PL244960B1 - Zastosowanie rozpuszczalnych w wodzie kompleksów złota (III) - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia są rozpuszczalne w wodzie kompleksy złota (III) przedstawione ogólnym wzorem. [Au(CN)_m]_n^(m-p)n(ClO₂)_rn, gdzie m ma wartość od 3 do 6, n ma wartość od 1 do 10, p ma wartość od 1 do 3, a r ma wartość od 0,1 do 2, do zastosowania jako samodzielny lek, albo wyrób medyczny, albo suplement diety, albo składnik środka farmaceutycznego w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania w stanach zapalnych.

Description

Opis wynalazku

Przedmiot wynalazku:

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie rozpuszczalnych w wodzie kompleksów złota (III) jako samodzielnego leku, wyrobu medycznego, suplementu diety, kosmetyku albo składnika farmaceutycznego stosowanego w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania w chorobach wirusowych w tym w infekcji koronawirusem.

Wprowadzenie i stan techniki:

Złoto było stosowane w lecznictwie od czasów pradawnych, w szczególności w starożytnej Persji, Egipcie, Arabii, Indiach i Chinach.

Wprowadzone w XX wieku złoto koloidalne, wykorzystywane jest w leczeniu białaczek i niektórych innych nowotworów. Koloidalny roztwór złota, inaczej zawiesina mikroskopijnych cząsteczek złota w wodzie destylowanej regeneruje, odbudowuje i równoważy siły witalne w organizmie. Koloidalne złoto jest dobrze przyswajalne, nietoksyczne, nie ma smaku ani zapachu. Zapewnia dobre samopoczucie, stymuluje funkcje organizmu, poprawia naturalną obronność i żywotność, ma dobroczynny wpływ na zrównoważenie rytmu serca i poprawę krążenia krwi. Odpowiednio sporządzone i dawkowane preparaty ze złotem nie powodują podrażnień i uzależnień, są nieinwazyjne. Preparatami zawierającymi złoto, które zyskały spore uznanie pod koniec drugiej połowy XX wieku w świecie współczesnej medycyny i farmakologii są preparaty do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). Jednym z takich preparatów, zawierających, jako substancję aktywną aurotiojabłczan sodu (Na2AuSC4H3O4) jest produkt leczniczy o nazwie TAUREDON®. Lek ten, podawany w formie zastrzyków domięśniowych lub aplikowanych bezpośrednio w staw ma za zadanie zmniejszyć skutki reumatoidalnego zapalenia stawów. Warto zwrócić uwagę, że lek ten aplikowany jest w sporych dawkach od jednego do dwóch razy w tygodniu w dawkach jednorazowych od 5 do 50 miligrama (mg) (od 2,53 do 25,3 mg złota w jednej dawce), aż do podania w całej kuracji 1 grama (g) aurotiojabłczanu sodu (ponad 505,2 mg złota). Kuracja podtrzymująca zakłada dawkowanie od 20 do 50 mg substancji aktywnej - co daje od 10,12 do 25,3 mg złota. Kurację można powtórzyć dwa razy w roku. Warto zwrócić uwagę, że stosowane w tej kuracji jednorazowe dawki złota są bardzo duże.

Złoto jest składnikiem kilkudziesięciu hormonów i enzymów a najważniejsze, że jest katalizatorem wielu syntez biochemicznych, głównie dotleniania organizmu. Szczególnie zaś dotlenienia toksycznego tlenku węgla (II) do ditlenku węgla (IV), który jest łatwo wydychany.

Zebrane powyżej informacje wskazują na możliwość wykorzystania złota i jego związków w leczeniu wielu schorzeń, w tym chorób nowotworowych, stanów zapalnych oraz rozmaitych infekcji. Warto podkreślić, że choroby nowotworowe, stany zapalne oraz infekcje - w tym infekcje wirusowe związane są często z niewłaściwym funkcjonowaniem układu immunologicznego.

Układ immunologiczny, układ odpornościowy jest wewnętrznym, zdecentralizowanym wielonarządowym systemem ochronnym organizmu, którego zadaniem jest stosowne do potrzeb przeciwdziałanie zagrożeniom zewnętrznym. Prawidłową reakcją układu odpornościowego na zagrożenie jest adekwatna do sytuacji odpowiedź immunologiczna. Za odpowiedź immunologiczną uznajemy wszelkie działania wykonywane przez organizm w ramach obrony przeciwko antygenom - chorobotwórczym bakteriom, wirusom, grzybom, pasożytom, pierwotniakom, ale także ich fragmentom oraz toksynom i wszelkim innym substancją chemicznym stanowiącym zagrożenie dla życia i zdrowia. Ze względów bezpieczeństwa organizmu elementy układu immunologicznego są zdecentralizowane i zlokalizowane w różnych miejscach organizmu - grasicy, śledzionie, węzłach chłonnych, migdałkach, jelitach i szpiku kostnym. Prawidłowo funkcjonujący układ immunologiczny podejmuje swoje działanie stopniowo, w zależności od indywidualnej oceny zagrożenia. Wadliwie funkcjonujący układ immunologiczny może podjąć niewłaściwe działanie, które objawia się brakiem działania, zbyt słabym działaniem, działaniem z wykorzystaniem niewłaściwych mechanizmów obronnych lub działaniem zbyt silnym w stosunku do zaistniałej sytuacji a często działaniem bez ustalonej przyczyny, skierowanym przeciwko swoim własnym zdrowym komórkom lub organom. Jedną z form odpowiedzi immunologicznej jest możliwość wywoływania stanów zapalnych przez organizm. Stany zapalne, zapalenie, reakcja zapalna, odczyn zapalny, proces zapalny (łac. Inflammatio) są wrodzonym, szybkim, skoordynowanym mechanizmem obronnym, uporządkowanym procesem rozwijającym się w tkance unaczynionej pod wpływem czynnika uszkadzającego - chemicznego i/lub fizycznego i/lub biologicznego. Proces zapalny jest procesem wie loetapowym. Kiedy czynnik prozapalny pokona bariery zewnętrzne rozpoczyna się zapalenie. Pobudzeniu ulegają komórki tuczne, komórki dendrytyczne oraz makrofagi, które fagocytują wydzielając mediatory reakcji zapalnych. Dochodzi do lokalnego rozszerzenia naczyń krwionośnych oraz migracji leukocytów. Wywołanie stanu zapalnego jest reakcją obronną organizmu która powinna doprowadzić do usunięcia czynnika prozapalnego i szybkiego powrotu tkanki do stanu fizjologicznego. Niezwykle ważna dla prawidłowego przebiegu procesu zapalnego jest zdolność organizmu do wytworzenia nie tylko szybkiej, ale też adekwatnej do zagrożenia odpowiedzi immunologicznej. Reakcja zapalna musi ograniczyć do minimum skutki uboczne dla całego organizmu. Stan zapalny jest najczęściej krótką, kilkudniową reakcją organizmu. Pojawieniu się stanów zapalnych często towarzyszy gorączka, zaczerwienienia, ból, opuchlizna, wydzielina ropna, cytokiny, komórki NK (natural killer), fagocyty, interferon, cytokiny (interlekuiny 10, IL-1a, IL-6).

Odpowiedź immunologiczna może mieć charakter • zapalenia ostrego - prawidłowej reakcji trwającej do kilku dni w wyniku której dochodzi do usunięcia czynnika prozapalnego • zapalenie podostrego trwającego kilkanaście dni • zapalenia podprzewlekłego • zapalenie przewlekłego, trwającego tygodniami, miesiącami lub latami.

Wywołanie stanu zapalnego przez organizm, jego właściwy i kontrolowany przebieg oraz zakończenie wiąże się z prawidłowym przebiegiem wielu procesów biochemicznych zachodzących w organizmie. Należy podkreślić, iż w przebiegu procesu zapalnego wyróżnić można trzy etapy: początkowy, efektorowy oraz zakończenia. Jej opóźnione lub niepełne wystąpienie może prowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia tkanek. Z kolei dobór niewłaściwych mechanizmów efektorowych, utrwalenia wadliwych mechanizmów obronnych, lub wadliwe, często wręcz szkodliwe dla organizmu funkcjonowanie systemu odpornościowego skutkuje brakiem możliwości usunięcia czynnika prozapalnego przez organizm czego efektem jest szereg powikłań oraz pojawienie się przewlekłych stanów zapalnych. Zapalenia przewlekłe, szczególnie nieleczone są zjawiskiem szczególnie niebezpiecznym dla życia i zdrowia. Przewlekłe stany zapalne, przypisywane do niedawna jako cecha ludzi starszych stają się obecnie zjawiskiem nagminnym, powszechnym dotykającym kobiety i mężczyzn ze wszystkich grup wiekowych, społecznych i etnicznych. Przekłada się on bezpośrednio na obniżenie jakości oraz skrócenie długości życia. Jednym z najczęściej występujących stanów zapalnych są stany zapalne jelit. Ich przewlekły przebieg może wpływać bardzo niekorzystnie na zdrowie oraz być odpowiedzialnym za szereg innych schorzeń - w tym chorób autoimmunologicznych, chorób cywilizacyjnych w tym chorób nowotworowych. Jedną z przyczyn prowadzących do rozwoju stanów zapalnych, w tym stanów zapalnych jelit może być zbyt niska aktywność genów przeciwzapalnych, w tym oksygenazy hemowej. Układ odpornościowy posiada także funkcje chroniące organizm przed działaniem wirusów chorobotwórczych. Krew płynie przez układ krwionośny, a limfa przez naczynia podobne, rozszerzające się w wielu miejscach tworzące węzły chłonne - obecne m.in. w migdałkach, wyrostku robaczkowym jelita grubego, kępce Pegera jelita cienkiego. Białe krwinki przemieszczają się w organizmie z krwią i limfą. Produkowane przez organizm limfocyty atakują antygen, w tym wirusy na wiele sposobów - zabijając, pożerając, zatruwając, hibernując.

Znany obecnie stan techniki pozwala wykorzystać wiele metod leczenia zarówno stanów zapalnych, w tym stanów zapalnych jelit i przewlekłych stanów zapalnych. W celu złagodzenia lub zahamowania stanów zapalnych stosuje się leczenie farmakologiczne z wykorzystaniem trzech grup leków

- niesteroidowych leków przeciwzapalnych NLPZ - ich działanie polega na hamowaniu cyklooksygenazy prostaglandynowej (COX). Następnie udowodniono, że istnieją, co najmniej dwie inoformy cyklooksygenazy - obecna stale w organizmie COX-1 i wyzwalana w toku procesu zapalnego COX-2. Hamowanie tej drugiej jest istotne z klinicznego punktu widzenia, a blokowanie pierwszej może prowadzić do wystąpienia objawów ubocznych ze strony układu pokarmowego w leczeniu za pomocą NLPZ. NLPZ zwykle szybko łagodzą nieprzyjemne objawy stanu zapalnego, jednakże ich zażywanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia skutków ubocznych, przede wszystkim uszkodzeniem śluzówki przewodu pokarmowego.

