PL232677B1 - Wodorozpuszczalne, inteligentne kompleksy złota (III) i zastosowanie wodorozpuszczalnych, inteligentnych kompleksów złota (III) - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku są wodorozpuszczalne, inteligentne kompleksy złota (III) i zastosowanie wodorozpuszczalnych, inteligentnych kompleksów złota (III). Z przekazów historycznych i badań naukowych wynika, że złoto było skutecznie wykorzystywane w lecznictwie i kosmetyce od czasów pradawnych (w Chinach, Indiach, Arabii, Persji i kolejno innych państwach) do chwili obecnej. Ten najbardziej pożądany metal na świecie stosowano do leczenia w formie nalewki na złocie, cienkich opiłków złota, roztworów kwasowych złota oraz soli złota organicznych i nieorganicznych.

Powszechnie uważano, że spożywanie złota przedłuża życie i poprawia sprawność umysłową. Złoto wykorzystywano do leczenia licznych chorób i dolegliwości m.in. do leczenia trądu, chorób wenerycznych, padaczki, chorób zakaźnych, pasożytniczych, niegojących się ran, chorób serca, gruźlicy, reumatyzmu, artretyzmu, łuszczycy, bielactwa, cukrzycy, kolagenozy, dusznicy, stanów zapalnych oczu, wątroby, narządów płciowych ponadto do leczenia przewlekłych dermatoz, nowotworów i wielu innych dolegliwości.

Badane po raz pierwszy w 1857 r. przez Faradaya właściwości lecznicze złota oraz dalsze, liczne badania naukowe potwierdziły między innymi, że złoto działa przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybi-czo, niszczy pierwotniaki i roztocza, działa hamująco na rozwój wirusów, spowalnia opad krwinek OB. Złoto hamuje objawy chorób autoimmunologicznych między innymi reumatoidalnego zapalenia stawów, łuszczycowego zapalenia stawów, kolagenoz, łuszczycy i bielactwa, likwiduje objawy przewlekłych chorób alergicznych.

Należy też dodać, że złoto wpływa na podniesienie funkcji poznawczych i inteligencję człowieka. Potwierdziły to badania przeprowadzone na kilkudziesięciu ochotnikach różnej płci, rasy, wieku i wykształcenia, którym podawano doustnie przez okres jednego miesiąca 30 miligramów złota koloidalnego. U ochotników w wieku 15-45 lat przyrost funkcji poznawczych i inteligencji zwiększył się o 20% średniej ilorazu (IQ) i według innych testów, a u ochotników po 60 roku życia o 10%.

Preparatami zawierającymi złoto, które zyskały spore uznanie pod koniec drugiej połow y XX wieku w świecie współczesnej medycyny i farmakologii są preparaty do leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). Jednym z takich preparatów, zawierających, jako substancję aktywną auro-tiojabłczan sodu (Na2AuSC4H3O4) jest produkt leczniczy o nazwie TAUREDON®. Lek ten, podawany w formie zastrzyków domięśniowych lub aplikowanych bezpośrednio w staw ma za zadanie zmniejszyć skutki reumatoidalnego zapalenia stawów, w tym młodzieńczego oraz łuszczycowego. Warto zwrócić uwagę, że lek ten aplikowany jest w sporych dawkach od jednego do dwóch razy w tygodniu w dawkach jednorazowych od 5 do 50 miligrama (mg) (od 2,53 do 25,3 mg złota w jednej dawce), aż do podania w całej kuracji 1 grama (g) aurotiojabłczanu sodu (ponad 505,2 mg złota). Kuracja podtrzymująca zakłada dawkowanie od 20 do 50 mg substancji aktywnej - co daje od 10,12 do 25,3 mg złota. Kurację można powtórzyć dwa razy w roku. Warto zwrócić uwagę, że stosowane w tej kuracji jednorazowe dawki złota są bardzo duże. Pomimo tego, lek TAUREDON® jest nie tylko nadal stosowany, ale został dnia 22 lipca 2013 roku wpisany przez Radę Przejrzystości decyzją nr 136/2013 na listę leków refundowanych, jako jedyne antidotum dla wielu osób cierpiących na RZS. Złoto jest składnikiem kilkudziesięciu hormonów i enzymów a najważniejsze, że jest katalizatorem wielu syntez biochemicznych, głównie dotleniania organizmu. Szczególnie zaś dotlenienia toksycznego tlenku węgla (II) do ditlenku węgla (IV), który jest łatwo wydychany.

Tlenek węgla (II) posiada 250-300 razy większe powinowactwo do hemoglobiny, zawartej w erytrocytach krwi niż tlen, który jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania - dotleniania każdej ludzkiej komórki. Zatrucie ludzkiego organizmu tlenkiem węgla (II) prowadzi do n iedotlenienia komórek a w następstwie do ich niechybnej apoptozy. Martwe komórki są natychmiast zasiedlane i zagospodarowywane przez bakterie, grzyby, wirusy i różnego rodzaju pasożyty, co w końcowym efekcie może prowadzić do powstawania groźnych komórek nowotworowych - raka. W dotychczas zgłoszonych ponad 70 tysiącach patentów na tematy licznych metod wykrywania, diagnozowania i unieszkodliwiania komórek nowotworowych, żaden ze sposobów nie okazał się w pełni skuteczny, w chwili obecnej istnieje ponad 100 rodzajów raka.

Naukowcy z instytutu w Cambridge (Anglia) zidentyfikowali już 475 mutacji związanych z nowotworami. W uproszczeniu daje nam około 50 tysięcy różnych chorób nowotworowych. Laboratoria i placówki naukowe na świecie badały i patentowały, a niektóre wdrażały do leczenia nowotworów wiele związków z grupy platynowców, złota i innych metali. W chwili obecnej z tej samej grupy platyny zarejestrowanych jest ponad 80 różnorakich związków, a najpopularniejszym i powszechnie stosowanym w chemoterapii jest cisplatyna. W 1965 roku Barnett Rosenberg niespodziewanie odkrył przeciwnowotworowe właściwości ci-splatyny (diaminodichloroplatyny II), która była pierwszym preparatem z grupy związków koordynacyjnych platyny (II). Po długotrwałych badaniach Administracja do Spraw Leków i Żywności (FDA) w dniu 19 grudnia 1978 r. zarejestrowała cisplatynę jako chemioterapeutyk do leczenia nowotworów układu moczowo-płciowego. To odkrycie przyczyniło się do wzrostu zainteresowania koordynacyjnymi połączeniami platyny (II) i innych metali grup przejściowych.

Obecnie terapie przeciwnowotworowe wykonywane z udziałem platyny stanowią około 70% wszystkich przypadków chemioterapii, a jednym z przykładów produktu leczniczego zawierającego platynę (II) jest preparat Cisplatin - Ebewe. Zgodnie z informacją producenta jest to preparat przeznaczony do chemoterapii wielolekowej w leczeniu zaawansowanych nowotworów raka płuc, raka pęcherza moczowego, raka szyjki macicy, raka jądra i raka jajnika (III i IV stopień zaawansowania) oraz raka płaskonabłonkowego głowy i szyi (leczenie paliatywne). Mechanizm jego działania polega na tworzeniu wiązań krzyżowych w obrębie i pomiędzy cząsteczkami kwasu nukleinowego DNA, co uniemożliwia jego syntezę, hamuje podziały komórkowe (działanie cytostatyczne) i prowadzi do śmierci komórki nowotworowej. W ten sposób zahamowany zostaje wzrost i rozwój nowotworu. Zalecane jest użycie cisplatyny w stężeniu 50 do 120 mg/m2 powierzchni ciała, co 3-4 tygodnie lub 15 do 20 mg/m2 na dobę przez pięć dni, co 3-4 tygodnie. Przeciętna powierzchnia ludzkiego ciała wynosi 1,7 m2, znaczy to, że powyższe dawki cisplatyny należy pomnożyć przez współczynnik 1,7. Z powyższego wynika, że maksymalna dzienna dawka na kilogram masy ciała człowieka wynosi prawie 3 mg. Cisplatyna cechuje się słabą rozpuszczalnością, zaledwie 0,1-0,2% w roztworze soli fizjologicznej ponadto słabą trwałością w cieczach ogólnoustrojowych i szybko ulega hydrolizie w krwi i limfie.

Znane są także inne preparaty oparte na platynie połączonej z aminokwasami, enzymami czy peptydami, a mechanizm ich działania jest zbliżony do działania cis-platyny. Preparaty oparte na platynie charakteryzują się dużą toksycznością i obecnością efektów ubocznych, do których możemy zaliczyć wymioty, zahamowanie wytwarzania szpiku kostnego, immunosupresje, cytopenie, ból, zmęczenie. Dodatkowymi działaniami jest ogólne wyniszczenie organizmu, zapalenie błon śluzowych, łysienie, skórne powikłania.

Grupa leków przeciwnowotworowych oparta na złocie jest zdecydowanie bardziej liczna od leków zawierających platynę. Do grupy tej należą głównie leki oparte na złocie metalicznym Au0 (o wartościowości zero) nazywanych też w zależności od stopnia rozdrobnienia cząsteczek złotem koloidalnym (nanocząsteczkowym), w którym wielkość cząsteczek waha się od kilku do kilkuset nanometrów).

Aktualnie znane jest kilkadziesiąt patentów i zgłoszeń patentowych opisujących różne związki złota (I), które według opisów można stosować do zwalczania chorób nowotworowych i innych. W patencie US 5,603,963 zaleca się stosowanie kompleksów złota (I) do leczenia chorób spowodowanych przez retrowirusy, w szczególności nabytego niedoboru immunologicznego (AIDS). Kompleksy te to (pseudo) kompleksy halogenowe złota (I) takie jak: R- Au- CN, R- Au- SCN i R-Au-[SeCN], gdzie R wybrane jest z grupy fosfin, halogenów, pseudohalogenów. Patent ten opisuje cyjankowe, ditiocyjankowe, diselenocyjankowe i fosfonowe kompleksy złota (I), które podawane w terapeutycznej skutecznej ilości leczy HIV.

