PL245703B1

PL245703B1 - Sposób wytwarzania spoiwa klejowego i sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego

Info

Publication number: PL245703B1
Application number: PL440986A
Authority: PL
Inventors: Agnieszka Kowalczyk; Marta Tokarczyk; Agata Kraśkiewicz; Mateusz Weisbrodt
Original assignee: Univ West Pomeranian Szczecin Tech
Priority date: 2022-04-21
Filing date: 2022-04-21
Publication date: 2024-09-23
Also published as: PL440986A1

Abstract

Sposób wytwarzania spoiwa polega na fototelomeryzacji monomerów (met)akrylanowych w obecności fotoinicjatora rodnikowego, charakteryzuje się tym, że fototelomeryzacji w masie poddaje się mieszaninę 40% ÷ 70% wagowych monomeru akrylanowego zawierającego od 1 do 8 atomów węgla w łańcuchu alkilowym, 10% ÷ 20% wagowych monomeru metakrylanowego zawierającego od 1 do 4 atomów węgla w łańcuchu alkilowym i 20% ÷ 40% wagowych długołańcuchowego monomeru (met)akrylanowego zawierającego od 8 do 18 atomów węgla w łańcuchu alkilowym. Fototelomeryzację prowadzi się w obecności 2,5 - 5 części wagowych związku fluoroorganicznego i 0,3 ÷ 0,7 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, każdy na 100 części wagowych mieszaniny monomerów. Fototelomeryzację w masie prowadzi się z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową UV-A o długości fali 320 - 380 nm lub taśmami LED o długości fali 385 ± 5 nm otrzymując syrop telomerowy, stanowiący spoiwo klejowe. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego, polega na tym, że do spoiwa klejowego otrzymanego według sposobu opisanego powyżej dodaje się 0,2 ÷ 1 części wagowej fotoinicjatora rodnikowego na 100 części wagowych spoiwa klejowego. Składniki miesza się, powleka na nośnik i naświetla się za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie UV-A, UV-B i UV-C o długości fali 230 - 380 nm uzyskując filmy klejowe o gramaturze 15 - 120 g/m<sup>2</sup>.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania spoiwa klejowego i sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego o dobrej adhezji do podłoży o niskiej energii powierzchniowej, szczególnie z poliolefin.

Kleje samoprzylepne charakteryzuje kleistość (zdolność do przywierania do powierzchni) w temperaturze pokojowej już pod niewielkim naciskiem, nawet ludzkiego kciuka. Występują one jako kleje rozpuszczalnikowe, bezrozpuszczalnikowe (termotopliwe), dyspersje wodne lub prepolimery (roztwory polimerów w monomerach). Najczęściej otrzymywane są z elastomerów (kopolimerów akrylanowych) oraz dodatków zwiększających kleistość (np. estrów kalafonii). Kleje samoprzylepne znajdują szerokie zastosowanie jako taśmy jedno- i dwustronnie klejące, folie, etykiety czy maty samoprzylepne w wielu gałęziach przemysłu. Mogą być aplikowane na różnego rodzaju powierzchnie, tj. metalowe czy ceramiczne, jednakże ich wadą jest niewystarczająca (słaba) adhezja do podłoży z tworzyw sztucznych o niskiej energii powierzchniowej, jak polietylen, polipropylen, poli(metakrylan metylu), itd. Tego typu powierzchnie charakteryzuje mała polarność i małe wartości krytycznego napięcia powierzchniowego (mniej niż 50 mN/m). Powszechną praktyką jest więc specjalne przygotowanie powierzchni niskoenergetycznych przed aplikacją kleju, są to: obróbka płomieniem (utlenienie powierzchni), trawienie w roztworach silnych kwasów (wzrost polarności) lub traktowanie powierzchni substancjami zwiększającymi adhezję (tzw. promotory adhezji) czy też nakładanie specjalnych warstw („top coat”) z chlorowanych poliolefin. Stosunkowo mało jest wynalazków opisujący sposoby otrzymywania klejów samoprzylepnych do podłoży o niskiej energii powierzchniowej.