Substancją aktywną o właściwościach przeciw zapalnych stosowanych w chorobach jelit jest mesalazyna (produkt leczniczy - Pentasa)

- steroidowych leków przeciwzapalnych - kortykosteroidy to grupa leków o działaniu przeciwzapalnym, przeciwalergicznym i immunosupresyjnym, które mają silny wpływ na gospodarkę węglowodanową, białkową, lipidową i wodno-elektrolitową organizmu. Nadmierne wydzielanie kortykosteroidów, względnie nadmierna podaż leków o tym samym działaniu, powoduje hiperkortyzolemię - chorobę nazywaną zespołem Cushinga. Niedobór kortykosteroidów powoduje chorobę Addisona. Kortykosteroidy zmieniają czynności wielu narządów i wpływają na przebieg reakcji odpornościowych. Zmniejszają zużycie glukozy w tkankach i jednocześnie nasilają glukoneogenezę, co prowadzi w sumie do podniesienia poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia). W tym zakresie wzmacniają działanie adrenaliny. Wstrzymują syntezę białek w organizmie, a nasilają ich rozkład. Pod wpływem glikokortykosteroidów rozbiciu ulegają białkowe kompleksy immunologiczne, co jest przyczyną ich działania immunosupresyjnego. Mogą też powodować rozpad białek mięśniowych, co może być przyczyną spadku siły mięśni. Przebudowują tkankę tłuszczową powodując charakterystyczne przemieszczenie się depozytów tkanki tłuszczowej. Zmniejszają wchłanianie wapnia z jelit, a nasilają jego wydalanie z moczem, co może powodować zaburzenia w układzie kostnym (osteoporoza). W większych stężeniach wywołują działanie mineralokortykosteroidowe: zatrzymanie w organizmie sodu, obrzęki. W warunkach fizjologicznych modulują odczyny immunologiczne, zapobiegając nadmiernemu pobudzeniu układu odpornościowego i rozwojowi chorób z autoagresji. W tym samym celu są podawane leczniczo. Glikokortykosteroidy hamują zarówno wczesną jak i późną odpowiedź immunologiczną. Pobudzają syntezę lipokortyny, która hamuje fosfolipazę A, enzym niezbędny w procesie produkcji substancji prozapalnych (eikozanoidów) z kwasu arachidonowego. W ten sposób upośledzają produkcję m.in. leukotrienów odpowiedzialnych za niebezpieczne późne zmiany w astmie oskrzelowej. Zmniejszają również powstawanie i uwalnianie cytokin i czynników adhezji (przylegania) komórek. Powodują spadek ruchliwości i aktywności większości komórek biorących udział w reakcjach odpornościowych: neutrofili, makrofagów, bazofili, limfocytów T i B. Hamują też aktywność fibroblastów i wytwarzanie kolagenu i glikozoaminoglikanów. Wszystko to prowadzi do łagodzenia objawów zapalenia. Z tego powodu glikokortykoidy stosuje się dla zmniejszenia nadwrażliwości. Przy długotrwałym podawaniu tego typu leków ich działanie może doprowadzić do zaniku tkanki limfatycznej, osłabiania działania węzłów chłonnych i zmniejszenia liczby limfocytów, a w rezultacie do wyraźnego spadku odporności organizmu. Substancją aktywną tego typu są prednizon (produkt leczniczy - Encorton) lub dexametazon (produkt leczniczy - Pabi-Dexamethason)

- biologicznych leków przeciwzapalnych - jest to grupa leków ściśle związana z cząsteczkami biologicznie czynnymi naturalnie występującymi w organizmie człowieka, działających przez wpływ na mechanizmy przez nie mediowane.

Leki biologiczne mogą:

• naśladować funkcje prawidłowych białek ludzkich • wpływać na interakcje między różnymi biologicznie czynnymi cząsteczkami • wpływać na receptory komórkowe.

Niekiedy są cząsteczki naturalnie występujące (insulina, erytropoetyna, czynniki wzrostu), kiedy indziej są to substancje zaprojektowane po to, aby wpływać na różne mechanizmy leżące u podłoża chorób (antagonisty interleukin). Leki te wytwarzane są metodami biotechnologicznymi z wykorzystaniem inżynierii genetycznej.

Główne grupy leków biologicznych to:

• przeciwciała monoklonalne (sufiks - mab) • białka fuzyjne (sufiks - cepi) • rekombinowane białka ludzkie (prefiks rh - lub rhu-)

Ważną grupą leków biologicznych są leki wpływające na reakcje immunologiczne i działające wybiórczo na poziomie molekularnym na różne etapy patogenezy chorób (głównie zapalnych i nowotworowych - wybiórcze leki immunosupresyjne lub immunomodulujące).

Przykładem monoklonalnych przeciwciał o właściwościach przeciwzapalnych są na przykład infliksymab (produkt leczniczy - Remicade) lub wedolizumab (produkt leczniczy - Entyvio).

Współczesny stan techniki obejmuje także wiedzę o wykorzystaniu złota w leczeniu stanów zapalnych, infekcji wirusowych oraz chorób nowotworowych. Jednym z leków opartych na bazie złota jest wspomniany powyżej lek TAUDERON. Znajduje on zastosowanie w RZS - reumatoidalnym zapaleniu stawów jednak nie jest znane jego wykorzystanie w leczeniu innych stanów zapalnych, w tym stanów zapalnych jelit. Późniejsze badania dowiodły jednak iż złoto posiada potencjał terapeutyczny w leczeniu stanów zapalnych jelit. W opublikowanym 23 października 2018 roku w Scientific Reports Amira M. Abdelmegid, Fadia K. Abdo, Fayza E. Ahmed & Asmaa A. A. Kattaia opisali wpływ nanocząsteczek złota (AuNP) na wrzodziejące zapalenie jelita grubego wywołane przez sól sodową siarczanu dekstranu (DSS) u myszy. Myszy losowo podzielono na grupy kontrolne, DSS i DSS + AuNPs. Ciężkość zapalenia jelita grubego oceniano na podstawie pomiaru wskaźnika aktywności choroby (DAI). Pod koniec eksperymentu zapisywano ostateczne masy ciała. Wyniki wykazały, iż nanocząsteczki złota (AuNP) skutecznie wchłonęły się w tkankę okrężnicy i zmniejszyły zmiany wywołane przez DSS. W raporcie zwrócono uwagę na nowatorską terapię wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

W badaniu wykonanym przez Suqin Zhu, Xiumei Jiang, Mary D. Boudreau, Guangxin Feng, Yu Miao, Shiyuan Dong, Haohao Wu, Mingyong Zeng and Jun-Jie Yin opublikowanym w 2018 roku w Journal Nanobiotehnology także opisano potencjał nanocząsteczek złota (AuNP). Zwrócono uwagę, iż pomimo faktu że nanocząsteczki złota (AuNP) cieszą się zainteresowaniem jako potencjalne środki terapeutyczne w leczeniu stanów zapalnych, to ich mechanizm działania przeciwzapalnego nie jest jeszcze określony. W badaniu nad zapaleniem jelita grubego i makrofagach RAW264.7. z wykorzystani em roztworu zawierającego nanocząsteczki złota AuNP w rozmiarach 5-, 10-, 15-, 30- i 60- nm AuNP stabilizowanego m.in. polivinylopirolidonem i kwasem taninowym wykazano obiecujący potencjał terapeutyczny oraz przeciwzapalny nanocząstek złota AuNP w tym schorzeniu. Zwrócono dodatkowo uwagę, iż terapia może mieć negatywny wpływ na mikroflorę jelitową.

W literaturze patentowej nie ma obecnie znanych autorom niniejszego patentu publikacji potwierdzających wykorzystanie związków złota w leczeniu stanów zapalnych, w tym stanów zapalnych jelit, w szczególności publikacji dotyczących wykorzystania związków złota (III).

W terapii przeciwwirusowej wykorzystuje się głównie leki przeciwwirusowe. Substancje te mają zdolność do zapobiegania rozprzestrzeniania się infekcji wirusowej. Mogą one działać poprzez uniemożliwienie/ograniczenie wnikania i uwalniania wirusa lub hamowanie jego replikacji. Jak powszechnie wiadomo, aby wirus zaraził komórkę musi się do niej przyłączyć i wniknąć. Kolejnymi krokami są odpłaszczenie, powielenie genomu, odtworzenie białek wirusowych w mechanizmie syntezy oraz utworzenie cząsteczek wirusów potomnych. Cały cykl replikacyjny kończy się przed zabiciem komórki gospodarza. Taki mechanizm działania wirusa implikuje kilka punktów uchwytu dla leków przeciwwirusowych, co zostało przedstawione przez G. Virella, Piotr B. Heczko (2000). Mikrobiologia i choroby zakaźne , Urban & Partner.

Leki stosowane w terapii przeciwwirusowej możemy podzielić na kilka grup.

Związki naturalne

Organizm człowieka wytwarza naturalne związki przeciwwirusowe - interferony. Interferony działają przeciwwirusowo w nieskażonych komórkach, które sąsiadują z komórką zakażoną, nie działają one w komórkach zakażonych.

Wyróżniamy 3 rodzaje interferonów:

• Interferon a (INF-a) - wykazuje on najsilniejsze działanie przeciwwirusowe • Interferon β (INF-β) - ma słabsze działanie przeciwwirusowe • Interferon γ (INF-γ) - wykazuje większą aktywność jako cytokiny wytwarzane przez limfocyty niż czynnik przeciwwirusowy.

Działanie przeciwwirusowe polega na hamowaniu wewnątrzkomórkowej syntezie RNA i DNA wirusa, co przekłada się na hamowanie namnażania wirusa. Obecnie interferony są używane m.in. do leczenia zakażeń wirusowych wątroby typu B i C. W praktyce klinicznej stosuje się:

- naturalne IFN-a

- rekombinowane IFN-a (różnica w składzie aminokwasów)

- pegylowany IFN-a (zawiera rekombinowane cząsteczki IFN-a, które są związane z dużymi. obojętnymi cząsteczkami glikolu polietylenowego (PEG), dzięki czemu utrzymują się dłużej w surowicy.

Związki syntetyczne

Związki hamujące adsorpcję wirusa, odpłaszczenie lub oba te procesy.

Związki te uniemożliwiają wniknięcie wirusa do komórki.

Przykłady leków: amantadyna i rymanladyna.

Inhibitory polimerazy DNA.

Leki są czynnikami hamującymi transkrypcją genomu wirusowego.

Inhibitory neuraminidazy

Stosowane są przy infekcjach wywoływanych przez wirusa grypy. Neuraminidaza (enzym) wirusa grypy powoduje odszczepienie kwasu sialowego. Umożliwia ona również rozpoznanie przez wirusowe hemaglutyniny receptorów, które obecne są na powierzchni komórek, w wirusach potomnych, a także w wydzielinie oddechowej.

Przykłady leków: oseltamiwir - silny, selektywny inhibitor neurotransmidaz wirusa grypy A i B, zanamiwir - analog kwasu sialowego, hamuje swoiście neuraminidazy wirusa grypy A i B.

Inhibitory odwrotnej transkryptazy (retrowirusy)

Grupa inhibitorów polimerazy interferujące z odwrotną transkryptazą retrowirusów.

Przykłady leków: zydowudyna, abakawir, adefowir, entekawir, i inne.

Nie-nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy - NNRTI (retrowirusy).

Czynniki hamujące działanie odwrotnej transkryptazy.

Przykłady leków: newirapina, efawirenz

Inhibitory proteaz

Syntetyczne peptydy, które nie podlegają hydrolizie. Działają poprzez hamowanie wirusowej proteazy aspartylowej, podczas gdy ludzkie proteazy są niewrażliwe na ich działanie. Wiąże proteazy HIV-1 i HIV-2.

Przykłady leków: sakwinawir, ritonawir (rytonawir), indinawir, nelfinawir, atazanawir i inne.

Leki biologiczne

Leki biologiczne (biotechnologiczne) to grupa leków ściśle związana z naturalnymi cząsteczkami wytwarzanymi przez organizm człowieka, które zostały wytworzone metodą inżynierii biotechnologicznej. Są one modyfikatorami odpowiedzi immunologicznej. Mogą m.in. naśladować funkcje naturalnych białek ludzkich, wpływać na interakcje pomiędzy różnymi cząsteczkami biologicznie czynnymi.