Analizując skuteczność zastosowania tych związków należy wziąć pod uwagę nie tylko wielkość cząsteczek, ale także stabilność związków złota (I) we krwi. Bez wątpienia w odróżnieniu od złota koloidalnego, wiele związków złota (I) jest wodorozpuszczalnych, co gwarantuje teoretycznie ich nieograniczoną rozpuszczalność we krwi oraz limfie a tym samym nieograniczone dotarcie wraz z krwią do komórek nowotworowych. Znane są jednak przypadki, że po iniekcji soli złota (I) jedynie 1-10% wstrzykniętej dawki dociera w miejsce docelowe, czyli do nowotworów, przy jednoczesnym wzroście kumulacji w innych miejscach. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest stosunkowo słaba trwałość tych związków w specyficznym środowisku jakim jest krew, limfa i inne płyny ustrojowe. Pod wpływem różnych czynników ulegały one szybkiej redukcji do złota metalicznego.

Poniżej przedstawiono patenty i zgłoszenia patentowe opisujące stosowanie i wytwarzanie wielu różnych związków-kompleksów złota (III).

Patent US 4,921,847 ujawnia kompleksy złota (III) o wzorze AuLX3, gdzie Au oznacza złoto, L oznacza ligand zawierający azot wybrany z grupy alifatycznych, aromatycznych, heterocyklicznych, a X jest chlorkiem. Związki te są przydatne w leczeniu nowotworów. Ujawniono też, że takie kompleksy złota (III) mogą być użyteczne, jako preparaty anty-wirusowe, anty-zapalne, anty-bakteryjne i anty--pasożytnicze. W kolejnym opisie patentowym US 6,413,495 przedstawiono kompleksy złota (III) z mono L-aspartylowymi chlorynami e6 monoglutamylowymi chlorynami e6 lub ich farmakologicznie dopuszczalnymi solami. Kompleksy złota (III) służą do leczenia chorób nowotworowych oraz metod wykrywania i leczenia miażdżycy. Przedstawiono też sposób wytwarzania kompleksów złota (III). Z patentu US 7,632,827 znane są organiczne fosfinowe kompleksy złota (III), które podawane pacjentowi w terapeutycznej skutecznej ilości leczą choroby nowotworowe i choroby wirusowe, zarówno w badaniach in vitro i in vivo. W zgłoszeniu patentowym US 2004036381 ujawniono kompozycje farmaceutyczne zawierające złoto (III) w kompleksach porfirynowych takich jak Schiff-bazy, bis(pirydyno) karboksyamidy i bis (pirydyno) sulfonamidy lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole. Ujawnione są sposoby wykorzystania kompozycji farmaceutycznych zawierających złoto (III), jako czynników przeciwnowotworowych i prze-ciw-HIV.

Zgłoszenie patentowe WO 2008063662 opisuje w tytule i zastrzeżeniach skuteczną ilość złota (III) w postaci chlorku lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli do zapobiegania lub leczenia raka.

We wszystkich przedstawionych przykładach opisano redukcję jonów złota III głównie cukrami do złota koloidalnego (Au0) charakteryzującego się obecnością cząstek o bardzo dużych rozmiarach 50-100 nanometrów, które przechowywano w ciemnych, chroniących przed światłem słonecznym butelkach szklanych.

Zgłoszenie patentowe US 2011262500 podaje organiczne kompleksy zawierające heterocykliczne atomy O, N, i S z nanocząsteczkami złota, srebra lub platyny, które są podawane przez iniekcję dożylną, podskórną lub domięśniową ssakowi, w tym człowiekowi w skutecznej ilości. W zgłoszeniu patentowym WO 2010062846 ujawniono nowe aromatyczne kompleksy złota (III), metody ich syntezy i zastosowanie. Przedstawiono, że nowe kompleksy są bardzo stabilne, co umożliwia ich wykorzystanie w sposobach leczenia komórek nowotworowych. Opis zawiera też przykłady zastosowania tych związków do hamowania wzrostu komórek nowotworowych i ich terapeutycznie skutecznej ilości.

Zgłoszenie patentowe WO 2011158176 przedstawia aromatyczne kompleksy złota (III) do leczenia raka. Podaje też dość skomplikowane sposoby otrzymywania tych kompleksów. W kolejnym zgłoszeniu patentowym US 2013090472 ujawniono organiczne kompleksy złota (III) do leczenia raka. Opisano też sposoby wytwarzania alifatycznej diaminy z heterocyklicznymi aldehydami z utworzeniem zasady Schiffa, a następnie kondensację z czwartorzędowymi solami kwasu chlo-rozłotowego (III). Synteza organicznych kompleksów złota III przebiega wieloetapowo w środowisku toksycznych i palnych rozpuszczalników.

Patent US 8,481,496 ujawnia stosowanie kompleksów złota (III) z oligopeptydami zawierającymi funkcyjne atomy siarki, jako środki przeciwnowotworowe. Kompleksy złota (III) typu [Au(III)X 2pdtc)] z podstawionymi grupami ditiokarbaminianowymi, są obiecującymi lekami przeciwnowotworowymi, ponieważ mają dużo mniejszą toksyczność niż związki platyny. W opisie przedstawiono też sposób wytwarzania kompleksów złota (III) z ditiokarbaminianowymi ligandami i peptydami. Mankamentem wytwarzania tych kompleksów jest stosowanie do ich syntezy silnie toksycznego disiarczku węgla (CS2), a następnie skomplikowane sposoby oddzielania i oczyszczania.

Patent US 8,530,659 opisuje kompozycję farmaceutyczną zastosowaną do leczenia raka obejmującą cyklometylowane-N-heterocykliczne kompleksy karbenów. Cyklometylowane-N-heterocykliczne kompleksy karbenów zawierają, jako centralny atom złoto (III) lub platynę (II). Kompozycja ta posiada przeciwnowotworowe działanie łącznie z apoptozą komórek nowotworowych i posiada niewielkie działania toksyczne na ludzkie komórki. W kolejnym patencie US 8,563,712 przedstawia się metodę leczenia raka poprzez hamowanie aktywności deacetylazy histonów, polegającą na podawaniu człowiekowi w potrzebie takiego leczenia terapeutycznie skuteczną ilość złota (III) w aromatycznym kompleksie o wzorze strukturalnym przedstawionym na rysunku lub jego farmaceutycznie dopuszczalnych soli. W patencie US 8,828,984 opisano kompozycje i syntezę Au(III)-HNC kompleksów organicznych do leczenia raka lub do fluorescencyjnej detekcji tiolowej. Również opisane są sposoby leczenia i profilaktyki raka (guza), w miarę potrzeby, przez podawanie Au(III)-NHC wykazują aktywność prze-ciwnowotworową - śmierć komórek nowotworowych przez hamowanie proliferacji i hamowanie wzro stu nowotworu w warunkach in vivo. Poważną wadą tego wynalazku jest stosowanie silnie toksycznych anionów CF3SO3-. W opisie patentowym US 8,885,611 ujawniono cytotoksyczne związki złota (III), którymi są kompleksy typu [diaminocykloheksano)AuCb]Cl pochodzące z tetrachlorozłocianu (III) sodu diwodne-go NaAuCl4-2H2O. W szczególności związkami cytotoksycznymi złota są kompleksy izomerów (1,2-diaminocykloheksano) AUCI3. W celu leczenia komórek nowotworowych u pacjenta, takich jak rak prostaty, rak żołądka podaje się skuteczną ilość izomeru (1,2-diaminocykloheksano) AUCI3, który po-daje się w stężeniu w zakresie od około 10 μM do 20 μM. W opisie patentowym EP 0,195,147 przedstawiono nową klasę aminowych kompleksów złota (III), gdzie ligandem jest związek zawierający azot, który wybrany jest z grupy alkiloaminy, aryloaminy lub amin heterocyklicznych. Wymienione aminokompleksy złota (III) przydatne są w leczeniu nowotworów u ssaków. Składnik aktywny podawany jest w ilości od 2-480 mg/kg, może też być stosowany jako środek terapeutyczny. W opisie patentowym EP 2,502,627 przedstawiono środek przeciwnowotworowy wybrany z grupy kompleksów chinoksalinowofosfinowych z atomami metalu przejściowego wybranego z grupy obejmującej złoto, miedź, srebro. Ten nowy preparat posiada wyższą aktywność przeciwnowotworową niż dotychczas stosowana cisplatyna z taksolem. W opisie patentowym CA 1,255,673 złoto (III) jest kompleksowane ligandami zawierającymi azot i chlorek lub bromek. Taki kompleks złota (III) jest czynnym składnikiem leczącym nowotwory. Aminowym ligandem są związki heterocykliczne wybrane z grupy pirydyny, pirydazyny, pirymidyny, pirazyny i imidazolu. Te heterocykliczne kompleksy złota (III) mogą być podawane doustnie lub poza-jelitowo w leczeniu nowotworów złośliwych.

Ze zgłoszenia patentowego WO 2012157128 znane są kompleksy złota (III) z optycznie czynnymi amidami nonano-1,6 diaminą z kwasem pikolinowym. Kompleksy te posiadają duże właściwości antynowotworowe nawet w małych dawkach. Dużą wadą powyższego wynalazku jest bardzo skomplikowana synteza w obecności toksycznych i palnych rozpuszczalników.

