PL155245B1 - Tear-off metal lid cans - Google Patents

Description

OPIS PATENTOWY

155 245

Patent dodatkowy do patentu nr Int. Cl.⁵ B65D 17/40

Zgłoszono: 87 03 04 (P. 264442)

Pierwszeństwo: 86 03 06 Republika Federalna Niemiec

URZĄD

PATENTOWY

RP

Zgłoszenie ogłoszono: 88 06 23

Opis patentowy opublikowano: 1992 04 30

Twórca wynalazku —

Uprawniony z patentu: Schmalbach - Lubeca AG,

Brunszwik (Republika Federalna Niemiec)

Odrywane wieko z metalu do puszek

Wynalazek dotyczy odrywanego wieka z metalu do puszek, zwłaszcza o zarysie wzdłużnie owalnym lub w postaci prostokąta o cechach według części nieznamiennej zastrzeżenia 1.

Tego rodzaju wieka są znane z szeregu postaci wykonania. Mają one zarys kołowy, zarys wzdłużnie owalny lub zarys w postaci prostokąta z zaokrąglonymi narożami. Zwłaszcza takie wieka jako wieka całkowicie odrywane są używane w szerokim zakresie. Przy tym linia karbowa jest umieszczona blisko i w dalekim stopniu równolegle do ściany rdzeniowej tak, że większa część powierzchni wieka jest otoczona przez linię karbową i przy oddzieleniu obszaru odrywanego, zasadniczo cały przekrój poprzeczny puszki może być uwolniony. Z reguły obszar odrywany ma odcinek startowy, który jest scharakteryzowany tym, że linia karbu w tym obszarze odbiega od przebiegu zarysu pokrywy, aby odgraniczyć obszar, ograniczony za pomocą małego promienia krzywizny, w którym w celu otwarcia linia karbowa jest pierwsza nadrywana. W tym obszarze uchwyt, służący do naderwania i oderwania obszaru odrywanego jest zamocowany przeważnie za pomocą płasko przylegającego nita, ukształtowanego z blachy pokrywy.

Jest także znane usztywnienie powierzchni pokrywy wewnątrz i na zewnątrz linii karbowej przez odsądzenia, obszary stopniowe, żebra lub żłobki. Przy tym jest także znane inne ukształtowanie żeber i żłobków w odcinku startów lub takie zorientowanie w części obszaru odrywającego, że przy otwarciu puszki zostaje on oddzielony na końcu z powierzchni pokrywy. Zwłaszcza jest znane, przy wzdłużnie owalnych lub w postaci prostokąta puszkach, przewidziane w odcinku startowym prostoliniowych lub krzywych żłobków, przebiegających poprzecznie do wzdłużnej osi symetrii, względnie poprzecznie do kierunku odrywania, które ułatwiają obtaczanie blachy w odcinku startowym po początkowym wyłamaniu i następnie oddzielaniu obszaru odrywanego od powierzchni pokrywy i pozwalają na uniknięcie w tym obszarze wypukłości w postaci beczki. Przy kołowych wiekach żłobki przebiegające poprzecznie do kierunku odrywania, prowadzone są aż do końca obszaru odrywanego. Przy wzdłużnym owalnie lub w postaci prostokąta wiekach ta zdolność do odginania obszaru odrywanego może być jednakże w innych obszarach obszaru odrywanego ponownie zlikwidowana przez inaczej zorientowane żłobki. Przewidziano także, dodatkowo do

155 245 żłobków poprzecznych, zagłębienie w odcinku startowym, dopasowane do kształtu zarysu uchwytu, który tworzy ze żłobkami poprzecznymi wspólne usztywnienie, które dodatkowo jest ograniczone przez wytłoczenia w postaci miseczki, pomiędzy tym usztywnieniem a sąsiadującymi odcinkami linii karbu.

