PL169463B1

PL169463B1 - Zestaw narzedziowy do napedu elementów zlacznych PL

Info

Publication number: PL169463B1
Application number: PL92296050A
Authority: PL
Inventors: George G Dewey; Ronald J Allen
Original assignee: Illinois Tool Works; Illinois Tool Works Inc
Priority date: 1991-09-26
Filing date: 1992-09-25
Publication date: 1996-07-31
Also published as: SK295492A3; US5193729A; NO923741D0; JPH0732989B2; ES2116321T3; EP0790103A2; PL296050A1; SK278892B6; NO923741L; CA2077570C; NO180623C; EP0790103A3; CA2077570A1; EP0535826B1; DE69225762T2; HU215102B; HUT65108A; EP0535826A1; HU9203048D0; DE69225762D1

Abstract

I Zestaw narzedziowy do napedu elementów zlacznych zawierajacy uruchamiane prochem narzedzie napedu elementów zlacznych zawierajacych trzon majacy z jednej strony koncówke, a z drugiej glowice oraz podkladke przenoszona przez trzon z pasowaniem wciskowym w odstepie wzgledem koncówki, przy czym podkladka jest ruchoma osiowo ku glowicy, gdy element zlaczny jest napedzany z podkladka oparta na przedmiocie obrabia- nym, przy czym glowica wyznacza srednice glowicowa a podkladka wyzna- cza srednice podkladkowa, w przyblizeniu równa srednicy glowicowej, a ponadto zawierajacy oprawke przednia, majaca otwór, przez który mozna napedzac ten element zlaczny wzdluz osi oraz zespól wahadlowy, ruchomy wzgledem oprawki przedniej miedzy polozeniem wprowadzania elementów zlacznych a polozeniem dostarczania elementów zlacznych, znamienny tym, ze zespól wahadlowy (130) ma kanal (180), do wprowadzania elementu zlacznego (22) umieszczonego osiowo w kanale (180), zespól (100,108) do prowadzenia elementu zlacznego (22) osiowo w kanale (180), gdy zespól wahadlowy (130) znajduje sie w polozeniu odbiorczym, zespól (140) do przesuwania zespolu wahadlowego (130) z polozenia odbiorczego do poloze- nia dostawczego, gdy element zlaczny jest umieszczony osiowo w kanale (180) i ma byc osiowo napedzany poprzez ten kanal, zespól z bijakiem napedowym (52). który |est osiowo napedzany przez kanal (180), kiedy zespól wahadlowy (130,210) znajduje sie w polozeniu dostawczym oraz uchwyt (58) i spust (60) umieszczone wystarczajaco daleko od oprawki przedniej (36) dla uruchamiania zespolu napedowego, napedzajacego elementy zlaczne z polo- zenia pionowego na danym przedmiocie F ig. 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zestaw narzędziowy do napędu elementów złącznych.

Z opisu patentowego St. Zjednoczonych nr 3 760 485, a także z polskiego opisu patentowego nr 166 606 lub zgłoszenia opisu patentowego RFN nr 2 850 160 jest znany zestaw narzędziowy do napędu elementów złącznych, zawierający uruchamiane prochem narzędzie napędu elementów złącznych zawierających trzon mający z jednej strony końcówkę, a z drugiej głowicę oraz ewentualnie podkładkę przenoszoną przez trzon z pasowaniem wciskowym w odstępie względem końcówki, przy czym podkładka jest ruchoma osiowo ku głowicy, gdy element złączny jest napędzany z podkładką opartą na przedmiocie obrabianym, przy czym głowica wyznacza średnicę głowicową a podkładka wyznacza średnicę podkładkową, w przybliżeniu równą średnicy głowicowej, a ponadto zawierający oprawkę przednią, mającą otwór, przez który można napędzać ten element złączny wzdłuż osi oraz zespół wahadłowy, ruchomy względem oprawki przedniej między położeniem wprowadzania elementów złącznych a położeniem dostarczania elementów złącznych.

Zestaw narzędziowy do napędu elementów złącznych, zawierający uruchamiane prochem narzędzie napędu elementów złącznych zawierających trzon mający z jednej strony końcówkę, a z drugiej głowicę oraz ewentualnie podkładkę przenoszoną przez trzon z pasowaniem wciskowym w odstępie względem końcówki, przy czym podkładka jest ruchoma osiowo ku głowicy, gdy element złączny jest napędzany z podkładką opartą na przedmiocie obrabianym, przy czym głowica wyznacza średnicę głowicową a podkładka wyznacza średnicę podkładkową, w przybliżeniu równą średnicy głowicowej, a ponadto zawierający oprawkę przednią, mającą otwór, przez który można napędzać ten element złączny wzdłuż osi oraz zespół wahadłowy, ruchomy względem oprawki przedniej między położeniem wprowadzania elementów złącznych a położeniem dostarczania elementów złącznych, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zespół wahadłowy ma kanał do wprowadzania elementu złącznego umieszczonego osiowo w kanale, zespół do prowadzenia elementu złącznego osiowo w kanale, gdy zespół wahadłowy znajduje się w położeniu odbiorczym, zespół do przesuwania zespołu wahadłowego z położenia odbiorczego do położenia dostawczego, gdy element złączny jest umieszczony osiowo w kanale i ma być osiowo napędzany poprzez ten kanał, zespół z bijakiem napędowym, który jest osiowo napędzany przez kanał, kiedy zespół wahadłowy znajduje się w położeniu dostawczym oraz uchwyt i spust umieszczone wystarczająco daleko od oprawki przedniej dla uruchamiania zespołu napędowego, napędzającego elementy złączne z położenia pionowego na danym przedmiocie.

Zestaw ten korzystnie ma zespół przytrzymujący do przytrzymywania elementu złącznego w kanale, kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu dostawczym.