Przykłady leków: paliwizumab

Znane jest także wykorzystanie związków złota w leczeniu infekcji wirusowych.

W ostatnich latach rozpoczęto również badania nad zastosowaniem związków złota w terapii zakażonych wirusem HIV ze względu na fakt, że wewnątrz komórkowe stężenie złota może zahamować replikację wirusa. Pozytywne efekty przyniosły badania z auranofiną. które dowiodły, iż zmniejsza ona liczbę latentnego wirusa o czym donosi publikacja Fontch P. Meyer D. Novel gold (I) phosphine compounds inhibit HIV-1 enzymes. Metallomics 2009. 1(5):427-433.

Aktualnie znane jest kilkadziesiąt patentów i zgłoszeń patentowych opisujących różne związki złota (I), które według opisów można stosować do zwalczania chorób nowotworowych i innych.

Patent US 5,603,963 opisuje cyjankowe, ditiocyjankowe, diselenocyjankowe i fosfonowe kompleksy złota (I), które podawane w terapeutycznej skutecznej ilości leczy HIV. Analizując skuteczność zastosowania tych związków należy wziąć pod uwagę nie tylko wielkość cząsteczek, ale także stabilność związków złota (I) we krwi. Bez wątpienia w odróżnienia od złota koloidalnego, wiele związków złota (I) jest rozpuszczalnych w wodzie, co gwarantuje teoretycznie ich nieograniczoną rozpuszczalność we krwi oraz limfie a tym samym nieograniczone dotarcie wraz z krwią do wszystkich komórek. Znane są jednak przypadki, że po iniekcji soli złota (I) jedynie 1-10% wstrzykniętej dawki dociera w miejsce docelowe, przykładowo do nowotworów, przy jednoczesnym wzroście kumulacji w innych miejscach. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest stosunkowo słaba trwałość tych związków w specyficznym środowisku jakim jest krew, limfa i inne płyny ustrojowe. Pod wpływem różnych czynników ulegały one sz ybkiej redukcji do złota metalicznego.

Poniżej przedstawiono patenty i zgłoszenia patentowe opisujące stosowanie i wytwarzanie wielu różnych związków-kompleksów złota (III).

Patent PL235135 ujawniono rozpuszczalne w wodzie kompleksy złota (III) o ogólnym w zorze [Au(CN)m]n(m-p)n x (ClO2)m, gdzie m ma wartość od 3 do 6, a r ma wartość od 0,1 do 2. Przedmiotem rozwiązania jest również sposób otrzymywania rozpuszczalnych w wodzie kompleksów złota (III) który polega na tym, że klastry złota wielokrotnie roztwarza się chemicznie w kwasie solnym (HCl) w obecności przynajmniej 10 molowego nadmiaru chlorków jednowartościowych metali alkalicznych i każdorazowo odparowuje do sucha, aż do uzyskania wielkości klastrów poniżej 1 nanometra, korzystnie monodijonów złota (III), a następnie w roztworze wodnym lub wodno-alkoholowym reaguje się z cyjankiem jednowartościowego metalu alkalicznego w stosunku molowym od 1:3 do 1:6 w obecności łagodnego utleniacza, którym jest ditlenek chloru (IV) lub jego prekursor chloran (III) sodu, użyty w stosunku molowym 0,1-2 w stosunku do złota (III). Rozwiązanie dotyczy także zastosowania wodorozpuszczalnych, inteligentnych kompleksów złota (III) o wzorze 1, jako pojedynczego leku lub składnika środka farmaceutycznego złożonej kompozycji farmaceutycznej w uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania w chorobach nowotworowych.

Zgłoszenie patentowe CN111658758 ujawnia antybakteryjny nanoklaster złota oraz sposób jego wytwarzania i zastosowania, metoda przygotowania obejmuje następujące etapy: zawieszenie roztworu HAuCl4 i roztworu glutationu następnie zmieszanie z roztworem polipeptydu przeciwbakteryjnego, dostosowanie stężenia Au <+> w roztworze i podgrzanie w celu otrzymania antybakteryjnego nanoklastra złota.

Patent US 4,921,847 ujawnia kompleksy złota (III) o wzorze AuLX3, gdzie Au oznacza złoto, L oznacza ligand zawierający azot wybrany z grupy alifatycznych, aromatycznych, heterocyklicznych, a X jest chlorkiem. Związki te są przydatne w leczeniu nowotworów. Ujawniono też, że takie kompleksy złota (III) mogą być użyteczne, jako preparaty anty-wirusowe, anty-zapalne, anty-bakteryjne i anty- pasożytnicze.

W kolejnym opisie patentowym US 6,413,495 przedstawiono kompleksy złota (III) z mono L-aspartylowymi chlorynami e6 monoglutamylowymi chlorynami e6 lub ich farmakologicznie dopuszczalnymi solami. Kompleksy złota (III) służą do leczenia chorób nowotworowych oraz metod wykrywania i leczenia miażdżycy. Przedstawiono też sposób wytwarzania kompleksów złota (III).

Z patentu US 7,632,827 znane są organiczne fosfinowe kompleksy złota (III), które podawane pacjentowi w terapeutycznej skutecznej ilości leczą choroby nowotworowe i choroby wirusowe, zarówno w badaniach in vitro i in vivo.

W zgłoszeniu patentowym US 2004036381 ujawniono kompozycje farmaceutyczne zawierające złoto (III) w kompleksach porfirynowych takich jak Schiff- bazy, bis(pirydyno)karboksyamidy i bis(pirydyno)sulfonamidy lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole. Ujawnione są sposoby wykorzystania kompozycji farmaceutycznych zawierających złoto (III), jako czynników przeciwnowotworowych i przeciw-HIV. We wszystkich przedstawionych przykładach opisano redukcję jonów złota III głównie cukrami do złota koloidalnego (Au⁰) charakteryzującego się obecnością cząstek o bardzo dużych rozmiarach 50-100 nanometrów, które przechowywano w ciemnych, chroniących przed światłem słonecznym butelkach szklanych.

Zgłoszenie patentowe US 2011262500 podaje organiczne kompleksy zawierające heterocykliczne atomy O, N, i S z nanocząsteczkami złota, srebra lub platyny, które są podawane przez iniekcję dożylną, podskórną lub domięśniową ssakowi, w tym człowiekowi w skutecznej ilości.

W zgłoszeniu patentowym WO 2010062846 ujawniono nowe aromatyczne kompleksy złota III, metody ich syntezy i zastosowanie. Przedstawiono, że nowe kompleksy są bardzo stabilne, co umożliwia ich wykorzystanie w sposobach leczenia komórek nowotworowych. Opis zawiera też przykłady zastosowania tych związków do hamowania wzrostu komórek nowotworowych i ich terapeutycznie skutecznej ilości.

W kolejnym zgłoszeniu patentowym US 2013090472 ujawniono organiczne kompleksy złota (III) do leczenia raka. Opisano też sposoby wytwarzania alifatycznej diaminy z heterocyklicznymi aldehydami z utworzeniem zasady Schiffa, a następnie kondensację z czwartorzędowymi solami kwasu chlorozłotowego (III). Synteza organicznych kompleksów złota III przebiega wieloetapowo w środowisku toksycznych i palnych rozpuszczalników.

Przedstawione powyżej organiczne kompleksy złota (III) są w większości przykładów bardzo słabo rozpuszczalne w środowisku wodnym. Jak powszechnie wiadomo każda komórka w tym i nowotworowa odżywiana jest przez składniki zawarte we krwi, a krew zawiera około 90% wody, płuca 83%, nerki 79%, mózg i serce 73% a wątroba 71% wody. Dlatego cechą dobrej substancji aktywnej stosowanej podczas terapii ogólnoustrojowych powinna być bardzo dobra rozpuszczalność i stabilność w wodzie, zwłaszcza we krwi i limfie.

Rozdrobnienie struktur substancji aktywnej zawierającej złoto jest niezwykle istotne ze wzglę du na optymalizację jej skuteczności w dotarciu do zmiany chorobowej. Korzystnym jest więc rozbicie struktury klastra, do którego tworzenia posiadają tendencję cząstki złota i ograniczenie rozmiaru cząstek złota do poziomu poniżej 1 nanometra, a korzystnie do monojonów lub dijonów złota (III).

W opisie patentowym DE 3,920,144 został szczegółowo opisany sposób otrzymywania stabilnych, orbitalnie przekształconych, jednoatomowych pierwiastków wybranych z grupy złożonej z kobaltu, niklu, miedzi, srebra, palladu, platyny, rutenu, rodu, irydu i osmu. Według opisu tak przekształcone monoatomowe metale nadają się do użycia, jako katalizatory do ceramiki, materiałów ognioodpornych, substancji odpornych na korozję. Dodatkowo posiadają one szczególne właściwości jak na przykład nadprzewodnictwo w wysokich temperaturach i zdolność wytworzenia energii. W tym obszernym opisie patentowym przedstawione są sposoby (chemiczny i elektrochemiczny) otrzymywania z dużych klastrów złota od Au2Cl6 aż do Au33Cl99 - monoatomowego złota o przekształconych orbitach.

Takie działanie, polegające na przekształcaniu pierwiastków do monojonów, a w szczególności monojonów złota, zdaniem twórców niniejszego rozwiązania, jest niezwykle ważne ze względu na efek

PL 244960 Β1 tywność wykorzystania rozdrobnionego złota jako substancji leczniczej. Średnica cząstek złota koloidalnego w porównaniu ze średnicą kanałów sodowo - potasowych i/lub średnicą szczelin w błonach komórkowych, osiągających w skrajnych przypadkach średnicę około 0,7 nm, jest bardzo duża i osiąga rozmiar od kilku do kilkuset nanometrów. Tak ogromna dysproporcja utrudnia swobodne dotarcie wraz z krwią cząstek złota (Au⁰) do komórek, w których nastąpiły zmiany chorobowe znacznie ograniczając skuteczność terapii. Rozmiar cząstek, jakie tworzy złoto w formie koloidalnej wynika z jego skłonności do tworzenia tzw. klastrów, czyli wielocząstkowych tworów złożonych z połączonych ze sobą atomów. Klastry złota zawierają od kilku do kilkudziesięciu atomów metalu, a odległości metal - metal (Au-Au) są identyczne jak w ich pierwotnej formie metalicznej, czyli posiadają siatkę krystalograficzną oraz swobodne elektronyjak w rodzimym złocie, przy czym klastry te są tak duże, że nie przechodzą przez błony komórkowe mikroorganizmów czy ssaków.

Klastry złota tworzą swoiste klatki, zbliżone swoją strukturą do fulerenów. Jednak najwięcej z nich występuje w kształcie ostrosłupów, graniastosłupów, stożków oraz innych trójwymiarowych figur. Bez względu na posiadaną strukturę ich rozmiary są tak duże, że nie przechodzą przez błony komórkowe mikroorganizmów czy ssaków. Przykładowo atom złota, którego promień atomowy wynosi 0,144 nanometra tworzący klaster złożony z dwudziestu atomów osiągnie w skrajnym przypadku rozmiar około 6 nanometrów (zakładając powstanie struktury liniowej).