W opisie wynalazku US5874143 ujawniono sposób otrzymywania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego do powierzchni niskoenergetycznych polegający na zastosowaniu plastyfikatorów (w ilości od 3 do 10 cz. wag. / 100 cz. wag. lepiszcza poliakrylanowego) w kompozycji klejowej składającej się z lepiszcza poliakrylanowego. Jako plastyfikatory użyto etery poliglikoli, estry fosforanowe, alifatyczne kwasy karboksylowe, estry benzoiny i ich kombinacje. Z opisu wynalazku US6280557 znane są poliakrylanowe kleje samoprzylepne do materiałów niskoenergetycznych otrzymane z estrów alkilowych kwasu akrylowego zawierających od 1 do 14 atomów węgla w łańcuchu alkilowym i do 30% wag. monomerów polarnych, a także żywicę adhezyjną (10-40 cz. wag.), plastyfikatory (3-10 cz. wag.), przy czym preferowane estry alkilowe kwasu akrylowego to akrylan izooktylu, akrylan 2-etyloheksylu, akrylan n-butylu, akrylan 2-metylobutylu, akrylan metylu oraz akrylan izobornylu. Z opisu wynalazku US2003235686 znany jest sposób otrzymywania poliakrylanowych klejów samoprzylepnych do łączenia powierzchni niskoenergetycznych z trzech rodzajów kopolimerów akrylanowych uzyskiwanych metodą polimeryzacji rozpuszczalnikowej. Wynalazcy zastrzegają brak użycia żywic adhezyjnych i plastyfikatorów. Komponent A to alifatyczne lub cykloalifatyczne estry akrylanowe zawierające do 10 atomów węgla; komponent B to (met)akrylanowe pochodne glikolu polietylenowego (np. metakrylan glikolu butenoksydietylenowego); komponent C to kwas akrylowy, alkiloamid, N-winylopirolidon lub metakrylan etyloimidazoliowy. Z opisu patentowego PL212558 znany jest sposób otrzymywania poliakrylanowych klejów samoprzylepnych o wysokiej adhezji do materiałów niskoenergetycznych, polegający na polimeryzacji rozpuszczalnikowej monomerów akrylanowych w obecności nienasyconych fotoinicjatorów (jako komonomerów). Z kolei w opisie wynalazku EP2652060 ujawniono sposób wytwarzania poliakrylanowych klejów samoprzylepnych w wyniku polimeryzacji monomerów (met)akrylanowych z grupą hydroksylową (0,5-25% wag.), monomeru polarnego (0-3% wag.), monomeru metakrylanowego zawierającego od 4 do 20 atomów węgla w łańcuchu alkilowym (40-99,5% wag.). Kompozycje klejowe zawierały ponadto żywicę proadhezyjną i związek sieciujący, przy czym kluczowym było zastosowanie monomerów z grupą hydroksylową. Wskazano także, że możliwe są wszelkiego rodzaju typy polimeryzacji ww. monomerów, znane ze sztuki, szczególnie polimeryzacja rozpuszczalnikowa oraz fotopolimeryzacja w masie (ale bez stosowania przenośników łańcucha czy innych dodatków kontrolujących rozrzut mas cząsteczkowych polimerów). Z opisu wynalazku US20160108295 znany jest sposób wytwarzania klejów do podłoży o niskiej energii powierzchniowej polegający na zmieszaniu kopolimeru akrylanowego z grupami karboksylowymi, 40-60% wag. lepiszcza o wysokiej temperaturze zeszklenia (przynajmniej 20°C) oraz 50-55% wag. lepiszcza o niskiej temperaturze zeszklenia (mniej niż 0°C).

Problemem technicznym znanych rozwiązań jest w większości konieczność zastosowania w kompozycjach klejowych żywic proadhezyjnych lub lepiszczy (w dość znacznych ilościach) lub tworzenie wieloskładnikowych kompozycji klejowych. Żaden z dokumentów znanych ze stanu techniki nie ujawnia zastosowania fluorowanych akrylanów do wytwarzania samoprzylepnych klejów. Brakuje na rynku produktu typu kleju samoprzylepnego o dobrej adhezji do podłoży niskoenergetycznych, otrzymywanego w sposób przyjazny dla środowiska (bez generowania odpadów, bez użycia lotnych rozpuszczalników, o ograniczonej zawartości substancji lotnych, z mało energochłonnego procesu).

