PL177293B1 - Układ szalunkowy dla muru z betonu - Google Patents

Abstract

1. Uklad szalunkowy dla muru z beto- nu, skladajacy sie z co najmniej dwóch, umie- szczonych w pewnej odleglosci od siebie, plyt szalunkowych, oraz z co najmniej jednej, la- czacej te plyty szalunkowe rozporki, która swoim jednym odcinkiem koncowym jest na- sadzana na krawedz zewnetrzna pierwszej plyty szalunkowej, a swoim drugim odcin- kiem koncowym przeprowadzana przez przeciwlegla druga plyte szalunkowa i tam unieruchamiana, znamienny tym, ze druga plyta szalunkowa (12, 12') posiada od- powiednia, równa liczbie rozpórek (18), ilosc przelotowych wyciec w postaci szczelin (16) do wprowadzania i unieruchamiania rozpórek (18). F ig. 2 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest układ szalunkowy dla muru z betonu, składający się z co najmniej dwóch płyt szalunkowych i umieszczonej pomiędzy nimi co najmniej jednej, łączącej te płyty szalunkowe, rozpórki.

Układy szalunkowe, tego rodzaju, mają płyty szalunkowe umieszczone w pewnej odległości od siebie, a rozpórka łącząca te płyty, jest swoim jednym odcinkiem końcowym nasadzana na krawędź zewnętrzną pierwszej płyty szalunkowej, a swoim drugim odcinkiem końcowym przeprowadzana przez przeciwległą drugą płytę szalunkową i tam unieruchamiana.

Taki układ szalunkowy znanyjest na przykład z austriackiego opisu patentowego nr 186 397. W układzie tym umieszcza się, co najmniej dwie płyty szalunkowe o różnych wysokościach równolegle, w pewnej odległości od siebie i z pewnym przemieszczeniem w stosunku do siebie, oraz łączy się je ze sobą za pomocą jednej lub kilku rozpórek w postaci pałąków drucianych. Rozpórka ma na jednym końcu dwa żebra poprzeczne, za pomocą których nasadza się ją na górną krawędź jednej z płyt szalunkowych.

Na przeciwległym odcinku końcowym jest umieszczone tylko jedno żebro poprzeczne (z zachowaniem odstępu od wolnego końca), przy czym, tym końcem rozpórki, przebija się przeciwległą płytę szalunkową do chwili, gdy żebro poprzeczne przylgnie do powierzchni wewnętrznej płyty szalunkowej. Następnie, wystający koniec pałąka drucianego zagina się po stronie zewnętrznej płyty szalunkowej.

W zależności od rodzaju materiału i grubości płyty szalunkowej, przebijanie rozpórki przez płytę jest uciążliwe lub nawet niemożliwe. W każdym przypadku, wymaga to znacznego nakładu sił i czasu. Ponadto w praktyce można przebijać tylko leżącą płytę, co jest niekorzystne z tego względu, że miejsce przebicia musi być uprzednio dokładnie oznaczone, aby można było następnie osadzić rozpórkę w przeciwległej płycie szalunkowej w odpowiednim miejscu.

W zależności od rodzaju materiału, zaginanie drutu może także spowodować uszkodzenie lub zniszczenie płyty. Jeżeli nie uda się ułożyć płasko zagiętej części drutu na ścianie zewnętrznej szalunku, wówczas nie jest możliwe dokładne ustawienie go.

Z austriackiego opisu patentowego nr 218 228 są znane rozpórki wykonane z drutu, na końcach których są przewidziane pionowe pary drutów, z których każda przylega do wewnętrznej i zewnętrznej strony płyty. Odległość między parami drutów dobiera się z uwzględnieniem grubości płyt szalunkowych, tak że jest możliwe unieruchomienie ich z wyeliminowaniem luzu. Według tego opisu patentowego nr 218 228 rozpórki nasadza się obustronnie na krawędzie górne przeciwległych, jednakowych płyt. Unieruchamianie płyt szalunkowych rozporkami odbywa się więc tylko na ich krawędziach. Takiego układu szalunkowego nie można stosować dla wysokich szalunków, gdyż ciśnienie betonu spowodowałoby wybrzuszenie lub pęknięcie płyt szalunkowych.

