PL248045B1

PL248045B1 - Sposób wytwarzania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego

Info

Publication number: PL248045B1
Application number: PL443198A
Authority: PL
Inventors: Mateusz Weisbrodt; Agnieszka Kowalczyk
Original assignee: Univ West Pomeranian Szczecin Tech
Priority date: 2022-12-20
Filing date: 2022-12-20
Publication date: 2025-10-06
Also published as: PL443198A1

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego, który polega na tym, że fototelomeryzacji wolnorodnikowej poddaje się mieszaninę złożoną z 83,5 ÷ 96,5% wagowych taksogenów (met)akrylanowych, 3 ÷ 15% wagowych taksogenów akrylanowych z grupą hydroksylową oraz 0,5 ÷ 1,5% wagowych kotelomeryzującego fotoinicjatora w postaci pochodnej benzofenonu zawierającej nienasycone wiązanie węgiel-węgiel, w obecności 3 ÷ 15 części wagowych telogenu oraz 0,1 ÷ 1 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, oba na 100 części wagowych mieszaniny taksogenów. Proces telomeryzacji prowadzi się z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową emitującą promieniowanie UB-A o długości fali 320 ÷ 380 nm. Następnie otrzymany syrop telomerowy modyfikuje się kauczukiem polibutadienowym w ilości 5 ÷30 części wagowych oraz fotoinicjatorem rodnikowym w ilości 1 ÷ 5 części wagowych, oba na 100 części wagowych syropu telomerowego. Homogenizuje się kompozycję, powleka na nośnik (np. folii poliestrowej) i naświetla się z użyciem średniociśnieniowej lampy rtęciowej UV-A, UV-B, UV-C o długości fali 230 ÷ 380 nm uzyskując film kleju samoprzylepnego o gramaturze 15 ÷ 120 g/m<sup>2</sup>.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego, bezrozpuszczalnikowego, sieciowanego rodnikowo.

Ze względu na wytrzymałość mechaniczną określaną w teście ścinania złączy klejonych, kleje dzieli się na konstrukcyjne (o wytrzymałości na ścinanie przynajmniej 7 MPa) oraz niekonstrukcyjne (o wytrzymałości niższej niż 7 MPa). Do tej drugiej grupy zaliczane są kleje samoprzylepne. Kleje samoprzylepne są to materiały adhezyjne niemetaliczne charakteryzujące się tym, że w postaci suchej (bezrozpuszczalnikowej) pozostają permanentnie kleiste w temperaturze pokojowej. Ponadto są one zdolne do przylegania do różnych podłoży pod wpływem niewielkiego nacisku (palca lub dłoni). Występują one jako kleje rozpuszczalnikowe, bezrozpuszczalnikowe (termotopliwe) oraz dyspersje wodne. Znajdują szerokie zastosowanie jako taśmy jedno- i dwustronnie klejące, folie, etykiety czy maty samoprzylepne w wielu gałęziach przemysłu. Mogą być aplikowane na różnego rodzaju powierzchnie, tj. metalowe, ceramiczne, z tworzyw sztucznych oraz papier.

