PL165973B1

PL165973B1 - zawierajacego proszkowy srodek leczniczy PL PL PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL165973B1
Application number: PL91297377A
Authority: PL
Inventors: Arun R Gupte; Dieter Hochrainer; Gerhard Poss; Juergen Wittekind; Bernd Zierenberg; Adolf Knecht
Original assignee: Boehringer Ingelheim Kg
Priority date: 1990-06-28
Filing date: 1991-06-21
Publication date: 1995-03-31
Also published as: FI104410B; AU8063891A; UA27765C2; NO925010D0; DK0536232T3; NO925010L; WO1992000115A1; ES2078530T3; YU111091A; JPH05508334A; KR930701206A; SI9111110B; IE912245A1; FI925882L; CZ386192A3; RU2068274C1; SI9111110A; HU9204100D0; CA2086123C; JP3307389B2

Abstract

1. Nosnik zawierajacy proszkowy srodek leczni- czy do wytwarzania aerozolu inhalacyjnego, znamien- ny tym, ze stanowi plaski material (11), na którym znajduja sie wlókna w rodzaju wlókien aksamitu lub weluru, a proszkowy srodek leczniczy umieszczony jest pomiedzy wlóknami. 2. Nosnik wedlug zastrz. 1, znamienny tym , ze dlugosc wlókien wynosi 0,1 do 3 mm, a warstwa na której znajduja sie wlókna jest sztywna albo gietka, przy czym proszek rozlozony jest równomiernie na calej po- wierzchni lub powierzchnie czastkowe zaopatrzone sa w pojedyncza dawke. 3. Sposób wytwarzania nosnika zawierajacego proszkowy srodek leczniczy, sluzacy do wytwarzania aerozoli inhalacyjnych, znamienny tym, ze na nosnik (11) z plaskiego materialu, na którym znajduja sie wlókna, w rodzaju wlókien aksamitu lub weluru, nanosi sie srodek leczniczy mozliwie równomiernie, a nastepnie w j ednej lub wielu operacjach, wprowadza sie go po- miedzy wlókna za pomoca rakli i wygladza. FIG.1 PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy nośnika zawierającego proszkowy środek leczniczy oraz sposobu wytwarzania nośnika o.εrierajprego proszkowy środek leczniczy.

Niewielkie ilości drobnoziarnistego, korzystnie ymikronayowazigo proszku stosowane są przede wszystkim do celów terapeutycznych, głównie w postaci aerozoli do inhalacyjnego leczenia chorób przewodu oddechowego, takich jak astma.

Tego rodzaju proszki w ilościach, które często wynoszę znacznie poniżej 50 mg, doprowadzane są do płuc pacjenta wraz z wdychanym powietrzem. Okazało się przy tym, że aby cząstki substancji aktywnej przedostały się głęboko do płuc, powinny mieć wielkość wynoszącą poniżej 10 μιη. Nie wyklucza to jednak stosowanie nieco większych cząstek w preparatach, przede wszystkim w ewentualnych substancjach pomocniczych. Jeżeli stosuje się cząstki o różnej wielkości, to często wyraźna różnica wielkości jest nawet pożądana lub nie powoduje ona trudności, co widoczne jest np. z opisu zgłoszeniowego DE-OS 17 92 207. Do aplikacji drobnoziarnistych proszków bez pomocy propelintów aerozolowych w terapii dróg oddechowych stosowane są przede wszystkim dwie metody.

W jednej z nich stosuje się kapsułki z twardej żelatyny, zawierające dawkę substancji aktywnej i ewentualnie dodatkowo substancje pomocnicze, w drugiej za pomocą komory pomiarowej pobiera się określoną ilość proszku z zasobnika i miesza się z wdychanym powietrzem. Aparaty dla obu metod zostały opisane w niemieckim i europejskim opisach patentowych zi 2 346 914 i 0 166 294.

Zadaniem wynalazku jest stworzenie nośnika zawierającego środek leczniczy do wytwarzania aerozolu inhalacyjnego. Zadaniem wynalazku jest również stworzenie sposobu wytwarzania takiego nośnika.

165 973

Zadanie to według wynalazku zostało rozwiązane przez nośnik zawierający proszkowy środek leczniczy do wytwarzania aerozolu inhalacyjnego charakteryzujący się tym, że stanowi płaski materiał, na którym znajduję się włókna w rodzaju włókien aksamitu lub weluru, a proszkowy środek leczniczy umieszczony jest pomiędzy włóknami, których długość wynosi 0,1 do 3 mm, b warstwa na której znajduję się włókna jest sztywna albo giętka, przy czym proszek rozłożony jest równomiernie na całej powierzchni lub powierzchnie zaopatrzone są w pojedyńczą dawkę.