Jest znane, że do początkowego naderwania linii karbu w odcinku startowym jest potrzebny duży nakład siłowy. Dalsze odrywanie linii karbu, po początkowym wyłamaniu wymaga natomiast znacznie mniejszej siły, także wtedy, gdy obszar odrywany musi być odgięty lub odkształcony na całej szerokości. Aby porównywalnie wysoki nakład siłowy uwzględnić przy początkowym naderwaniu, uchwyt jest ukształtowany jako mocna dźwignia, ukształtowana przeważnie z cienkiej blachy i usztywniona przez zawijkę krawędziową lub tp. Przy tym uchwyt może być tak ukształtowany. że miejsce jego zamocowania w obszarze odrywania jest mocno połączone z dźwigniowym korpusem uchwytu.

Układ może być także tak dobrany, że samo miejsce zamocowania jest przewidziane na odginanym odcinku, otaczającym korpus uchwytu. We wszystkich tych przypadkach, przez podniesienie końca uchwytu, linia karbu musi być przez działanie ścinające doprowadzona do naderwania. Potrzebna przy tym siła jest przenoszona od uchwytu poprzez nit mocujący do korpusu uchwytu i z niego na taki nosek wyłamywany, który leży z reguły bezpośrednio przy linii karbu i ją naciska do dołu. Ponieważ odcinek startowy linii karbu leży blisko ścianki rdzeniowej wieka, dlatego ten obszar zapewnia, że pozostała część powierzchni wieka połączona z pozostającą ścianką rdzeniową, jest usztywniona, aby utrzymać w niej stan nacisku noska wyłamywanego na dźwigniowy uchwyt. Przez siły ścinające, powstające przy tym w tym obszarze linii karbu, linia karbu jest doprowadzana do naderwania.

W wielu przypadkach okazało się, że siły ścinające nie mogą całkowicie oddziaływać na odcinek startowy linii karbu, ponieważ część tych sił jest pochłaniana przez to, że przez działanie rozciągające na nit mocujący, odcinek startowy obszaru odrywanego odkształca się do góry, a więc ustępuje w rodzaju membrany. Ta niedogodność jest szczególnie mocno zauważalna, gdy grubość blachy odbiega od 0,24 mm i z tego powodu jest stosowana cieńsza blacha do wytwarzania wieka. Przez podatność blachy z obu stron nita, nosek wyłamywujący przechodzi przez, linię karbu i traci swoją skuteczność. Ta niedogodność jest jeszcze wzmocniona przez to, że blacha w tym obszarze jest względnie osłabiona przez wytłoczenie linii karbu.

Zadaniem wynalazku jest takie dalsze ukształtowanie odrywanego wieka, o cechach części nieznamiennej zastrzeżenia 1, że także przy zastosowaniu cieńszej blachy siły ścinające, wytwarzane przy podniesieniu końca uchwytu są istotnie całkowite i przez to mogą być efektywniej wykorzystane do początkowego naderwania linii karbu pod noskiem wyłamywującym uchwytu, przy czym powinny być usunięte podane niedogodności.

Zadanie to zostało rozwiązane przez środki zastrzeżenia 1. W ten sposób otrzymano, zwłaszcza przy bardzo cienkich blachach bardzo dobre usztywnienie granicznego obszaru odcinka startowego, zawierającego nit mocujący, które w dalekim stopniu przerywa odkształcenie, w rodzaju membrany tego obszaru, przy podnoszeniu końca uchwytu w celu otwarcia puszki. Przy tym nit mocujący pozostaje w dalekim stopniu w swym pierwotnym położeniu tak, że siły działające na koniec uchwytu oddziaływują nie tyle na odkształcenie odcinka startowego, lecz prawie całkowicie na naderwaniu linii karbu, przy czym nosek pozostaje z nią w jednej płaszczyźnie. Zasadniczo do stabilizacji tego obszaru przyczynia się kształt przekroju poprzecznego wgłębień i żłobków, wypukłość żłobków poprzecznych i prosty przebieg ramion wgłębienia. Prócz tego jest korzystne, gdy żłobkowate wgłębienia są ukształtowane według zastrzeżenia 2. Przez to jest zapewnione, że decydujący, graniczny obszar odcinka startowego jest usztywniony w pożądanym wymiarze, a jednocześnie naderwaniu linii karbu sprzyja wymagane odłamanie skrajnego końca odcinka startowego. Zwłaszcza omawiany obszar otrzymuje także wysoką wytrzymałość na skręcenie. Dalsze zastrzeżenia zależne przynoszą dalsze korzystne ukształtowanie usztywnień, względnie wgłębień w postaci U. Przy tym jest szczególnie korzystne, gdy szerokość i/lub głębokość obu ramion wgłębień w postaci U są ukształtowane według zastrzeżeń 3 i 5.