Sposób wytwarzania spoiwa klejowego, według wynalazku, polegający na fototelomeryzacji monomerów (met)akrylanowych w obecności fotoinicjatora rodnikowego, charakteryzuje się tym, że fototelomeryzacji w masie poddaje się mieszaninę 40:70% wagowych monomeru akrylanowego zawierającego od 1 do 8 atomów węgla w łańcuchu alkilowym, 10:20% wagowych monomeru metakrylanowego zawierającego od 1 do 4 atomów węgla w łańcuchu alkilowym i 20:40% wagowych długołańcuchowego monomeru (met)akrylanowego zawierającego od 8 do 18 atomów węgla w łańcuchu alkilowym. Fototelomeryzację prowadzi się w obecności 2,5-5 części wagowych związku fluoroorganicznego (telogen) i 0,3:0,7 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, każdy na 100 części wagowych mieszaniny monomerów. Przygotowaną mieszaninę składników umieszcza się w reaktorze szklanym, zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termoparę oraz układ dozujący gaz inertny. Fototelomeryzację w masie prowadzi się z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową UV-A o długości fali 320-380 nm lub taśmami LED o długości fali 385 ± 5 nm, otrzymując syrop telomerowy, stanowiący spoiwo klejowe. Korzystnie jako monomer akrylanowy stosuje się akrylan metylu, akrylan etylu, akrylan n-butylu, akrylan n-pentylu, akrylan n-heksylu, akrylan n-heptylu, akrylan n-oktylu, akrylan izooktylu i/lub akrylan 2-etyloheksylu. Ich homopolimery charakteryzuje temperatura zeszklenia niższa niż 0°C (najlepiej w zakresie -70 : -20°C) (znane w technologii klejów samoprzylepnych, zgodnie z „Handbook of Pressure-Sensitive Adhesive Technology” (Donatas Santas, N. Y., 1989 r.).

Korzystnie jako monomer metakrylanowy stosuje się metakrylan metylu, metakrylan etylu i/lub metakrylan n-butylu, a ich homopolimery charakteryzuje temperatura zeszklenia wyższa niż 0°C (najlepiej w zakresie 20:100°C) (znane w technologii klejów samoprzylepnych, zgodnie z „Handbook of Pressure-Sensitive Adhesive Technology” (Donatas Santas, N. Y., 1989 r.).

Korzystnie jako długołańcuchowy monomer (met)akrylanowy stosuje się metakrylan izooktylu, metakrylan laurylu, akrylan laurylu i/lub metakrylan stearylu.

Korzystnie jako związek fluoroorganiczny stosuje się trifluoroetanol.

Korzystnie jako fotoinicjator rodnikowy, rozpoczynający reakcję fototelomeryzacji, w wyniku wzbudzenia cząsteczek i ich fotolizy na odpowiednie rodniki, stosuje się α-hydroksyalkilofenon i/lub tlenek acylofosiny.

W sposobie stosuje się dawkę promieniowania UV-A wynoszącą mniej niż 30 mW/cm², a naświetla się przez czas od 5 do 60 minut.

Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego, według wynalazku, polegający na reakcji pod wpływem promieniowania UV mieszaniny zawierającej spoiwo klejowe i fotoinicjator rodnikowy naniesionej na nośnik, charakteryzuje się tym, że do spoiwa klejowego otrzymanego według sposobu opisanego powyżej dodaje się 0,2:1 części wagowej fotoinicjatora rodnikowego na 100 części wagowych spoiwa klejowego. Fotoinicjator rodnikowy dodaje się po raz drugi w celu fotopolimeryzacji nieprzereagowanych monomerów (met)akrylanowych na etapie naświetlania filmu klejowego w celu utworzenia wyrobu samoprzylepnego. Składniki miesza się, powleka na nośnik i naświetla się za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie UV-A, UV-B i UV-C o długości fali 230-380 nm, uzyskując filmy klejowe o gramaturze 15-120 g/m².

Na 100 części wagowych spoiwa klejowego dodaje się do 8 części wagowych monomeru sieciującego. Dodatek monomeru sieciujący, tj. wielofunkcyjnego akrylanu, zwiększa gęstość usieciowania filmu klejowego, co prowadzi do zwiększenia kohezji.

Korzystnie jako fotoinicjator rodnikowy stosuje się α-hydroksyalkilofenon i/lub tlenek acylofosiny. Fotoinicjatory rodnikotwórcze (dodawane za pierwszym i za drugim razem), rozpoczynają reakcję fototelomeryzacji (pierwszy etap) oraz fotopolimeryzacji (drugi etap).

Korzystnie jako monomer sieciujący stosuje się wielofunkcyjne akrylany takie jak: akrylan 1,6-heksanodiolu, triakrylan pentaerytrytolu i/lub uretanoakrylany.

