmem do zadawania dawki leku mająca obudowę, w której w jednej części znajduje się ampułka z lekiem, zakończona tłoczkiem, a w drugiej części obudowy jest umieszczony trzonek tłokowy współpracujący z tłoczkiem ampułki, przycisk do wstrzykiwania dawki leku oraz mechanizm do zadawania dawki posiadający obrotowy element do zadawania dawki połączony ze wspomnianym przyciskiem według wynalazku charakteryzuje się tym, że mechanizm do zadawania dawki posiada ponadto zamontowane obrotowo pokrętło do zadawania dawki, które jest połączone z trzonkiem tłokowym i przyciskiem do wstrzykiwania dawki oraz pierścień sprzęgający, który jest połączony z elementem do zadawania dawki oraz z przyciskiem do wstrzykiwania dawki, a ponadto w zestawie pierścień sprzęgający i pokrętło jeden z elementów jest co najmniej częściowo otoczony drugim elementem zaś element, pierścień sprzęgający, pokrętło i przycisk są zamontowane względem siebie ruchomo.

Korzystnie na pokrętle, na jego zewnętrznym obrzeżu, są umieszczone ząbki, natomiast pierścień sprzęgający ma pierścieniowy segment otaczający częściowo pokrętło i sztywno jest połączony z piastą na jednym końcu, zaś elastycznie jest połączony ze wspomnianą piastą na drugim końcu, przy czym na tym pierścieniowym segmencie znajdują się ząbki usytuowane na co najmniej jego części od strony wewnętrznej, natomiast połączenie pomiędzy elementem do zadawania dawki a pierścieniem sprzęgającym znajduje się na tym końcu pierścieniowego segmentu, który jest elastycznie połączony z piastą.

Korzystnie pierścień sprzęgający jest połączony z przyciskiem za pośrednictwem kółka zębatego umieszczonego w środku pierścienia sprzęgającego i zębatej części przycisku.

Korzystnie na pokrętle i na obudowie znajdują się elementy współdziałające ze sobą i blokujące obrót pokrętła w tym kierunku, który odpowiada wysunięciu trzonka tłokowego z ampułki.

Korzystnie pokrętło jest połączone z trzonkiem tłokowym za pośrednictwem kółka zębatego usytuowanego w środku pokrętła.

Korzystnie na elemencie do zadawania dawki Jest umieszczona skala, zaś na obudowie strzykawki jest umieszczona wskazówka.

Dzięki takiej konstrukcji strzykawki i mechanizmu do zadawania dawki uzyskano ścisłą zależność pomiędzy ruchem elementu do zadawania dawki a ruchem przycisku aby zapewnić użytkownika o prawidłowej wielkości zadawanej dawki i jej aplikowaniu.

Uzyskuje się to za pomocą mechanizmu do zadawania dawek takiego typu, o jakim wspomniano na wstępie niniejszego opisu, cechującego się tym, że w jego skład wchodzi ponadto pokrętło do dawkowania połączone ze wspomnianym trzonkiem tłokowym oraz pierścień

190 056 sprzęgający połączony z elementem do zadawania dawki i przyciskiem, przy czym jedno ze wspomnianych pokręteł i wspomniany pierścień sprzęgający co najmniej częściowo otaczają się nawzajem, przy czym wspomniane pokrętło do dawkowania i wspomniany pierścień sprzęgający są skonstruowane w taki sposób, że obrót elementu do zadawania dawki umożliwia obrót pierścienia sprzęgającego w obu kierunkach względem pokrętła do dawkowania, natomiast uaktywnienie przycisku, a tym samym obrót pierścienia sprzęgającego, umożliwia obrót pokrętła do zadawania dawki.

Konstruując w taki sposób mechanizm do zadawania dawki uzyskuje się taki mechanizm, który można całkowicie wbudować w urządzenie do aplikowania leków, np. w strzykawkę, oraz umożliwia się zadawanie dawki i kasowanie dawki zadanej. Ponieważ element do zadawania dawki jest połączony z pierścieniem sprzęgającym, który z kolei jest połączony z przyciskiem, uzyskano całkowitą zgodność mchu elementu do zadawania dawki z ruchem przycisku.