Dla pożądanego działania jest ważne przede wszystkim to, żc obszar odcinka startowego zawierający nit jest usztywniony w rodzaju deski tak, że tutaj jest w dalekim stopniu przerwane

155 245 wybrzuszenie w rodzaju membrany. Po drugiej stronie obszar leżący pomiędzy miejscem zamocowania a linią karbu powinien być lekko do dołu załamany, aby ograniczyć przez to siłę, potrzebną do naderwania. Obszar załamany do dołu powinien być przy tym możliwie dokładnie ograniczony, aby zapewnić pewne dalsze odrywanie linii karbu przez przyłożenie sił rozciągających na uchwyt. Te wymagania są spełnione w optymalny sposób przez ukształtowanie zespołu żłobków.

Wynalazek jest następnie bliżej wyjaśniony w przykładzie wykonania na schematycznym rysunku, na którym fig. 1 przedstawia odrywane wieko, ukształtowane według wynalazku w widoku z boku, fig. 2 — wieko według fig. 1 w przekroju i w widoku z góry, fig. 3 — wieko w widoku od dołu, a fig. 4 — poprzeczny przekrój częściowy do wzdłużnej osi symetrii wieka.

Zakłada się, że w przypadku danego wieka chodzi o wieko wydłużone owalnie o dużym obwodzie, takie jakie stosuje się w dużym zakresie np. do puszek z rybami. Może tu chodzić także o wieko w postaci prostokąta lub o wieko w postaci koła. Wieko jest wytwarzane z blachy, mianowicie uprzywilejowanie z blachy o grubości, która jest cieńsza od zwykłych grubości, a więc jest mniejsza od 0,24 mm.

Wieko 1 jest w zwykły sposób ukształtowane z krawędzią zakładkową 2, która przechodzi poprzez ściankę rdzeniową w powierzchnię 3. Powierzchnia 3 jest ograniczona przez zamykającą się linię karbu 7 obszaru odrywanego 6, z którego na fig. 2 jest pokazany zasadniczo tylko odcinek startowy 16. Podczas gdy na pozostałym obszarze wieka 1 linia karbu 7 przebiega w pobliżu ścianki rdzeniowej krawędzi zakładkowej 2, to jej przebieg w obszarze odcinka startowego 16 odbiega od kształtu zarysu wieka 1. Raczej odcinek startowy 16 jest ograniczony przez dwa odcinki karbowe 9, zbiegające się prostoliniowo do lewego końca na fig. 2, które przechodzą na końcu wieka 1 we względnie wąski zakrzywiony odcinek startowy 8 linii karbu 7. W obszarze tego końca jest zamocowany nit 4 uchwytu 5, wyprofilowany z blachy. Uchwyt 5 jest ukształtowany jako mocna dźwignia, ukształtowana najczęściej z cienkiej blachy i usztywniona przez zawiniętą krawędź lub ^tp.