Jak wykazały dotychczasowe badania ponad 50% złota metalicznego Au⁰ w formie dużych klastrów wydalane jest z organizmu w ciągu doby od podania w niezmienionej formie, 25-30% jest wydalana w ciągu następnej doby, a pozostała część gromadzi się w wątrobie, nerkach i śledzionie nie wywołując spodziewanego efektu terapeutycznego. Badania wykazały także, że wstrzykiwanie pustych nanomuszli (nośników substancji aktywnej) o rozmiarach 20-40 nm wykonanych ze złota powoduje, iż jedynie 1-10% wstrzykniętej dawki dociera w miejsce przeznaczenia, przy jednoczesnym wzroście kumulacji tych cząstek w innych miejscach niż docelowe - (wątroba, śledziona). Chcąc poprawić dystrybucję nanocząstek złota do zmian chorobowych próbowano wielu sposobów ich modyfikacji, w tym łączenia z przeciwciałami, analogami hormonów, makrofagów, związkami krzemu. Istnieją także nanocząstki złota połączone z czynnymi biologicznie peptydami i kwasami rybonukleinowymi (RNA). Jednak zabiegi te w niewielkim stopniu poprawiły skuteczność ich przenikania do wnętrza guza, ponieważ nie miały one istotnego wpływu na rozmiar cząstek oraz nie ograniczały zdolności do tworzenia się klastrów.

Na podstawie powyższych danych można stwierdzić, że skuteczność terapii jest ściśle związana z rozmiarem cząstek złota i możliwością ich przeniknięcia do wnętrza komórki zmienionej chorobowo.

Odwołując się ponownie do cytowanego powyżej opisu patentowego DE 3,920,144 klastry złota w celu zmniejszenia ich rozmiaru wielokrotnie rozpuszcza się w kwasie solnym z 20 molowym nadmiarem chlorku sodu w celu rozbicia wiązania metal - metal. W przykładzie 1, czynność 8 otrzymuje się roztwór jednoatomowej soli złota (I) NaAuCb H2O, gdzie pH roztworu wynosi około 1,0. To monoatomowe złoto (I) jest niestabilne w czasie, a zwłaszcza nie jest odporne na światło słoneczne, które je szybko rozkłada.

3Au+^l —>2Au° + Au^-3

Twórcy niniejszego wynalazku od wielu lat prowadzą intensywne badania nad otrzymaniem rozpuszczalnych w wodzie, stabilnych w czasie, odpornych na redukcję, światło słoneczne oraz łatwo przyswajalnych przez ludzki organizm kompleksów złota (III). Chcąc spełnić te warunki należało stworzyć strukturę chemiczną zupełnie odmienną od obecnie stosowanych i opisanych w literaturze patentowej. Zasadniczą cechą substancji musiała być jej stabilność w różnych środowiskach pH. Jest to konieczny parametr, jeżeli chcemy mieć substancję funkcjonalną w leczeniu człowieka. Jak powszechnie wiadomo, w ludzkim organizmie mamy do czynienia z różnym pH - od 0,5 do 2 (soki trawienne), poprzez 6,3 (ślina), 7,3-7,45 (krew), 7,5-8,8 (żółć, enzymy trzustki). Rozpuszczalność związku kompleksowego we wszystkich tych środowiskach jest niezwykle istotna w przypadku, kiedy chcemy aplikować go doustnie, dożylnie lub domięśniowo. Jest też bardzo ważna w przypadku, kiedy organ poddawany kuracji charakteryzuje się taką, a nie inną wartością pH i to do niego adresowana jest ogólnoustrojowa aplikacja. Kolejną ważną cechą jest stabilność w czasie i odporność na działanie światła słonecznego. Jak wiadomo produkty lecznicze powinny posiadać korzystnie dwudziestoczteromiesięczny okres przydatności do użycia. Osiągnięcie tych założeń pozwoli stworzyć preparat, który można bezpiecznie magazynować, tworzyć rezerwy strategiczne oraz stosować w różnych warunkach klimatycznych. Ważne jest także uodpornienie preparatu na działanie czynników redukcyjnych możliwych do zaistnienia wewnątrz organizmu. Brak takiej stabilności powodował, że wiele preparatów świetnie sprawdzających się w warunkach laboratoryjnych całkowicie traciło swoje właściwości w płynach ogólnoustrojowych po iniekcji dożylnej lub aplikacji doustnej. Opisany powyżej lek TAUREDON® stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów także traci swoje właściwości w przypadku wzrostu stężenia żelaza w organizmie lub zetknięcia się z tioaminokwasami, które są składnikiem białka występującego w komórkach ssaków.

Twórcy wynalazku zdecydowali się także w celu poprawy rozpuszczalności kompleksu na wprowadzenie grup cyjankowych (-CN). Są one obecne w strukturze związku stanowiącego przedmiot wynalazku. Istotną cechą związku chemicznego stanowiącego przedmiot wynalazku jest obecność tych grup. Ponieważ użycie przedmiotowej grupy funkcyjnej, kojarzonej często z silną trucizną, jaką jest cyjanek potasu (KCN) może budzić zdziwienie, należy przybliżyć powszechność występowania tej grupy w produktach spożywczych, leczniczych oraz jednoznacznie sprecyzować zakres jej szkodliwości dla organizmów żywych a w szczególności dla organizmu ludzkiego.

Niewątpliwie doskonałym dokumentem źródłowym, udzielającym nam niezbędnej wiedzy na temat dopuszczalnych stężeń grupy (-CN) w produktach spożywczych są dokumenty Europejskiego Urzędu Bezpieczeństwa ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Przedmiotowe materiały, zawarte w rozporządzeniu Komisji z dnia 2 marca 2010 roku, które podpisał w Brukseli w imieniu Komisji John Dallil (Dziennik Urzędowy L 052, 03/03/2010 P. 0053 - 0057) dotyczą wprawdzie regulacji prawnych dotyczących zawartości w okowitach z owoców pestkowych i okowitach z wytłoków z owoców pestkowych karbaminianu etylu oraz jego prekursorów, między innymi kwasu cyjanowodorowego (HCN), stanowią jednak doskonały materiał źródłowy do wyznaczenia granic bezpieczeństwa stosowania związku będącego przedmiotem zgłoszenia patentowego w organizmie człowieka oraz ustalenia bezpieczeństwa dziennego użycia. Komisja Europejska uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 292 a także mając na uwadze poniższe argumenty przyjęła rozporządzenie (sporządzone w Brukseli 2 marca 2010 roku). Panel naukowy ds. zanieczyszczeń w łańcuchu żywnościowym przy Europejskim Urzędzie Bezpieczeństwa ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął w dniu 20 września 2007 roku opinię naukową w/s karbaminianu etylu i kwasu cyjanowodorowego w żywności i napojach. Ponieważ panel ten uznał, iż obecność karbaminianu etylu w napojach jest istotnym zagrożeniem dla zdrowia i zalecił wprowadzenie środków zmniejszających ryzyko wynikające z jego spożycia. Panel uznał także, że kwas cyjanowodorowy jest ważnym prekursorem w procesie tworzenia karbaminianu etylu w okowitach z owoców pestkowych i okowit z wytłoków z owoców pestkowych, dlatego tenże panel uznał także, iż konieczne są środki regulujące oraz zmniejszające jego spożycie. W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 w/s definicji, opisu, prezentacji etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych przewidziano, iż maksymalna zawartość kwasu cyjanowodorowego w okowitach z owoców pestkowych i okowitach z wytłoków owoców pestkowych wynosi 7 gramów w hektolitrze alkoholu 100% objętości (70 mg/l), co daje 2,8 mg/100 ml 40% alkoholu. Praktyka wskazuje, iż nawet kilkakrotne przekroczenie powyższej ilości (2,8 mg/100 ml czterdziestoprocentowego alkoholu) nie wywołuje efektów ubocznych charakterystycznych dla grupy cyjankowej.

Kolejnym przykładem powszechnego użycia grupy cyjankowej (-CN) w produktach spożywczych jest sól kuchenna (NaCl). Według wielu publikacji jej spożycie jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dostępna powszechnie w sprzedaży spożywcza sól kuchenna zawiera dodatek antyzbrylający. Najczęściej jest to jeden z wymienionych powyżej dodatków do żywności:

E 535 - żelazocyjanek sodu;

E 536 - żelazocyjanek potasu;

E 538 - żelazocyjanek wapnia.

Normy europejskie i polskie określają poziom zawartości E 536 - żelazocyjanku potasu w soli spożywczej na poziomie 20 mg/kg a w soli morskiej 57 mg/kg. Maksymalne dzienne spożycie soli spożywczej wynosi 75 gram a średnie 15 gram. Spożycie 15 gram soli spożywczej spowoduje automatyczne spożycie 0,3 mg żelazocyjanku potasu, czyli około 0,13 mg cyjanku. W przeliczeniu na cyjanowodór (HCN) tyle właśnie będzie wynosić maksymalna dzienna dawka związku kompleksowego złota (III) wytwarzanego według przedmiotowego wynalazku podawana w zaawansowanej chorobie nowotworowej a w wielu przypadkach będzie ona kilkanaście razy mniejsza.

Wysoka rozpuszczalność anionowych kompleksów złota (III) wytwarzanych według przedmiotowego wynalazku jest największym atutem. Mogą być one podawane doustnie, dożylnie, domięśniowo oraz podskórnie i wiele z nich w stanie nienaruszonym oraz niezmienionym dotrze do odbiorników, czyli

PL 244960 Β1 komórek nowotworowych czy innych patogenów mających większe powinowactwo do złota niż zdrowe komórki ludzkie. Oprócz komórek nowotworowych aktywność taką wykazują patogeny powodujące choroby tropikalne a także bakterie boreliozy i gruźlicy oraz wiele innych.

Szczegółowa analiza danych na temat dopuszczalnych dla ludzkiego organizmu ilości złota stosowanego w celach terapeutycznych oraz toksyczności grupy cyjankowej (-CN) stabilizowanej ditlenkiem chloru (CIO2) stały się dla twórców niniejszego wynalazku inspiracją do stworzenia rozpuszczalnych w wodzie, kompleksowych związków złota (III), których właściwości lecznicze zostały potwierdzone doświadczalnie.

W wyniku długotrwałych prób i badań niespodziewanie okazało się, że bardzo rozdrobnione, korzystnie monojonowe złoto (I) można łatwo utlenić chloranem (III) do jonów złota (III), które można skutecznie stabilizować ditlenkiem chloru (IV) a następnie w jego obecności przereagować w odpowiednim stosunku molowym z cyjankiem metalu alkalicznego.

Ditlenek chloru (IV) (CIO2) został odkryty i otrzymany w 1811 roku przez Sir Humphrey Davy w wyniku reakcji stężonego kwasu siarkowego (VI) i chloranu (V) potasu. Metoda ta była bardzo niebezpieczna i ten sam twórca w 1814 roku zmodyfikował ją zastępując chloran (V) potasu - chloranem (V) sodu, a kwas siarkowy (VI) - kwasem solnym (HCI).

Schemat reakcji;

2NaC10₃ + 4HC1 2C1O₂ + Ch + NaCl + 21LO

Ditlenek chloru (IV) jest zielonkawo-żółtym gazem o zapachu podobnym do chloru, masie cząsteczkowej 67,45 g/mol, temperaturze topnienia -59°C i temperaturze wrzenia 10-11°C CAS; 1004904-4. Ditlenek chloru (IV) słabo rozpuszcza się w wodzie około 3 g/dm³ w temperaturze 25°C, a ze wzrostem temperatury jego rozpuszczalność maleje. Ditlenek chloru (IV) jest najsłabszym, całkowicie nieszkodliwym utleniaczem w kontakcie z organizmem człowieka i nie jest w stanie utlenić niczego we krwi, komórkach, czy tkankach.