Dla uzyskania współpracy pomiędzy pokrętłem i pierścieniem sprzęgającym, części te można skonstruować, korzystnie w następujący sposób na pokrętle, na jego zewnętrznym obrzezu, są umieszczone ząbki, natomiast pierścień sprzęgający ma pierścieniowy segment otaczający częściowo pokrętło i sztywno jest połączony z piastą na jednym końcu, zaś elastycznie jest połączony ze wspomnianą piastą na drugim końcu, przy czym na tym pierścieniowym segmencie znajdują się ząbki usytuowane na co najmniej jego części od strony wewnętrznej, natomiast połączenie pomiędzy elementem do zadawania dawki a pierścieniem sprzęgającym znajduje się na tym końcu pierścieniowego segmentu, który jest elastycznie połączony z piastą. A ponadto pierścień sprzęgający jest połączony z przyciskiem za pośrednictwem kółka zębatego umieszczonego w środku pierścienia sprzęgającego i zębatej części przycisku. Dzięki zastosowaniu wszystkich tych cech uzyskano szczególnie prostą konstrukcję składającą się tylko z czterech części do budowy mechanizmu do zadawania dawki, tj. z elementu do zadawania dawki, pokrętła do aplikowania dawki, pierścienia sprzęgającego i przycisku.

Natomiast konstruując strzykawkę z wbudowanym mechanizmem do zadawania dawki uzyskuje się nie tylko możliwość zadawania dawki ale i kasowania dawki zadanej. Ponieważ element do zadawania dawki jest połączony z pierścieniem sprzęgającym, który z kolei jest połączony z przyciskiem, więc uzyskuje się pełną zgodność pomiędzy ruchem elementu do zadawania dawki a ruchem przycisku.

W zalecanym przykładzie wykonania, w obudowie znajdują się elementy uniemożliwiające obrót pokrętła w jednym kierunku, odpowiadającym wysuwaniu się tłoczka z ampułki. Dzięki temu, w przypadku używania mechanizmu do zadawania dawki w strzykawce, trzonka tłokowego nigdy nie można wysunąć z tłoczka w ampułce, natomiast pozostaje on zawsze w trwałej styczności z tłoczkiem ampułki. Jeżeli istniałaby możliwość wysunięcia trzonka tłokowego, to dawka wstrzyknięta mogłaby nie być równa dawce zadanej wskutek istnienia szczeliny pomiędzy trzonkiem tłokowym a tłoczkiem ampułki.

Przedmiot wynalazku jest pokazany w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przykład wykonania strzykawki z mechanizmem do zadawania dawki według wynalazku, w rzucie perspektywicznym z góry; fig. 2 - strzykawkę z mechanizmem do zadawania dawki według wynalazku, w stanie rozłożonym na podzespoły; fig. 3 - mechanizm do zadawania dawki po zadaniu dawki; fig. 4 - mechanizm do zadawania dawki po skasowaniu zadanej dawki; oraz fig. 5 - mechanizm do zadawania dawki podczas aplikowania zadanej dawki.

Na fig. 1 pokazano strzykawkę 1 z mechanizmem do zadawania dawki według wynalazku W skład tej strzykawki wchodzi pierwsza część 2 obudowy zawierająca ampułkę 3 z lekiem, np. insuliną. Ampułkę 3 widać przez okienko w pierwszej części 2 obudowy natomiast druga część 4 obudowy mieści mechanizm do zadawania dawki.

Pierwsza część 2 obudowy ma w przybliżeniu kształt pióra, który to kształt, jest znany ze strzykawek znajdujących się na rynku. W skład strzykawki wchodzi ponadto mechanizm do zadawania dawki, z którego części składowych widać obrotowy, mający kształt tarczy element 5 do zadawania dawki leku z uchwytem 6 na palec oraz przycisk 7 do wstrzykiwania tej dawki. Ponadto widać igłę 8 wystającą z dolnego końca strzykawki 1.

190 056

Wymiary strzykawki 1, a zwłaszcza elementu 5 do zadawania dawki, są takie, że pasuje on do ręki użytkownika, zarówno podczas zadawania dawki leku, kiedy strzykawka 1 jest trzymana jedną ręką, a drugą ręką zadaje się dawkę poprzez obracanie elementu 5 do zadawania dawki, jak i podczas wstrzykiwania zadanej dawki, kiedy jedną ręką trzyma się strzykawkę 1 a drugą ręką przyciska się przycisk 7 kciukiem tej samej ręki.

Na elemencie 5 do zadawania dawki znajduje się skala 9, a na drugiej części 4 obudowy znajduje się wskazówka 10.