Zespół przytrzymujący korzystnie zawiera magnes, który styka się z elementem złącznym w kanale, kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu dostawczym, oraz sprężynę zamocowaną na zespole wahadłowym, ruchomą wspólnie z zespołem wahadłowym i stykającą się z elementem złącznym, gdy ten element złączny znajduje się w kanale. Zespół do prowadzenia elementów złącznych zawiera giętką rurę dla osiowego prowadzenia elementu złącznego w kanale, kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu odbiorczym, podzespół rękojeści odsunięty od oprawki przedniej i zespół do powodowania względnego ruchu między oprawką przednią a podzespołem

169 463 rękojeści wynikowego ugięcia giętkiej rury i wynikowego ruchu zespołu wahadłowego od położenia odbiorczego do położenia dostawczego, gdy element złączny jest umieszczony osiowo w kanale, przez który ma być napędzany osiowo ten element złączny. Podzespół rękojeści ma główną rękojeść, wtórną rękojeść i zespół łączący główną rękojeść i wtórną rękojeść w ustalonym odstępie jedna od drugiej, a ponadto ma zespół, który ma główny spust, umocowany roboczo do głównej rękojeści dla uruchamiania narzędzia, oraz zespół mający wtórny spust, umocowany roboczo do wtórnej rękojeści dla zdalnego uruchamiania głównego spustu.

Zespół wahadłowy tworzy ścianę kanału i ma szczelinę przy czym ściana otacza element złączny w kanale z wyjątkiem szczeliny, co zapewnia wystarczający odstęp dla napędowego bijaka, aby zespół wahadłowy mógł przesuwać się od położenia dostawczego do położenia odbiorczego, nawet jeśli napędowy bijak zachodzi do kanału. Napędowy bijak stanowi siłownik, który jest napędzany osiowo poprzez kanał, kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu dostawczym dla zetknięcia z głowicą i napędzania elementu złącznego. W spodzie kanału jest utworzony podłużny rowek dla pomieszczenia końcówki elementu złącznego, gdy zespół wahadłowy przesuwa się od położenia odbiorczego do położenia dostawczego, zaś oprawka przednia zawiera zespół, stykający się z końcówką elementu złącznego dla ograniczenia ruchu elementu złącznego i zespołu wahadłowego od położenia odbiorczego, jeśli element złączny jest umieszczony w kanale.

Zestaw narzędziowy według wynalazku umożliwia łatwe ładowanie elementów złącznych i obsługę przez robotnika, który jest w pozycji stojącej. Taki robotnik nie ma potrzeby podnoszenia zestawu narzędziowego ani nie musi pochylać się, gdy trzeba ponownie ładować narzędzie, mające indywidualne elementy złączne. Narzędzie takie nie wymaga stosowania taśm lub pasów nośnych.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny narzędzia uruchamianego prochem według wynalazku, przy czym pokazano zastosowanie do wprowadzania elementów złącznych poprzez metalowy człon pokryciowy do podłoża betonowego, a stojący robotnik, wykorzystujący to narzędzie może być częściowo widoczny zaznaczonymi liniami przerywanymi, fig. 2 - w nieco mniejszej skali, częściowo widok perspektywiczny górnych części narzędzia, fig. 3 - w nieco większej skali, częściowo, rzut perspektywiczny dolnych części narzędzia, fig. 4 - szczegół, tak jak na fig. 3, z pewnymi elementami usuniętymi w celu odsłonięcia innych elementów, fig. 5 - częściowo, szczegół w przekroju według linii 5-5 na fig. 3, w kierunku pokazanym strzałkami, fig. 6 - powiększony fragmentaryczny, pionowy widok oprawki przedniej zespołu wahadłowego oraz współpracujących elementów narzędzia, tak jak widać od przodu narzędzia, kiedy zespół wahadłowy jest cofnięty w położeniu odbioru elementów złącznych, fig. 7 - powiększony, fragmentaryczny, pionowy widok tych samych elementów, kiedy patrzy się od jednej strony narzędzia, kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu cofniętym, fig. 8 - widok podobny, jak na fig. 6, lecz wykonany, kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu wysuniętym przy doprowadzaniu elementów złącznych, fig. 9 - widok podobny, jak na fig. 7, lecz wykonany, kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu wysuniętym, fig. 10 - częściowy widok w przekroju według linii 10-10 na fig. 6, w kierunku pokazanym strzałkami, fig. 11 - częściowy widok w przekroju według linii 11-11 na fig. 10 w kierunku pokazanym strzałkami, przy czym widać element złączny, który wprowadzono do kanału zespołu wahadłowego oraz metalowy przedmiot obrabiany i podłoże betonowe, fig. 12 - widok podobny, jak na fig. 10, lecz wykonany kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu wysuniętym, fig. 13 - widok podobny jak na fig. 11, lecz wykonany kiedy zespół wahadłowy jest w położeniu wysuniętym, przy czym pokazuje się przedmiot obrabiany i podłoże, fig. 14 - podobny widok, jak na fig. 11 i 13, lecz wykonany, aby pokazać bijak napędowy, który wbił element złączny częściowo poprzez otwór oprawki przedniej, fig. 15 widok podobny, jak na fig. 11, 13 i 14, lecz pokazujący napędowy bijak, który wbił element złączny poprzez przedmiot obrabiany do podłoża, tak aby umocować przedmiot obrabiany do tego podłoża, fig. 16-widok podobny jak na fig. 11,13,14 i 15. lecz pokazujący^napędowy bijak, kiedy jest wycofany oraz zespół wahadłowy wycofywany, przy czym pominięto widok przedmiotu obrabianego, podłoża oraz elementu złącznego, umocowujących przedmiot obrabiany na podłożu, fig. 17 - widok podobny, jak na fig. 11, lecz pokazujący odwrócony element złączny,

169 463 kierowany do zespołu wahadłowego, przy czym pomija się przedmiot obrabiany i podłoże, fig. 18 - widok podobny jak na fig. 17, lecz pokazujący, że zespół wahadłowy nie może być całkowicie przesunięty do położenia wysuniętego, z powodu kolizji miedzy odwróconym elementem złącznym a inną konstrukcją, fig. 19 i fig. 20 - podobne widoki, pokazujące dwa alternatywne przykłady wykonania według wynalazku.