CIO, + e = CIOT E°= 0,954V

Dla porównania z innymi związkami chemicznymi stosowanymi w kontakcie z ludzkim organizmem ozon (O3) jest najsilniejszym utleniaczem E° = 2,070 V, odpowiednio nadtlenek wodoru (H2O2) E° = 1,800 V, a tlen (O2) E° = 1,300 V. Ditlenek chloru (IV) jest powszechnie stosowany do odkażania i wybielania masy celulozowej w przemyśle papierniczym, a ponadto jest stosowany w przemyśle włókienniczym, spożywczym, petrochemicznym, oczyszczalniach ścieków, a ostatnio do dezynfekcji wody pitnej, ponieważ w przeciwieństwie do chloru (Cl) z aromatycznymi związkami nie tworzy silnie toksycznych chlorowcopochodnych. Ditlenek chloru (IV) w Polsce jest stosowany w sieciach wodociągowych Warszawy, Krakowa, Radomia, Oświęcimia, Będzina i Nysy. Z uwagi na bardzo małą stabilność ditlenek chloru (IV) jest wytwarzany w specjalistycznych generatorach w miejscu jego stosowania. Ditlenek chloru (IV) jest gazem bardzo niestabilnym, wybuchowo rozkłada się do toksycznego chloru (CI2) i tlenu (O2) z wydzieleniem dużych ilości ciepła. Bardzo szybko rozkładany jest przez światło słoneczne i różnorakie substancje chemiczne gdzie końcowym produktem rozkładu są chlorki, podchloryny oraz toksyczny chlor (CI2). Do najczęściej stosowanych metod otrzymywania ditlenku chloru w specjalistycznych, bardzo drogich generatorach jest reakcja chloranu (III) sodu z gazowym chlorem (CI2), kwasem podchlorawym (HOCI) lub stężonym kwasem solnym (HCI). Dotychczasowe metody otrzymywania gazowego ditlenku chloru (IV) są bardzo niebezpieczne, ponieważ reagenty są silnie toksyczne: gazowy chlor, kwas podchlorawy czy stężony kwas solny, dlatego są one przeprowadzane w specjalistycznych generatorach przez przeszkoloną obsługę w specjalistycznych ubraniach ochronnych z zachowaniem szczególnych środków ostrożności i wysoko wydajnej instalacji nawiewno-wywiewnej.

W zgłoszeniu patentowym PL 401203 ujawniono bardzo prostą i bezpieczną metodę otrzymywania ditlenku chloru (IV) w wyniku reakcji, w roztworze wodnym nawet w temperaturze pokojowej kwasu chlorozłotowego (III) z chloranem (III) sodu w obecności przynajmniej 20 moli chlorku sodowego. W tej reakcji przemiany chemicznej (dysproporcjonowania) jeden atom chloru trójwartościowego ulega redukcji do kwasu solnego (Cl·¹), a jednocześnie cztery atomy chloru trójwartościowego ulegają utlenianiu do dwutlenku chloru (IV). Reakcja otrzymywania rozpuszczalnych w wodzie, stabilnych kompleksów złota (III) z dwutlenkiem chloru (IV) przedstawiona jest w poniżej przedstawionym schemacie;

PL 244960 Β1

4HAuC1₄ + 5NaC10₂ + 4NaCl> 4NaAuCl₄*ClO₂ + (n+l)NaCl+2H₂O

Ten ujawniony kompleks złota (III), dwutlenku chloru w roztworze chlorku(l) sodu, niespodziewanie okazał się bardzo stabilny w czasie długiego okresu przechowywania nawet w przezroczystych opakowaniach i na świetle słonecznym oraz odporny na zamrażanie i odmrażanie.

Ten fakt nasunął twórcom pomysł modyfikacji rozdrobnionego złota (III) stabilizowanego ditlenkiem chloru, grupami cyjankowymi w stosunku molowym 3 do 6. Nieoczekiwanie okazało się, że nieorganiczne, anionowe, cyjankowe kompleksy złota (III) powstałe w obecności ditlenku chloru lub jego prekursora chloranu (III) sodu są bardzo dobrze rozpuszczalne w wodzie, krwi, osoczu i limfie. Skutecznie i selektywnie niszczą w bardzo krótkim czasie (kilka, kilkanaście dni) komórki nowotworowe i komórki różnorakich patogenów. Rozdrobnione, korzystnie monojonowe złoto (III), którego promień jonowy jest najmniejszy ze wszystkich platynowców, a nawet srebra i miedzi, dlatego może ono nawet kanałami sód/potas przechodzić do wnętrza każdej komórki i łączyć się z DNA (kwas dezoksyrybonukleinowy) i w miarę potrzeby je korygować - naprawiać. Modyfikacja DNA odbywa się na poziomie komórkowym, przywraca z pamięci „zapis” stanu zdrowego organizmu. Nowoopracowane, rozpuszczalne w wodzie kompleksy złota (III) bezbłędnie trafiają do komórek nowotworowych selektywnie je niszcząc. W wyniku rozkładu w komórce nowotworowej anionowego kompleksu złota (III) powstaje zabójczy dla tych komórek, aktywny cyjanowodór, który skutecznie niszczy komórki nowotworowe. Uwolnione złoto w miarę potrzeby koryguje DNA i katalizuje dotlenianie kwasu mlekowego i innych kwasów organicznych, tlenek węgla (II) oraz glukozę do nieszkodliwych substratów: ditlenku węgla (IV) i wody. Nowoopracowane, rozpuszczalne w wodzie, kompleksy złota (III) są bardzo trwałe, odporne na redukcję i światło słoneczne nawet, gdy są przechowywane w przezroczystych opakowaniach z tworzyw sztucznych. Z uwagi na bardzo duże rozdrobnienie są bardzo skuteczne i oszczędne w stosowaniu, jako środki farmaceutyczne i kosmetyczne, które podawane są ssakowi w terapeutycznie uzasadnionej ilości i w dowolnej formie.

Rozpuszczalne w wodzie, kompleksy złota (III) znane z opisu patentowego PL 235135 przedstawione są ogólnym wzorem:

[Au (CN) (CLO₂)rn gdzie m ma wartość od 3 do 6, n ma wartość od 1 do 10, p ma wartość od 1 do 3, a r ma wartość od 0,1 do 2.

Sposób otrzymywania rozpuszczalnych w wodzie, kompleksów złota (III), według tego samego opisu charakteryzuje się tym, że klastry złota wielokrotnie roztwarza się chemicznie, korzystnie w kwasie solnym (HCI) w obecności przynajmniej 10 molowego nadmiaru chlorków jednowartościowych metali alkalicznych i każdorazowo odparowuje się do sucha, aż do uzyskania wielkości klastrów poniżej 1 nanometra, korzystnie mono-dijonów złota (III), a następnie w roztworze wodnym albo wodno-alkoholowym reaguje z cyjankiem jednowartościowego metalu alkalicznego w stosunku molowym od 1:3 do 1:6 w obecności łagodnego utleniacza, którym jest ditlenek chloru (IV) lub jego prekursor chloran (III) sodu użyty w stosunku molowym 0,1 do 2 w stosunku do złota (III).

Rozpuszczalne w wodzie, kompleksy złota (III) zostały opracowane z myślą o zastosowaniu ich jako składnika środków farmaceutycznych przeznaczonych do leczenia chorób nowotworowych. Nieoczekiwanie okazało się, że związek o wzorze jak w patencie PL 235135 znajduje zastosowanie również jako samodzielny produkt leczniczy, wyrób medyczny, suplement diety lub inny produkt farmaceutyczny w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania w stanach zapalnych.

Kolejnym zastosowaniem rozpuszczalnych w wodzie kompleksów złota (III) w postaci samodzielnego produktu leczniczego, wyrobu medycznego, suplementu diety lub innego produkt farmaceutycznego w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania jest zastosowanie w obniżenia stresu oksydacyjnego i nitrozacyjnego.

Istota rozwiązania

Rozpuszczalne w wodzie kompleksy złota (III) przedstawione ogólnym wzorem:

[Au (CN) _m]n<ⁿⁱ P>^u(CIO₂)rn gdzie m ma wartość od 3 do 6, n ma wartość od 1 do 10, p ma wartość od 1 do 3, a r ma wartość od 0,1 do 2, do zastosowania jako samodzielny lek, albo wyrób medyczny, albo składnik środka farmaceutycznego w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania w stanach zapalnych, infekcjach wirusowych ludzi i zwierząt w tym głównie w infekcjach wywołanych koronawirusem.

Korzystne skutki i przykłady stosowania

W środkach farmaceutycznych rozpuszczalne w wodzie, inteligentne kompleksy złota (III) mogą być stosowane jako substancja aktywna stosowana samodzielnie w postaci roztworu wodnego lub jako substancja aktywna wspomagająca działanie innych leków przydatnych w leczeniu chorób związanych z jednym lub więcej czynników z grupy obejmującej kości, chrząstkę, stawy, żyły i tętnice, włosy, skórę, paznokcie, osteoporozę, choroby reumatyczne, stwardnienie tętnic i żył, choroby skóry, choroby sercowo-naczyniowe, choroby alergiczne, choroby zwyrodnieniowe, choroby oczu i różnorakie choroby nowotworowe oraz leczenie układu pokarmowego, oddechowego, krwionośnego, hormonalnego, wydalniczego, nerwowego, powłokowego, rozrodczego, ruchowego i układu limfatycznego. Korzystnie te nieorganiczne kompleksy stosuje się w połączeniu z fizjologicznie akceptowalnymi dodatkami, lekami a zwłaszcza chemioterapeutykami.

Wynalazek może być przykładowo stosowany samodzielnie, jako dodatek do wody pitnej i różnorakich napojów albo suplement do żywności w celu suplementacji złota do organizmu człowieka, którego obecność stymuluje mechanizm wzmacniania jednego lub więcej organów ludzkich z grupy obejmującej kości, chrząstkę, stawy, żyły i tętnice oraz włosy, paznokcie i skórę.

Należy podkreślić, że dla człowieka o przeciętnej wadze około 70 kg maksymalna dzienna dawka lecznicza będzie wynosiła 10 cm³, czyli o sto razy mniej niż znajduje się w jednym dm³ preparatu. Z badań wstępnych wynika bowiem, że najskuteczniejsze jest stosowanie dawek leczniczych anionowych kompleksów złota (III) na poziomie niższym niż 0,1 mg/osobę/dobę, w przeliczeniu na cyjanowodór to jest około 0,06 mg. Tak niskie dawki anionowych kompleksów złota (III) o tak dobrej rozpuszczalności w wodzie i w płynach wewnątrzustrojowych nie stanowią absolutnie żadnego zagrożenia dla zdrowia człowieka. Dla przypomnienia warto wspomnieć, że śmiertelna dawka cyjanku potasu dla człowieka o wadze około 70 kg wynosi 150-250 mg a cyjanki nie kumulują się w organizmie człowieka. Cyjanki są łatwo utleniane do cyjanianów lub przechodzą w rodanki, które są kilkaset razy mniej toksyczne niż cyjanki. Reasumując, tak małe, niemal homeopatyczne dawki cyjankowych kompleksów złota (III) selektywnie niszczą komórki nowotworowe oraz patogeny szkodliwe dla organizmu człowieka. Stosowanie nowatorskiej metody leczenia chorób nowotworowych jest tak bardzo bezpieczne, że można stosować tę metodę podczas leczenia kobiet w ciąży, bez ryzyka wywołania powikłań płodu.

Wynalazek jako środek kosmetyczny może być stosowany samodzielnie jako roztwór wodny lub jako składnik innych kosmetyków przykładowo kremów, maści, szamponów, żelów, toników, różnego rodzaju odżywek do skóry, włosów i paznokci oraz innych środków pielęgnujących i regenerujących chorą skórę, zniszczone włosy i słabe paznokcie.

Przedmiot wynalazku zostanie dokładniej objaśniony w poniższych przykładach, nie ograniczając jego zakresu.