Na fig. 2 przedstawiono strzykawkę 1 w stanie rozłożonym na podzespoły, gdzie ponownie widać pierwszą i drugą część 2 i 4 obudowy, ampułkę 3, element 5 do zadawania dawki, przycisk 7 i igłę 8. W skład strzykawki 1 wchodzi ponadto pokrętło 11 do zadawania dawki, pierścień sprzęgający 12, trzonek tłokowy 13 i część 14 do sprzęgania igły.

W skład mechanizmu do zadawania dawki wchodzi element 5 do zadawania dawki, pokrętło 11 do zadawania dawki, pierścień sprzęgający 12 i przycisk 7. Części te opisano szczegółowo dalej, ponieważ wchodzą one w skład zalecanego przykładu wykonania wynalazku.

Element 5 do zadawania dawki ma kształt tarczy z uchwytem 6 na palec umieszczonym na jego górnej stronie i wystającym ku dołowi wypustem 15 na obrzeżu. Wypust 15 współpracuje z karbem 16 umieszczonym na obrzeżu pierścienia sprzęgającego 12. Z kolei pierścień sprzęgający 12 jest sprzężony z przyciskiem 7 za pośrednictwem kółka zębatego 17 znajdującego się w piaście pierścienia sprzęgającego 12 i współpracującego z ząbkowaną częścią 18 przycisku 7.

Ponieważ element 5 do zadawania dawki jest połączony z pierścieniem sprzęgającym 12, który z kolei jest połączony z przyciskiem 7, więc istnieje pełna zgodność pomiędzy ruchem elementu 5 do zadawania dawki a ruchem przycisku 1. Oznacza to, że z każdym obrotem elementu 5 do zadawania dawki w celu zadania lub skasowania dawki leku jest związane wysuwanie się z obudowy strzykawki 1 lub wsuwanie w nią przycisku 7. Podobnie, po wciśnięciu przycisku 7 w celu wstrzyknięcia zadanej dawki, element 5 do zadawania dawki obraca się z powrotem do swojego położenia początkowego. Oznacza to, że użytkownik może wzrokowo obserwować wstrzykiwanie zadanej dawki podczas czynności wstrzykiwania leku. W skład pierścienia sprzęgającego 12 wchodzi pierścieniowy segment połączony z piastą na każdym jej końcu. Na jednym końcu pierścieniowy segment jest sztywno połączony z piastą za pośrednictwem sztywnej części 19, natomiast na drugim końcu pierścieniowy segment jest połączony elastycznie z piastą za pośrednictwem giętkiej części 20. Ta giętka część 20 ma ułatwiać montaż pierścienia sprzęgającego 12, ale można z niej zrezygnować bez zmieniania zasady działania mechanizmu do zadawania dawki.

Poniżej objaśniono dokładnie współdziałanie pomiędzy pierścieniem sprzęgającym 12 a pokrętłem 11 do zadawania dawki odwołując się do fig. 3-5.

Na fig. 3 przedstawiono w rzucie z góry mechanizm do zadawania dawki podczas zadawania dawki, gdzie widać pierwszą 2 i drugą. 4 część obudowy, pokrętło 11 do zadawania dawki, pierścień sprzęgający 12, górną część trzonka tłokowego 13, przycisk 7 i jego ząbkowaną część 18. Pominięto element do zadawania dawki w celu pokazania wnętrza mechanizmu do zadawania dawki, ale podczas używania strzykawki jego wystający w dół wypust 15 jest trwale sprzężony z karbem 16 znajdującym się na obrzeżu pierścienia sprzęgającego 12.

Pierścień sprzęgający 12 jest tak uformowany, że częściowo otacza pokrętło 11 do zadawania dawki i widać, że na zewnętrznym obrzeżu pokrętła 11 do dawkowania są umieszczone ząbki 21, a na części pierścienia sprzęgającego 12 znajdują się podobne ząbki 22.

W przypadku zamiaru zadania dawki leku, obraca się element 5 do zadawania dawki w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara jak pokazano strzałką S. Powoduje to obrót pierścienia sprzęgającego 12 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara i ślizganie się ząbków 22 pierścienia sprzęgającego 12 po ząbkach 21 pokrętła 11 do zadawania dawki. Na drugiej części 4 obudowy strzykawki znajduje się wystająca do środka zapadka 23, która, współpracując z ząbkami 21 umieszczonymi na pokrętle 11 do zadawania dawki, blokuje obrót tego pokrętła 11 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, co spowodowałoby wysuwanie się trzonka tłokowego 13 z ampułki 6.