Na fig. 1, 2 i 3, przenośny, uruchamiany prochem zestaw narzędziowy 10, służący do wbijania elementów złącznych jest przykładem konstrukcji według wynalazku. Jak opisuje się niżej zestaw narzędziowy 10 ma zespół ładowania elementów złącznych, który ułatwia jego użytkowanie przez stojącego robotnika, który nie musi podnosić narzędziowego zestawu 10 albo pochylać się, kiedy zamierza ponownie ładować narzędziowy zestaw 10 indywidualnymi elementami złącznymi.

Jednym ważnym przykładowym zastosowaniem narzędziowego zestawu 10 jest kolejne wbijanie elementów złącznych poprzez metalowy przedmiot obrabiany, taki jak metalowy człon pokryciowy 12 na fig. 1, do stalowego członu konstrukcyjnego (nie pokazanego) albo do betonowego podłoża, takiego jak betonowe podłoże 14 na fig. 1. Pokryciowy człon 12 i betonowe podłoże 14 są także przedstawione na fig. 11, 13, 14 i 15.

Na fig. 10 do fig. 18, narzędziowy zestaw 10 jest przeznaczony do korzystnego działania razem z indywidualnymi elementami złącznymi 20, które nie są zestawiane, takiego typu, który zawiera trzon 22, określający pewną oś, oraz mający końcówkę 24 z jednego końca, głowicę 26 integralnie wykonaną razem z drugim końcem trzonka 22, oraz podkładkę 28 umieszczoną na trzonku 22 z pasowaniem wciskowym w pobliżu, lecz w pewnym odstępie względem końcówki

24. W zastosowaniu do korzystnego przykładu wykonania według wynalazku każdy element złączny 20 wykonuje się z metalu magnesowalnego, takiego jak stal węglowa.

W takim elemencie złącznym 20, podkładka 28 może poruszać się wzdłuż osi do głowicy 26, kiedy element złączny 20 jest pod działaniem napędu razem z podkładką 28, opartą na przedmiocie obrabianym, takim jak pokryciowy człon 12 na fig. 15. Zwykle, jak na fig. 15, podkładka 28 znajduje się w odstępie na osi od głowicy 26, potem jak element złączny 20 został wbity. Głowica 26 wyznacza średnicę głowicy. Podkładka 28 wyznacza średnicę podkładki, która w przybliżeniu jest taka sama, jak średnica głowicy.

Narzędziowy zestaw 10 zawiera przenośne, uruchamiane prochem, narzędzie 30 do bijania elementów złącznych.

Narzędzie 30 zawiera konstrukcję 32 obudowy, która ma pistoletowy uchwyt 34, a ponadto zestaw 36 oprawki przedniej. Opis jest wygodnie odnosić do pistoletowego uchwytu 34, który dla celów według wynalazku jest odcięty, jako główną rękojeść. Zestaw 36 oprawki przedniej umieszcza się na konstrukcji 32 obudowy za pomocą rurowego elementu 38, tak aby umożliwiać względny ruch konstrukcji 32 i zestawu 36 wzdłuż osi, określonej rurowym elementem 38, między stanem wysunięcia a stanem wycofania. Sprężyna śrubowa 40 znajduje się wokół rurowego członu 38, między konstrukcją 32 obudowy a zestawem 36 oprawki przedniej, tak aby wstępnie naciskać konstrukcję 32 i zestaw 36 w kierunku do stanu wysuniętego. Konstrukcja 32 i zestaw 36 przedstawia się w stanie wysuniętym na fig. 1,3, 6, 7, natomiast w stanie wycofanym na fig. 8 i 9.

Narzędzie 30 znanym w istocie sposobem jest przystosowane do ręcznego uruchamiania za pośrednictwem spustu 50, umieszczonego operacyjnie na głównej rękojeści 34, tak aby dokonać zapłonu ładunku wybuchowego w naboju (nie pokazanego), załadowanego do narzędzia 30. Narzędzie 30 jest przystosowane do ręcznego ładowania, przy czym magazyn przechowuje dziesięć nabojów. Zapłon ładunku wybuchowego powoduje, że napędowy bijak 52 na fig. 11 i 13 do 18 jest napędzany osiowo pod działaniem siły wybuchu, która może wbijać element złączny, taki jak jeden z elementów złącznych 20 od zestawu 36 oprawki przedniej poprzez metalowy przedmiot obrabiany, taki jak metalowy człon pokryciowy 12 do podłoża betonowego, takiego jak betonowe podłoże 14.

Spust 50 wykonuje się sposobem w istocie znanym, tak aby był zwykle zablokowany i był ręcznie uruchamiany, kiedy jest pociągany w kierunku do wewnątrz względem głównej rękojeści 34, to znaczy w kierunku ku górze na fig. 1,3 i 5. Wygodniejest odnosić opis do spustu 50, jako głównego spustu. Narzędzie 30 ma wewnętrzne mechanizmy (nie pokazane), dotychczas znane

169 463 jako służące do zapobiegania, aby narzędzie 30 nie zostało uruchomione za pośrednictwem głównego spustu 50, jeśli zestaw 36 oprawki przedniej nie został przedtem dociśnięty do niepodatnego przedmiotu, takiego jak metalowy człon pokryciowy 12, nałożony na betonowe podłoże 14, z wystarczającą siłą, aby ściskać śrubową sprężynę 40 i powodować względny ruch konstrukcji 32 obudowy i zestawu 36 oprawki przedniej od wysuniętego stanu do wycofanego stanu.

Aby ułatwić użytkowanie przez stojącego robotnika, narzędziowy zestaw 10 zawiera rurowe przedłużenie 54, którego dolne zakończenie jest umocowane do konstrukcji 32 obudowy, oraz górną rękojeść 58, która jest umocowana do górnego zakończenia rurowego przedłużenia 54. Wtórny spust 60 jest operacyjnie umocowany do górnej rękojeści 58, tak aby był obrotowo ruchomy między nieoperacyjnym położeniem a operacyjnym położeniem. Wtórny spust 60 jest przystosowany do zdalnego uruchomienia głównego spustu 50, kiedy wtórny spust 60 zostaje obrócony od swojego nieoperacyjnego położenia do swojego operacyjnego położenia.