Celem wynalazku jest takie ulepszenie układu szalunkowego dla muru z betonu płaszczowego, aby był ułatwiony montaż płyt szalunkowych i aby została zapewniona wystarczająca stabilność korpusu szalunku także w przypadku jego dużej wysokości.

Układ szalunkowy dla muru z betonu, składający się z co najmniej dwóch, umieszczonych w pewnej odległości od siebie płyt szalunkowych jak również co najmniej jednej, łączącej płyty szalunkowe rozpórki, która swoim jednym odcinkiem końcowym jest nasadzana na krawędź zewnętrzną pierwszej płyty szalunkowej a swoim drugim odcinkiem

177 293 końcowym przeprowadzana przez przeciwległą drugą płytę szalunkową i tam unieruchamiana, ma według wynalazku drugą płytę szalunkową wyposażoną w odpowiednią, równą liczbie rozporek, ilość przelotowych wycięć w postaci szczelin, do wprowadzania i unieruchamiania rozporek.

Korzystnie, szczeliny usytuowane są równolegle lub prostopadle do, przebiegających poziomo w położeniu montażowym, krawędzi zewnętrznych płyt szalunkowych.

Korzystnie, szczeliny posiadają powierzchnię przekroju nieco większą od wymiarów zewnętrznych współpracujących z nim odcinków końcowych rozporek.

Płyty szalunkowe mogą mieć postać płyt izolacyjnych z wełny drzewnej.

Układ szalunkowy według wynalazku, ma korzystnie rozpórkę składającą się z, posiadającej kształt pręta, części podstawowej, która na każdym ze swoich obydwóch odcinków końcowych ma umieszczone, w pewnej odległości od siebie, żebro zewnętrzne i żebro wewnętrzne, z których każde wystaje prostopadle z części podstawowej w przeciwnych kierunkach, przy czym odstęp pomiędzy punktami przyłączenia żeber zewnętrznych i żeber wewnętrznych do części podstawowej jest co najmniej równy grubości współpracującej płyty szalunkowej, a na pewnym odcinku mniejszy od grubości tej płyty.

W tym układzie szalunkowym korzystnie, żebra wewnętrzne są zakrzywione, a wolne odcinki końcowe każdego z żeber zewnętrznych są odgięte w kierunku przeciwnym w stosunku do każdego z odpowiadającym im żeber wewnętrznych.

Korzystnie, żebra wewnętrzne są dłuższe od pozostałych, a część podstawowa rozporki ma, pomiędzy żebrami wewnętrznymi, obszar manipulacyjny z dodatkowym żebrem poprzecznym.

Korzystnie, wszystkie żebra leżą w jednej płaszczyźnie lub żebra na jednym końcu części podstawowej usytuowane są prostopadle do żeber na drugim końcu tej części.

Korzystnie, rozporki układu są metalowe i mają, zwłaszcza postać drutu metalowego.

Rozwiązanie według wynalazku udoskonala dotychczasowe układy szalunkowe przez zaproponowanie płyty z jedną lub kilkoma szczelinami. Do użytkowania dostarcza się więc płyty z gotowymi otworami, przez które rozporki mogą być łatwo wsuwane i blokowane na płycie szalunkowej.

W celu umożliwienia łatwego i prostego wprowadzania rozporki w przynależne szczeliny, mają one powierzchnię przekroju nieco większą od wymiarów zewnętrznych odpowiedniego odcinka końcowego rozpórki. Miejsce umieszczenia szczelin w płycie szalunkowej zależy w każdym przypadku od proporcji geometrycznych płyty. Jeżeli płyta szalunkowa, na którą nakłada się rozpórkę, ma dokładnie połowę wysokości przeciwległej płyty szalunkowej, przez którą przeprowadza się rozpórkę, wówczas wynika z tego, że wycięcia przelotowe są wykonane dokładnie w połowie wysokości przeciwległej płyty. Zależnie od długości płyty szalunkowej wykonuje się w niej dwa, trzy lub więcej szczelin w odpowiednich odstępach od siebie.