Przykład 1

Otrzymywanie chlorynowo-cyjankowych kompleksów monojonowego złota (III)

a) Do kolby o pojemności 1 dm³, zaopatrzonej w mieszadło i chłodnicę odciekową wrzucamy 100 mg 99,99% czystego metalicznego złota i rozpuszczamy w wodzie królewskiej (mieszanina stężonego kwasu solnego i azotowego w stosunku molowym 3:1).

b) Po rozpuszczeniu złoto (III) występuje w formie bardzo dużych klastrów z wiązaniami metalicznymi (Au-Au)>11.

c) Otrzymane według powyższego opisu rozpuszczalne w wodzie klastry złota (III) zakwaszamy 120 cm³ stężonego (36%) kwasu solnego cz.d.a (czystego do analiz), po czym mieszaninę doprowadzamy do wrzenia i utrzymujemy tak długo, aż objętość zmniejszy się do 20-30 cm³. Po ponownym dodaniu 120 cm³ stężonego kwasu solnego znowu podgrzewamy do wrzenia i do uwalniania par NOCl (chlorek nitrozylu). Powyższą czynność powtarzamy wielokrotnie, aż do osiągnięcia efektu, jakim jest brak brązowych dymów i zapachu tlenków azotu. Oznacza to, że kwas azotowy i jego tlenki zostały całkowicie odparowane, a w kolbie pozostały chlorki złota (III).

d) Do odparowania cieczy (kwasów) z nad soli złota (III), stosujemy wytypowaną termostatowaną łaźnię poliglikolową. Jako medium grzewcze stosujemy glikol polietylenowy o ciężarze cząsteczkowym 400 z dodatkiem antyutleniaczy. Kolbę z chlorkami złota (III) wstawiamy do powyższej łaźni i odparowujemy do suchej soli. Istotnym jest, aby cała ciecz została odparowana, a sól nie została spieczona - nie zmieniła barwy, a w szczególności chlorek złota (III) nie został zredukowany do złota metalicznego.

e) Otrzymane według powyższego opisu suche sole ponownie rozpuszczamy w wodzie królewskiej, powtarzając jednocześnie czynności b i c. Powyższa chemiczna obróbka umożliwia otrzymywanie mniejszych niż 11 - atomowych klastrów chlorku złota (III).

f) 300 ml 6 M (molowego) kwasu solnego dodajemy do suchej soli, po czym całość ponownie podgrzewamy do temperatury wrzenia cieczy i odparowujemy ją, aż do utworzenia suchych soli. Czynność tą powtarzamy czterokrotnie, aby uzyskać jak najmniejsze klastry złota (III). Po zakończeniu tych długotrwałych czynności otrzymujemy pomarańczowo-czerwoną sól chlorku złota (III), analiza, której wykazuje obecność praktycznie czystego związku AmCk.

g) Do tak otrzymanego związku AmCk dajemy następnie chlorek sodu (NaCl) cz.d.a. w ilości 9 gramów (stosunek molowy chlorku sodu do złota wynosi ponad 300). Następnie uzupełniamy destylowaną wodą do ok. 500 cm³. Całość gotujemy przez kilkanaście godzin i otrzymujemy w obecności chlorku sodowego związek o wzorze Na2AmCl8. Tak duży nadmiar molowy chlorku sodu jest niezbędny, ponieważ ułatwia rozbicie dużych klastrów złota o wiązaniach metalicznych (Au-Au) i utworzenie soli sodowej kwasu monochlorozłotowego (NaAuCU). Konkretnie dobrana ilość 9 gram chlorku sodu pozwala w efekcie końcowym otrzymać w przybliżeniu stężenie roztworu soli fizjologicznej.

h) Wodny roztwór chlorku sodu i soli podgrzewamy odparowując wodę do otrzymania suchego osadu soli. Następnie sole traktujemy na przemian 400 cm³ wody destylowanej i 600 cm³ 6 M kwasu solnego, aż do momentu, w którym nie będzie widoczna dalsza zmiana barwy. Do traktowania soli użyto 6 M kwasu solnego.

i) Po ostatniej obróbce 6 M kwasem solnym i końcowym odparowaniu go, otrzymujemy suche sole, które następnie rozcieńczamy 800 ml destylowanej wody, otrzymując roztwór jednoatomowej soli złota HAuChH2O. Wartość pH roztworu wynosi około 1,0.

j) Do kolby z tak otrzymanym monojonowym złotem (I), ostrożnie wlewamy M (molowy) wodorotlenek sodu, w celu neutralizacji roztworu do pH 4-5. Następnie dodajemy 380 mg 25% chloranu (III) sodu (NaClO2) - CAS: 775819-2. Stosunek molowy złota do chloranu (III) wynosi 1:2. Nadmiar molowy chloranu (III) sodu jest niezbędny do utlenienia złota (I) do złota (III) i utworzenia kompleksu. Po kilkunastu godzinach otrzymujemy wodorozpuszczalny, stabilny kompleks złota (III) z ditlenkiem chloru i chlorkiem sodowym o wzorze: NaAuCl4-ClO2-(NaCl)z, gdzie z jest liczbą ponad 300.

k) Monojonowy kompleks NaAuCl4-ClO2-(NaCl)2 neutralizujemy 2% wodorowęglanem sodu (NaHCO3), CAS:497-19-8 do pH około 7,8 a następnie dodajemy 30 g 0,1 M wodno-alkoholowego roztworu cyjanku sodu - CAS: 143-33-9. Stosunek molowy monojonowego złota (III) do cyjanku wynosi 1:6. Całość mieszamy w temperaturze 30°C przez 2 godziny a następnie, pod intensywnym wyciągiem zakwaszamy 0,1 M kwasem solnym (HCl). Powyższą syntezę pod zmniejszonym ciśnieniem mieszamy przez 4 godziny w celu odpędzenia wolnego cyjanowodoru (HCN). Tak wysoce rozpuszczalne w wodzie kompleksy monojonowego złota (III) neutralizujemy do pH 7,4 (pH krwi i limfy) 0,1 M wodorotlenkiem sodu (NaOH). Całość uzupełniamy wodą redestylowaną do objętości 1 dm³ gdzie znajduje się 100 mg monojonowego złota (III) około 0,5 mM (milimola) związanego w wysoce rozpuszczalny kompleks.

Przedmiotową syntezę rozcieńczono dziesięciokrotnie solą fizjologiczną (9 g/dm³ chlorku sodu) i roboczo nazwano TGS I.

P rzy kła d 2

Otrzymywanie chlorynowo-cyjankowych kompleksów dijonowego złota (III)

a) Do kolby o pojemności 1 dm³, zaopatrzonej w mieszadło i chłodnicę odciekową wrzucamy 200 mg 99,99% czystego metalicznego złota i rozpuszczamy w wodzie królewskiej (mieszanina stężonego kwasu solnego i azotowego w stosunku molowym 3:1). Po rozpuszczeniu złoto (III) występuje w formie bardzo dużych klastrów z wiązaniami metalicznymi (Au-Au)>11.

b) Otrzymane wg powyższego przykładu rozpuszczalne w wodzie klastry złota (III) zakwasza się 200 cm³ stężonego (36%) kwasu solnego cz.d.a., po czym mieszaninę doprowadza się do wrzenia i utrzymuje, aż objętość zmniejszy się do 20-30 cm³. Po ponownym dodaniu 200 cm³ stężonego kwasu solnego znowu podgrzewamy do wrzenia i do uwalniania par NOCl (chlorek nitrozylu). Powyższą czynność powtarzamy wielokrotnie, aż do osiągnięcia efektu, jakim jest brak brązowych dymów i zapachu tlenków azotu. Oznacza to, że kwas azotowy i jego tlenki zostały całkowicie odparowane, a w kolbie pozostały chlorki złota (III).

c) Do odparowania cieczy (kwasów) z nad soli złota (III), wytypowano termostatowaną łaźnię poliglikolową. Jako medium grzewcze zastosowano glikol polietylenowy o ciężarze cząsteczkowym 600 z dodatkiem antyutleniaczy. Kolbę z chlorkami złota (III) wstawiamy do powyższej łaźni i odparowujemy do suchej soli. To znaczy, że cała ciecz została odparowana, a sól nie została spieczona - nie zmieniła barwy, a w szczególności chlorek złota (III) nie został zredukowany do złota metalicznego.

d) Otrzymane suche sole zostają ponownie rozpuszczone w wodzie królewskiej, przy czym czynności b i c zostają powtórzone. Powyższa chemiczna obróbka umożliwia otrzymywanie mniejszych niż 11 - atomowych klastrów chlorku złota (III).

e) 300 ml 6 M kwasu solnego dodajemy do suchej soli, po czym całość ponownie podgrzewamy do temperatury wrzenia cieczy i odparowujemy, aż do utworzenia suchych soli. Czynność ta zostaje powtórzona czterokrotnie w celu uzyskania jak najmniejszych klastrów złota (III). Po zakończeniu tych długotrwałych czynności otrzymuje się pomarańczowo-czerwoną sól chlorku złota (III), analiza, której wykazuje obecność praktycznie czystego związku Au2Cl6.

f) Następnie dodajemy chlorek sodu (NaCl) cz.d.a. w ilości 18 gram (stosunek molowy chlorku sodu do złota wynosi ponad 300). Następnie uzupełniamy wodą destylowaną do ok. 500 cm³. Całość gotujemy przez kilkanaście godzin i otrzymujemy w obecności chlorku sodowego związek o wzorze Na2Au2Cl8. Tak duży nadmiar molowy chlorku sodu jest niezbędny, żeby łatwo rozbić duże klastry złota o wiązaniach metalicznych (Au-Au) i utworzyć sól sodową kwasu monochlorozłotowego (NaAuCL). Konkretnie dobrana ilość 18 gram chlorku sodu pozwala w efekcie końcowym otrzymać w przybliżeniu stężenie roztworu soli fizjologicznej.

g) Dijonowy kompleks Na2AmCl8 neutralizujemy 2% wodorowęglanem sodu do pH 8, dodajemy 1 g 2,5% (0,28 mM) chloranu (III) sodu i 50 g 0,1 M wodnego roztworu cyjanku potasu CAS: 151-50-8. Stosunek molowy złota (III) do cyjanku wynosi 1:5. Całość podgrzewamy do 35°C i mieszamy przez 3 godziny pod intensywnym wyciągiem. Następnie zakwaszamy 0,1 M kwasem fosforowym i mieszamy przez 6 godzin w celu odpędzenia wolnego cyjanowodoru (HCN). Otrzymane wysoce rozpuszczalne kompleksy dijonowego złota (III) neutralizujemy do pH 7,2 0,1 M wodorotlenkiem potasu (KOH). Całość uzupełniamy wodą redestylowaną do objętości 1 dm³, gdzie znajduje się 200 mg dijonowego złota (III), około 1 mM, związanego |w stabilny kompleks.