Na fig. 3, 4 i 5, zdalny siłownik 62 jest operacyjnie umocowany do głównej rękojeści 34 za pośrednictwem wspornika 64. Wspornik 64 ma dwa wspornikowe ramiona 66, między którymi zdalny siłownik 62 jest umocowany obrotowo za pośrednictwem obrotowego kołka 68 w celu obrotowego poruszania się pomiędzy nieoperacyjnym położeniem a operacyjnym położeniem. Obrotowy kołek 68 osiowo wystaje od jednego ze wspornikowych ramion 66. Zdalny siłownik 62 jest przystosowany do uruchamiania głównego spustu 50, tak jak podaje się za pomocą zakrzywionej strzałki na fig. 5, kiedy zdalny siłownik 62 obraca się od nieoperacyjnego położenia do swojego operacyjnego położenia.

Zdalny siłownik 62 zawiera wspornik 70, mający dwa wspornikowe ramiona 72 i poprzeczny kołek 74, wystający między wspornikowymi ramionami 72 oraz od jednego z wspornikowych ramion 72. Poprzeczny kołek 74 ma gwint tam, gdzie poprzeczny kołek 74 wystaje. Sprężyna skrętna 78 jest umieszczona wokół obrotowego kołka 68, tam gdzie obrotowy kołek 66 wystaje od jednego ze wspornikowych ramion 66. Łożyskowa tuleja 76 jest umieszczona wokół poprzecznego kołka 74, między wspornikowymi ramionami 72, tak aby umożliwiać obracanie łożyskowej tulei 76 wokół poprzecznego kołka 74. Sprężyna skrętna 78 ma pierwsze ramię 80, wysunięte do małego otworu w tym samym wspornikowym ramieniu ze wspornikowych ramion 66 oraz drugie ramię 82, oparte na poprzecznym kołku 74, tam gdzie poprzeczny kołek 74 wystaje od jednego z ramion wspornikowych 72. Drugie ramię 82 jest umocowane nakrętką 84, która jest nakręcona na poprzeczny kołek 74, tam gdzie poprzeczny kołek 74 jest gwintowany. Sprężyna skrętna 78 wstępnie naciska na zdalny siłownik 62 w kierunku do jego nieoperacyjnego położenia, w którym główny spust 50 nie jest uruchomiony.

Drutowy kabel 86 i giętka tuleja 88, poprzez którą drutowy kabel 86 wykorzystuje się, tak aby umożliwić względny ruch między drutowym kablem 86 a giętką tuleją 88, są używane do połączenia wzajemnego spustu głównego i wtórnego. Giętka tuleja jest wykonana z elastycznej, spiralnie nawiniętej taśmy metalowej, która ma wewnętrzną polimeryczną osłonę. Drutowy kabel 86 i giętka tuleja 88 są stosowane od głównej rękojeści 58 poprzez dolną część rurowego przedłużenia 54 i poprzez otwór 90 w rurowym przedłużeniu 54. Górna końcowa część drutowego kabla 86 jest umocowana do górnej rękojeści 58. Dolna końcowa część drutowego kabla 86 jest umocowana do zdalnego siłownika 62. Dolna końcowa część drutowego kabla 86 jest umocowana do poprzecznego kołka 74 nakrętką 84, tam gdzie poprzeczny kołek 74 wystaje od jednego ze wspornikowych ramion 72. Górna końcowa część giętkiej tulei 88 jest umieszczona tak, aby współdziałać z wtórnym spustem 60 takim sposobem, iż giętka tuleja 88 jest popychana wzdłuż drutowego kabla 86 i odsuwana od górnej końcowej części drutowego kabla 86, kiedy wtórny spust 60 jest obracany od swojego nieoperacyjnego położenia do swojego operacyjnego położenia. Dolna końcowa część giętkiej tulei 88 jest umocowana do wspornika 64. Wspornik 64 przelotowy otwór (nie pokazany), poprzez który dolna końcowa część drutowego kabla 86 jest wysunięta.

Kiedy giętka tuleja 88 jest popychana wzdłuż drutowego kabla 86 i odsuwana od górnego końcowego odcinka drutowego kabla 86, drutowy kabel 86 i giętka tuleja 88 ujawniają tendencję do uginania na zewnątrz, szczególnie, lecz nie wyłącznie między otworem 90 a wspornikiem 64. Ponadto równie kiedy giętka tuleja 88 ujawnia tendencję do tego, że zasadniczo jest nieściśliwa,

169 463 dolny końcowy odcinek drutowego kabla 86 jest pociągany ku górze do giętkiej tulei 88. Tym sposobem, kiedy wtórny spust 60 zostaje uruchomiony, to znaczy obrócony od swojego nieoperacyjnego położenia do swojego operacyjnego położenia, zdalny siłownik 62 obraca się od swojego nieoperacyjnego położenia do swojego operacyjnego położenia, przez co zostaje uruchomiony główny spust 50.

Na fig. 1,2, 3 i 6, giętka rura 100 jest zastosowana do prowadzenia elementów złącznych, takich jak elementy złączne 20, kolejno do zestawu 36 oprawki przedniej. Górny koniec giętkiej rury 100 jest rozmieszczony na wlotowej rurze 102, mającej rozszerzony kielichowy wylot 104, jak na fig. 2 i jest umocowany zaciskową taśmą 106. Dolny koniec giętkiej rury 100 rozmieszcza się na wylotowej rurze 108, jak na fig. 6, i umocowuje za pomocą zaciskowej taśmy 110. Wlotowa rura 102 jest umocowana do rurowego przedłużenia 54, blisko górnej rękojeści 58, wspornikowym ramieniem 112, które jest zaciśnięte na rurowym przedłużeniu 54. Wylotowa rura 108 jest elementem zestawu 36 oprawki przedniej. Giętka rura 100, wlotowa rura 102 i wylotowa rura 108 mają takie wymiary, aby elementy złączne, takie jak elementy złączne 20 można było indywidualnie i kolejno wkładać do rozszerzonego kielichowego wylotu 104 wlotowej rury 102, poprzez wlotową rurę 102 poprzez giętką rurę 100 do wylotowej rury 108, oraz poprzez wylotową rurę 108. Korzystnie, giętka rura 100 jest wykonana z rury polimerycznej, która jest wzmocniona siatką.