Zgłoszenie patentowe WO 2013005170 ujawnia modulatory oparte na złocie (I) i/lub złocie (III), które selektywnie wiążą się z białkami komórek akwagliceroporyn AQPS transbłonowych. Selektywne hamowanie kanałów AQP jest realizowane przez kompleksy tetrakoordynacyjne złota (III). Wynalazek ujawnia zastosowanie ich w produkcji farmaceutyków, kosmetyków i odczynników chemicznych do diagnostyki, leczenia, profilaktyki i zapobiegania funkcji AQPS, a w szczególności leczenia raka. Z chińskiego opisu patentowego CN 102,268,003 dowiadujemy się o niesymetrycznych porfiry-nach złota (III) jako związkach przeciwnowotworowych oraz sposobach ich wytwarzania. Niesymetryczne porfiryny otrzymuje się w wyniku reakcji pirolu z różnymi aromatycznymi aldehydami, a następnie z solami złota (III). Nowo syntetyzowane kompleksy złota (III) mają lepsze właściwości hamujące rozwój komórek nowotworowych niż standardowo stosowana cisplatyna. Z opisu patentowego CN 103,385,851 znane są leki do wstrzykiwania chorym na raka. Kompozycja zawiera bis-[2,3 bis(tertbutylometylofosfino)-chinoksaliny] złota (III). Ponadto zawiera farmaceutycznie dopuszczalny środek powierzchniowo czynny. Stosunek wagowy kompleksu do środka powierzchniowo czynnego wynosi 1:1 -50. Z kolejnego opisu patentowego CN 103,547,269 znane są kompleksy chinoksalinowofosfino-wych z atomem metalu przejściowego wybranego z grupy: złoto, miedź, srebro w połączeniu ze związkami cyklodekstrynowymi. Nowe kompleksy posiadają dobrą rozpuszczalność i wysoką aktywność przeciwnowotworową. Wadą jest skomplikowana synteza i toksyczne reagenty.

Przedstawione powyżej organiczne kompleksy złota (III) są w większości przykładów bardzo słabo rozpuszczalne w środowisku wodnym. Jak powszechnie wiadomo każda komórka w tym i nowotworowa odżywiana jest przez składniki zawarte we krwi, a krew zawiera około 90% wody, płuca 83%, nerki 79%, mózg i serce 73% a wątroba 71% wody. Dlatego cechą dobrej substancji aktywnej s toso-wanej podczas terapii ogólnoustrojowych powinna być bardzo dobra rozpuszczalność i stabilność w wodzie, zwłaszcza we krwi i limfie. Dobra wodorozpuszczalność substancji aktywnej ma ogromne znaczenie w przypadku leczenia chorób nowotworowych. Komórki nowotworowe mogą rozprzestrzeniać się właśnie przez krew i/lub układ limfatyczny do miejscowych węzłów chłonnych oraz do miejsc odległych tworząc tak zwane przerzuty, czyli guzy wtórne powstające w narządach i tkankach często bardzo odległych od miejsca powstania guza pierwotnego. Guzy wtórne są bardzo trudne do leczenia, ponieważ w krótkim czasie mogą się rozprzestrzenić na wiele tkanek i narządów, których jednoczesne leczenie jest bardzo trudne a często niemożliwe. Przerzuty pojawiają się często nawet kilka lat po pozornie skutecznej chemioterapii, radioterapii lub chirurgicznym usunięciu guza pierwotnego. Może mieć to związek z teorią istnienia pewnych komórek nowotworowych, zidentyfikowanych jako komórki macierzyste raka. Za komórki macierzyste raka uznano komórki nowotworowe posiadające zdolność do samoodnawiania się oraz będące źródłem pojawiania się nowych guzów. Uważa się także, że nowotworowe komórki macierzyste mają zdolność do wytwarzania w sposób ciągły, rosnący, kolejnych komórek nowotworowych (Clark 2006). Szacuje się, że macierzyste komórki nowotworowe stanowią 1% populacji wszystkich komórek nowotworowych. Ich zniszczenie jest bardzo trudne, a czasami wręcz niemożliwe. Bardzo często po terapii skoncentrowanej na likwidacji konkretnego guza lub guzów, środowiskiem, w którym egzystują macierzyste komórki nowotworowe jest właśnie krew i limfa. To w krwi i limfie powstaje nowa populacja komórek nowotworowych, często uodpornionych na działanie skutecznej w pierwszym etapie leczenia radioterapii i/lub chemioterapii. Bez względu na to, czy teoria ta jest właściwa, faktem jest, iż środowiskiem, w którym namnażają się komórki nowotworowe przed utworzeniem guza jest właśnie krew i limfa. Cechami dominującymi, które powinny charakteryzować dobry preparat nowotworowy są: możliwie najwyższa skuteczność terapeutyczna, najniższa możliwa toksyczność, wodorozpuszczalność, stabilność i rozmiar cząstki substancji aktywnej nieprze-kraczający 1 nanometra (nm).

Rozdrobnienie struktur substancji aktywnej zawierającej złoto jest niezwykle istotne ze względu na optymalizację jej skuteczności w dotarciu do guza nowotworowego. Korzystnym jest więc rozbicie struktury klastra, do którego tworzenia posiadają tendencję cząstki złota i ograniczenie rozmiaru cząstek złota do poziomu poniżej 1 nanometra, a korzystnie do monojonów lub dijonów złota (III). W opisie patentowym DE 3,920,144 został szczegółowo opisany sposób otrzymywania stabilnych, orbitalnie przekształconych, jednoatomowych pierwiastków wybranych z grupy złożonej z kobaltu, niklu, miedzi, srebra, palladu, platyny, rutenu, rodu, irydu i osmu. Według opisu tak przekształcone monoatomowe metale nadają się do użycia, jako katalizatory do ceramiki, materiałów ognioodpornych, substancji odpornych na korozję. Dodatkowo posiadają one szczególne właściwości jak na przykład; nadprzewodnictwo w wysokich temperaturach i zdolność wytworzenia energii. W tym obszernym opisie patentowym przedstawione są sposoby (chemiczny i elektrochemiczny) otrzymywania z dużych klastrów złota od Au2CI6 aż do Au33CI99 - monoatomowego złota o przekształconych orbitach.

Takie działanie, polegające na przekształcaniu pierwiastków do monojonów, a w szczególności monojonów złota, zdaniem twórców niniejszego rozwiązania, jest niezwykle ważne ze względu na efektywność wykorzystania bardzo rozdrobnionego złota jako substancji leczniczej. Średnica cząstek złota koloidalnego w porównaniu ze średnicą kanałów sodowo - potasowych i/lub średnicą szczelin w błonach komórkowych, osiągających w skrajnych przypadkach średnicę około 0,7 nm, jest bardzo duża. Osiąga rozmiar od kilku do kilkuset nanometrów. Tak ogromna dysproporcja utrudnia swobodne dotarcie wraz z krwią cząstek złota (Au0) do komórek nowotworowych znacznie ograniczając skuteczność terapii antynowotworowej. Rozmiar cząstek, jakie tworzy złoto w formie koloidalnej wynika z jego skłonności do tworzenia tzw. klastrów, czyli wielocząstkowych tworów złożonych z połączonych ze sobą atomów. Klastry złota zawierają od kilku do kilkudziesięciu atomów metalu, a odległości metal -metal (Au-Au) są identyczne jak w ich pierwotnej formie metalicznej, czyli posiadają siatkę krystalograficzną oraz swobodne elektrony jak w rodzimym złocie, przy czym klastry te są tak duże, że nie przechodzą przez błony komórkowe mikroorganizmów czy ssaków.

Klastry złota tworzą swoiste klatki, zbliżone swoją strukturą do fullerenów. Jednak najwięcej z nich występuje w kształcie ostrosłupów, graniastosłupów, stożków oraz innych trójwymiarowych figur. Bez względu na posiadaną strukturę ich rozmiary są tak duże, że nie przechodzą przez błony komórkowe mikroorganizmów czy ssaków. Przykładowo atom złota, którego promień atomowy wynosi 0,144 nanometra tworzący klaster złożony z dwudziestu atomów osiągnie w skrajnym przypadku rozmiar około 6 nanometrów (zakładając powstanie struktury liniowej).

Jak wykazały dotychczasowe badania ponad 50% złota metalicznego Au0 w formie dużych klastrów wydalane jest z organizmu w ciągu doby od podania w niezmienionej formie, 25-30% jest wydalana w ciągu następnej doby, a pozostała część gromadzi się w wątrobie, nerkach i śledzionie nie wywołując spodziewanego efektu terapeutycznego. Badania wykazały także, że wstrzykiwanie pustych nanomuszli (nośników substancji aktywnej) o rozmiarach 20-40 nm wykonanych ze złota powoduje, iż jedynie 1-10% wstrzykniętej dawki dociera w miejsce przeznaczenia, czyli do nowotworów, przy jednoczesnym wzroście kumulacji tych cząstek w innych miejscach niż docelowe - (wątroba, śledziona). Chcąc poprawić dystrybucję nanocząstek złota do guza próbowano wielu sposobów ich modyfikacji, w tym łączenia z przeciwciałami, analogami hormonów, makrofagów, związkami krzemu.

Istnieją także nanocząstki złota połączone z czynnymi biologicznie peptydami i kwasami rybonukleinowymi (RNA). Jednak zabiegi te w niewielkim stopniu poprawiły skuteczność ich przenikania do wnętrza guza, ponieważ nie miały one istotnego wpływu na rozmiar cząstek oraz nie ograniczały zdolności do tworzenia się klastrów.

Na podstawie powyższych danych można stwierdzić, że skuteczność terapii przeciwnowotwo-rowej jest ściśle związana z rozmiarem cząstek złota i możliwością ich przeniknięcia do wnętrza komórki nowotworowej.