Według wynalazku można także, chociaż nie jest to konieczne, zaopatrywać wszystkie płyty w szczeliny, jeżeli na przykład wymagane są dodatkowe rozpórki w celu większego usztywnienia układu szalunkowego.

Płyta szalunkowa może składać się z płyt izolacyjnych z wełny drzewnej, włącznie z płytami wielowarstwowymi.

Dzięki rozpórce według wynalazku osiąga się przez zakrzywienie obydwóch środkowych żeber, odpowiednie centrowanie i naprężenie montażowe pomiędzy rozpórką i płytą, tak że dzięki temu mogą być łatwo wyrównywane tolerancje płyt szalunkowych. Najmniejsza odległość między obydwoma, współdziałającymi żebrami końcowymi może być w związku z tym mniejsza od grubości przynależnej płyty szalunkowej.

Naprężenie montażowe (odgięcie) odpowiednich żeber może być przy tym tak duże, że jedna i ta sama rozporka może służyć także do unieruchamiania płyt szalunkowych o różnych grubościach.

Zalecana jest szczególnie postać wykonania, w której są wygięte tylko wolne odcinki końcowe odpowiednich żeber. Alternatywnie lub łącznie, także wolne odcinki końcowe

177 293 każdego z zewnętrznych żeber (prętów) mogą być odgięte w kierunku przeciwnym w stosunku do każdego z odpowiadających mu żeber i ta postać wykonania rozpórki powoduje ułatwienie montażu układu.

Za pomocą układu szalunkowego według wynalazku osiąga się proste lecz skuteczne ulepszenia znanych układów szalunkowych. Montaż szalunku można prowadzić szybciej, nie uszkadzając przy tym płyt szalunkowych. Wzrasta stabilność odpowiadających sobie płyt szalunkowych. Dzięki temu można wytwarzać wielkopowierzchniowe ściany szalunkowe, które mogą być wypełnione w ramach jednej operacji roboczej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia budowę układu szalunkowego z pierwszym zestawem płyt szalunkowych, w przekroju wzdłużnym, fig. 2 - budowę układu szalunkowego z pierwszym i drugim zestawem płyt szalunkowych, w przekroju wzdłużnym, fig. 3 - płytę szalunkową, w widoku z góry oraz fig. 4 - rozpórkę, w widoku z boku.

Według fig. 1 pierwsza płyta szalunkowa 10 i druga płyta szalunkowa 12 są ustawione, w znany sposób, równolegle do siebie w odległości A na podłożu 14. Obydwie płyty szalunkowe 10, 12 są płytami izolacyjnymi z wełny drzewnej. Jak widać płyta szalunkowa 12 jest dwukrotnie wyższa od płyty szalunkowej 10.

Płyta szalunkowa 12 posiada w połowie wysokości trzy wycięcia przelotowe w postaci podłużnych szczelin 16.

W celu unieruchomienia płyt szalunkowych 10, 12 względem siebie i zdefiniowania odległości A dla dalszego montażu układu szalunkowego przewidziane są łącznie trzy rozpórki 18 w rodzaju pokazanym na fig. 4.

Każda rozpórka składa się z, posiadającej kształt pręta, części podstawowej 20. Na każdym z obydwu odcinków końcowych 20a, 20b części podstawowej 20 umieszczone są w odpowiedniej odległości od siebie pary żeber. Każda para żeber posiada żebro zewnętrzne 22a i żebro wewnętrzne 22b. Żebra te są prostopadłe do części podstawowej 20 i przyspawane do niej. Jak to pokazano na fig. 4, żebra zewnętrzne 22a i żebra wewnętrzne 22b rozciągają się po obydwóch stronach części podstawowej 20.

Każde z żeber zewnętrznych 22a ma zasadniczo kształt prostoliniowy. Tylko ich skrajne końce mają odcinki końcowe 22a' odgięte na zewnątrz w kierunku przeciwnym do przyporządkowanych im żeber wewnętrznych 22b.

Żebra wewnętrzne 22b są natomiast zakrzywione.