Jak wyżej wspomniano, narzędzie 30 ma wewnętrzne mechanizmy, aby zapobiegać uruchamianiu narzędzia 30, jeśli zestaw 36 oprawki przedniej nie jest dociskany do niepodatnego przedmiotu z wystarczającą siła, aby ścisnąć sprężynę śrubową 40 i powodować względne przesunięcie konstrukcji 32 obudowy i zestawu 36 oprawki przedniej od wysuniętego stanu do wycofanego stanu. Kiedy zestaw 36 oprawki przedniej zostaje przesunięty od jego wysuniętego położenia do jego wycofanego położenia, giętka rura 100 ugina się, tak jak to konieczne, nawet jeśli giętka rura 100 jest wypełniona elementami złącznymi, takimi jak elementy złączne 20.

Zestaw 36 oprawki przedniej zawiera oprawkę przednią 120, mającą otwór 122 o przebiegu pionowym poprzez oprawkę przednią 120. Otwór 122 wyznacza oś. Otwór 122 jest tak ustawiony, aby umożliwiać osiowo przesuwanie elementu złącznego 20 poprzez otwór 122, przy czym podkładka 28 poprzedza głowicę 26. Oprawka przednia 120 ma szczelinę 124, która poprzecznie jest ustawiona w oprawce przedniej 120, przy czym ma otwartą powierzchnię czołową i przecina otwór 122.

Zestaw 36 oprawki przedniej zawiera zespół wahadłowy 130. Zespół wahadłowy 130 znajduje się w szczelinie 124, tak aby mógł być przesuwany poprzecznie wzdłuż szczeliny 124 względem oprawki przedniej 120, między wycofanym położeniem wprowadzania elementów złącznych, a wysuniętym położeniem doprowadzania elementów złącznych. Zespół wahadłowy 130 przedstawiono w jego wycofanym położeniu na fig. 6, 10 i 11, oraz w jego położeniu wysuniętym na fig. 8, 11, 12 i 13.

Układ dźwigni i łączników 140, zawierający pierwszy element łącznikowy 142 i drugi element łącznikowy 144, łączny oprawkę przednią 120 i zespół wahadłowy 130 na otwartej powierzchni czołowej szczeliny 124. Jeden koniec pierwszego elementu łącznikowego 142 łączy się przegubowo do oprawki przedniej 120 za pomocą obrotowego kołka 146. Drugi koniec pierwszego elementu łącznikowego 142 łączy się przegubowo do jednego końca drugiego elementu łącznikowego 144 za pośrednictwem obrotowego kołka 148. Drugi koniec drugiego elementu łącznikowego 144 łączy się przegubowo do zespołu wahadłowego 130 za pośrednictwem obrotowego kołka 150.

Sprężyna skrętna 160 jest wykorzystywana wokół obrotowego kołka 146 między pierwszym elementem łącznikowym 1 42 i oprawką przednią 120. Jedno ramię 162 sprężyny skrętnej 160 jest wsunięte do małego otworu w oprawce przedniej 120, tak aby unieruchomić ramię 162 względem oprawki przedniej 120. Drugie ramię 166 sprężyny skrętnej 160 jest wsunięte do małego otworu w pierwszym elemencie łącznikowym 142, tak aby unieruchomić takie ramię 166 względem pierwszego elementu łącznikowego 142. Sprężyna skrętna 160 jest owinięta tak aby wstępnie nastawiać pierwszy element łącznikowy 142 w jednym kierunku obrotowym, to znaczy na fig. 6 i fig. 8 w prawo, przy czym zespól wahadłowy 130 jest wstępnie naciskany w

169 463 kierunku do jego wycofanego położenia. Sprężyna skrętna 160 umożliwia, aby zespół wahadłowy 130 przesuwał się w kierunku jego wysuniętego położenia.

Na fig. 6 do fig. 9, krzywkowy element 170jest umocowany do konstrukcji 32 obudowy, tak aby był skierowany ku dołowi do konstrukcji 32. Krzywkowy element 170 ma krzywkową powierzchnię 172 przy końcu dolnym. Krzywkowy element 170 ma takie położenie, że krzywkowa powierzchnia 172 styka się z krzywkową powierzchnią 176 pierwszego elementu łącznikowego 142, kiedy zestaw 36 oprawki przedniej jest dociskany do niepodatnego przedmiotu z wystarczającą siłą, aby ściskać śrubową sprężynę 40, lecz tak aby obracać pierwszy element łącznikowy 142 na obrotowym kołku 146. Przy względnym ruchu konstrukcji obudowy i zestawu 36 oprawki przedniej od wysuniętego stanu do wycofanego stanu, krzywkowy element 170 przesuwa mechanizm dźwigniowo-łącznikowy 140, który przezwycięża opór skrętnej sprężyny 160 i przesuwa zespół wahadłowy 130 od jego wycofanego położenia do jego wysuniętego położenia.

Zespół wahadłowy 130 ma kanał 180, który jest ustawiony pionowo poprzez zespół wahadłowy 130 i szczelinę 182, która jest ustawiona poprzecznie od wewnętrznego końca zespołu wahadłowego 130 i przecina kanał 180. Kanał 180 jest tak ustawiony, aby odbierać element złączny 20 z podkładką 28, poprzedzającą głowicę 26, i elementem złącznym 20 o ustawieniu osiowym w kanale 180, tak aby umożliwiać osiowe przesuwanie elementu złącznego 20 poprzez kanał 180. Zespół wahadłowy 130 wyznacza cylindryczną ścianę 184, otaczającą kanał 180, z wyjątkiem miejsca, w którym szczelina 182 przecina kanał 180. Szerokość szczeliny 182 jest mniejsza niż średnica cylindrycznej ściany 184, mniejsza niż średnice głowicy i podkładki elementu złącznego 20, lecz większa niż średnica napędowego bijaka 52, który jest cylindryczny, z wyjątkiem końcówki 186, która ma kształt stożka ściętego. Na fig. 10, cylindryczna ściana 184 jest tak ukształtowana, aby otaczać element złączny 20 w kanale 180, z wyjątkiem szczeliny 182.