Odwołując się ponownie do cytowanego powyżej opisu patentowego DE 3,920,144 klastry złota w celu zmniejszenia ich rozmiaru wielokrotnie rozpuszcza się w kwasie solnym z 20 molowym nadmiarem chlorku sodu w celu rozbicia wiązania metal - metal. W przykładzie 1 powyższego patentu (czynność 8) otrzymuje się roztwór jednoatomowej soli złota (I) NaAuChH2O, gdzie pH roztworu wynosi około 1,0. To monoatomowe złoto (I) jest niestabilne w czasie, a zwłaszcza nie jest odporne na światło słoneczne, które je szybko rozkłada:

Twórcy niniejszego wynalazku od wielu lat prowadzą intensywne badania nad otrzymaniem dobrze wodorozpuszczalnych, stabilnych w czasie, odpornych na redukcję, światło słoneczne oraz łatwo przyswajalnych przez ludzki organizm kompleksów złota (III). Chcąc spełnić te warunki należało stworzyć strukturę chemiczną zupełnie odmienną od obecnie stosowanych i opisanych w literaturze patentowej. Zasadniczą cechą substancji musiała być jej stabilność w różnych środowiskach pH. Jest to konieczny parametr, jeżeli chcemy mieć substancję funkcjonalną w leczeniu człowieka. Jak powszechnie wiadomo, w ludzkim organizmie mamy do czynienia z różnym pH - od 0,5 do 2,5 (soki trawienne) w żołądku, poprzez 6,3 (ślina), 7,3-7,45 (krew), 7,5-8,8 (żółć, enzymy trzustki). Rozpuszczalność związku kompleksowego we wszystkich tych środowiskach jest niezwykle istotna w przypadku, kiedy chcemy aplikować go doustnie, dożylnie lub domięśniowo. Jest też bardzo ważna w przypadku, kiedy organ poddawany kuracji charakteryzuje się taką, a nie inną wartością pH i to do niego adresowana jest ogólnoustrojowa aplikacja. Kolejną ważną cechą jest stabilność w czasie i odporność na działanie światła słonecznego. Jak wiadomo produkty lecznicze powinny posiadać korzystnie dwu-dziestoczteromiesięczny okres przydatności do użycia. Osiągnięcie tych założeń pozwoli stworzyć preparat, który można bezpiecznie magazynować, tworzyć rezerwy strategiczne oraz stosować w różnych warunkach klimatycznych.

Ważne jest także uodpornienie preparatu na działanie czynników redukcyjnych możliwych do zaistnienia wewnątrz organizmu. Brak takiej stabilności powodował, że wiele preparatów świetnie sprawdzających się w warunkach laboratoryjnych całkowicie traciło swoje właściwości w płynach ogólnoustrojowych po iniekcji dożylnej lub aplikacji doustnej. Opisany powyżej lek TAUREDON® stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów także traci swoje właściwości w przypadku wzrostu stężenia żelaza w organizmie lub zetknięcia się z tioaminokwasami, które są składnikiem białka występującego w komórkach ssaków.

Twórcy wynalazku zdecydowali się także w celu poprawy rozpuszczalności kompleksu na wprowadzenie grup cyjankowych (-CN). Istotną cechą związku chemicznego stanowiącego przedmiot wynalazku jest obecność tych grup. Ponieważ użycie przedmiotowej grupy funkcyjnej, kojarzonej często z silną trucizną, jaką jest cyjanek potasu (KCN) może budzić zdziwienie, należy przybliżyć powszechność występowania tej grupy w produktach spożywczych, leczniczych oraz jednoznacznie sprecyzować zakres jej szkodliwości dla organizmów żywych a w szczególności dla organizmu ludzkiego.

Niewątpliwie doskonałym dokumentem źródłowym, udzielającym nam niezbędnej wiedzy na temat dopuszczalnych stężeń grupy (-CN) w produktach spożywczych są dokumenty Europejskiego Urzędu Bezpieczeństwa do spraw (ds.) Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Przedmiotowe materiały, zawarte w rozporządzeniu Komisji z dnia 2 marca 2010 roku, które podpisał w Brukseli w imieniu Komisji John Dallil (Dziennik Urzędowy L 052, 03/03/2010 P. 0053 - 0057) dotyczą wprawdzie regulacji prawnych dotyczących zawartości w okowitach z owoców pestkowych i okowitach z wytłoków z owoców pestkowych karbaminianu etylu oraz jego prekursorów, między innymi kwasu cyjanowodorowego (HCN), stanowią jednak doskonały materiał źródłowy do wyznaczenia granic bezpieczeństwa stosowania związku będącego przedmiotem zgłoszenia patentowego w organizmie człowieka oraz ustalenia bezpieczeństwa dziennego użycia. Komisja Europejska uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 292 a także mając na uwadze poniższe argumenty przyję

ła rozporządzenie (sporządzone w Brukseli 2 marca 2010 roku). Panel naukowy ds. zanieczyszczeń w łańcuchu żywnościowym przy Europejskim Urzędzie Bezpieczeństwa ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął w dniu 20 września 2007 roku opinię naukową w/s karbaminianu etylu oraz kwasu cyjanowodorowego w żywności i napojach. Ponieważ panel ten uznał, iż obecność karbaminianu etylu w napojach jest istotnym zagrożeniem dla zdrowia i zalecił wprowadzenie środków zmniejszających ryzyko wynikające z jego spożycia. Panel uznał także, że kwas cyjanowodorowy jest ważnym prekursorem w procesie tworzenia karbaminianu etylu w okowitach z owoców pestkowych i okowit z wytłoków z owoców pestkowych, dlatego tenże panel uznał także, iż konieczne są środki regulujące oraz zmniejszające jego spożycie. W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 w/s definicji, opisu, prezentacji etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych przewidziano, iż maksymalna zawartość kwasu cyjanowodorowego w okowitach z owoców pestkowych i okowitach z wytłoków owoców pestkowych wynosi 7 gramów w hektolitrze alkoholu 100% objętości (70 mg/dm3), co daje 2,8 mg/100 cm3 40% alkoholu. Praktyka wskazuje, iż nawet kilkakrotne przekroczenie powyższej ilości (2,8 mg/100 cm3 czterdziestoprocento-wego alkoholu) nie wywołuje efektów ubocznych charakterystycznych dla grupy cyjankowej.

Kolejnym przykładem powszechnego użycia grupy cyjankowej (-CN) w produktach spożywczych jest sól kuchenna (NaCl). Według wielu publikacji jej spożycie jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dostępna powszechnie w sprzedaży spożywcza sól kuchenna zawiera dodatek antyzbrylający. Najczęściej jest to jeden z wymienionych powyżej dodatków do żywności: E 535 - żelazocyjanek sodu; E 536 - żelazocyjanek potasu; E 538 - żelazocyjanek wapnia.

Normy europejskie i polskie określają poziom zawartości E 536 - żelazocyjanku potasu w soli spożywczej na poziomie 20 mg/kg a w soli morskiej do 57 mg/kg. Maksymalne dzienne spożycie soli spożywczej wynosi 75 gram a średnie 15 gram. Spożycie 15 gram soli spożywczej spowoduje automatyczne spożycie 0,3 mg żelazocyjanku potasu, czyli około 0,13 mg cyjanku (niecałe 5 mikromola) w przeliczeniu na cyjanowodór (HCN). Tyle właśnie będzie wynosić maksymalna dzienna dawka związku kompleksowego złota (III) wytwarzanego według przedmiotowego wynalazku podawana w zaawansowanej chorobie nowotworowej a w wielu przypadkach będzie ona kilkanaście razy mniejsza.

Największym atutem jest wysoka rozpuszczalność w roztworach wodnych anionowych, cyjankowych kompleksów złota (III) według przedmiotowego wynalazku. Mogą być one podawane doustnie, dożylnie, domięśniowo, doodbytniczo, dopochwowo oraz podskórnie, i wiele z nich w stanie nienaruszonym oraz niezmienionym dotrze do odbiorników, czyli komórek nowotworowych czy innych patogenów mających większe powinowactwo do złota niż zdrowe komórki ludzkie. Oprócz komórek nowotworowych aktywność taką wykazują patogeny powodujące choroby tropikalne a także bakterie boreliozy i gruźlicy oraz wiele innych.

Szczegółowa analiza danych na temat dopuszczalnych dla ludzkiego organizmu ilości złota stosowanego w celach terapeutycznych oraz toksyczności grupy cyjankowej (-CN) stały się dla twórców niniejszego wynalazku inspiracją do stworzenia wodorozpuszczalnych, inteligentnych, stabilnych związków kompleksowych złota (III), których właściwości lecznicze zostały potwierdzone doświadczalnie. W wyniku długotrwałych prób i badań niespodziewanie okazało się, że bardzo rozdrobnione, korzystnie monojonowe złoto (I) można łatwo utlenić łagodnymi utleniaczami do monojonów złota (III), a następnie przereagować w odpowiednim stosunku molowym z cyjankiem metalu alkalicznego lub cyjanowodorem (HCN). Łagodne utleniacze to takie związki organiczne i nieorganiczne, które potencjał normalny mają poniżej 1 wolta (V), korzystnie poniżej 0,6 V.

Do najpopularniejszych, łagodnych utleniaczy organicznych należą różnego rodzaju nitrozwiązki rozpuszczalne w wodzie jak: nitrobenzoesany, nitrobenzenosulfoniany, nitrofurany, nitrofenole, nitro-guanidyna i inne.

Natomiast do najbardziej popularnych nieorganicznych łagodnych utleniaczy należą: żelazo (III) i cyna (IV). W zgłoszeniu patentowym PL 401203 przedstawiono metodę utleniania monojonów złota (I) do monojonów złota (III) ditlenkiem chloru (IV) lub jego prekursorem chlorynem (III) sodu.