W zakresie sposobu zadanie to zostało według wynalazku rozwiązane przez sposób wytwarzania nośnika zawierającego proszkowy środek leczniczy służący do wytwarzania aerozoli inhalacyjnych, charakteryzujący się tym, że na nośnik z płaskiego materiału, na którym znajduję się włókna, w rodzaju włókien aksamitu lub weluru, nanosi się środek leczniczy możliwie równomiernie, a następnie w jednej lub wielu operacjach, wprowadza się go pomiędzy włókna za pomocą rakli i wygładza.

W innym wykonaniu sposobu według wynalazku sposób wytwarzania nośnika zawierającego proszkowy środek leczniczy służący do wytwarzania aerozoli inhalacyjnych, charakteryzuje się tym, że na nośnik z płaskiego materiału, na którym znajduję się włókna w rodzaju włókien aksamitu lub weluru, nanosi się pojedyńcze dawki w postaci małych ilości zawiesiny, a płynny składnik zawiesiny odparowuje się.

Jak z powyższego widać wynalazek proponuje nową drogę dla aplikacji drobnoziarnistych proszków. Łączy się przy niej prostota wytwarzania nośników substancji aktywnej z dokładnością dozowania i możliwością wytwarzania w prosty sposób aerozolu nadającego się do inhalacj i.

Według wynalazku żżdana iilsc proszku zdmuchiwana jest z nośnika za pomocą strumienia gazu, po ewentualnym mechanicznym rooluźnieniu, kkrzystnie za pzmopo stzumienia powietrza o odpowiednim natężeniu. Przy zastosowaniu do inhalacji, uwolniony proszek zostaje domieszany do wdychanego powietrza, a w razie potrzeby przy pośrednim włączeniu pojemnika inhalacyjnego jak to np. opisane zostało w niemieckim wzorze użytkowym 89 08273.

Przy wcieraniu suchego proszku w welurowy materiał przez ruch włókien pod reklą występuje predezaglomeracja. Cząsteczki znajduję się następnie w bardzo luźnym stanie i nie wykazuję skłonności do zbrylania się. Przy nanoszeniu proszku w postaci zawiesiny ta predezaglsmeoacja uzyskiwana jest przez przeciągnięcie po materiale krawędzią tak, że również w tym przypadku tylko część energii strumienia gazu musi być użyta do dezaglomeracji. Poza tym cząsteczki poddane rrodezaglsmeoacji wykazują dużą powierzchnię działania dla strumienia gazu, co również korzystnie wpł^ya na dyspergowanie<>

Nośnik ma postać w zasadzie płaskiego materiałut na umieszczone są cienkie włókna. Włókna zamocowane są jednym końcem lub na środku, na nośniku lub w nośniku, przy czym swobodny koniec względnie oba wolne końce, skierowane są do góry, a nośnik i włókna tworzę ze sobą przeważnie kąt 45-90°, zwłaszcza 60 do 90°. Materiał, na którym osadzone włókna, może być w postaci papieru, folii z tworzywa sztucznego lub w postaci tkaniny; dla włókien materiałem może być bawełna, wełna, jedwab, wiskoza, perlon, nylon, poliakryl.

Włókna maję długość aż do około 3 mm, korzystnie do 1 mm. Nie powinny być one za silnie zbite tak, aby nanoszony proszek, który głównie będzie umieszczony pomiędzy włóknami, mógł być stosunkowo łatwo ponownie wydmuchany. Dolna granica długości włókien wynosi około 0,1 mm. Na ogół długość włókien należy tak dobierać, aby nanoszony proszek mógł być rozmieszczony w żądanej ilości na jednostkę powierzchni.

Dlatego też, dla stosunkowo dużych ilości proszku na jednostkę powierzchni celowym jest użycie materiału nośnika z dłuższymi włóknami, natomiast przy bardzo małych ilościach prosz ku na jednostkę powierzchni mogę być stosowane również krótsze włókna lub nawet są korzystniejsze. Ilość proszku t jaka może być naniesiona na Jednostkę powierzchn, pomijając materiał nośnika, zależy głównie od rodzaju /gęstości/ proszku i jego zagęszczenia. Jeżeli proszek ma być stosowany do inhalacji to należy uważać na to, aby przez zbyt silne sprasowanie nie utrudnić dyspergowania proszku w stosowanym strumieniu gazu lub powietrza.