Z opisu wynalazku US4554373 znany jest sposób otrzymywania telomerów akrylanowych zdolnych do sieciowania pod wpływem promieniowania UV w celu otrzymania materiałów powłokowych do metali. Otrzymuje się je z monomerów (met)akrylanowych zawierających od 1 do 18 atomów węgla w łańcuchu alkilowym i zawierających przynajmniej jedno wiązanie nienasycone. Jako telogeny stosuje się tiole tj. kwas tioglikolowy, kwas tiobutanodiowy, dodekanotiol. W innej postaci wynalazku ujawniono, iż telomer może zawierać w swojej budowie polisiloksany, łańcuchy alkilenowe oraz dipodstawione związki arylowe. Telomer ten otrzymuje się w procesie kotelomeryzacji rozpuszczalnikowej indukowanej termicznie, w której inicjatorem jest 2,2’-azobis(izobutyronitryl), a rozpuszczalnikiem- acetonitryl. Proces ten przebiega w atmosferze gazu obojętnego (azotu) w temperaturze poniżej 70°C. Zauważono, iż pod wpływem N, N-dimetylolauryloaminy w temperaturze 60°C można szczepić na powierzchni telomeru związki takie jak: akrylan glicydylu, metakrylan glicydylu, allilan glicydylu. Wytworzone w ten sposób produkty mogą znaleźć zastosowanie w druku, produkcji układów scalonych oraz mogą być materiałami powłokotwórczymi w metalurgii. Z opisu wynalazku WO94/04575 znany jest proces politelomeryzacji prowadzony w emulsji wodnej. Produktem procesu są politelomery o właściwościach adhezyjnych i temperaturze zeszklenia poniżej -10°C, przy czym wynalazek nie dotyczy otrzymywania klejów samoprzylepnych w postaci taśm klejących. Z kolei z opisu wynalazku W O83/00336 wynika, iż możliwe jest otrzymanie telomerów i kotelomerów zawierających w strukturze przynajmniej jedną jednostkę zdolną do fotosieciowania. Proces telomeryzacji prowadzony jest przy użyciu katalizatorów typu redoks lub rodnikowych, a grupy fotoreaktywne są szczepione na uzyskiwanym telomerze. Otrzymany produkt może być stosowany jako materiał powłokowy na metale. Z opisu wynalazku CN103289597 znany jest sposób otrzymywania poliakrylanowego kleju samoprzylepnego modyfikowanego kauczukiem. Produkt ten otrzymuje się z nienasyconych kwasów karboksylowych, innych związków organicznych zawierających drugorzędowe grupy funkcyjne, tlenków lub wodorotlenków metali, które mogą reagować z wcześniej wymienionymi związkami, inicjatorów takich jak nadtlenki oraz kauczuków lub innym materiałów polimerowych. Jako nienasycone kwasy karboksylowe lub inne związki organiczne zawierające drugorzędowe grupy funkcyjne można stosować kwas akrylowy, kwas metakrylowy itd. Jako tlenki lub wodorotlenki metali można stosować tlenek cynku, tlenek magnezu, tlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wodorotlenek glinu. Jako inicjator można zastosować nadtlenki takie jak: nadtlenek dikumylu, nadtlenek benzoilu. Jako kauczuk można stosować kauczuk naturalny, kauczuk syntetyczny, termoplasty, elastomery. Wynalazek ten może mieć postać kauczuku lub kleju. W przypadku otrzymania kauczuku produkt ma postać płatków, granulek oraz pasków. W przypadku otrzymania kleju używa się rozpuszczalniki takie jak: benzen, ketony, benzyna, estry oraz ich mieszaniny, tak więc końcową postacią produktu klejowego jest klej rozpuszczalnikowy, a nie w postaci materiału samoprzylepnego. Wynalazek ten może być użyty do łączenia stali, aluminium oraz stali nierdzewnej bez potrzeby modyfikacji podłoża. Z opisu wynalazku US20030158357A1 znane jest wykorzystanie procesu telomeryzacji wolnorodnikowej, kationowej bądź anionowej inicjowanej termicznie, światłem lub katalizatorami metalicznymi do otrzymywania hiperrozgałęzionych polimerów do zastosowań w wielu znanych i nowych aplikacjach (np. otrzymywania polimerowych barwników, makrofotoinicjatorów). W opisie brak informacji o możliwości otrzymywania klejów, w tym także samoprzylepnych.