Ten fakt nasunął twórcom pomysł modyfikacji rozdrobnionego złota (III) (korzystnie w obecności łagodnych utleniaczy), grupami cyjankowymi w stosunku molowym od 3 do 6. Nieoczekiwanie okazało się, że nieorganiczne, anionowe, cyjankowe kompleksy złota (III) są bardzo dobrze rozpuszczalne w wodzie, krwi, osoczu i limfie. Skutecznie i selektywnie niszczą w bardzo krótkim czasie (kilka, kilkanaście dni) komórki nowotworowe i komórki różnorakich patogenów. Rozdrobnione, korzystnie mono-jonowe złoto (III), którego promień jonowy (0,085nanometra) jest najmniejszy ze wszystkich platynowców, a nawet od srebra i miedzi, dlatego może ono nawet kanałami sód/potas przechodzić do wnętrza każdej komórki i łączyć się z DNA (kwas dezoksyrybonukleinowy) i w miarę potrzeby je korygować - naprawiać. Modyfikacja DNA odbywa się na poziomie komórkowym, przywraca z pamięci „zapis” stanu zdrowego organizmu.

Komórki nowotworowe, są wiecznie młode, wytwarzają one enzym - telomerazę, który hamuje starzenie się komórek nowotworowych.

Monojonowe złoto (III), które wnika do wnętrza komórki nowotworowej eliminuje ten enzym, a tym samym prowadzi do śmierci komórki nowotworowej. Metabolizm raka jest 8-20 razy większy niż metabolizm zdrowych komórek. Dodatkowo zawierają one kilka razy więcej tioaminokwasów takich jak metionina, homocysteina, cysteina i produkt utleniania cysteiny - cystynę. Te wszystkie czynniki powodują, że komórki nowotworowe mają 20-25 razy większe powinowactwo do złota niż zdrowe komórki, dlatego przy podawaniu przyswajalnego (bardzo rozdrobnionego) złota w pierwszej kolejności jest ono konsumowane przez komórki nowotworowe.

Wodorozpuszczalne, cyjankowe kompleksy złota (III) noszą nazwę inteligentnych, ponieważ bezbłędnie trafiają wyłącznie do komórek nowotworowych selektywnie je niszcząc. W wyniku rozkładu w komórce nowotworowej anionowego kompleksu złota (III) powstaje zabójczy dla tych komórek, aktywny cyjanowodór, który skutecznie niszczy komórki nowotworowe. Uwolnione złoto w miarę potrzeby koryguje DNA i katalizuje dotlenianie kwasu mlekowego i innych kwasów organicznych, tlenek węgla (II) oraz glukozę do nieszkodliwych substratów: ditlenku węgla (IV) i wody. W związku z tym w komórce nowotworowej podnosi się pH (alkalizuje się) i komórka nie dzieli się -ginie. Są też publikacje, które mówią, że „komórki rakowe, które wejdą w kontakt z monojonowym złotem mu tują się ponownie do normalnych komórek”. Byłoby to najkorzystniejsze rozwiązanie, ponieważ rozpadające się guzy nowotworowe i inne martwe komórki nie obciążałyby toksynami układu limfatycznego oraz innych organów wydalniczych, głównie wątroby i nerek.

Cyjankowe, inteligentne kompleksy złota (III) są bardzo trwałe, odporne na redukcję i światło słoneczne nawet, gdy są przechowywane w przezroczystych opakowaniach z tworzyw sztucznych. Z uwagi na bardzo duże rozdrobnienie są bardzo skuteczne i oszczędne w stosowaniu, jako samodzielny lek lub środek farmaceutyczny lub kosmetyczny, który podawany jest ssakowi w różnoraki sposób.

Istotą wynalazku są wodorozpuszczalne, inteligentne kompleksy złota (III) przedstawione ogólnym wzorem:

gdzie m ma wartość od 3 do 6, n ma wartość od 1 do 10, p ma wartość od 1 do 3.

Istotą wynalazku są również, inteligentne kompleksy złota (III) o powyższym wzorze do zastosowania jako samodzielny lek lub środek farmaceutyczny lub suplement diety lub dodatek do żywności w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania.

Suplementy diety - to dodatki zawierające niezbędne dla zdrowia składniki, których może brakować w codziennej diecie. Głównie to witaminy i mikroelementy, które w Polsce na podstawie Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu oraz oznakowań suplementów diety (Dz. U. z dnia 18 maja 2010 Nr 91, poz. 596) w oparciu o wytyczne - Europejskiego Urzędu do spraw Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) pozytywnie zaakceptowano: -13 witamin -17 składników mineralnych: - makroelementy: Ca, Mg, P, Na, K, Cl - mikroelementy : Fe, Zn, Cu, Mn, Mo, Se, Cr, F, I, B, Si W Polsce suplementy diety dopuszcza do obrotu Główny Inspektor Sanitarny a obrót nimi nadzorują podległe mu urzędy.

Dodatki do żywności to substancje organiczne i nieorganiczne, nie spożywane jako żywność, ale posiadające wartości odżywcze lub o określonych cechach stosowane w procesie technologicznym produkcji żywności.

Przykładowe dodatki: białka, różnorakie aminokwasy, lipidy, polisacharydy, witaminy, probiotyki, antybiotyki i chemiczne dodatki do żywności. W Unii Europejskiej istnieje lista z początkową literą „E”, na której zgromadzone są wszystkie dodatki do żywności, uznane za bezpieczne w użyciu. Aktualnie na tej liście znajduje się ponad 2000 różnych substancji.

Dopuszczalne w Polsce wielkości dodatków do żywności określa Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2000 r. (z późniejszymi zmianami).

Wodorozpuszczalne, inteligentne kompleksy złota (III) według wynalazku bez utraty ich właściwości leczniczych mogą być w dowolny sposób komponowane z dodatkami do żywności czy suplementami diety w postaci skoncentrowanej czy rozcieńczonej, w różnorakiej formie, takiej jak: płyny, tabletki, kapsułki, proszki, żele, ampułki z płynem i inne.

Wodorozpuszczalne, inteligentne kompleksy złota (III) według wynalazku o powyższym wzorze jako środek do leczenia ssaków w postaci samodzielnego leku stosowane są w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania w chorobach nowotworowych i innych. W środkach farmaceutycznych, wodorozpuszczalne, inteligentne kompleksy złota (III) mogą być stosowane jako substancja aktywna stosowana samodzielnie w postaci roztworu wodnego lub jako substancja aktywna wspomagająca działanie innych leków przydatnych w leczeniu chorób związanych z jednym lub więcej czynników z grupy obejmującej kości, chrząstkę, stawy, żyły i tętnice, włosy, skórę, paznokcie, osteoporozę, choroby reumatyczne, stwardnienie tętnic i żył, choroby skóry, choroby sercowo-naczyniowe, choroby alergiczne, choroby zwyrodnieniowe, choroby oczu i różnorakie choroby nowotworowe oraz leczenie układu pokarmowego, oddechowego, krwionośnego, hormonalnego, wydalniczego, nerwowego, powłokowego, rozrodczego, ruchowego i układu limfatycznego. Korzystnie te nieorganiczne kompleksy stosuje się w połączeniu z fizjologicznie akceptowalnymi dodatkami, lekami a zwłaszcza chemioterapeutykami.

Wynalazek może być przykładowo stosowany samodzielnie, jako dodatek do wody pitnej i różnorakich napojów albo suplement do żywności w celu suplementacji złota do organizmu człowieka, którego obecność stymuluje mechanizm wzmacniania jednego lub więcej organów ludzkich z grupy obejmującej kości, chrząstkę, stawy, żyły i tętnice oraz włosy, paznokcie i skórę.

Należy podkreślić, że dla człowieka o przeciętnej wadze około 70 kg maksymalna dzienna dawka lecznicza będzie wynosiła 15 cm3, czyli o kilkadziesiąt razy mniej niż znajduje się w jednym dm3 preparatu. Z badań wstępnych wynika bowiem, że najskuteczniejsze jest stosowanie dawek leczniczych wodorozpuszczalnych, inteligentnych kompleksów złota (III) według wynalazku na poziomie niższym niż 0,15 mg/osobę/dobę, w przeliczeniu na cyjanowodór to jest około 0,09 mg.

Tak niskie dawki, przy dobrej wodorozpuszczalności i stabilności w płynach wewnątrzustrojowych nie stanowią absolutnie żadnego zagrożenia dla zdrowia człowieka. Dla przypomnienia warto wspomnieć, że śmiertelna dawka cyjanku potasu dla człowieka o wadze około 70 kg wynosi 150-250 mg a cyjanki nie kumulują się w organizmie człowieka. Cyjanki są łatwo utleniane do cyjanianów lub przechodzą w rodanki, które są kilkaset razy mniej toksyczne niż cyjanki.

Reasumując, tak małe, niemal homeopatyczne dawki wodorozpuszczalnych inteligentnych kompleksów złota (III) według wynalazku selektywnie niszczą komórki nowotworowe oraz patogeny szkodliwe dla organizmu człowieka.

Wodorozpuszczalne, inteligentne kompleksy złota (III) według wynalazku mogą być stosowane jako podstawowy komponent środków kosmetycznych.

Mogą być stosowane samodzielnie jako roztwór wodny lub jako składnik innych kosmetyków przykładowo kremów, maści, szamponów, żelów, toników, różnego rodzaju odżywek do skóry, włosów i paznokci oraz innych środków pielęgnujących i regenerujących chorą skórę, zniszczone włosy i słabe paznokcie.

Przedmiot wynalazku zostanie dokładniej objaśniony w poniższych przykładach, nie ograniczając jego zakresu. P r z y k ł a d 1.

Otrzymywanie wodorozpuszczalnych, inteligentnych kompleksów monojonowego złota (III) a) Do kolby o pojemności 1 dm3, zaopatrzonej w mieszadło i chłodnicę odciekową wrzucamy 100 mg 99,99% czystego metalicznego złota i rozpuszczamy w wodzie królewskiej (mieszanina stężonego kwasu solnego i azotowego w stosunku molowym 3:1).