165 973

Liczba włókien na jednostkę powierzchni może ulegać znacznym zmianom.. Różne znajdujące się w handlu nośniki okazały się przydatne /folia welurowa, aksamit, tkanina typu Nicki/. Materiały te stanowię również wskazówkę dla odpowiedniej gęstości włókien w innych nośnikach. Również grubość włókien może być dobierana w szerokich granicach. Na ogół stosowane są włókna o średnicy od 0,002 do 0,05 korzystnie 0,004 do 0,03 mm. Właściwy aksamitny nośnik może być połączony również ze sztywną warstwę, np. przez przyklejenie. Możliwe jest również podłożenie warstwy zdolnej do przyssania.

Nośnik może więc być giętki lub sztywny i np. prostokątny lub kołowy. Korzystnym jest, gdy nośnik ma postać taśmy. Może być ona pokryta proszkiem na całej swej powierzchni lub na poszczególnych swych częściach. W tym ostatnim przypadku pokrywanie taśmy może być dokonywane na oddzielnych małych powierzchniach przy użyciu szablonu, przykładowo w postaci kołowych powierzchni o średnicy kilku milimetrów, posiadających wyraźny odstęp względem siebie, tak, że przy wydmuchiwaniu proszku z jednej z tych powierzchni, na sąsiednich powierzchniach proszek nie zostaje naruszony.

Za pomocą ilości proszku na każdej z tych małych pokrytych powierzchni można ustalić dokładnie określoną dawkę. Jeżeli cała powierzchnia nośnika pokryta jest warstwę proszku, to jego ilość, jaka za każdym razem jest wydmuchiwana ustalana jest w prosty sposób przez wielkość powierzchni, które przy każdym procesie pobierania poddawana jest działaniu strumienia gazu i która może być ograniczona na przykład za pomocą maskownicy.

Maskownica nie jest jednak konieczna. Okazało się bowiem, ze ilość proszku wydmuchiwanego przez strumień gazu z pokrytego równomiernie proszkiem nośnika, pozostaje w znacznym stopniu stała. Dlatego też ilość zdyspergowanego proszku może być również regulowana przez natężenia gazu oraz przez geometrię dyszy. Dla ochrony warstwy proszku celowym jest, aby nośnik pokryć np. folię z tworzywa sztucznego względnie aby tak go laminować, że każdorazowo pozostaje odkryta tylko ta część nośnika, z której proszek ma być usuwany. Zwłaszcza przy proszkach czułych na wilgoć należy brać pod uwagę możliwość obustronnego laminowania warstwę aluminium. W końcu mogą być stosowane również nośniki, np. taśmy na których pola pokryte włóknami oraz pola gładkie rozmieszczone są na przemian.

Przy sposobie wytwarzania nośnika według wynalazku nanosi się na niego najpierw możliwie równomiernie, warstwę proszku o wysokości 1-2 mm /przy czym przy proszkach leczniczych o silnym działaniu, a również przy nośnikach z bardzo krótkimi włóknami, warstwa może być również dużo cieńsza/. Proszek wciskany jest w taśmę za pomocą rakli a nadmiar proszku zostaje usunięty. Proces ten, w razie potrzeby, powtarzany jest powtórnie lub wielokrotnie, przy czym rakla stopniowo nastawiana jest coraz głębiej. Przez ruch włókien pod naciskiem rakli następuje dezaglomeracja skupionych części proszku.

Jeżeli mają być pokryte tylko określone miejsca nośnika to nośnik może zostać przykryty na przykład szablonem w postaci odpowiednio podziurkowanej folii. Gdy proszek zostanie już naniesiony, jak to opisano wyżej, następuje pokrycie tylko w tych miejscach, w których znajduję się otwory.

W sposobie wytwarzania nośnika według wynalazku proszek może być nanoszony na nośnik również w postaci zawiesiny. Przy środkach leczniczych dla celów inhalacji dawka substancji aktywnej jest z reguły tak mała, że wystarcza ilość substancji aktywnej zawarta w kropli zawiesiny. Nanosi się więc każdorazowo jedną kroplę zawiesiny w żądanym odstępie od następnej kropli. Odstęp jest tak dobrany, że plamka proszku jaka pozostaja po odparowaniu zawiesiny odgraniczona jest wyraźnie od sąsiedniej plamki. Ma oa na celua aby przy wprowadzaniu proszku substancji aktywnej w strumień wdychanego powietrza, oddzielać zawsze z nośnika tę ilość proszku jaka naniesiona została przez jedną kroplę.