Okazało się, iż można uzyskać bezrozpuszczalnikowe spoiwa klejowe, a z nich poliakrylanowe kleje samoprzylepne, o dobrej adhezji do podłoży o niskiej energii powierzchniowej, zdolne do fotosieciowania poprzez zmieszanie syropu telomerowego (roztworu oligomerów fluoroakrylanowych w nieprzereagowanych monomerach), dodatkowej porcji fotoinicjatora rodnikowego i opcjonalnie monomeru sieciującego, a następnie powleczeniu na nośnik i sieciowaniu promieniowaniem UV. Zaletą rozwiązania jest możliwość uzyskania bezrozpuszczalnikowych klejów sieciowanych promieniowaniem ultrafioletowym w sposób szybki (w ciągu kilkudziesięciu minut a nie kilku godzin jak w przypadku klasycznej metody otrzymywanych klejów bezrozpuszczalnikowych), ekologiczny (bez użycia rozpuszczalników), energooszczędny oraz ze 100-procentowym wykorzystaniem wszystkich monomerów i dodatkowych związków użytych do otrzymania kompozycji klejowej.

Wynalazek jest bliżej przedstawiony w poniższych przykładach wykonania. Otrzymane według przykładów syropy telomerowe zostały zbadane pod kątem lepkości (przy użyciu wiskozymetru Brookfield’a) oraz konwersji monomerów (metodą termograwimetryczną, polegającą na określeniu suchej masy próbki po ogrzewaniu przez 2 h w temperaturze 110°C w wagosuszarce). Natomiast wytworzone kleje samoprzylepne poddaje się badaniom podstawowych właściwości samoprzylepnych, tj. adhezji do podłoża poliolefinowego (polipropylenu) pod kątem 180° wg normy AFERA 5001, kleistości wg normy AFERA 5015 oraz kohezji w 20°C wg AFERA 5012.

Przykład I

W znajdującym się w łaźni wodnej reaktorze szklanym zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termometr oraz układ dozujący gaz inertny (azot) umieszcza się mieszaninę monomerów, tj. 70 g akrylanu butylu (70% wag.), 10 g metakrylanu butylu (10% wag.) i 20 g metakrylanu laurylu (20% wag.) wraz z 5 g trifluoroetanolu (5 cz. wag. /100 cz. wag. mieszaniny monomerów) oraz 0,3 g fotoinicjatora rodnikowego w postaci α-hydroksyalkilofenonu, tj. 2 g Omnirad 127 (0,3 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny monomerów). Przed procesem naświetlenia nad mieszaniną składników przepuszcza się gaz obojętny przez 10 min. Po tym czasie włącza się źródło promieniowania UV, tj. punktową lampę średniociśnieniową Honle VG UVAHAND 250 GS, i prowadzi proces naświetlania przez 15 min. przy natężeniu promieniowania 20 mW/cm², utrzymując temperaturę pokojową (dzięki zastosowaniu łaźni wodnej z wodą i lodem). Tak otrzymany syrop telomerowy charakteryzuje się konwersją monomerów rzędu 74% wag. i lepkością 16 Pa^s. Do 100 g otrzymanego roztworu dodaje się następnie fotoinicjator rodnikowy Omnirad 127 w ilości 0,5 cz. wag. na 100 cz. wag. syropu telomerowego. Uzyskaną w ten sposób kompozycję klejową aplikuje się na folię poliestrową (uzyskując film klejowy o gramaturze 15 g/m²) i sieciuje za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 2J/cm². Wyniki badań właściwości samoprzylepnych uzyskanych filmów klejowych zestawiono w tabeli 1.