Po rozpuszczeniu złoto (III) występuje w formie bardzo dużych klastrów z wiązaniami metalicznymi (Au-Au)>11. b) Otrzymane według powyższego opisu wodorozpuszczalne klastry złota (III) zakwaszamy 120 cm3 stężonego (36%) kwasu solnego cz.d.a (czystego do analiz), po czym mieszaninę doprowadzamy do wrzenia i utrzymujemy tak długo, aż objętość zmniejszy się do 20-30 cm3. Po ponownym dodaniu 120 cm3 stężonego kwasu solnego znowu podgrzewamy do wrzenia i do uwalniania par NOCl (chlorek nitrozylu). Powyższą czynność powtarzamy wielokrotnie, aż do osiągnięcia efektu, jakim jest brak brązowych dymów i zapachu tlenków azotu. Oznacza to, że kwas azotowy i jego tlenki zostały całkowicie odparowane, a w kolbie pozostały chlorki złota (III). c) Do odparowania cieczy (kwasów) z nad soli złota (III), stosujemy wytypowaną termostatowaną łaźnię poliglikolową. Jako medium grzewcze stosujemy glikol polietylenowy o ciężarze cząsteczkowym 400 z dodatkiem antyutleniaczy. Kolbę z chlorkami złota (III) wstawiamy do powyższej łaźni i odparowujemy do suchej soli. Istotnym jest, aby cała ciecz została odparowana, a sól nie została spieczona - nie zmieniła barwy, a w szczególności chlorek złota (III) nie został zredukowany do złota metalicznego. d) Otrzymane według powyższego opisu suche sole ponownie rozpuszczamy w wodzie królewskiej, powtarzając jednocześnie czynności b i c. Powyższa chemiczna obróbka umożliwia otrzymywanie mniejszych niż 11 - atomowych klastrów chlorku złota (III). e) 300 ml 6 M (molowego) kwasu solnego dodajemy do suchej soli, po czym całość ponownie podgrzewamy do temperatury wrzenia cieczy i odparowujemy ją aż do utworzenia suchych soli. Czynność tą powtarzamy czterokrotnie, aby uzyskać jak najmniejsze klastry złota (III). Po zakończeniu tych długotrwałych czynności otrzymujemy pomarańczowo-czerwoną sól chlorku złota (III), analiza, której wykazuje obecność praktycznie czystego związku Au2CI6. f) Do tak otrzymanego związku Au2CI6 dajemy następnie chlorek sodu (NaCl) cz.d.a. w ilości 9 gramów (stosunek molowy chlorku sodu do złota wynosi ponad 300). Następnie uzupełniamy destylowaną wodą do ok. 500 cm3. Całość gotujemy przez kilkanaście godzin i otrzymujemy w obecności chlorku sodowego związek o wzorze Na2Au2Cl8. Tak duży nadmiar molowy chlorku sodu jest niezbędny, ponieważ ułatwia rozbicie dużych klastrów złota o wiązaniach metalicznych (Au-Au) i utworzenie soli sodowej kwasu monochlorozłotowego (NaAuCl4). Konkretnie dobrana ilość 9 gram chlorku sodu pozwala w efekcie końcowym otrzymać w przybliżeniu stężenie roztworu soli fizjologicznej. g) Wodny roztwór chlorku sodu i soli podgrzewamy odparowując wodę do otrzymania suchego osadu soli. Następnie sole traktujemy na przemian 400 cm3 wody destylowanej i 600 cm3 6 M kwasu solnego, aż do momentu, w którym nie będzie widoczna dalsza zmiana barwy. Do traktowania soli użyto 6 M kwasu solnego. h) Po ostatniej obróbce 6 M kwasem solnym i końcowym odparowaniu go, otrzymujemy suche sole, które następnie rozcieńczamy 800 ml destylowanej wody, otrzymując roztwór jednoat-omowej soli złota HAuCbH2O. Wartość pH roztworu wynosi około 1,0. i) Do kolby z tak otrzymanym monojonowym złotem (I), ostrożnie wlewamy 1 M (molowy) wodorotlenek sodu, w celu neutralizacji roztworu do pH 4-5. Następnie dodajemy 3 g 5% m-nitrobenzenosulfonianu sodu CAS: 127-68-4. Po kilkunastu godzinach otrzymujemy wodorozpuszczalny, stabilny kompleks złota (III) z chlorkiem sodowym o wzorze: NaAuCl4(NaCl)z, gdzie z jest liczbą ponad 300. j) Monojonowy kompleks NaAuCk-(NaCl)z neutralizujemy 2% wodorowęglanem sodu (NaHCO3), CAS:497-19-8 do pH około 7,8 a następnie dodajemy 30 g 0,1M wodno--alkoholowego roztworu cyjanku sodu - CAS: 143-33-9. Stosunek molowy monojonowego złota (III) do cyjanku wynosi 1:6. Całość mieszamy w temperaturze 30°C przez 2 godziny a następnie, pod intensywnym wyciągiem zakwaszamy 0,1 M kwasem solnym (HCl). Powyższą syntezę pod zmniejszonym ciśnieniem mieszamy przez 4 godziny w celu odpędzenia wolnego cyjanowodoru (HCN). Tak wysoce rozpuszczalne w wodzie kompleksy mono-jonowego złota (III) neutralizujemy do pH 7,4 (pH krwi i limfy) 0,1 M wodorotlenkiem sodu (NaOH). Całość uzupełniamy wodą redestylowaną do objętości 1 dm3, gdzie znajduje się 100 mg monojonowego złota (III) około 0,5 mM (milimola) związanego w wysoce rozpuszczalny kompleks cyjankowy.

Przedmiotową syntezę rozcieńczono dziesięciokrotnie solą fizjologiczną (9 g/dm3 chlorku sodu) następnie rozpuszczono 5 g L- askorbinianu sodu i roboczo nazwano TGS-21. P r z y k ł a d 2

Otrzymywanie wodorozpuszczalnych, inteligentnych kompleksów dijonowego złota (III). a) Do kolby o pojemności 1 dm3, zaopatrzonej w mieszadło i chłodnicę odciekową wrzucamy 200 mg 99,99% czystego metalicznego złota i rozpuszczamy w wodzie królewskiej (mieszanina stężonego kwasu solnego i azotowego w stosunku molowym 3:1). Po rozpuszczeniu złoto (III) występuje w formie bardzo dużych klastrów z wiązaniami metalicznymi (Au-Au)>11. b) Otrzymane wg powyższego przykładu wodorozpuszczalne klastry złota (III) zakwasza się 200 cm3 stężonego (36%) kwasu solnego cz.d.a., po czym mieszaninę doprowadza się do wrzenia i utrzymuje, aż objętość zmniejszy się do 20-30 cm3. Po ponownym dodaniu 200 cm3 stężonego kwasu solnego znowu podgrzewamy do wrzenia i do uwalniania par NOCl (chlorek nitrozylu). Powyższą czynność powtarzamy wielokrotnie, aż do osiągnięcia efektu, jakim jest brak brązowych dymów i zapachu tlenków azotu. Oznacza to, że kwas azotowy i jego tlenki zostały całkowicie odparowane, a w kolbie pozostały chlorki złota (III). c) Do odparowania cieczy (kwasów) z nad soli złota (III), wytypowano termostatowaną łaźnię poliglikolową. Jako medium grzewcze zastosowano glikol polietylenowy o ciężarze cząsteczkowym 600 z dodatkiem antyutleniaczy. Kolbę z chlorkami złota (III) wstawiamy do powyższej łaźni i odparowujemy do suchej soli. To znaczy, że cała ciecz została odparowana, a sól nie została spieczona - nie zmieniła barwy, a w szczególności chlorek złota (III) nie został zredukowany do złota metalicznego. d) Otrzymane suche sole zostają ponownie rozpuszczone w wodzie królewskiej, przy czym czynności b i c zostają powtórzone. Powyższa chemiczna obróbka umożliwia otrzymywanie mniejszych niż 11 - atomowych klastrów chlorku złota (III). e) 300 ml 6 M kwasu solnego dodajemy do suchej soli, po czym całość ponownie podgrzewamy do temperatury wrzenia cieczy i odparowujemy, aż do utworzenia suchych soli. Czynność ta zostaje powtórzona czterokrotnie w celu uzyskania jak najmniejszych klastrów złota (III). Po zakończeniu tych długotrwałych czynności otrzymuje się pomarańczowo-czerwoną sól chlorku złota (III), analiza, której wykazuje obecność praktycznie czystego związku Au2Cl6. f) Następnie dodajemy chlorek sodu (NaCl) cz.d.a. w ilości 18 gram (stosunek molowy chlorku sodu do złota wynosi ponad 300). Następnie uzupełniamy wodą destylowaną do ok. 500 cm. Całość gotujemy przez kilkanaście godzin i otrzymujemy w obecności chlorku sodowego związek o wzorze Na2Au2Cl8. Tak duży nadmiar molowy chlorku sodu jest niezbędny, żeby łatwo rozbić duże klastry złota o wiązaniach metalicznych (Au-Au) i utworzyć sól sodową kwasu monochlorozłotowego (NaAuCl4). Konkretnie dobrana ilość 18 gram chlorku sodu pozwala w efekcie końcowym otrzymać w przybliżeniu stężenie roztworu soli fizjologicznej. g) Dijonowy kompleks Na2Au2Cl8 neutralizujemy 2% wodorowęglanem sodu do pH 8, dodaje-my 50 g 0,1 M wodnego roztworu cyjanku potasu CAS: 151-50-8. Stosunek molowy złota (III) do cyjanku wynosi 1:5. Całość podgrzewamy do 35°C i mieszamy przez 3 godziny pod intensywnym wyciągiem. Następnie zakwaszamy 0,1 M kwasem fosforowym i mieszamy przez 6 godzin w celu odpędzenia wolnego cyjanowodoru (HCN). Otrzymane wysoce rozpuszczalne kompleksy dijonowego złota (III) neutralizujemy do pH 7,2 0,1 M wodorotlenkiem potasu (KOH). Całość uzupełniamy wodą redestylowaną do objętości 1 dm3, gdzie znajduje się 200 mg dijonowego złota (III), około 1 mM, związanego w stabilny, cyjankowy kompleks.