Pokrywanie nośnika dokładnie dawkowaną ilością proszku aa aa^e powierzchni t^ot^c^r^^je się szczególnie dobrze za pomocą zawiesiny. Jako składnik zawiesiny służa płynne załęzki organiczne, w których nanoszony proszek trudno się rozpuszcza i które możliwie łatwo można usunąć.

Jako zawiesinowe składniki płynne substancji zawiesinowych, wybierane w zależności od

165 973 ich zdolności do rozpuszczania stałych składników względnie ich mieszaniny, przeznaczonej jako zawiesina, stosowane są dwuchlorometan, octan etylu, 1,1,1-trójchlorooctan lub benzyna /np. frakcja 60/95 lub 80/110/. Z reguły do zawiesiny dodawane są substancje pomocnicze, np.. lecytyna. Zawartość substancji stałej w zawiesinie wynosi najczęściej 3 do 30% wagowych, ilość substancji pomocniczych waha się pomiędzy około 0,5 i 3% wagowych w odniesieniu do substancji stałej.

Nośnik i zawiesina powinny być tak wykonane, aby cząstki proszku pozostawały w miejscu, w którym kropla wniknęła w nośnik, podczas gdy płynny składnik zawiesiny rozprzestrzenia się dalej i odparowuje. Odparowanie może być przyśpieszone przez zmniejszenie ciśnienia i/lub dostarczanie ciepła.

Substancja stała z wysuszonej kropli zawiesiny nie daje się na ogół oswobodzić i dyspergować przez podmuch powietrza. Jeżeli jednak włókna nośnika zostanę poruszone, np. przez przeciągnięcie po nich krawędzią, to połączenia cząstek proszku zostaję ponownie poprzerywane i proszek zostaje “zaktywizowany*. Pojedyńcze cząstki, które po zaktywizowaniu przylegają tylko z niewielką siłą wiążącą do siebie lub do włókien nośnika, mogą być teraz uwolnione za pomocą podmuchu powietrza i w znacznej części dysperguję do dróg oddechowych.

Zamiast wyzwalania z nośnika rozluźnionego proszku za pomocą podmuchu powietrza, można uwolnić go również bezpośrednio przed względnie podczas przechodzenia strumienia wdychanego powietrza przy nośniku, przez pociągnięcie po nośniku sztywną krawędzią lub przez wyszczotkowanie do wdychanego powietrza.

Nanoszenie kropli zawiesiny w stosunku do nanoszenia suchego proszku, poza wielką dokładnością dozowania ma jeszcze tę zaletę, ze proszek przez osadzenie chroniony jest początkowo przed oswobodzeniem przez przyśpieszenia /uderzenia, wibracje/. Aktywacja przez lekkie pocieranie o krawędź powinna wtedy następować bezpośrednio przed oswobodzeniem dla inhalacji.

Wynalazek zostanie wyjaśniony na podstawie rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie aparaturę do nanoszenia kropli zawiesiny, fig. 2 - szczegóły zaworu, fig. 3 aparat do inhalacji w widoku z boku, a fig. 4 przedstawia aparat do inhalacji w widoku z przodu.

W aparaturze przedstawionej na fig. 1, zawiesina 1 z zasobnika 2 przepływa przewodem 3 do zaworu magnetycznego 4, skąd przepływa przez przewód 5 do zasobnika 6. W stanie spoczynkowym tłok 7 zaworu 4 zamyka otwór wejściowy przewodu 8, przez który zawiesina Jest nanoszona na nośnik 11. Zawiesina może wtedy przepływać obok tłoka z przewodu 3 do przewodu 5. Po odciągnięciu tłoka przez elektromagnes zaworu 4, otwór zostaje otwarty a zawiesina może się przedostawać na nośnik 11. Zawiesina 1 z naczynia 6 przepompowywana jest za pomocą pompy 9 do zasobnika 2. Przewód łączący 10 utrzymuje stały poziom zawiesiny 1 w zasobniku 2 a przekroje poprzeczne przewodów 3 i 10 są dobrane eksperymentalnie tak, aby objętość strumienia zawiesiny spływającej przez oba przewody była mniejsza od objętości strumienia jaki przemieszcza pompa 9. W zasobnikach 2 i 6 znajduję się mieszadła, które utrzymuję cząstki stale w zawieszeniu. Dla równomiernego dozowania zawór magnetyczny 4 sterowany jest przez elektroniczny generator impulsów.