Na fig. 10 do fig. 18, zespół wahadłowy 130 ma krzywkowy rowek 188 o kształcie klinowym, nachylony ku tyłowi i do góry od górnego, przedniego brzegu zespołu wahadłowego 130. Gdy element złączny 20 zostaje całkowicie wprowadzony do kanału 180, a zespół wahadłowy 130 ma położenie wycofane, końcówka 24 następnego elementu złącznego 20 jest nieco wsunięta do kanału 180, tak aby opierać się na głowicy 26 lezącego pod spodem elementu złącznego 20. Skutkiem tego, kiedy zespół 130 przesuwa się ku położeniu wysuniętemu, końcówka 24 opierająca się na nim zostaje zaczepiona krzywkowo ku górze powierzchniami klinowymi rowka 188, tak aby nie tworzyć żadnych kolizji z poruszającym się zespołem wahadłowym 130. Magnes trwały 190 jest unieruchomiony w szczelinie 192 oprawki przedniej 120. Magnes 190 jest tak umocowany, aby wysuwał się poprzez szczelinę 182 w zespole 130 do wewnętrznego zakończenia szczeliny 124, oraz tak, aby stykać się z głowicą 26 elementu złącznego 20 w kanale 180, kiedy zespół wahadłowy 130 ma położenie wysunięte. Ze względu na to, że element złączny 20 jest wykonany z metalu magnesowalnego, magnes 190 przytrzymuje element złączny 20 w położeniu wstępnego napędu w kanale 180, kiedy zespół wahadłowy 130 znajduje się w położeniu wysuniętym, tak aby zapobiegać opadnięciu elementu złącznego 20 w sposób przypadkowy, lecz tak, aby umożliwiać elementowi złącznemu 20 na osiowe przesuwanie się poprzez otwór 122 za pomocą napędowego bijaka 52.

Ponieważ szerokość szczeliny 182 w zespole 130 jest mniejsza niż średnice głowicy i podkładki elementu złącznego 20, zespół wahadłowy 130 ma ustawienie takie, aby wycofać element złączny 20 w takim czasie, kiedy zespół 130 jest wycofany, jeśli występuje awaria zapłonu, gdy narzędzie 30 zostaje uruchomione zespołem 130 w położeniu wysuniętym. Może występować awaria zapłonu po prostu dlatego, że robotnik wykorzystujący narzędzie 30 nie zauważył, że wszystkie naboje w magazynie, umieszczony w narzędziu 30, został zużyte.

Ponieważ szerokość szczeliny 182 w zespole 130 jest większa niż średnica napędowego bijaka 52, szczelina 182 zapewnia wystarczający odstęp dla napędowego bijaka 52, aby umożliwić ruch zespołu wahadłowego 130 od położenia wysuniętego, jak na fig. 15, do położenia cofniętego, jak na fig. 16, nawet jeśli napędowy bijak 52 jest przesunięty do lub poprzez kanał 180. Dlatego, po zastosowaniu narzędzia 30 w celu napędu elementu złącznego 20 trzeba czekać na napędowy bijak 52, aby wycofał się przed podniesieniem narzędzia 10.

169 463

Oprawka przednia 120 ma wydłużony rowek 200, ustawiony wzdłuż dolnej ściany szczeliny 124 dla zespołu 1301 przecinający otwór 122. Jeśli element złączny 20 jest prawidłowo umieszczony, kiedy opadł poprzez wylotową rurę 108, rowek 200 odbiera końcówkę 24, a podkładka 28 stykowo łączy się do spodu szczeliny 124, jak na fig. 11.

Odpowiednio zapobiega się temu, aby odwrócony element złączny 20 był napędzany narzędziem 10. Jeśli element złączny 20 jest odwrócony, kiedy zostaje wrzucony poprzez wylotową rurę 108, końcówka 24 ustawia się ku górze, a głowica 26 styka się z oprawką przednią 120 w miejscach brzegowych 202, 204, rowka 200, jak na fig. 17. Dolna część 206 wylotowej rury 108 jest tak ustawiona, aby zetknąć końcówkę 24, jak na fig. 18, i zapobiegać ruchowi elementu złącznego 20, oraz zespołu wahadłowego 130 do położenia wysuniętego.

Na fig. 19, na której podobne elementy są podobnie oznaczone odsyłaczami numerowymi, inny przykład wykonania według wynalazku jest użyteczny niezależnie od tego, czy elementy złączne 20 są wykonane z materiału magnesowalnego, czy też nie. Nie stosuje się magnesu trwałego. Zespół wahadłowy 210 jest zastosowany, przy czym jest on podobny do zespołu wahadłowego 130, z wyjątkiem tego, że zespół wahadłowy 210 ma pustakową część 212 o nachylonej ścianie 214, skierowanej ku dołowi i do tyłu, to znaczy w dół i w odstępie od otworu 122 oprawki przedniej 120. Skrętna sprężyna 220jest umocowana do zespołu wahadłowego 210 w pustakowej części 212 oraz jest zastosowana wokół obrotowego kołka 146, łączącego pierwszy element łącznikowy /nie pokazany na fig. 19/ do zespołu wahadłowego 210. Jedno ramię 222 skrętnej sprężyny 220 jest skierowane ku górze i do tyłu, przy czym opiera się na nachylonej ścianie 214. Drugie ramię 224, skrętnej sprężyny 220 jest wysunięte przeciwlegle i styka się z elementem złącznym 20, kiedy ten element złączny 20 jest w kanale 180 zespołu wahadłowego 210, tak aby przytrzymać element złączny 20. Wobec czego na fig. 19, sprężynowe ramię 224 styka się z podkładką 28 i częściowo wysuwa się poniżej podkładki 28. Tym sposobem sprężynowe ramię 224 zapobiega temu, aby element złączny 20 opadł, kiedy zespół wahadłowy 210 ma położenie wysunięte, lecz zezwala na to, aby ten element złączny 20 był osiowo napędzany poprzez otwór 122 za pomocą napędowego bijaka 52.