Powyższą syntezę rozcieńczono dwudziestokrotnie solą fizjologiczną i roboczo nazwano TGS II. P rzy kła d 3

Otrzymywanie chlorynowo-cyjankowych kompleksów wielojonowego złota (III).

a) Do kolby o pojemności 1 dm³, zaopatrzonej w mieszadło i chłodnicę odciekową wrzucamy |50 mg 99,99% czystego metalicznego złota i rozpuszczamy w wodzie królewskiej (mieszanina stężonego kwasu solnego i azotowego w stosunku molowym 3:1). Po rozpuszczeniu złoto (III) występuje w formie bardzo dużych klastrów z wiązaniami metalicznymi (Au-Au)>11.

b) Otrzymane, rozpuszczalne w wodzie klastry złota (III) zakwasza się 60 cm³ stężonego (36%) kwasu solnego cz.d.a , po czym mieszaninę doprowadza się do wrzenia i utrzymuje, aż objętość zmniejszy się do 20-30 cm³. Po ponownym dodaniu 60 cm³ stężonego kwasu solnego znowu podgrzewamy syntezę do wrzenia i do uwalniania par NOCl (chlorek nitrozylu). Tę czynność tak długo powtarzamy, aż nie będzie brązowych dymów i zapachu tlenków azotu. Oznacza to, że kwas azotowy i jego tlenki zostały całkowicie odparowane, a w kolbie pozostały chlorki złota (III).

c) Do odparowania cieczy (kwasów) z nad soli złota (III), wytypowano termostatowaną łaźnię poliglikolową. Jako medium grzewcze zastosowano glikol polietylenowy o ciężarze cząsteczkowym 300 z dodatkiem antyutleniaczy. Kolbę z chlorkami złota (III) wstawiamy do powyższej łaźni odparowujemy do suchej soli. Oznacza to, że cała ciecz została odparowana, a sól nie została spieczona - nie zmieniła barwy, a szczegółowo chlorek złota (III) nie został zredukowany do złota metalicznego.

d) Otrzymane suche sole zostają ponownie rozpuszczone w wodzie królewskiej, przy czym czynności b i c zostają powtórzone. Powyższa chemiczna obróbka umożliwia otrzymywanie mniejszych niż 11 - atomowych klastrów chlorku złota (III).

e) 200 cm³ wody destylowanej dodajemy do tak otrzymanej suchej soli, po czym całość zostaje podgrzana do temperatury około 40°C i mieszana aż do całkowitego rozpuszczenia kwasów wielochlorozłotowych (III) następnie neutralizujemy 5% wodorowęglanem sodu (NaHCO3) do pH około 8,0 i dodajemy 5 g 0,5% (0,28 mM) chloranu sodu (III). W dalszej kolejności pod wyciągiem dozujemy 20 g 0,05 M wodno - alkoholowego roztworu cyjanku potasu CAS: 15150-8. Stosunek molowy wielojonowego złota (III) do cyjanków wynosi 1:4. Całość mieszamy temperaturze 25°C przez 2 godziny a następnie zakwaszamy 5% kwasem 2-aminoetanosulfonowym. Następnie pod próżnią intensywnie mieszamy przez 2 godziny w celu odpędzenia wolnych cyjanków. Rozpuszczalne w wodzie chlorynowo-cyjankowe kompleksy wielojonowego złota (III) neutralizujemy 5% wodorowęglanem sodu do pH około 7,7. Powyższą syntezę uzupełniamy wodą destylowaną do objętości 1 dm³, gdzie znajduje się 50 mg wielojonowego złota (III) (około 0,25 mM) związanego w bardzo dobrze rozpuszczalne w wodzie anionowe kompleksy.

Powyższą syntezę rozcieńczono pięciokrotnie solą fizjologiczną i roboczo nazwano TGS III.

Przykład 4

Otrzymywanie chlorynowo-cyjankowych kompleksów monojonowego złota (III)

a) Do kolby o pojemności 1 dm³, zaopatrzonej w mieszadło i chłodnicę odciekową wrzucamy 1000 mg 99,99% czystego metalicznego złota i rozpuszczamy w wodzie królewskiej (mieszanina stężonego kwasu solnego i azotowego w stosunku molowym 3:1). Po rozpuszczeniu złoto (III) występuje w formie bardzo dużych klastrów z wiązaniami metalicznymi (Au-Au)>11.

b) Otrzymane według powyższego opisu rozpuszczalne w wodzie klastry złota (III) zakwaszamy 350 cm³ stężonego (36%) kwasu solnego cz.d.a (czystego do analiz), po czym mieszaninę doprowadzamy do wrzenia i utrzymujemy tak długo, aż objętość zmniejszy się do 20-30 cm³. Po ponownym dodaniu 350 cm³ stężonego kwasu solnego znowu podgrzewamy do wrzenia i do uwalniania par NOCl (chlorek nitrozylu). Powyższą czynność powtarzamy wielokrotnie, aż do osiągnięcia efektu, jakim jest brak brązowych dymów i zapachu tlenków azotu. Oznacza to, że kwas azotowy i jego tlenki zostały całkowicie odparowane, a w kolbie pozostały chlorki złota (III).

c) Do odparowania cieczy (kwasów) z nad soli złota (III), stosujemy wytypowaną termostatowaną łaźnię poliglikolową. Jako medium grzewcze stosujemy glikol polietylenowy o ciężarze cząsteczkowym 400 z dodatkiem antyutleniaczy. Kolbę z chlorkami złota (III) wstawiamy do powyższej łaźni i odparowujemy do suchej soli. Istotnym jest, aby cała ciecz została odparowana, a sól nie została spieczona - nie zmieniła barwy, a w szczególności chlorek złota (III) nie został zredukowany do złota metalicznego.

d) Otrzymane według powyższego opisu suche sole ponownie rozpuszczamy w wodzie królewskiej, powtarzając jednocześnie czynności b i c. Powyższa chemiczna obróbka umożliwia otrzymywanie mniejszych niż 11 - atomowych klastrów chlorku złota (III).

e) 450 ml 6 M (molowego) kwasu solnego dodajemy do suchej soli, po czym całość ponownie podgrzewamy do temperatury wrzenia cieczy i odparowujemy ją, aż do utworzenia suchych soli. Czynność tą powtarzamy sześciokrotnie, aby uzyskać jak najmniejsze klastry złota (III). Po zakończeniu tych długotrwałych czynności otrzymujemy pomarańczowo-czerwoną sól chlorku złota (III), analiza, której wykazuje obecność praktycznie czystego związku AmCk.

f) Do tak otrzymanego związku AmCk dajemy następnie chlorek sodu (NaCl) cz.d.a. w ilości 9 gramów (stosunek molowy chlorku sodu do złota wynosi ponad 30). Następnie uzupełniamy destylowaną wodą do ok. 500 cm³. Całość gotujemy przez kilkanaście godzin i otrzymujemy w obecności chlorku sodowego związek o wzorze Na2AmCl8. Tak duży nadmiar molowy chlorku sodu jest niezbędny, ponieważ ułatwia rozbicie dużych klastrów złota o wiązaniach metalicznych (Au-Au) i utworzenie soli sodowej kwasu monochlorozłotowego (NaAuCU). Konkretnie dobrana ilość 9 gram chlorku sodu pozwala w efekcie końcowym otrzymać w przybliżeniu stężenie roztworu soli fizjologicznej.

g) Wodny roztwór chlorku sodu i soli podgrzewamy odparowując wodę do otrzymania suchego osadu soli. Następnie sole traktujemy na przemian 200 cm³ wody destylowanej i 600 cm³ 6 M kwasu solnego, aż do momentu, w którym nie będzie widoczna dalsza zmiana barwy. Do traktowania soli użyto 6 M kwasu solnego.

PL 244960 Β1

h) Po ostatniej obróbce 6 M kwasem solnym i końcowym odparowaniu go, otrzymujemy suche sole, które następnie rozcieńczamy 800 ml destylowanej wody, otrzymując roztwór jednoatomowej soli złota HAuCb-HżO. Wartość pH roztworu wynosi około 1,0.

Do kolby z tak otrzymanym monojonowym złotem (I), ostrożnie wlewamy M i (molowy) wodorotlenek sodu, w celu neutralizacji roztworu do pH 4-5. Następnie dodajemy 3 g 25% chloranu (III) sodu (NaCIOż) - CAS: 775819-2. Stosunek molowy złota do chloranu (III) wynosi 1:1,6. Nadmiar molowy chloranu (III) sodu jest niezbędny do utlenienia złota (I) do złota (III) i utworzenia kompleksu. Po kilkunastu godzinach otrzymujemy wodorozpuszczalny, stabilny kompleks złota (III) z ditlenkiem chloru i chlorkiem sodowym o wzorze: NaAuCl4-CIO2-(NaCI)_z, gdzie z jest liczbą ponad 30.

i) Monojonowy kompleks NaAuCl4-CIO2-(NaCI)2 neutralizujemy 5% wodorowęglanem sodu (NaHCCh), CAS:497-19-8 do pH około 7,6 a następnie dodajemy 60 g 0,5 M wodno-alkoholowego roztworu cyjanku sodu - CAS: 143-33-9. Stosunek molowy monojonowego złota (III) do cyjanku wynosi 1:6. Całość mieszamy w temperaturze 35°C przez 2 godziny a następnie, pod intensywnym wyciągiem zakwaszamy 0,2 M kwasem solnym (HCI). Powyższą syntezę pod zmniejszonym ciśnieniem mieszamy przez 4 godziny w celu odpędzenia wolnego cyjanowodoru (HCN). Tak wysoce rozpuszczalne w wodzie kompleksy monojonowego złota (III) neutralizujemy do pH 7,4 (pH krwi i limfy) 0,1 M wodorotlenkiem sodu (NaOH). Całość uzupełniamy wodą redestylowanądo objętości 1 dm³ gdzie znajduje się 1000 mg monojonowego złota (III) około 5 mM (milimola) związanego w wysoce rozpuszczalny kompleks.

Przedmiotową syntezę nazwano roboczo TGS 121.

Przykład 5

Utworzenie roztworu roboczego związku kompleksowego złota (III) uzyskanego poprzez rozcieńczenie związku kompleksowego złota (III) otrzymanego według przykładu 4 z solą fizjologiczną w stosunku wagowym 1 do 1.

Przedmiotową mieszaninę nazwano roboczo TGS 250.

Przykład 6

Badania przeprowadzone w mysim modelu zapalenia okrężnicy indukowanego DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu) wykazały, że kompleks złota (III) oznaczony symbolem TGS 121 wykonany według Przykładu 4 znacząco zmniejszył stan zapalny jelit wywołany przez DSS. Badania in vivo przeprowadzono dla dwóch dawek preparatu TGS 121 1,68 [pg/kg], doustnie i 16,8 [pg/kg], doustnie, podawanych raz dziennie. TGS 121 znacząco obniżył wynik makroskopowy (Wykres 3A), który wyniósł kolejno 10,98 +/- 0,49 dla stężenia 1,68 [pg/kg] i 9,75 +/- 0,61 dla 16,8 [pg/kg] w porównaniu z 13,85 +/- 0,42 dla myszy traktowanych tylko DSS (Wykres 3A).

Wykres 3A: Zmiany stanu zapalnego w mysim modelu zapalenia okrężnicy indukowanym DSS

Control - grupa kontrolna

DSS - grupa traktowana wyłącznie DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu)

121 0,1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 1.68 | pg/kg]

121 1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 16,8 [pg/kg]

PL 244960 Β1

Przeciwzapalne działanie kompleksu złota III oznaczonego symbolem TGS 121 wykonanym według Przykładu 4 potwierdza także zmiana punktacji stolca w prowadzonym eksperymencie. Punktacja stolca wzrosła u myszy z grupy kontrolnej traktowanych tylko DSS wynosiła 0,55 +/- 0,28 w porównaniu z 3,15 +/- 0,25 dla zwierząt traktowanych DSS. Efekt ten został odwrócony kolejno poprzez terapię 1,68 [pg/kg] TGS 121 (2,86 +/- 0,15) i 16,8 [pg/kg] TGS 121 (2,23 +/- 0,26) (Wykres 3B).