Przykład II

W znajdującym się w łaźni wodnej reaktorze szklanym zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termometr oraz układ dozujący gaz inertny (azot) umieszcza się mieszaninę monomerów, tj. 40 g akrylanu 2-etyloheksylu (40% wag.), 20 g metakrylanu metylu (20% wag.) i 40 g metakrylanu izooktylu (40% wag.) wraz z 2,5 g trifluoroetanolu (2,5 cz. wag. na 100 cz. wag. mieszaniny monomerów) oraz 0,7 g fotoinicjatora rodnikowego w postaci tlenku acylofosfiny Omnirad TPO (0,7 cz. wag. na 100 cz. wag. mieszaniny monomerów). Przed procesem naświetlenia nad mieszaniną składników przepuszcza się gaz obojętny przez 10 min. Po tym czasie włącza się źródło promieniowania UV, tj. punktową taśmę LED i prowadzi proces naświetlania przez 60 min. przy natężeniu promieniowania 10 mW/cm², utrzymując temperaturę pokojową (dzięki zastosowaniu łaźni wodnej z wodą i lodem). Tak otrzymany syrop polimerowy charakteryzuje się konwersją monomerów rzędu 81% wag. i lepkością 14 Pa^s. Do 100 g otrzymanego roztworu dodaje się następnie fotoinicjator rodnikowey Omnirad 127 w ilości 0,75 cz. wag. na 100 cz. wag. syropu telomerowego oraz monomer sieciujący - diakrylan 1,6-heksanodiolu w ilości 2 cz. wag. na 100 cz. wag. syropu telomerowego. Uzyskaną w ten sposób kompozycję klejową aplikuje się na folię poliestrową (uzyskując film klejowy o gramaturze 45 g/m²) i sieciuje za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 3J/cm². Wyniki badań właściwości samoprzylepnych uzyskanych filmów klejowych zestawiono w tabeli 1.

Przykład III

W znajdującym się w łaźni wodnej reaktorze szklanym zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termometr oraz układ dozujący gaz inertny (azot) umieszcza się mieszaninę monomerów, tj. 25 g akrylanu heptylu i 30 g akrylanu butylu (razem 55% wag.), 15 g metakrylanu etylu (15% wag.) i 30 g metakrylanu stearylu (30% wag.) wraz z 4 g trifluoroetanolu (4 cz. wag. na 100 cz. wag. mieszaniny monomerów) i 0,6 g fotoinicjatora rodnikowym w postaci mieszaniny tlenków acylofosfiny i a-hydroksyalkilofenonu Omnirad 2022 (0,6 cz. wag. na 100 cz. wag. mieszaniny monomerów). Przed procesem naświetlenia nad mieszaniną składników przepuszcza się gaz obojętny przez 10 min. Po tym czasie włącza się źródło promieniowania UV, tj. punktową lampę średniociśnieniową Honle VG UVAHAND 250 GS, i prowadzi proces naświetlania przez 5 min. przy natężeniu promieniowania 15 mW/cm², utrzymując temperaturę

PL 245703 Β1 pokojową (dzięki zastosowaniu łaźni wodnej z wodą i lodem). Tak otrzymany syrop polimerowy charakteryzuje się konwersją monomerów rzędu 69% wag. i lepkością 8 Pa s. Do 100 g otrzymanego roztworu dodaje się następnie fotoinicjator rodnikowy Omnirad 184 w ilości 1 cz. wag. na 100 cz. wag. syropu telomerowego oraz monomer sieciujący w postaci uretanoakrylanu-Laromer9033 w ilości 8 cz. wag. na 100 cz. wag. syropu telomerowego. Uzyskaną w ten sposób kompozycję klejową aplikuje się na folię poliestrową (uzyskując film klejowy o gramaturze 60 g/m²) i sieciuje za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 6 J/cm². Wyniki badań właściwości samoprzylepnych uzyskanych filmów klejowych zestawiono w tabeli 1.

Przykład IV

W znajdującym się w łaźni wodnej reaktorze szklanym zaopatrzonym w mieszadło mechaniczne, termometr oraz układ dozujący gaz inertny (azot) umieszcza się mieszaninę monomerów, tj. 30 g akrylanu butylu i 17 g akrylanu etylu (razem 47% wag.), 18 g akrylanu laurylu (18% wag.) i 35 g metakrylanu butylu (35% wag.) wraz 3 g trifluoroetanolu (3 cz. wag. na 100 cz. wag. mieszaniny monomerów) oraz fotoinicjatorem rodnikowym w postaci mieszaniny tlenków acylofosfiny i α-hydroksyalkilofenonu Omnirad 2022 w ilości 0,45 cz. wag. /100 cz. wag. mieszaniny monomerów. Przed procesem naświetlenia nad mieszaniną składników przepuszcza się gaz obojętny przez 10 min. Po tym czasie włącza się źródło promieniowania UV, tj. punktową lampę średniociśnieniową Honle VG UVAHAND 250 GS, i prowadzi proces naświetlania przez 25 min. przy natężeniu promieniowania 10 mW/cm², utrzymując temperaturę pokojową (dzięki zastosowaniu łaźni wodnej z wodą i lodem). Tak otrzymany syrop polimerowy charakteryzuje się konwersją monomerów rzędu 84% wag. i lepkością 11 Pa s. Do 100 g otrzymanego roztworu dodaje się następnie fotoinicjator rodnikowy Omnirad TPOL w ilości 0,2 cz. wag. na 100 cz. wag. syropu telomerowego oraz monomer sieciujący - triakrylan pentaerytrytolu w ilości 1 cz. wag. na 100 cz. wag. syropu telomerowego. Uzyskaną w ten sposób kompozycję klejową aplikuje się na folię poliestrową (uzyskując film klejowy o gramaturze 120 g/rw) i sieciuje za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 8 J/cm². Wyniki badań właściwości samoprzylepnych uzyskanych filmów klejowych zestawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Film klejowy wg przykładu	Adhezja do PP [N/25 mm]	Kleistość [N]	Kohezja w 20°C [h]
I	6,8	8,5	64
II	9,6	9,3	62
III	12,4	10,5	72
IV	11,6	10,2	70