Odległość pomiędzy punktami przyłączenia 22c, 22c' żeber zewnętrznych 22a i żeber wewnętrznych 22b do części podstawowej 20 jest nieznacznie większa od grubości D płyt szalunkowych 10, 12. Odległość pomiędzy obydwoma punktami przyłączenia 22c' żeber wewnętrznych 22b jest równa odległości A pomiędzy płytami szalunkowymi 10,12.

Ramiona 22b' i 22b każdego z żeber wewnętrznych 22b przebiegają, poczynając od punktu przyłączenia 22c, najpierw łukowatą linią w kierunku współpracującego żebra zewnętrznego 22a, a następnie odgięte są w kierunku przeciwnym, jak to uwidoczniono na fig. 4.

Podczas montażu pierwszego zestawu płyt układu szalunkowego, wtyka się rozpórkę 18 w położeniu obróconym o kąt 90°, w stosunku do położenia pokazanego na fig. 4, w odpowiednie wycięcie przelotowe szczeliny 16, przy czym długość szczeliny 16 jest większa od długości żebra zewnętrznego 22a, ale mniejsza od długości żebra wewnętrznego 22b. Podczas wsuwania rozpórki 18 prowadzi się więc żebro zewnętrzne 22a poprzez szczelinę 16 do chwili, aż żebro wewnętrzne 22b zetknie się z powierzchnią wewnętrzną płyty szalunkowej 12. Stosując lekki nacisk prowadzi się rozpórkę 18 w dalszym ciągu w kierunku płyty szalunkowej 12, wskutek czego sprężynujące ramiona 22b', 22b żebra wewnętrznego 22b są naciskane ku tyłowi do chwili, aż żebro zewnętrzne 22a przejdzie całkiem przez szczelinę 16. W tym momencie obraca się rozpórkę 18, o kąt około 90°, w położenie przedstawione na fig. 4 i tak pozostawia, przy czym dzięki działaniu sprężynującemu żebra wewnętrznego 22b rozpórka 18 pewnie przylega do obydwóch powierzchni zewnętrznych płyty szalunkowej 12.

177 293

Podczas obracania rozpórki 18, równocześnie, nasadza się żebra zewnętrzne 22a i wewnętrzne 22b na przeciwległym końcu rozpórki na prawą, na fig. 1, płytę szalunkową 10, przy czym każdy z ich dolnych odcinków powoduje analogiczne unieruchomienie płyty szalunkowej 10, jak przedstawiono to w przykładzie unieruchomienia rozpórki 18 w płycie szalunkowej 12. Zagięte końce 22a' ułatwiają nasadzanie.

W celu uproszczenia obracania rozpórki 18, można - jak pokazano to na fig. 4 umieścić między żebrami wewnętrznymi 22b dodatkowe żebro poprzeczne 26, które służy jako żebro manipulacyjne.

Gdy wszystkie trzy rozpórki 18 zostaną już w ten sposób zamontowane pomiędzy płytami szalunkowymi 10, 12, wówczas ustawia się na płycie szalunkowej 10 dalszą płytę szalunkową 12', co odbywa się przez proste nasadzenie jej na dwa, swobodnie wystające do góry, odcinki żeber 22a, 22b.

Płyta szalunkowa 12' ma taką samą wielkość jak płyta szalunkowa 12 i ma również trzy wycięcia przelotowe w postaci szczelin 16. Unieruchomienie płyty szalunkowej 12' w stosunku do płyty szalunkowej 12 odbywa się następnie analogicznie jak wyżej opisane przymocowywanie do siebie płyt szalunkowych 10,12.

W ten sposób może być wykonany korpus szalunkowy o prawie dowolnych rozmiarach, który następnie wypełnia się betonem.