Na fig. 20, wyżej opisane cechy ładowania elementów złącznych można łatwo przystosować do narzędzia 300, napędzającego elementy złączne, które jest tak zwanym stojącym pistoletem śrubowym, przystosowanym do wkręcania śrub 302, podobnych do śrub, które zostały opisane w patencie amerykańskim nr 4 583 898, udzielonym firmie Sygnator. Odnośne śruby 302 mają łby sześciokątne 304, podkładkowe części 306 obok łbów 304 oraz podłużne trzony 308 z częściami gwintowanymi 310 obok podkładkowych części 306, a ponadto wiertłowe zakończenia 312 obok gwintowanych części 310.

Narzędzie 300 zawiera zespół 320 oprawki przedniej, który jest podobny do zespołu 36 oprawki przedniej w narzędziu 30, z wyjątkiem tego, jak tutaj opisano i przedstawiono. Ponadto narzędzie 300 zawiera napędową łopatkę 322, która jest podobna do napędowych łopatek znanych dotychczas stojących pistoletów śrubowych. Napędowa płytka 322 jest umieszczana na jego dolnym końcu z gniazdem 324 o skierowanym ku dołowi otworze, dostosowanym do sześciokątnych głowic 304 śrub 302. Napędowa płytka 300 może obracać się za pomocą silnika elektrycznego /nie pokazanego/, kiedy narzędzie 300 zostaje uruchomione znanym sposobem i jest osiowo popychana razem z gniazdem 324, do którego wprowadza się sześciokątną głowicę 304 śruby 302, tak aby obracać śrubę 302 i wkręcać tę śrubę 302 za pomocą zestawu 320 oprawki przedniej.

Giętka rura 330, którajest podobna do giętkiej rury 100 narzędzia 30, służy do prowadzenia śrub 302 kolejno do zestawu 320 oprawki przedniej, przy czym końcówki 312 poprzedzają głowice 304. Dolny koniec giętkiej rury 330 umocowuje się zaciskową taśmą 322 na wylotowej rurze 334. Wylotowa rura 334 jest podobna do wylotowej rury 108 narzędzia 30 i jest elementem zestawu 320 oprawki przedniej. Zestaw 320 oprawki przedniej zawiera oprawkę 340, która ma otwór 342, ustawiony pionowo poprzez tą oprawkę 340. Otwór 342 wyznacza oś. Otwór 342 ma takie ustawienie, aby umożliwiać napęd obrotowy i osiowy śruby 302 poprzez otwór 342, przy czym końcówka 312 poprzedza głowicę 304. Oprawka przednia 340 ma szczelinę 344, znajdującą się poprzecznie w oprawce przedniej 340, przy czym ma otwartą powierzchnię czołową i przecina otwór 342

169 463

Zestaw oprawki przedniej zawiera zespół wahadłowy 350, podobny do wlotu, tak jak przedstawiono. Zespół wahadłowy 350 znajduje się w szczelinie 344, tak aby przesuwał się poprzecznie wzdłuż szczeliny 344 miedzy wycofanym położeniem wprowadzania elementów złącznych a wysuniętym położeniem dostarczania elementów złącznych. Mechanizm dźwigniowo-łącznikowy (nie pokazany), podobny do mechanizmu dźwigmowo-łącznikowego 140 narzędzia 30, wykorzystuje się w celu przesuwania zespołu wahadłowego między tymi położeniami.

Zespół wahadłowy 350 ma kanał 360, pionowo ustawiony poprzez zespół wahadłowy 350, a szczelina 362 poprzecznie przechodzi od wewnętrznego końca zespołu wahadłowego 350 i przecina kanał 360. Kanał 360 jest przystosowany do wprowadzania śruby 302, przy czym końcówka 312 poprzedza głowicę 304, natomiast śruba 302 jest umieszczona osiowo w kanale 360, tak aby umożliwić osiowe i obrotowe napędzanie śruby 302 poprzez kanał 360. Zespół 350 wyznacza cylindryczną ścianę 364, oznaczającą kanał 360, z wyjątkiem tego, gdzie szczelina 362 przecina kanał 360. Szerokość szczeliny 362 jest mniejsza niż średnica cylindrycznej ściany 364, mniejsza niż średnica podkładkowej części 306 śruby 306, lecz większa niż średnica napędowej łopatki 322, która jest cylindryczna tam, gdzie ma gniazdo 324.

Magnes trwały 370, który jest podobny do magnesu trwałego 190 narzędzia 30, jest umocowany trwale w szczelinie 372 oprawki przedniej 340. Magnes 370 jest tak umocowany, że przechodzi poprzez szczelinę 362 w zespole wahadłowym 350 do wewnętrznego końca szczeliny 124, oraz tak, że styka podkładkową część 306, śruby 302 w kanale 360, kiedy zespół wahadłowy 350 jest w położeniu wysuniętym. Jeśli śruba 302 w kanale 360 jest wykonana z metalu magnesowalnego, magnes 370 przytrzymuje śrubę 302 w położeniu poprzedzającym napędzanie w kanale 360, kiedy zespół wahadłowy 350 znajduje się w położeniu wysuniętym, tak aby zapobiegać przypadkowemu odpadnięciu śruby 302, lecz również tak, aby umożliwiać obrotowe i osiowe napędzanie śruby 302 poprzez otwór 342 za pomocą napędowej łopatki 322.

Oprawka przednia 340 ma głęboki podłużny rowek 380, który jest analogiczny do podłużnego rowka 200 narzędzia 30. Rowek 380 przebiega wzdłuż dolnej ściany szczeliny 344, dla zespołu wahadłowego 350 i przecina otwór 342. Rowek 360 odbiera i umieszcza podłużny trzon 308 śruby 302 z podkładkową częścią 310, która styka się ze spodem szczeliny 344.