Powyższą syntezę rozcieńczono dwudziestokrotnie solą fizjologiczną, do której dodano 5 g witaminy PP (amid kwasu nikotynowego) i roboczo nazwano TGS-22. P r z y k ł a d 3

Otrzymywanie wodorozpuszczalnych, inteligentnych kompleksów wielojonowego złota (III). a) Do kolby o pojemności 1 dm3, zaopatrzonej w mieszadło i chłodnicę odciekową wrzucamy 50 mg 99,99% czystego metalicznego złota i rozpuszczamy w wodzie królewskiej (mieszanina stężonego kwasu solnego i azotowego w stosunku molowym 3:1). Po rozpuszczeniu złoto (III) występuje w formie bardzo dużych klastrów z wiązaniami metalicznymi (Au-Au)>11. b) Otrzymane, wodorozpuszczalne klastry złota (III) zakwasza się 60 cm stężonego (36%) kwasu solnego cz.d.a, po czym mieszaninę doprowadza się do wrzenia i utrzymuje, aż objętość zmniejszy się do 20-30 cm3. Po ponownym dodaniu 60 cm3 stężonego kwasu solnego znowu podgrzewamy syntezę do wrzenia i do uwalniania par NOCl (chlorek nitrozylu). Tę czynność tak długo powtarzamy, aż nie będzie brązowych dymów i zapachu tlenków azotu. Oznacza to, że kwas azotowy i jego tlenki zostały całkowicie odparowane, a w kolbie pozostały chlorki złota (III). c) Do odparowania cieczy (kwasów) z nad soli złota (III), wytypowano termostatowaną łaźnię poliglikolową. Jako medium grzewcze zastosowano glikol polietylenowy o ciężarze cząsteczkowym 300 z dodatkiem antyutleniaczy. Kolbę z chlorkami złota (III) wstawiamy do powyższej łaźni i odparowujemy do suchej soli. Oznacza to, że cała ciecz została odparowana, a sól nie została spieczona - nie zmieniła barwy, a szczegółowo chlorek złota (III) nie został zredukowany do złota metalicznego. d) Otrzymane suche sole zostają ponownie rozpuszczone w wodzie królewskiej, przy czym czynności b i c zostają powtórzone. Powyższa chemiczna obróbka umożliwia otrzymywanie mniejszych niż 11 - atomowych klastrów chlorku złota (III). e) 200 cm3 wody destylowanej dodajemy do tak otrzymanej suchej soli, po czym całość zosta-je podgrzana do temperatury około 40°C i mieszana aż do całkowitego rozpuszczenia kwasów wielochlorozłotowych (III) następnie neutralizujemy 5% wodorowęglanem sodu (NaHCO3,) do pH około 8,0 i dodajemy 5 g 2 mM cytrynianu żelaza (III). Następnie zmontowano laboratoryjny zestaw do otrzymywania cyjanowodoru. Zestaw składał się z mieszadła magnetycznego z podgrzewaczem, kolby stożkowej ze szlifem o pojemności 1 dm3, chłodnicy odciekowej chłodzonej powietrzem z termometrem i wkraplaczem. Do kolby stożkowej wlano 100 g 1% żelazocyjanku potasu [K4Fe(CN)6], a do wkraplacza 10g 85% kwasu fosforowego (H3PO4). Na końcówki chłodnicy odciekowej nałożono teflonową rurkę, którą zanurzono w mieszaninie jonów złota (III) i żelaza(III). Całość umieszczono pod sprawnym wyciągiem i rozpoczęto powolne wkraplanie kwasu fosforowego do kolby z żelazocyjan-kiem. Włączono mieszadełko magnetyczne z jednoczesnym grzaniem kolby. Po kilku minutach w chłodnicy odciekowej zaczął się skraplać cyjanowodór (temperatura wrzenia 26°C), który spływał do mieszaniny złota i żelaza, która też była mieszana mieszadłem magnetycznym. Po godzinie odłączono laboratoryjny zestaw do otrzymywania cyjanowodoru. Mieszaninę cyjanków złota i żelaza mieszano jeszcze przez 3 godziny w temperaturze nieprzekraczają-cej 25°C, a po tym okresie zakwaszono 5% kwasem 2-aminoetanosulfonowym. Następnie pod próżnią intensywnie mieszano przez 2 godziny w celu odpędzenia wolnych cyjanków. Cyjankowe kompleksy wielojonowego złota (III) neutralizujemy 5% wodorowęglanem sodu do pH około 7,5. Powyższą syntezę uzupełniamy wodą destylowaną do objętości 1 dm3, gdzie znajduje się 50 mg wielojonowego złota (III) (około 0,25 mM) związanego w bardzo dobrze rozpuszczalne w wodzie anionowe, cyjankowe kompleksy.

Powyższą syntezę rozcieńczono pięciokrotnie solą fizjologiczną, do której dodatkowo dodano 2 g chlorku choliny i roboczo nazwano TGS-23.

Pojawiające się w organizmie komórki nowotworowe dążą do maksymalnego rozrostu, optymalnej kondycji i nieśmiertelności. Dążą także do maksymalnego i szybkiego rozmnażania się, pobierając bardzo dużo składników odżywczych kosztem odżywienia zdrowych komórek - około osiem razy więcej.

Jak wskazuje statystyka około 40% wszystkich chorych na raka umiera z niedożywienia - ich komórki zostają zagłodzone na śmierć przez komórki nowotworowe. Jest to oczywiście proces długotrwały, poprzedzony słabnącą odpornością immunologiczną, złym samopoczuciem, dużym zmęczeniem i utratą masy ciała.

Komórki nowotworowe wychwytują z organizmu człowieka niezbędne im mikroelementy, głównie krzem, który jest pierwiastkiem życia, toksyczny glin i inne metale a szczególnie złoto oraz platynowce.

Twórcy postawili hipotezę, iż komórki nowotworowe w celu przetrwania w nieskończoność tworzą, głównie z krzemu i glinu nieorganiczną matrycę glinokrzemianową, która jest praktycznie niezniszczalna (wieczna). Jest ona odporna na wszystkie czynniki fizyko-chemiczne, bardzo niską (panującą w przestrzeni kosmicznej) i wysoką temperaturę do 3000°K. Matryca ta jest w stanie odtworzyć takie same komórki nowotworowe nawet za kilka - kilkanaście milionów lat, jeżeli tylko znajdzie odpowiedniego żywiciela.

Dlatego dotychczasowe konwencjonalne kremowanie zwłok ludzkich czy innych ssaków (wcześniej chorych na raka) powoduje rozsiewanie tej nowotworowej glinokrzemianowej matrycy głównie w otoczeniu spalarni, ale również z prądami powietrznymi po całej kuli ziemskiej. Podobnie jest z przetwarzaniem na paszę mięsa i innych produktów dla zwierząt, zwłaszcza krwi z zakażonych chorobą nowotworową ssaków. Karmieni takimi produktami ludzie i zwierzęta są narażeni na ryzyko zapadnięcia na analogiczną odmianę choroby nowotworowej.

Sytuacja na świecie z każdym rokiem staje się coraz bardziej dramatyczna. Tylko w 2013 roku zachorowało na raka ponad 14 milionów osób a zmarło ponad 8 milionów. Podobnie wygląda sytuacja w przypadku małych zwierząt domowych. Dla przykładu w Wielkiej Brytanii na 5 milionów psów ponad 1 milion choruje na różnorakie choroby nowotworowe. Również w Polsce gwałtownie rośnie liczba zachorowań wśród psów, kotów oraz innych zwierząt na różne odmiany nowotworów. Weterynarze są zaniepokojeni tak „gwałtownym wysypem” chorych na raka zwierząt. Należy podkreślić, że u zwierząt wykrywa się choroby nowotworowe praktycznie w ostatnim stadium (zwierzęta nie mówią, co im dolega). Dlatego większość chorych na raka zwierząt, zwłaszcza starych, usypia się.

Podczas częstych kontaktów z weterynarzami okazało się, że wiele psów jest usypianych ze względu na nieuleczalne choroby nowotworowe. Większość właścicieli godzi się na uśpienie swoich pupili z ogromnym żalem i prosi o próby leczenia i ratowania swoich czworonogów wszelkimi dostępnymi metodami. Najczęściej jednak próby leczenia nie są podejmowane. Współpracujący z twórcami weterynarze za zgodą właścicieli postanowili wypróbować niniejszy wynalazek na psach przeznaczonych do uśpienia z powodu nieuleczalnej choroby nowotworowej. Nieuleczalnie chorym zwierzętom podano próbki wodorozpuszczalnych, cyjankowych, kompleksów złota (III) o stężeniu 0,05 mM (mili-mola) - około 10 mg złota (III) w litrze roztworu soli fizjologicznej. Ustalono skuteczną dawkę kompleksów złota (III) na kilogram wagi zwierzęcia, która wynosi 1 mikrogram (0,001 miligrama) na kilogram na dobę. Kuracja trwała od kilku do kilkunastu dni. Dla specjalistów tej dziedziny jest zrozumiałym, że taką kurację w miarę potrzeby można powtórzyć wielokrotnie, zwłaszcza, że dawki są mikroskopijne (homeopatyczne). W sumie przeprowadzono testy z wodorozpuszczalnymi, cyjankowymi kompleksami złota (III) według wynalazku na 28 ciężko chorych psach różnych ras i z różnym zaawansowaniem chorób nowotworowych. Z podanej liczby wyleczono 21 psów. Pozostałe 7 psów zostało uśpione na żądanie właścicieli, którzy stracili cierpliwość do zajmowania się leczeniem swoich chorych podopiecznych lub nabyli nowe psy.