Claims

1. Sposób wytwarzania spoiwa klejowego polegający na fototelomeryzacji monomerów (met)akrylanowych w obecności fotoinicjatora rodnikowego, znamienny tym, że fototelomeryzacji w masie poddaje się mieszaninę 40^-70% wagowych monomeru akrylanowego zawierającego od 1 do 8 atomów węgla w łańcuchu alkilowym, 10h-20% wagowych monomeru metakrylanowego zawierającego od 1 do 4 atomów węgla w łańcuchu alkilowym i 20h-40% wagowych długołańcuchowego monomeru (met)akrylanowego zawierającego od 8 do 18 atomów węgla w łańcuchu alkilowym w obecności 2,5-5 części wagowych związku fluoroorganicznego i 0,3h-0,7 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, każdy na 100 części wagowych mieszaniny monomerów, przy czym fototelomeryzację w masie prowadzi się z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową UV-A o długości fali 320-380 nm lub taśmami LED o długości fali 385 ± 5 nm, otrzymując syrop telomerowy, stanowiący spoiwo klejowe.

2. Sposób wytwarzania spoiwa klejowego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako monomer akrylanowy stosuje się akrylan metylu, akrylan etylu, akrylan n-butylu, akrylan n-pentylu, akrylan n-heksylu, akrylan n-heptylu, akrylan n-oktylu, akrylan izooktylu i/lub akrylan 2-etyloheksylu.

3. Sposób wytwarzania spoiwa klejowego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako monomer metakrylanowy stosuje się metakrylan metylu, metakrylan etylu i/lub metakrylan n-butylu.

4. Sposób wytwarzania spoiwa klejowego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako długołańcuchowy monomer (met)akrylanowy stosuje się metakrylan izooktylu, metakrylan laurylu, akrylan laurylu i/lub metakrylan stearylu.

5. Sposób wytwarzania spoiwa klejowego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako związek fluoroorganiczny stosuje się trifluoroetanol.

6. Sposób wytwarzania spoiwa klejowego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako fotoinicjator rodnikowy stosuje się α-hydroksyalkilofenon i/lub tlenek acylofosiny.

7. Sposób wytwarzania spoiwa klejowego według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się dawkę promieniowania UV-A wynoszącą mniej niż 30 mW/cm², a naświetla się przez czas od 5 do 60 minut.

8. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego, polegający na reakcji pod wpływem promieniowania UV mieszaniny zawierającej spoiwo klejowe i fotoinicjator rodnikowy naniesionej na nośnik, znamienny tym, że do spoiwa klejowego otrzymanego według sposobu opisanego w zastrzeżeniach 1-7 dodaje się 0,2+1 części wagowej fotoinicjatora rodnikowego na 100 części wagowych spoiwa klejowego, miesza się, powleka na nośnik i naświetla się za pomocą średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie UV-A, UV-B i UV-C o długości fali 230-380 nm, uzyskując filmy klejowe o gramaturze 15-120 g/m².

9. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 8, znamienny tym, że na 100 części wagowych spoiwa klejowego dodaje się do 8 części wagowych monomeru sieciującego.

10. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 8, znamienny tym, że jako fotoinicjator rodnikowy stosuje się α-hydroksyalkilofenon i/lub tlenek acylofosiny.

11. Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego według zastrz. 9, znamienny tym, że jako monomer sieciujący stosuje się wielofunkcyjne akrylany, takie jak akrylan 1,6-heksanodiolu, triakrylan pentaerytrytolu i/lub uretanoakrylany.