Szczegóły budowy zaworu 4 przedstawione są na figurze 2. Przyłączone są do niego wspomniane przewody 3, 5 i 8, a tłok 7 w stanie ciynnym otwiera otwór wejściowy do przewodu 8.

Przykładowo środek leczniczy w postaci zawiesiny nanosi się następujęco. Zawiesina zmikronizowanego fenoterolu /udział fenoterolu : 10% wagowych/ w dwuchlorometanie przy dodatku /0,1% wagowego/ lecytyny, została naniesiona na aksamit o długości włókien 1,2 mm ponad tkaninę podłoża, przy czym naniesienia dokonano w postaci kropel, w odstępie około 10 mm, a następnie zawiesina została wysuszona. Proszek został następnie zaktywizowany przez przeciągnięcie po włóknach krawędzią i wydmuchany z nośnika przez lekki podmuch powietrza. Udział wydmuchanych cząstek w procesie inhalacji /średnica cząstek < 5,8 μιη/ wynosił około 41,4% wydmuchanej dawki.

Dla dyspergowania /wydmuchania/ proszku wystarcza stosunkowo niewielka ilość gazu, np.

165 973 cin powietrza, która zostaje wypchnięta o średnicy 0,5 mm.

Strumień gazu konieczny do dyspergacji może być wytwarzany w rćióny sppsób, np, z powietrza z cylindra zaopatrzonego w dyszę, przez wypchnięcie przez tłok napędzany ppręZynę, lub za pomocą zwykłych, małych zbiorników CO₂ stosowanych do wytwarzania ciśnienia. Zamiast cylindra z tłokiem może być stosowany również mieszek sprężysty.

Prosty aparat, w którym stosowane mogą być nośniki pokryte według wynalazku, przedstawiony jest schematycznie na fig. 3 i 4. Głównymi częściami składowymi są dwie szpule, z których jedna zawiera materiał pokryty proszkiem, a druga przyjmuje zużytą taśmę. Taśma prowadzona jest nad płytę, przy czym przechodzi nad krawędzią do aktywacji proszku. Tutaj strumień gazu względnie powietrza trafia na taśmę i porywa ze sobą proszek. Strumień zostaje wywołany na ogół w tej chwili, w której wdychane powietrze przepływa przez rurkę ustnika. Celowe jest, aby strumień gazu względnie powietrza wyzwalać przez wdychane powietrze, aby koordynować w ten sposób dyspergowanie proszku z przebiegiem inhalacji.

Jak widać z fig. 3 i 4 taśma 12 nośnika z proszkiem, który naniesiony jest na taśmę w postaci oddzielnych plamek w równomiernych odstępach, odwijana jest ze szpuli 13 i po opróżnieniu nawijana jest na szpulę 14. Za pomocą mechanizmu przesuwu zbudowanego w zwykły sposób, przy każdym uruchomieniu aparatu taśma zostaje przesunięta o tyle, ze nowa plamka przedostaje się na płytę 15. Płyta 15 znajduje się w rurze ustnika 16, przez który pacjent wdycha. Szczelina, przez którą taśma 12 nośnika wprowadzana jest do rury ustnika. Jest nieco węższa niż grubość taśmy 12 nośnika. Górne ograniczenie szczeliny służy jako krawędź aktywizująca proszek. Z cylindra 17, w którym znajduje się tłok wyposażony w uchwyt 18 i będący pod naciskiem sprężyny, przez dyszę 21 na plamkę proszku zostaje wydmuchane powietrze. Sprężyna, która dociska tłok w kierunku płyty 15, napinana jest za pomocą cięgła przy uchwycie 18. Za pomocą urządzenia ustalającego 19, które może być zwolnione przez naciśnięcie na przycisk 20, operacja dyspergowania zostaje przygotowana. Podczas wdychania poprzez ustnik 16 pacjent naciska na przycisk 20 powodując tym to, że tłok wypycha przez dyszę powietrze zawarte w cylindrze na plamkę proszku tak, że proszek dysperguje do wdychanego powietrza.

Szpule z nośnikiem są tu umieszczone w kasecie, podobnie jak w kasecie magnetofonowej.

Jej przesuwanie sprzężone jest korzystnie z ruchem uchwytu 18 w ten sposób, że przy napinaniu tłoka taśma nośnika przesuwa się o tyle, że następna plamka przechodzi na płytę 15.