177 293

Fig. 4

Fig.3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (14)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Układ szalunkowy dla muru z betonu, składający się z co najmniej dwóch, umieszczonych w pewnej odległości od siebie, płyt szalunkowych, oraz z co najmniej jednej, łączącej te płyty szalunkowe rozporki, która swoim jednym odcinkiem końcowym jest nasadzana na krawędź zewnętrzną pierwszej płyty szalunkowej, a swoim drugim odcinkiem końcowym przeprowadzana przez przeciwległą drugą płytę szalunkową i tam unieruchamiana, znamienny tym, że druga płyta szalunkowa (12,12') posiada odpowiednią, równą liczbie rozporek (18), ilość przelotowych wycięć w postaci szczelin (16) do wprowadzania i unieruchamiania rozporek (18).
2. 2. Układ szalunkowy według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeliny (16) usytuowane są równolegle do, przebiegających poziomo w położeniu montażowym, krawędzi zewnętrznych płyt szalunkowych (10,12,12').
3. 3. Układ szalunkowy według zastrz. 1, znamienny tym, że szczeliny (16) usytuowane są prostopadle do, przebiegających poziomo w położeniu montażowym, krawędzi zewnętrznych płyt szalunkowych (10,12,12').
4. 4. Układ szalunkowy według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że szczeliny (16) mają powierzchnię przekroju nieco większą od wymiarów zewnętrznych współpracujących z nimi odcinków końcowych rozporek (18).
5. 5. Układ szalunkowy według zastrz. 1, znamienny tym, że płyty szalunkowe (10,12,12') mają postać płyt izolacyjnych z wełny drzewnej.
6. 6. Układ szalunkowy dla muru z betonu, składający się z co najmniej dwóch, umieszczonych w pewnej odległości od siebie, płyt szalunkowych oraz z co najmniej jednej, łączącej te płyty szalunkowe rozporki, która swoim jednym odcinkiem końcowym jest nasadzana na krawędź zewnętrzną pierwszej płyty szalunkowej, a swoim drugim odcinkiem końcowym przeprowadzana przez przeciwległą drugą płytę szalunkową i tam unieruchamiana, znamienny tym, że rozpórka (18) składa się z, posiadającej kształt pręta, części podstawowej (20), która na każdym ze swoich odcinków końcowych (20a, 20b) ma, umieszczone w pewnej odległości od siebie, żebro zewnętrzne (22a) i żebro wewnętrzne (22b), z których każde wystaje prostopadle z części podstawowej (20) w dwóch przeciwnych kierunkach, przy czym odstęp pomiędzy punktami przyłączenia (22c, 22c') żeber zewnętrznych (22a) i żeber wewnętrznych (22b) do części podstawowej (20) jest co najmniej równy grubości (D) współpracującej płyty szalunkowej (10), a na pewnym odcinku mniejszy od grubości (D) tej płyty.
7. 7. Układ szalunkowy według zastrz. 6, znamienny tym, że żebra wewnętrzne (22b) są na końcach zakrzywione.
8. 8. Układ szalunkowy według zastrz. 6 albo 7, znamienny tym, że żebra zewnętrzne (22a) mają swobodne odcinki końcowe (22a') odgięte w kierunku przeciwnym do przyporządkowanych im żeber wewnętrznych (22b).
9. 9. Układ szalunkowy według zastrz. 6, znamienny tym, że żebra wewnętrzne (22b) są dłuższe od żeber zewnętrznych (22a).
10. 10. Układ szalunkowy według zastrz. 6, znamienny tym, że część podstawowa (20) rozporki (18) ma, pomiędzy żebrami wewnętrznymi (22b), obszar manipulacyjny z dodatkowym żebrem poprzecznym (26).
11. 11. Układ szalunkowy według zastrz. 6, znamienny tym, że żebra zewnętrzne (22a) i żebra wewnętrzne (22b) leżą w jednej płaszczyźnie.
12. 12. Układ szalunkowy według zastrz. 6, znamienny tym, że żebro zewnętrzne (22a) i żebro wewnętrzne (22b) na jednym odcinku końcowym (20a) części podstawowej (20) są

    ΠΊ 293 usytuowane prostopadle do żebra zewnętrznego (22a) i żebra wewnętrznego (22b) na drugim odcinku końcowym (20b) tej części podstawowej (20).
13. 13. Układ szalunkowy według zastrz. 6, znamienny tym, że rozporki (18) są metalowe.
14. 14. Układ szalunkowy według zastrz. 13, znamienny tym, że rozporki (18) mają postać drutu metalowego.