190 056

Obrót pierścienia sprzęgającego 12 zgodnie ze strzałką S powoduje przemieszczenie się przycisku 7 ku górze, zgodnie ze strzałką U, wskutek sprzężenia kółka zębatego 17 (fig. 2) z pierścieniem sprzęgającym 12 i ząbkowaną częścią 13 przycisku 7.

W razie kasowania zadanej dawki leku, element 5 do zadawania dawki obraca się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, zgodnie ze strzałką R jak pokazano, na fig. 4. Dzięki giętkiej części 20 pierścienia sprzęgającego 12 (fig. 2), pierścień sprzęgający 12 rozszerza się, jak widać, w kierunku na zewnątrz, umożliwiając ząbkom 22 ślizganie się po ząbkach 21 pokrętła 11 do zadawania dawki. Dzięki temu obracający się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara pierścień sprzęgający 12 nie wpływa na ruch pokrętła 11 do zadawania dawki.

Przeciwny do ruchu wskazówek zegara obrót elementu 5 do zadawania dawki zgodnie ze strzałką R powoduje przemieszczenie w dół przycisku 7 zgodnie ze strzałką D. Istnieje możliwość zastosowania pewnego typu oporu przed ruchem przycisku 7 w celu zapewnienia, zeby pierścień sprzęgający 12 rozszerzał się na zewnątrz podczas kasowania zadanej dawki.

W razie zamiaru wstrzyknięcia zadanej dawki, wciska się przycisk 7 w dół zgodnie ze strzałką P pokazaną na fig. 5. Powoduje to obrót pierścienia sprzęgającego 12 w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, zgodnie ze strzałką I ze względu na sprzężenie ząbkowanej części 18 przycisku 7 z kółkiem zębatym 17 (fig. 2) pierścienia sprzęgającego 12. Wskutek tego, że siła obracająca wywierana przez przycisk 7 przenosi się na pierścieniowy segment pierścienia sprzęgającego 12 za pośrednictwem sztywnej części 19, to pierścieniowy segment nie rozszerza się, jak to było podczas kasowania zadanej dawki poprzez obracanie elementu 5 do zadawania dawki w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, zgodnie ze strzałką R, ale zaciska się wokół pokrętła 11 do zadawania dawki, powodując sprzężenie ząbków 22 pierścienia sprzęgającego 12 z ząbkami 21 pokrętła 11 do zadawania dawki.

Na giętkim końcu łączącym pierścieniowego segmentu pierścienia sprzęgającego 12 można zastosować pewien typ oporu przeciwko ruchowi tego pierścienia aby zapewnić to, ze podczas wstrzykiwania zadanej dawki zaciśnie się on wokół pokrętła 11 do zadawania dawki.

Sprzężenie pomiędzy ząbkami 22 pierścienia sprzęgającego 12 a ząbkami 21 pokrętła 11 do zadawania dawki powoduje obrót pokrętła 11 do zadawania dawki w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, co z kolei powoduje przemieszczenie się trzonka tłokowego 13 w ampułce 3 ku przodowi wskutek oddziaływania kółka zębatego 24 umieszczonego w piaście pokrętła 11 do zadawania dawki (fig. 2) z ząbkowaną częścią 25 trzonka tłokowego 13.

Po zakończeniu wstrzykiwania dawki leku, przycisk 7 i element 5 do zadawania dawki wracają do swoich położeń początkowych, gdzie są gotowe do następnego zadawania dawki.

Jeżeli strzykawka 1 ma być przeznaczona dla diabetyków potrzebujących regularnego wstrzykiwania insuliny, ząbki 21 mają wymiary, korzystnie, odpowiadające 1 IU (Jednostce Międzynarodowej). Wskutek tego każdy słyszalny trzask podczas zadawania dawki odpowiada 1 IU, sygnalizując użytkownikowi akustycznie zadanie dawki wraz ze wzrokową wskazówką na skali 9. Oznacza to ponadto możliwość bardzo dokładnego zadania dawki w postaci całkowitej liczby Jednostek Międzynarodowych.

W pokazanym przykładzie wykonania, pierścień sprzęgający 12 otacza pokrętło 11 do zadawania dawki. W alternatywnym przykładzie wykonania, pokrętło do zadawania dawki otacza pierścień sprzęgający, przy czym na wewnętrznym obrzeżu pokrętła do zadawania dawki i na zewnętrznym obrzeżu pierścienia sprzęgającego znajdują się ząbki. Wskutek tego, w razie zamiaru skasowania zadanej dawki, pierścień sprzęgający musi być skonstruowany w taki sposób, żeby nie rozszerzał się, ale żeby kurczył się, umożliwiając ząbkom na pokrętle do zadawania dawki ślizganie się po ząbkach pierścienia sprzęgającego.