Problemem technicznym istniejących rozwiązań jest długi czas polimeryzacji przy wykorzystaniu klasycznych metod, co powoduje, że są to procesy energochłonne. Dodatkowo stosowanie indukcji termicznej w procesie wymaga zastosowania rozpuszczalników, które trzeba usunąć na etapie przygotowania taśmy klejącej (tj. końcowej formy kleju samoprzylepnego) z kompozycji klejowej, co z kolei związane jest albo z odpuszczaniem ich od atmosfery (szkodliwe dla środowiska) albo wyłapywaniem pewnej ich część w kolejnych aparatach w linii technologicznej i zagospodarowaniem (co generuje dodatkowe koszty). Przedstawione rozwiązanie jest bezpieczne dla środowiska (brak uciążliwych rozpuszczalników organicznych).

Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego, według wynalazku, uzyskanego na bazie modyfikowanego telomeru (met)akrylanowego sieciowalnego rodnikowo, polega na poddaniu wolnorodnikowej fototelomeryzacji mieszaniny taksogenów (met)akrylanowych zawierających od 1 do 18 atomów węgla w łańcuchu alkilowym, nienasyconego fotoinicjatora na bazie benzofenonu, telogenu i fotoinicjatora rodnikowego, modyfikacji otrzymanego syropu telomerowego, powleczeniu na nośnik i usieciowaniu promieniowaniem UV. Istota wynalazku polega na tym, że fototelomeryzacji wolnorodnikowej poddaje się mieszaninę złożoną z 83,5+96,5% wagowych taksogenów (met)akrylanowych, 3+15% wagowych taksogenów akrylanowych z grupą hydroksylową oraz 0,5+1,5% wagowych kotelomeryzującego fotoinicjatora w postaci pochodnej benzofenonu zawierającej nienasycone wiązanie węgiel-węgiel, w obecności 3+15 części wagowych telogenu oraz 0,1+1 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, oba na 100 części wagowych mieszaniny taksogenów. Jako t elogen stosuje się halogenki alkilów lub halogenoalkohole lub pochodne siarki. Proces telomeryzacji prowadzi się z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową emitującą promieniowanie UV-A o długości fali 320-380 nm. Następnie otrzymany syrop telomerowy modyfikuje się kauczukiem polibutadienowym w ilości 5-30 części wagowych oraz fotoinicjatorem rodnikowym w ilości 1+5 części wagowych, oba na 100 części wagowych syropu telomerowego. Homogenizuje się kompozycję, powleka na nośnik (np. folię poliestrową) i naświetla się z użyciem średniociśnieniowej lampy rtęciowej UV-A, UV-B, UV-C o długości fali 230-380 nm uzyskując film kleju samoprzylepnego o gramaturze 15-120 g/m². Mieszaninę złożoną z taksogenów, fotoinicjatora rodnikowego oraz telogenu umieszcza się w reaktorze szklanym wyposażonym w mieszadło mechaniczne, termoparę oraz dopływ gazu obojętnego. Wytworzony klej samoprzylepny jest bezrozpuszczalnikowy i sieciowany rodnikowo.

Korzystnie jako taksogeny (met)akrylanowe stosuje się akrylan me tylu, akrylan etylu, akrylan n-butylu, akrylan n-pentylu, akrylan n-heksylu, akrylan n-heptylu, akrylan n-oktylu, akrylan nonylu, akrylan cykloheksylu, akrylan 2-etyloheksylu, akrylan izooktylu, metakrylan metylu, metakrylan etylu, metakrylan n-butylu, metakrylan laurylu i/lub metakrylan stearylu.

Korzystnie jako taksogeny akrylanowe z grupą hydroksylową stosuje się akrylan 2-hydroksyetylu, akrylan 2-hydroksypropylu lub akrylan 4-hydroksybutylu.

Korzystnie jako kotelomeryzujący fotoinicjator stosuje się 4-akryloilooksybenzofenon. Jako telogeny stosuje się związki używane do otrzymywania produktów małocząsteczkowych zgodnie z „Free Radical Telomerization” (C.M. Starks, N.Y., 1974). Korzystnie jako telogen stosuje się bromotrichlorometan, tetrabromometan lub 1,1,2,2-tetrabromoetan, 2,2,2-tribromoetanol, 2,2,2-trichloroetanol lub dodekanotiol.