W przedstawionym przykładzie wykonania uchwyt 5 jest zamocowany bezpośrednio za pomocą nita 4, płasko przylegającego do blachy wieka 1. Uchwyt 5 może być także tak ukształtowany, że miejsce zamocowania znajduje się na łapce mocującej uchwyt 5, ukształtowanej przez linię rozdzielającą 36 na fig. 2, jest to w ogólności znane. Uchwyt 5 w przedstawionym przykładzie wykonania jest usytuowany swoją wzdłużną osią symetrii na wzdłużnej osi symetrii 19 wydłużonego owalnie wieka 1. Może być także przewidziane odmienne usytuowanie uchwytu 5. Uchwyt 5 ma przedni koniec w postaci noska wyłamywanego 15, który jest umieszczony zasadniczo w jednej linii z odcinkiem startowym 8 linii karbu 7. Po drugiej stronie uchwyt 5 ma odcinek końcowy 12, który w przedstawionym przykładzie jest ukształtowany w postaci pierścienia.

W dalszym obszarze 17 obszaru odrywanego 6, przylegającym do odcinka startowego 16 blacha jest usztywniona przez wgłębienia 20 lub przez żebra lub żłobki, które przebiegają równolegle do krawędzi 2 wieka 1 względnie do równoległego do niej odcinka 10 linii karbu 7. Szerokość 39 obszaru odrywanego równa się w przybliżeniu wielkości rozpiętości puszki, która ma być zamknięta przez wieko 1.

Aby przeciwdziałać, przy podnoszeniu końca odcinka końcowego 12 w celu otwarcia puszki, powstawaniu wybrzuszenia, w rodzaju membrany, odcinka startowego 16, w pobliżu miejsca mocującego nita 4 i poniżej uchwytu 5, jest przewidziane wgłębienie 23, 24 w postaci żłobków, o kształcie U. Wgłębienie to składa się z odcinka 23, w postaci żebra, leżącego poniżej odcinka końcowego 12 i dwóch wystających od niego, w kierunku do odcinka startowego 8 linii karbu 7, ramion 24, które nagle kończą się w miejscu 26, na wspólnej linii 28, poprzecznej do wzdłużnej osi symetrii 19 uchwytu 5. Linia 28 przebiega stycznie do trzonka 4a nita 4. Odcinek 23, w postaci żebra, jest umieszczony w jednej linii z końcem odcinka końcowego 12. Przy pierścieniowo ukształtowanym odcinku końcowym 12, odcinek 23 w postaci żebra, ma także odpowiedni przebieg, odpowiadający postaci częściowego pierścienia, przy czym szerokość odcinka 23 odpowiada szerokości odcinka końcowego 12.

Ramiona 24 mogą w obszarach przejściowych rozszerzać się do odcinka 23 w postaci żebra.

Ich szerokość zmniejsza się ciągle w kierunku do wolnych końców 26. Także ich głębokość może zmniejszać się w tym kierunku. Ramiona 24 przebiegają swoimi wewnętrznymi językami ograniczającymi 29 prosto i równolegle do osi symetrii 19. Wgłębienie 23,24 w postaci U, ze żłobkami 21,22,

155 245 przebiegającymi poprzecznie do wzdłużnej osi symetrii 19 uchwytu 5, jest włączone w zespół żłobkowy. Wszystkie żłobki tego zespołu żłobkowego mają zasadniczo jednakową głębokość. Krótkie poprzeczne żłobki 21 przecinają wgłębienie w postaci U na wysokości przejścia, pomiędzy odcinkiem 23 w postaci ż.ebra a ramieniem 24, podczas gdy dłuższe poprzeczne żłobki 22 przecinają odcinek 23 w postaci pierścienia, jak to wynika z fig. 3. Poprzeczne żłobki 21, 22, ukształtowane prostoliniowo na fig. 2 mogą być także ukształtowane z lekką krzywizną. Pomiędzy poprzecznymi żłobkami 21,22 pozostaje wewnątrz otworu pierścieniowego na końcu odcinka 12 obszar wypukły, w przybliżeniu o zarysie w postaci półkola. Pomiędzy krótkimi żłobkami 21 a obydwoma ramionami 24 pozostaje obszar 11 na powierzchni 3, na którym to obszarze jest przewidziany nit mocujący 4, dla uchwytu 5. Poprzeczne żłobki 21, 22 sięgają każdorazowo bezpośrednio aż do sąsiadującego odcinka 9 linii karbu 7. Pozostająca odległość 31 odpowiada w przybliżeniu szerokości 34 żłobków.