Zamiast cylindra ze sprężynę, do wytwarzania strumienia gazu może być zastosowany również mieszek sprężysty lub nabój z CO2, który przy każdym zastosowaniu aparatu wydaje kilka centymetrów sześciennych COj. CO₂ jest wtedy kierowane przez dyszę na pokrytą proszkiem plamkę nośnika. Objętość gazu jaka potrzebna jest do dyspergowania ilości proszku konieczo nej dla celów terapeutycznych, wynosi z reguły 3-20 cur, w normalnych warunkach.

Stosownie do rodzaju nośnika używane są dysze o odpowiednio ukształtowanym zakończeniu.

W przypadku kołowych plamek proszku dysza posiada małe, korzystnie okrągłe ujście. Dla większych powierzchni nośnika pokrytych proszkiem dogodniejsza jest dysza szczelinowa lub prostokątna. W tym przypadku, w razie potrzeby, stosowana jest większa ilość gazu, aby zapewnić konieczną prędkość wypływu.

Za pomocą szeregu prób ustalona została dokładność dozowania, przy czym albo /próba 1,

2, 3/ taśma nośnika pokrywana była suchym proszkiem w sposób ciągły i każdorazowo badany był ściśle ograniczony kawałek taśmy, albo też stosowana była taśma, na której tylko określone miejsca pokrywane były proszkiem.

Stwierdzono następujące pokrycie powierzchni i względne odchylenia standardowe:

j Materiał	1 Pokrycie i powierzchni	1 1 1	Względne odchylenia J standardowe
J 1. Folia welurowa	1 3 1 6,6 mg/cm*·	1 1	6,3% i
g 2. Aksamit	J 2,2 mg/cm²	1 1	6,0% !
J 3. Tkanina typu Nicki	1 5,4 mg/cm	1 1	6,2% {
S 4. Folia welurowa z oddzielnymi 1* kołowymi plamkami proszku	1 β 2,1 mg/plamkę	1 1 1 -—2.__	11,2% J

165 973

W próbie według pkt 4, przy nanoszeniu proszku nośnik przykryty był dziurkowaną folią. Otwory miały średnicą 4 mm i odstąp między sobą 10-15 mm. Przez ulepszenie nanoszenia odchylenie standardowe może być jeszcze zmniejszone.

Dla uzyskania przy wydmuchiwaniu proszku praktycznie zupełnego zdyspergowania wystarcza stosunkowo niewielka ilość gazu, np. 10 cm powietrza, które wypychane jest przez dyszą o średnicy 0,8 mm /w przypadku plamek proszku dla próby 4/. Stwierdzono przy tym bardzo dobrą dezaglomeracją.

□ok stwierdzono za pomocą impaktora typu Andersen'a, przy zastosowaniu zmikronizowanego fenoterolu, 40% cząstek uzyskanej dawki zawierało cząsteczki poniżej 5,8 om.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Nośnik zawierający proszkowy środek leczniczy do wytwarzaaia aeaozolu inhalacaJaego, znamienny tym, że stanowi płaski materiał /11/, za którym znajduję się włókna r rodzaju włókien aksamitu lub relhiu, a proszkowy środek leczniczy umieszczony jest pomiędzy włóknami.
2. Nośnik według zastrz. 1, znamienny tym, że długość włókien wynosi 0,1 do 3 mm, a warstwa na której znajduję się włókna jest sztywna albo giętka, przy czym proszek rozłożony jest równomiernie na całej powierzchni lub powierzchnie cząstkowe zaopatrzone sp w pojedy/iczą dawkę.
3. Sposób wytwarzania nośnika zawierającego proszkowy środek nirzzaryo, służący do wytwarzania aerozoli inhalacyjnych, znamienny tym, że na nośnik /11/ z płaskiego materiału, na którym znajduję się włókna, w rodzaju włókien aksamitu lub weluru, nanosi się środek niryzacoy możliwie równomiernie, a następnie w jednej lub wielu operacjach, wprowadza się go pomiędzy włókna za pomocą kakna i wygładza.
4. Sposób wytwarzania nośnika zawierającego proszkowy środek leczniczy, służący do wytwarzania aerozoli inhalacyjnych, znamienny tym, że na nośnik /11/ z płaskiego materiału, na którym znajduję się włókna w rodzaju włókien aksamitu lub welu™, nanosi się pojedońrze dawki w postaci małych ilości zawiesiny, a płynny składnik zawiesiny odparowuje się.