Korzystnie jako fotioinicjator rodnikowy stosuje się α-hydroksyfenony i/lub tlenki acylofosfiny absorbujące światło w zakresie długości promieniowania UV-A tj. Omnirad 184, Omnirad 127, Omnirad TPO, Omnirad TPO-1, Omnirad 819, Omnirad 2100, Omnirad 2022.

Korzystnie stosuje się kauczuki polibutadienowe pochodzące z kopolimeryzacji butadienu i akrylonitrylu i zawierające grupy hydroksylowe. Korzystnie jako kauczuk polibutadienowy stosuje się związki cechujące się temperaturą zeszklenia poniżej 0°C (najlepiej w zakresie -75°C + -40°C).

Jako estry kwasu (met)akrylowego stosuje się klasyczne związki stosowane w technologii klejów samoprzylepnych tj. monomery, zgodnie z „Handbook of Pressure-Sensitive Adhesive Technology” (Donatas Satas, N. Y., 1989 r.), których kopolimery charakteryzuje temperatura zeszklenia niższa niż 0°C (najlepiej w zakresie -70+ -20°C).

Główną zaletą sposobu według wynalazku jest szybki bezrozpuszczalnikowy proces otrzymywania syropu telomerowego (można go otrzymać w czasie od 15 minut do 1 godziny, a w przypadku klasycznej metody otrzymywania klejów samoprzylepnych proces ten trwa kilka godzin) dzięki zastosowaniu indukcji fotochemicznej zamiast termicznej. Zastosowanie tego typu inicjowania procesu umożliwiło syntezę bez udziału rozpuszczalnika (co wpływa korzystnie na aspekt ekologiczny procesu), a skrócenie czasu prowadzenia reakcji wpłynęło korzystnie na energochłonność procesu w porównaniu do klasycznej metody. Oprócz tego ze względu na modyfikację kauczukami polibutadienowymi produkt cechował się bardzo dobrymi właściwościami samoprzylepnymi.

W poniższych przykładach wykonania bliżej przedstawiono wynalazek. Otrzymane, zgodnie z przedstawionymi przykładami, kleje scharakteryzowano ze względu na ich właściwości samoprzylepne tj. adhezję do podłoża stalowego pod kątem 180° (zgodnie z normą AFERA 5001), kleistość do podłoża stalowego (zgodnie z normą AFERA 5015), kohezję do podłoża stalowego w temperaturze 20°C oraz 70°C (zgodnie z normą AFERA 5012). Zaprezentowane wyniki są średnią z 8 pomiarów.

Przykład I

Do znajdującego się w łaźni wodnej szklanego reaktora zaopatrzonego w mieszadło mechaniczne, układ doprowadzający gaz obojętny (argon) oraz termometr wprowadza się mieszaninę złożoną z taksogenów tj. 96,5 g akrylanu butylu (96,5% wag.), 3 g akrylanu 2-hydroksyetylu (3% wag.) i 0,5 g 4-akryloilooksybenzofenonu (ABP) (0,5% wag.), 0,1 g fotoinicjatora tj. Omnirad TPO-1 (0,1 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów) oraz telogen tj. 3 g tetrabromometanu (3 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów). Przed rozpoczęciem procesu naświetlania nad mieszaniną składników przepuszcza się przez 10 min gaz obojętny. Po tym czasie mieszaninę naświetla się, przy użyciu średniociśnieniowej lampy punktowej Honle VG UVAHAND 250 GS, przez 1 h przy natężeniu promieniowania 10 mW/cm² w temperaturze pokojowej. W ten sposób otrzymany syrop telomerowy zawiera 7% nieprzereagowanych monomerów oraz charakteryzuje się lepkością dynamiczną 55 Pa-s. Do 100 g syropu telomerowego dodaje się kauczuk polibutadienowy tj. 10 g Hypro HTB 1200x90 (10 cz. wag./100 cz. wag. syropu telomerowego) oraz 5 g fotoinicjatora rodnikowego Omnirad 127 (5 cz. wag. /100 cz. wag. syropu telomerowego). Kompozycję klejową homogenizuje się a następnie aplikuje na folię poliestrową uzyskując film klejowy o gramaturze 60 g/m² i sieciuje się z użyciem średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 500 mJ/cm² przez 48 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych zostały przedstawione w tabeli 1.