Strzykawka nie musi być podobna do pióra, jak pokazano, ale może mieć zwartą budowę z giętkim trzonkiem tłokowym otaczającym kółko zębate pokrętła do zadawania dawki. Uzyskuje się w ten sposób strzykawkę o bardzo poręcznej budowie i wymiarach pasujących do ręki osoby dorosłej.

W specjalnym przykładzie wykonania tego typu strzykawki, pomiędzy kółkiem zębatym na pokrętle do zadawania dawki a giętkim trzonkiem tłokowym może znajdować się dodatkowe kółko zębate zapewniające, że stosunkowo dużej zmianie położenia kątowego elementu

190 056 do zadawania dawki odpowiada tylko mała zmiana ilości leku, jaki ma być wstrzyknięty. Takie rozwiązanie umożliwia bardzo dokładne zadawanie dawki.

Korzystnie, strzykawka 1 jako całość jest wykonana z materiału z tworzywa sztucznego w celu zapewnienia prawidłowego pod względem ekologicznym usuwania zużytego materiału, ale może być również wykonana z innych materiałów, takich jak metale lub dowolne kombinacje materiałów.

Strzykawka może być strzykawką jednorazowego użytku, albo też wielokrotnego użytku, w której można wymieniać ampułkę po jej opróżnieniu. Jednakże w strzykawkach wielokrotnego użytku potrzebne są specjalne urządzenia do chowania trzonka tłokowego z jego skrajnie przedniego położenia.

Mechanizm do zadawania dawki opisano w powiązaniu ze strzykawką, ale można go również stosować w innych urządzeniach do aplikowania leków, w których można zadawać pojedyncze dawki zażywanego leku.

190 056

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Strzykawka z mechanizmem do zadawania dawki leku mająca obudowę, w której w jednej części znajduje się ampułka z lekiem zakończona tłoczkiem, a w drugiej części obudowy jest umieszczony trzonek tłokowy współpracujący z tłoczkiem ampułki, przycisk do wstrzykiwania dawki leku oraz mechanizm do zadawania dawki posiadający obrotowy element do zadawania dawki połączony ze wspomnianym przyciskiem, znamienna tym, że mechanizm do zadawania dawki posiada ponadto zamontowane obrotowo pokrętło (11) do zadawania dawki, które jest połączone z trzonkiem tłokowym (13) i przyciskiem (7) do wstrzykiwania dawki oraz pierścień sprzęgający (12), który jest połączony z elementem (5) do zadawania dawki oraz z przyciskiem (7) do wstrzykiwania dawki, a ponadto w zestawie pierścień sprzęgający (12) i pokrętło (11) jeden z elementów jest co najmniej częściowo otoczony drugim elementem zaś element (5), pierścień sprzęgający (12), pokrętło (11) i przycisk (7) są zamontowane względem siebie ruchomo.
2. Strzykawka według zastrz. 1, znamienna tym, że na pokrętle (11), na jego zewnętrznym obrzeżu, są umieszczone ząbki (21), natomiast pierścień sprzęgający (12) ma pierścieniowy segment otaczający częściowo pokrętło (11) i sztywno jest połączony z piastą na jednym końcu, zaś elastycznie jest połączony ze wspomnianą piastą na drugim końcu, przy czym na tym pierścieniowym segmencie znajdują się ząbki (22) usytuowane na co najmniej jego części od strony wewnętrznej, natomiast połączenie pomiędzy elementem (5) do zadawania dawki a pierścieniem sprzęgającym (12) znajduje się na tym końcu pierścieniowego segmentu, który jest elastycznie połączony z piastą.
3. Strzykawka według zastrz. 2, znamienna tym, że pierścień sprzęgający (12) jest połączony z przyciskiem (7) za pośrednictwem kółka zębatego (17) umieszczonego w środku pierścienia sprzęgającego (12) i zębatej części (18) przycisku (7).
4. Strzykawka według zastrz. 1, znamienna tym, że na pokrętle (11) i na obudowie (4) znajdują się elementy współdziałające ze sobą i blokujące obrót pokrętła (11) w tym kierunku, który odpowiada wysunięciu trzonka tłokowego (13) z ampułki (3).
5. Strzykawka według zastrz. 1, znamienna tym, że pokrętło (11) jest połączone z trzonkiem tłokowym (13).