Wykres 3B: Punktacja stolca w mysim modelu zapalenia okrężnicy indukowanym DSS

Control - grupa kontrolna

DSS grupa traktowana wyłącznic DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu)

121 0,1Λ grupa traktowana DSS + TGS 121 1,68 [pg/kg|

121 1A - gmpa traktowana DSS + TGS 121 16,8 [ pg/kg |

Aktywność mieloperoksydazy, enzymu uwalnianego w przebiegu reakcji zapalnych była najwyższa u myszy traktowanych tylko DSS - 9,11 +/-1,30 a znacząco niższa u myszy traktowanych TGS 121 wykonanym według Przykładu 10 i wynosiła kolejno (6,33 +/- 0,61) dla 1,68 [pg/kg] TGS 121 i (7,64 +/1,06) dla 16,8 [pg/kg] TGS 121, co również potwierdza działanie przeciwzapalne kompleksu złota III wytwarzanego według Przykładu 4.

(Wykres 3C). Aktywność mieloperoksydazy w mysim modelu zapalenia okrężnicy indukowanym

DSS

Control - gmpa kontrolna

DSS - gmpa traktowana wyłącznic DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu) 121 0,1A - gmpa traktowana DSS + TGS 121 1,68 | pg/kg|

121 1A - gmpa traktowana DSS + TGS 121 16.8 | pg/kg |

PL 244960 Β1

Parametry brane pod uwagę podczas oceny mikroskopowej obejmowały grubość mięśni, naciekanie komórek, strukturę błony śluzowej, morfologie krypt oraz obecność komórek kubkowych. TGS 121 wykonanym według Przykładu 10 w obu stężeniach powodował istotny spadek parametrów stanu zapalnego (6,55 +/- 0,62) dla 1,68 [pg/kg] TGS 121 i (6,40 +/- 0,52) dla 16,8 [pg/kg] TGS 121 w porównaniu z 9,25 +/-0,68 dla myszy traktowanych tylko DSS (Wykres 3D).

Wykres 3D: Ocena mikroskopowa zmian w mysim modelu zapalenia okrężnicy indukowanym

DSS

Control - grupa kontrolna

DSS - grupa traktowana wyłącznic DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu)

121 0,1Λ grupa traktowana DSS + TGS 121 l,68|pg/kg|

121 1Λ grupa traktowana DSS + TGS 121 16.8 |pg/kg]

Przykład 7

Badania przeprowadzone w mysim modelu zapalenia okrężnicy indukowanego DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu) wykazały, że kompleks złota (III) oznaczony symbolem TGS 121 wykonany według Przykładu 10, ma istotny wpływ na profil antyoksydacyjny w przebiegu stanu zapalnego, w tym na zmniejszenie ilości tlenku azotu (NO) oraz zwiększenie aktywności oksygenazy hemowej i katalazy. TGS 121 znacząco zmniejszył stres nitrozacyjny wywołany przez tlenki azotu (NO) zaliczane do grupy reaktywnych form azotu (RNS). Przeprowadzone badania in vitro obejmowały test wychwytu czerwieni obojętnej (NRU) w celu zweryfikowania cytotoksyczności związku oraz test Griessa w celu oceny wytwarzania NO. Test NRU nie wykazał spadku żywotności do 1 χ 10 ⁶ M. W kolejnym etapie badania oceniono, wpływ preparatu TGS 121 na produkcję tlenku azotu w RAW264.7. W teście Griessa produkcja tlenku azotu jest oceniana na podstawie stężenia azotynów w supernatantach hodowli komórkowych. Skuteczność badanego związku ocenia się przy stężeniach, które nie powodują obniżenia żywotności. W teście Griessa produkcja NO uległa istotnemu obniżeniu przy stężeniu 2,5 x 10 ⁷ (do 75,80 ± 5,89%, gdzie 100% to wartość dla komórek nietraktowanych, stymulowanych lipopolisacharydami (LPS), a hamowanie było silniejsze przy wyższych stężeniach (52,07 ± 6,67% przy 5 χ 10 ⁷, 36,70 ± 6,40 przy 7,5 χ 10 ⁷ i 24,53 ± 3,91% przy 1 χ 10 ⁶ M) (Wykres 4).

PL 244960 Β1

A A Λ Λ S i jj ,-Ł¹® TGS-121 [M]

5> S⁺ >> ₄>*

Wykres 4: Wynik testu Gricssa (Gricss test for LPS-stimulated RAW264.7) przedstawiający obniżenie stężenia tlenków azotu NO kolejno w stężeniach TGS 121: 2,5x10'⁶, lxl()’⁶, 7,5x10’'' 5x10’' 2,5xl0’⁷ lxl()’⁷ 7,5x10’*, 5x10’*. 100% to wartość dla komórek nictraktowanych, sty mulowanych lipopolisachary darni (LPS).

Użycie kompleksu złota (III) wytwarzanego wg Przykładu 4 i stosowanego jako TGS 121 znacząco wpłynęło także na zwiększenie aktywności oksygenazy hemowej. Powszechnie uważa się, iż oksygenaza hemowa, a w szczególności jedna z jej izoform HO-1 działa jako enzym ochronny obniżający ekspresję genów prozapalnych oraz chroni komórki nielimfoidalne przed apoptozą.

U myszy traktowanych tylko DSS aktywność oksygenazy hemowej była zmniejszona w porównaniu z grupą kontrolną (p < 0,05). O ile terapia z wykorzystaniem dawki TGS 121 w ilości 1,68 [pg/kg] nieznacznie zwiększyła aktywność oksygenazy hemowej u zwierząt traktowanych DSS, to terapia z wykorzystaniem dawki preparatu o stężeniu 16,8 [pg kg] wykazała istotną różnicę (p<0,05) (Wykres 5).

A ΗΜΟΧ

Wykres 5: Zmiana aktywności oksygenazy hemowej (ΗΜ0Χ)

Control - grupa kontrolna

DSS - grupa traktowana wyłącznic DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu)

121 0,1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 1,68 [ pg/kg]

121 1A grupa traktowana DSS + TGS 121 16,8 | pg/kg |

PL 244960 Β1

Dodatkowo użycie DSS zmniejszyło aktywność katalazy, a podanie kompleksu złota (III) wytwarzanego wg Przykładu 10 i stosowanego w eksperymencie jako TGS 121 znacząco zwiększyło aktywność katalazy. Różnica była istotna już dla stężenia 1,68 μg/kg.(p<0,05) (Wykres 6).

B Catalase

Wykres 6: Zmiana aktywności katalazy (Catalasc)

Control grupa kontrolna

DSS - grupa traktowana wyłącznic DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu) 121 0,1 A - grupa traktowana DSS + TGS 121 1,68 | pg/kg |

121 1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 16,8 | pg/kg |

W trakcie eksperymentu stwierdzono także, iż podanie DSS nieznacznie zwiększyło poziom glutationu zredukowanego GSH i glutationu utlenionego GSSG w tkance okrężnicy, co dodatkowo potwierdza obecność stanu zapalnego. Efekt ten został odwrócony przez podanie preparatu.

TGS 121 wytwarzanego według Przykładu 10 (Wykres 7A i Wykres 7B). Aktywność peroksydazy glutationowej (GPX) była istotnie zwiększona (p<0,05) przy traktowaniu DSS, ale jej stężenie zostało ograniczone po podaniu 16,8 [pg/kg] TGS 121 (Wykres 7C).

Wykres 7A: Zmiana stężenia glutationu zredukowanego (GSH).

Control - grupa kontrolna

DSS - grupa traktowana wyłącznie DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu)

121 0,1 A - grupa traktowana DSS + TGS 121 1,68 [pg/kg]

121 1A-grupa traktowanaDSS + TGS 121 16,8 [pg/kg]

PL 244960 Β1

D GSSG

Wykres 7B: Zmiana stężenia glutationu utlenionego (GSSG).

Control - grupa kontrolna

DSS - grupa traktowana wyłącznie DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu)

121 0,1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 1,68 [ pg/kg|

121 1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 16,8 [ pg/kg]

Wykres 7C: Zmiana stężenia peroksydazy glutatio nowej (GPX) .

Control - grupa kontrolna

DSS - grupa traktow ana w yłącznie DSS (sól sodow a siarczanu dekstranu)

121 O,1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 1,68 |pg/kg|

121 1A - gmpa traktowana DSS + TGS 121 16,8 | pg/kg]

Dodatkowo istotnym jest, iż traktowanie DSS nie miało wpływu na aktywność prostaglandyny COX-1 (COX-1), jednak po podaniu TGS 121 wytwarzanego według Przykładu 10 aktywność ΟΟΧ-1 wzrosła (Wykres 8A). Wykazuje to iż kompleks złota (III) nie wpływa na stężenia obniżenie ΟΟΧ-1 co jest obserwowane jako efekt uboczny działania wielu niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Aktywność prostaglandyny ΟΟΧ-2 była nieznacznie zmniejszona w grupie traktowanej DSS, ale podanie TGS 121 odwróciło ten efekt (Wykres 8B).

PL 244960 Β1

F

CcjcI

Wykres 8A: Zmiana stężenia prostaglandyny COX-1 (Cox-1).

Control - grupa kontrolna

DSS - grupa traktowana wyłącznic DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu) 121 0,1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 1,68 | pg/kg| 121 1A - grupa traktowana DSS + TGS 121 16,8 [ pg/kg |

Cox2

Wykres 8B: Zmiana stężenia prostaglandyny COX-2 (Cox-2).

Control - grupa kontrolna

DSS - grupa traktowana wyłącznic DSS (sól sodowa siarczanu dekstranu)

121 O,1A - grapa traktowana DSS + TGS 121 1,68 | pg/kg|

121 1A - grapa traktowana DSS + TGS 121 16,8 [pg/kg]

Przykład 8

Badania właściwości przeciwwirusowych wykonane wg normy NF EN 144476 : 2013 + A2 2019 - ilościowa zawiesinowa metoda określania działania wirusobójczego środków dezynfekcyjnych i antyseptycznych stosowanych w medycynie człowieka wykazały, że kompleks złota (III) wykonany według Przykładu 8 oznaczony symbolem roboczym TGS 250 posiada właściwości wirusobójcze w szczególności przeciwko koronawirusowi ludzkiemu. Badania potwierdziły skuteczność wirusobójczą preparatu TGS 250 w stężeniu 80% przeciwko ludzkiemu koronawirusowi 229E w trakcie 120 sekund w temperaturze 35°C (+/- 0,1 °C). Jednocześnie to samo badanie wykazało brak skuteczności wirusobójczej dla stężenia 0,1% i 50% preparatu TGS 250 (Wykres 9).

PL 244960 Β1

Intencją twórców było wykonanie badania wstępnego dla modelu terapeutycznego zgodnie z którym podaje się wysokie stężenie kompleksu złota III, korzystnie w formie wziewnej lub innej w stosunkowo krótkim czasie. Takie działanie miałoby na celu zmniejszenie populacji wirusa obecnego w organizmie, w szczególności w układzie oddechowym oraz działanie ograniczające destrukcyjne działanie reaktywnych form tlenu ROS oraz reaktywnych form azotu RNS.

Ceronawm [ATCC vr ?40| Ci· en con<irtK>n«

_r- ——_—~—

I

-♦-W* i: t t

—>—

Wykres 9: Wynik aktywności produktu TGS 250 w stężeniu 80% 50% i 0,1% w warunkach czystych na Coronavirus 229E.

Claims (1)

1. Rozpuszczalne w wodzie kompleksy złota (III) przedstawione ogólnym wzorem:

[Au (CN) (CLO₂)rn gdzie m ma wartość od 3 do 6, n ma wartość od 1 do 10, p ma wartość od 1 do 3, a r ma wartość od 0,1 do 2, do zastosowania jako samodzielny lek, albo wyrób medyczny, albo składnik środka farmaceutycznego w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania w stanach zapalnych, infekcjach wirusowych ludzi i zwierząt w tym głównie w infekcjach wywołanych koronawirusem.