Przykład II

Do znajdującego się w łaźni wodnej szklanego reaktora zaopatrzonego w mieszadło mechaniczne, układ doprowadzający gaz obojętny (argon) oraz termometr wprowadza się mieszaninę złożoną z taksogenów tj. 83,5 g akrylanu butylu (83,5% wag.), 15 g akrylanu 4-hydroksybutylu (15% wag.) i 1,5 g 4-akryloilooksybenzofenonu (ABP) (1,5% wag.), 1 g fotoinicjatora tj. Omnirad 184 (1 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów) oraz telogenu tj. 10 g bromotrichlorometanu (10 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów). Przed rozpoczęciem procesu naświetlania nad mieszaniną składników przepuszcza się przez 10 min gaz obojętny. Po tym czasie mieszaninę naświetla się, przy użyciu średniociśnieniowej lampy punktowej Honle VG UVAHAND 250 GS, przez 15 min przy natężeniu promieniowania 15 mW/cm² w temperaturze pokojowej. W ten sposób otrzymany syrop telomerowy zawiera 30% nieprzereagowanych monomerów oraz charakteryzuje się lepkością dynamiczną 12 Pa-s. Do 100 g syropu telomerowego dodaje się kauczuk polibutadienowy tj. 5 g Hypro HTB 1200x90 (5 cz. wag./100 cz. wag. syropu telomerowego) oraz 1 g fotoinicjatora rodnikowego Omnirad TPO (1 cz. wag. /100 cz. wag. syropu telomerowego). Kompozycję klejową homogenizuje się a następnie aplikuje na folię poliestrową uzyskując film klejowy o gramaturze 45 g/m² i sieciuje się z użyciem średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 500 mJ/cm² przez 28 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych zostały przedstawione w tabeli 1.

Przykład III

Do znajdującego się w łaźni wodnej szklanego reaktora zaopatrzonego w mieszadło mechaniczne, układ doprowadzający gaz obojętny (argon) oraz termometr wprowadza się mieszaninę złożoną z taksogenów tj. 80,5 g akrylanu butylu (80,5% wag.), 5 g metakrylanu laurylu (5% wag.) 13,75 g akrylanu 2-hydroksypropylu (13,75% wag.) i 0,75 g 4-akryloilooksybenzofenonu (ABP) (0,75% wag.), 0,2 g fotoinicjatora tj. Omnirad 2100 (0,2 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów) oraz telogenu tj. 5 g 2,2,2-tribromoetanolu (5 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów). Przed rozpoczęciem procesu naświetlania nad mieszaniną składników przepuszcza się przez 10 min gaz obojętny. Po tym czasie mieszaninę naświetla się, przy użyciu średniociśnieniowej lampy punktowej Honle VG UVAHAND 250 GS, przez 30 min przy natężeniu promieniowania 15 mW/cm² w temperaturze pokojowej. W ten sposób otrzymany syrop telomerowy zawiera 25% nieprzereagowanych monomerów oraz charakteryzuje się lepkością dynamiczną 19 Pa-s. Do 100 g syropu telomerowego dodaje się kauczuk polibutadienowy tj. 30 g Hypro HTB 2800x95 (30 cz. wag./100 cz. wag. syropu telomerowego) oraz 4 g fotoinicjatora rodnikowego Omnirad 184 (4 cz. wag./100 cz. wag. syropu telomerowego). Kompozycję klejową homogenizuje się a następnie aplikuje na folię poliestrową uzyskując film klejowy o gramaturze

PL 248045 Β1 g/m² i sieciuje się z użyciem średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 500 mJ/cm² przez 24 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych zostały przedstawione w tabeli 1.