Analizując różne dawki preparatów według wynalazku, ich skuteczność działania leczniczego na psach, można definitywnie stwierdzić, że największą skuteczność wyleczeń nowotworowych miały monojonowe kompleksy złota (III), wykonane według przykładu 1, a najmniejszą skuteczność kompleksy wielojonowego złota (III) wykonane według przykładu 3. Świadczy to dobitnie, że maksymalne rozdrobnienie złota jest najważniejsze w walce z chorobami nowotworowymi i innymi pochodzenia bakteryjnego, grzybicznego, wirusowego i pasożytniczego.

Przykłady zastosowania w charakterze leku: P r z y k ł a d 4

Pies mieszaniec, 11 lat, waga 16 kg. 10 letni pies tracił apetyt i chudł. Weterynarz zdiagnozował nowotwór w nosie, który zajmował 1/3 kanału nosowego. Przed propozycją operacji chirurgicznej wycięcia narośli laserem lub chirurgicznie właściciel podawał strzykawką do picia 1 raz dziennie po 1,5 ml preparatu TGS 21 sporządzonego wg przykładu 1 oraz wkraplał do kanału nosowego po 0,5 ml tego preparatu. Pies nie oponował. Po 8 dniach samopoczucie psa poprawiło się, zaczął jeść. Guz zmniejszył się.

Po 18 dniach zakończono kurację. Po 30 dniach pies powrócił do zdrowia i został poddany badaniom, które potwierdziły brak nowotworu. P r z y k ł a d 5

Suczka 2 lata, labrador brązowy, waga 29 kg. Po ciąży, od 2 tygodni karmiąca szczenięta z guzem gruczołu mlekowego - gorący, tkliwy - 6,5/6,5 cm z przerwaną ciągłością skóry. 11.07.2013 r. - psu podano (dożylnie) 2 razy dziennie po 2,5 ml preparatu TGS 22 sporządzonego wg przykładu 2. 16.07.2013 r. - wielkość guza 2,0/2,5 cm. Był to ostatni dzień podania preparatu dożylnie z zaleceniem podawania 1 raz dziennie po 2,0 ml p.o. (doustnie). 28.07.2013 r. - zanik guza i gojenie się skóry. Odstawienie leku. P r z y k ł a d 6

Pies samiec, mieszaniec, 13 lat, waga 30 kg - rozpoznanie: c.c. guz nowotworowy prostaty.

Pies miał problemy z oddaniem kału i moczu. Mało pił i stracił apetyt. Na prośbę właściciela przekazano bezpłatnie preparat TGS 21 sporządzony wg przykładu 1. Ponieważ pies nie chciał pić jednorazowo więcej płynu, aplikowano mu przez 10 dni 2 razy dziennie strzykawką do pyska po 3 ml preparatu rozcieńczonego wodą. Następnie przez 9 dni pies pił już 2 ml preparatu z wodą raz dziennie. Ogólnie pies zaczął więcej pić i wrócił mu apetyt. Po 20 dniach od zakończenia przyjmowania preparatu pies przeszedł badania kliniczne, rentgenowskie i mikroskopowe badanie materiału. Okazało się, że guz zmniejszył się do wielkości pestki od śliwki, przybrał inną konsystencję i nie stwierdzono w nim komórek nowotworowych. P r z y k ł a d 7

Pies rottwailer, 8 lat, waga 51 kg, z naddziąślakiem wielkości małego kasztana.

Pod nadzorem lekarza weterynarii przez 5 dni psu podawano dożylnie 3,5 ml dziennie preparatu TGS 21 sporządzonego wg przykładu 1, a właściciel ostrzykiwał codziennie naddziąślaka 3,0 ml preparatu. Naddziąślak zmniejszył się. Następnie przez kolejne 10 dni pies przyjmował 3,5 ml preparatu TGS-22 wg przykładu 2 doustnie, rozcieńczonego wodą. Pies przez cały okres leczenia wychodził na spacery, pił wodę i jadł gotowane tłuste mięso z warzywami. Po miesiącu zaczął znowu spożywać karmę w chrupkach. Badania wykazały, że pies jest zdrowy. Naddziąślak wchłonął się. P r z y k ł a d 8

Suczka, jamnik szorstkowłosy, 12 lat, waga 7 kg, po ovariohisterectomii.

Po dwóch latach od usunięcia guza nowotworowego gruczołu mlekowego, doszło do wznowieni guza - wielkość 2,6/ 3,9 - twardy, bolesny. Po 14 dniach stosowania p.o. (doustnie) 3,5 ml dziennie preparatu TGS 23 sporządzonego wg przykładu 3 guz zmniejszył się 2,0/3,0 cm w dystalnej części miękki. Po 3 dniach odstawiono leki przeciwbólowe. Po kolejnych 14 dniach stosowania preparatu suczka zaczęła jeść. Guz zmniejszył się do 0,5/1,0 cm. Mikroskopowe badanie pobranego materiału nie wykazało komórek nowotworowych. P r z y k ł a d 9

Suczka, pudel, 10 lat, waga 16 kg - rozpoznanie - guzki nowotworowe na jelicie grubym.

Na prośbę właścicielki bezpłatnie przekazano preparat TGS 22 sporządzony wg przykładu 2, który był aplikowany doodbytniczo na zasadzie mikrowlewek w ilości 1,2 ml raz dziennie przez 10 dni. Powyższą formę podania preparatu wybrała właścicielka uzasadniając, że jej pupilka jest już przyzwyczajona do mikrowlewek z racji stosowania w tej formie leków przeciwzapalnych. Po 5 dniach stosowania nastąpiła znacząca poprawa. Dwa tygodnie po zakończeniu kuracji przeprowadzone kliniczne i mikroskopowe badania materiału nie wykazały komórek nowotworowych. P r z y k ł a d 10

Hodowla komórkowa i podawanie leku

Wstępne badania przeprowadzone na linii komórkowej HeLa (ludzki rak szyjki macicy), wykazały, że kompleks złota TGS 21 wykonany według przykładu 1 wykazuje znacznie wyższy potencjał terapeutyczny wobec komórek nowotworowych niż zastosowana w tym samym celu cisplatyna. Analizowany w okresie 24 godzin spadek ilości komórek nowotworowych ludzkiego raka szyjki macicy HeLa po użyciu kompleksu TGS 21 jest obserwowany już przy stężeniu 0,3 pmol/1 o około 15%. Przy stężeniu 0,6 pmol/1 spadek ilości komórek nowotworowych wynosi już ponad 30%. Przy stężeniu 3 pmol/1 spadek ilości komórek nowotworowych wynosi blisko 70% a przy stężeniu 6 pmol/1 około 85%. Dla porównania aktywność terapeutyczną na poziomie 15% w analogicznym badaniu z użyciem cisplatyny zaobserwowano dopiero przy stężeniu 0,6 pmol/1 a przy stężeniu 6 pmol/1 aktywność terapeutyczna szacowana była na poziomie około 25%. Szczegółowe zestawienie wyników przedstawia Rysunek 10.1. Z analizy powyższych danych jednoznacznie wynika, że stężenie terapeutyczne kompleksu TGS 21 jest zdecydowanie wyższe niż stosowana powszechnie cisplatyna. Podobne wnioski można wyciągnąć analizując dane przedstawione na rysunku 10.2. Badanie to miało analogiczny przebieg do poprzedniego - miało na celu określić skuteczność terapeutyczną inteligentnego kompleksu złota (III) w innym przedziale stężeń. W badaniu zobrazowanym na rysunkach 10.3 i 10.4 można zaobserwować analogiczne efekty do badań wykonanych w ciągu 24 godzin z tą różnicą, że użycie preparatu TGS 21 przy stężeniu 0,6 pmol/1 skutkowało około 30% spadkiem ilości komórek nowotworowych, stężenie na poziomie 3 pmol/1 redukowało ilość komórek nowotworowych o blisko 95% a stężenie preparatu TGS 21 na poziomie 6 pmol/1 zredukowało stężenie komórek nowotworowych do zera. Graficznie przedstawiają to dane na rysunku 10.3. Dane przedstawione na rysunku 10.4 wskazują na terapeutyczne właściwości inteligentnego kompleksu złota (III) na poziomie 0,5 μηΊθΙ/1 - ilość zredukowanych komórek nowotworowych około 30%, przy stężeniu 1 μηΊθΙ/1 ponad 60%, przy stężeniu 1,5 μηΊθΙ/1 prawie 90% a przy stężeniach 2 i 2,5 μηΊθΙ/1 wynosiła ponad 95%. Przy stężeniu 3 μηΊθΙ/1 populacja komórek nowotworowych niemal przestała istnieć. Warto także podkreślić, że w przypadku użycia analogicznych stężeń cisplatyny zawartość komórek nowotworowych w analogicznym okresie czasu nie spadła praktycznie wcale. Pozwala to stwierdzić, iż przedmiotowa substancja aktywna, jaką jest inteligentny związek kompleksowy złota (III) wytwarzany wg przykładu 1 o nazwie roboczej TGS 21 posiada ogromny potencjał terapeutyczny. Jego użycie pozwoli zwiększyć efektywność terapii poprzez zmniejszenie dawek leku oraz skrócenie czasu terapii. Będzie to miało ogromny wpływ na kondycję oraz stan zdrowia poddanych jej pacjentów. Należy podkreślić, że 1 μηΊθΙ/1 to zaledwie 0,2 mg jonów złota (III) w 1 litrze roztworu.

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wodorozpuszczalne, inteligentne kompleksy złota (III) przedstawione ogólnym wzorem: [Au (CN) „ΐΛ1”" gdzie m ma wartość od 3 do 6, n ma wartość od 1 do 10, p ma wartość od 1 do 3.
2. 2. Inteligentne kompleksy złota (III) o wzorze jak w zastrzeżeniu 1, do zastosowania jako samodzielny lek lub środek farmaceutyczny lub suplement diety, lub dodatek do żywności w terapeutycznie uzasadnionej ilości i dowolnym sposobie podawania.