Dlatego pod względem konstrukcyjnym i funkcjonalnym narzędzie 300 do napędu elementów złącznych jest podobne ze względu na wiele cech do narzędzia 30, służącego też do napędu elementów złącznych.

Różne inne modyfikacje mogą być dokonywane w opisanym wyżej przykładzie wykonania według wynalazku bez odchodzenia od zakresu i istoty tego wynalazku.

169 463

Fig. 3

169 463

36„

Fig. 10

I8O

I30 i 26

140

13 ...........

2™'V//////ZZ777/,

Fig. 13

I4

169 463

Fig.16

169 463

Fig. 19

169 463

Fig.20

350

300

169 463

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zestaw narzędziowy do napędu elementów złącznych, zawierający uruchamiane prochem narzędzie napędu elementów złącznych zawierających trzon mający z jednej strony końcówkę, a z drugiej głowicę oraz podkładkę przenoszoną przez trzon z pasowaniem wciskowym w odstępie względem końcówki, przy czym podkładka jest ruchoma osiowo ku głowicy, gdy element złączny jest napędzany z podkładką opartą na przedmiocie obrabianym, przy czym głowica wyznacza średnicę głowicową a podkładka wyznacza średnicę podkładkową, w przybliżeniu równą średnicy głowicowej, a ponadto zawierający oprawkę przednią, mającą otwór, przez który można napędzać ten element złączny wzdłuż osi oraz zespół wahadłowy, ruchomy względem oprawki przedniej między położeniem wprowadzania elementów złącznych a położeniem dostarczania elementów złącznych, znamienny tym, że zespół wahadłowy (130) ma kanał (180), do wprowadzania elementu złącznego (22) umieszczonego osiowo w kanale (180), zespół (100,108) do prowadzenia elementu złącznego (22) osiowo w kanale (180), gdy zespół wahadłowy (130) znajduje się w położeniu odbiorczym, zespół (140) do przesuwania zespołu wahadłowego (130) z położenia odbiorczego do położenia dostawczego, gdy element złączny jest umieszczony osiowo w kanale (180) i ma być osiowo napędzany poprzez ten kanał, zespół z bijakiem napędowym (52), który jest osiowo napędzany przez kanał (180), kiedy zespół wahadłowy (130,210) znajduje się w położeniu dostawczym oraz uchwyt (58) i spust (60) umieszczone wystarczająco daleko od oprawki przedniej (36) dla uruchamiania zespołu napędowego, napędzającego elementy złączne z położenia pionowego na danym przedmiocie.
2. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że ma zespół przytrzymujący (190,224,370) do przytrzymywania elementu złącznego (20) w kanale (180), kiedy zespół wahadłowy (130,210) jest w położeniu dostawczym.
3. Zestaw według zastrz. 2, znamienny tym, że zespół przytrzymujący (190,224,370) zawiera magnes (190), który styka się z elementem złącznym (20) w kanale (180), kiedy zespół wahadłowy (130) jest w położeniu dostawczym.
4. Zestaw według zastrz. 2, znamienny tym, że zespół przytrzymujący (190,224,370) zawiera sprężynę (224) zamocowaną na zespole wahadłowym (210), ruchomą wspólnie z zespołem wahadłowym 210) i stykają się z elementem złącznym (22), gdy ten element złączny (210) znajduje się w kanale (180).
5. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół (100,108) do prowadzenia elementów złącznych (20) zawiera giętką rurę (100) dla osiowego prowadzenia elementu złącznego (20) w kanale (180), kiedy zespół wahadłowy (130,210) jest w położeniu odbiorczym, podzespoł rękojeści (30,54,58) odsunięty od oprawki przedniej (36) i zespół (140) do powodowania względnego ruchu między oprawką przednią (36) a podzespołem rękojeści (30,54,58), wynikowego ugięcia giętkiej rury (100) i wynikowego ruchu zespołu wahadłowego (130,210) od położenia odbiorczego do położenia dostawczego, gdy element złączny (20) jest umieszczony osiowo w kanale (180), przez który ma być napędzany osiowo ten element złączny (20).
6. Zestaw według zastrz. 5, znamienny tym, że podzespół rękojeści (30,54,58) ma główną rękojeść (30), wtórną rękojeść (58) i zespół (54) łączący główną rękojeść (30) i wtórną rękojeść (58) w ustalonym odstępie jedna od drugiej, a ponadto ma zespół, który ma główny spust (55), umocowany roboczo do głównej rekojeści (30), dla uruchamiania narzędzia, oraz zespół mający wtórny spust (60), umocowany roboczo do wtórnej rękojeści (58) dla zdalnego uruchamiania głównego spustu (55).
7. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, ze zespół wahadłowy (130,210) tworzy ścianę kanału (180) i ma szczelinę (182), przy czym ściana otacza element złączny (20) w kanale (180) z wyjątkiem szczeliny (182), co zapewnia wystarczający odstęp dla napędowego bijaka (52), aby zespół wahadłowy (130,210) mógł przesuwać się od położenia dostawczego do położenia odbiorczego, nawet jeśli napędowy bijak (52) zachodzi do kanału (180).

169 463
8. Zestaw według zastrz. 7, znamienny tym, że napędowy bijak (52) stanowi siłownik, który jest napędzany osiowo poprzez kanał (180), kiedy zespół wahadłowy (130,210) jest w położeniu dostawczym dla zetknięcia z głowicą (26) i napędzania elementu złącznego (20).
9. Zestaw według zastrz. 7, znamienny tym, że ma podłużny rowek (200), utworzony w spodzie kanału (180) dla pomieszczenia końcówki (24) elementu złącznego (20) gdy zespół wahadłowy (130,210) przesuwa się od położenia odbiorczego do położenia dostawczego, zaś oprawka przednia (60) zawiera zespół (206), stykający się z końcówką (24) elementu złącznego (20) dla ograniczania ruchu elementu złącznego (20) i zespołu wahadłowego (130,210) od położenia odbiorczego, jeśli element złączny (20) jest umieszczony w kanale (180).