Przykład IV

Do znajdującego się w łaźni wodnej szklanego reaktora zaopatrzonego w mieszadło mechaniczne, układ doprowadzający gaz obojętny (argon) oraz termometr wprowadza się mieszaninę złożoną z taksogenów tj. 75 g akrylanu 2-etyloheksylu (75% wag.), 10 g metakrylanu metylu (10% wag.), 14,5 g akrylanu 2-hydroksyetylu (14,5% wag.) i 0,5 g 4-akryloilooksybenzofenonu (ABP) (0,5% wag.), 0,5 g fotoinicjatora tj. Omnirad 127 (0,5 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów) oraz telogenu tj. 3 g dodekanotiolu (3 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów). Przed rozpoczęciem procesu naświetlania nad mieszaniną składników przepuszcza się przez 10 min gaz obojętny. Po tym czasie mieszaninę naświetla się, przy użyciu średniociśnieniowej lampy punktowej Honle VG UVAHAND 250 GS, przez 45 min przy natężeniu promieniowania 12 mW/cm² w temperaturze pokojowej. W ten sposób otrzymany syrop telomerowy zawiera 6% nieprzereagowanych monomerów oraz charakteryzuje się lepkością dynamiczną 50 Pa s. Do 100 g syropu telomerowego dodaje się kauczuk polibutadienowy, tj. 10 g Hypro HTB 2800x95 (10 cz. wag./100 cz. wag. syropu telomerowego) oraz 1,5 g fotoinicjatora rodnikowego Omnirad 819 (1,5 cz. wag. /100 cz. wag. syropu telomerowego). Kompozycję klejową homogenizuje się a następnie aplikuje na folię poliestrową uzyskując film klejowy o gramaturze 120 g/m² i sieciuje się zużyciem średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 500 mJ/cm² przez 52 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych zostały przedstawione w tabeli 1.

Przykład V

Do znajdującego się w łaźni wodnej szklanego reaktora zaopatrzonego w mieszadło mechaniczne, układ doprowadzający gaz obojętny (argon) oraz termometr wprowadza się mieszaninę złożoną z taksogenów tj. 80 g akrylanu butylu (89% wag.), 12 g metakrylanu butylu (12% wag.), 7 g akrylanu 4-hyd raksy butyl u (7,5% wag.) i 1 g 4-akryloilooksybenzofenonu (ABP) (1% wag.), 0,1 g fotoinicjatora tj. Omnirad TPO-1 (0,1 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów) oraz telogenu tj. 4 g tetrabromometanu (4 cz. wag./100 cz. wag. mieszaniny taksogenów). Przed rozpoczęciem procesu naświetlania nad mieszaniną składników przepuszcza się przez 10 min gaz obojętny. Po tym czasie mieszaninę naświetla się, przy użyciu średniociśnieniowej lampy punktowej Honle VG UVAHAND 250 GS, przez 30 min przy natężeniu promieniowania 10 mW/cm² w temperaturze pokojowej. W ten sposób otrzymany syrop telomerowy zawiera 14% nieprzereagowanych monomerów oraz charakteryzuje się lepkością dynamiczną 30 Pa s. Do 100 g syropu telomerowego dodaje się kauczuk polibutadienowy tj. 20 g Hypro HTB 1200x90 (20 cz. wag./100 cz. wag. syropu telomerowego) oraz 2 g fotoinicjatora rodnikowego Omnirad 127 (2 cz. wag./100 cz. wag. syropu telomerowego). Kompozycję klejową homogenizuje się a następnie aplikuje na folię poliestrową uzyskując film klejowy o gramaturze 60 g/m²i sieciuje się z użyciem średniociśnieniowej lampy rtęciowej emitującej promieniowanie w zakresie 230-380 nm przy dawce promieniowania UV 500 mJ/cm² przez 32 s. Wyniki badań właściwości samoprzylepnych zostały przedstawione w tabeli 1.