Układ może być tak dobrany, że przez rodzaj zamocowania uchwytu 5 lub przez lekkie odkształcenie uchwytu 5, co najmniej część odcinka końcowego 12 wchodzi co najmniej częściowo w głębokość żłobków tak, że przez układ uchwytu 5 uzyskuje się jednocześnie pewne zabezpieczenie przed przekręceniem wokół miejsca zamocowania. Dalej układ i położenie odcinka końcowego 12 może być wobec dłuższego, poprzecznego żłobka 22 takie, że za pomocą paznokcia lub brzuśćca palca można lekko uchwycić pod zewnętrzny odcinek końcowy 12 uchwyt 5, aby go podnieść i otworzyć puszkę. Za pomocą oznacznika 32 na fig. 3 jest oznaczona masa uszczelniająca na kołnierzu 2 wieka 1. Co najmniej ramiona 24, a w uprzywilejowanym przykładzie według fig. 3 także odcinki 23 i poprzeczne żłobki 21, 22 mają w przybliżeniu trapezowy przekrój poprzeczny, jak to jest pokazane na fig. 4 w miejscu 30.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Odrywane wieko z metalu do puszek, zwłaszcza o zarysie podłużno-owalnym lub prostokątnym z obszarem odrywania utworzonym przez linie karbu w lustrze wieka, z ograniczonym przez odcinki linii karbu obszarem startowym odrywania, na którym przy pomocy nitu jest zamocowany uchwyt dźwigniowy, ustawiony swoją wzdłużną linią środkową na środkowej linii wzdłużnej odrywanego wieka, a nosek zrywany znajduje się nad odcinkiem linii karbu ograniczającym startowy obszar odrywania, przy czym uchwyt na oddalonym od zrywanego noska końcu ma odcinek chwytu, a na ograniczonym przez odcinki linii karbu obszarze startowym odrywania są zagłębienia w postaci żłobków poprzecznych przebiegających poprzecznie względem środkowej wzdłużnej linii, które swoimi końcami sięgają do linii karbu w startowym odcinku odrywania, na odległość w przybliżeniu równą szerokości żłobka, tworzące zwartą grupę usztywniającą, znamienne tym, że ma dodatkowe zagłębienie dopasowane w przybliżeniu do kształtu obrysu uchwytu (5) o kształcie litery U, z ramionami (24) przebiegającymi prosto względem odcinka linii karbu, nad którym znajduje się zrywany nosek uchwytu i równolegle do środkowej linii wzdłużnej (19) wieka (1), przy czym obydwa ramiona (24) mają trapezowy przekrój poprzeczny oraz są zakończone na linii (28) przebiegającej stycznie do trzonu nita (4a) i poprzecznie do środkowej linii wzdłużnej (19).
2. 2. Wieko według zastrz. 2, znamienne tym, że ramiona (24) zagłębienia w kształcie litery U, łączący obydwa ramiona łukowy odcinek (23) tego zagłębienia, oraz żłobki poprzeczne (21, 22) mają zasadniczo taką samą głębokość.
3. 3. Wieko według zastrz. 2, znamienne tym, że łączący obydwa ramiona (24) łukowy odcinek (23) zagłębienia oraz żłobki poprzeczne (21,22) również posiadają trapezowy przekrój poprzeczny.
4. 4. Wieko według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienne tym, że szerokość i/lub głębokość obydwu ramion (24) zagłębienia w kształcie litery U, stopniowo się zmniejsza w kierunku ich swobodnych zakończeń (26).
5. 5. Wieko według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienne tym, że jest wykonane z blachy o grubości mniejszej od 0,24 mm.

   Zakład Wydawnictw UP RP. Nakład 100 egz.

   Cena 3000 zł