T abela 1

Film klejowy wg. przykładu	Adhezja [N/25 mm]	Kleistość [N]	Kohezja w 20°C [h]	Kohezja w 70°C [h]
T	13_;6±0,3	12,8±0,4	>72	60±2
II	10,2±0,l	10,l±0,3	>72	42±3
III	12,2±0,l	13,9±0,3	>72	56±2
IV	41,l±0,2	15,5±0,2	>72	>72
V	10,6±0, l	11,5±0,2	>72	58±3

Claims

1. Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego uzyskanego na bazie modyfikowanego telomeru (met)akrylanowego sieci owalnego rodnikowo, polegający na poddaniu wolnorodnikowej fototelomeryzacji mieszaniny taksogenów (met)akrylanowych zawierających od 1 do 18 atomów węgla w łańcuchu alkilowym, nienasyconego fotoinicjatora na bazie benzofenonu, telogenu i fotoinicjatora rodnikowego, modyfikacji otrzymanego syropu telomerowego, powleczeniu na nośnik i usieciowaniu promieniowaniem UV, znamienny tym, że fototelomeryzacji wolnorodnikowej poddaje się mieszaninę złożoną z 83,5+96,5% wagowych taksogenów (met)akrylanowych, 3+15% wagowych taksogenów akrylanowych z grupą hydroksylową oraz 0,5+1,5% wagowych kotelomeryzującego fotoinicjatora w postaci pochodnej benzofenonu zawierającej nienasycone wiązanie węgiel-węgiel, w obecności 3+15 części wagowych telogenu oraz 0,1+1 części wagowych fotoinicjatora rodnikowego, oba na 100 części wagowych mieszaniny taksogenów, przy czym jako telogen stosuje się halogenki alkilów lub halogenoalkohole lub pochodne siarki, a proces telomeryzacji prowadzi się z wykorzystaniem naświetlania średniociśnieniową lampą rtęciową emitującą promieniowanie UV-A o długości fali 320-380 nm, następnie otrzymany syrop telomerowy modyfikuje się kauczukami polibutadienowymi w ilości 5-30 części wagowych oraz fotoinicjatorem rodnikowym w ilości 1% części wagowych, oba na 100 części wagowych syropu telomerowego, homogenizuje się, powleka na nośnik i naświetla się z użyciem średniociśnieniowej lampy rtęciowej UV-A, UV-B, UV-C o długości fali 230-380 nm uzyskując filmy kleju samoprzylepnego o gramaturze 15-120 g/m².

2. Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako taksogeny (met)akrylanowe stosuje się: akrylan metylu, akrylan etylu, akrylan n-butylu, akrylan n-pentylu, akrylan n-heksylu, akrylan n-heptylu, akrylan n-oktylu, akrylan nonylu, akrylan cykloheksylu, akrylan 2-etyloheksylu, akrylan izooktylu, metakrylan metylu, metakrylan etylu, metakrylan n-butylu, metakrylan laurylu i/lub metakrylan stearylu.

3. Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako taksogeny akrylanowe z grupą hydroksylową stosuje się akrylan 2-hydroksyetylu, akrylan 2-hydroksypropylu lub akrylan 4-hydroksybutylu.

4. Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako kotelomeryzujący fotoinicjator stosuje się 4-akryloilooksybenzofenon.

5. Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako telogen stosuje się bromotrichlorometan, tetrabromometan lub 1,1,2,2-tetrabromoetan.

6. Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako telogen stosuje się 2,2,2-tribromoetanol, 2,2,2-trichloroetanol lub dodekanotiol.

7. Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że jako fotioinicjator rodnikowy stosuje się α-hydroksyfenony i/lub tlenki acylofosfiny.

8. Sposób wytwarzania kleju samoprzylepnego według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się kauczuki polibutadienowe pochodzące z kopolimeryzacji butadienu i akrylonitrylu i zawierające grupy hydroksylowe.