PL232149B1 - Sposób ocieplania ścian budynków - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób ocieplania ścian budynków materiałem o znacznym oporze dyfuzyjnym.

Znane są elementy murowe gęstoperforowane do ścian jednowarstwowych, gdzie zewnętrzne szczeliny mając połączenie z powietrzem zewnętrznym są połączone i ich zadaniem jest odprowadzenie wilgoci ze ściany. Znane jest docieplenie ścian zewnętrznych zwłaszcza w budownictwie szkieletowym przy zastosowaniu styropianu EPS ryflowanego, który umożliwia wentylację przestrzeni pomiędzy warstwą izolacji a płytami poszycia ściany szkieletowej, bądź o innej konstrukcji. Zapobiega to utrzymywaniu się wilgoci i umożliwia odprowadzanie pary wodnej na zewnątrz zapobiegając zawilgoceniu konstrukcji nośnej ściany. Z polskiego opisu patentowego PL 215872 znany jest element złożony z pustaka i płyty ocieplającej zewnętrznej, który zawiera otwory na wypełnienie konstrukcyjne w postaci słupów i rygli. Płyta ocieplająca ma na ścianie stykającej się z pustakiem sczepne kieszenie rozbieżne do wypełnienia zaprawą. Element ma wkład dyfuzyjny osadzony przy brzegach stykających się z sąsiednią płytą ocieplającą i z zewnętrzną ścianą, który to wkład dyfuzyjny połączony jest z wewnętrzną ścianą pustaka przez układ kanałów powietrznych, między sąsiednimi ścianami płyt ocieplających i pustakami, na każdym poziomie elementów wypełniających. Pustak ma sczepne kieszenie prostokątne znajdujące się w osi sczepnych kieszeni rozbieżnych w płycie ocieplającej przeznaczonych do wypełnienia zaprawą, korzystnie termoizolacyjną. Wynalazek zapewnia redystrybucję niebezpiecznej wilgoci. Z polskiego opisu ochronnego Ru 62300 znany jest wywietrznik spoinowy przeznaczony do wentylacji wełny mineralnej ocieplenia budynków mieszkaniowych, gospodarczych lub przemysłowych, który umieszcza się w spoinie pomiędzy zewnętrznymi cegłami ocieplenia budynku. Wywietrznik zbudowany jest z płaskownika, w którym znajduje się podłużny otwór od dołu posiadający siatkę, nierozłącznie umocowaną do wywiniętej krawędzi otworu. Z polskiego zgłoszenia patentowego P. 399198 znany jest sposób ocieplania ścian budynków, w którym do zewnętrznych ścian mocuje się warstwę materiału termoizolacyjnego, który na swojej zewnętrznej stronie posiada wyżłobienia, mające na celu zwiększenie przyczepności i wytrzymałości systemu. Na tak przygotowaną termoizolację nakłada się tynk zewnętrzny. Pomiędzy warstwę materiału termoizolacyjnego a tynk zewnętrzny, nakłada się podkład tynkarski. Z polskiego opisu patentowego PL 205640 znany jest sposób ocieplania budynków wznoszonych, zwłaszcza systemem wielkopłytowym w technologii OWT, który polega na tym, że na ścianę o zmniejszonej wytrzymałości statycznej, zwłaszcza między oknami nakłada się, co najmniej jeden pośredni szkiele t nośny, zawierający części, korzystnie występy, które mocuje się do ścian nośnych budynku. Następnie do szkieletu nośnego przytwierdza się płytę wyrównawczą, stanowiącą podłoże do zamocowania płyty termoizolacyjnej, korzystnie za pomocą kleju lub do szkieletu nośnego bezpośrednio mocuje się płytę termoizolacyjną. Z polskiego opisu patentowego PL 212594 znany jest sposób ocieplania ścian budynków polegający na mocowaniu do nich izolacyjnych płyt okładzinowych, stanowiących płyty montażowe, na które nanosi się zaprawę klejową, dociskając je do ściany oraz osadzaniu na tych płytach, pomiędzy poziomymi prowadnicami, na zaprawie klejowej, płytek ceramicznych, dociskanych do płyt montażowych i wypełnianiu masą fugową szczelin pomiędzy płytkami ceramicznymi, przy czym pierwszy rząd płyt montażowych jest osadzony na listwach cokołowych, znamienny tym, że w płytach montażowych wierci się dwustopniowe otwory, poprzez które wierci się otwory w ścianie budynku, wprowadza się do nich kołki rozporowe o trzpieniu z materiału nieprzewodzącego ciepła w ten sposób, aby łby kołków rozporowych nie wystawały ponad powierzchnię płyt montażowych, przy czym zaprawą klejową pokrywa się nie mniej, niż około 40% płyty montażowej.

Sposób ocieplania ścian budynków, według wynalazku, polegający na tym, że do zewnętrznych ścian budynku mocuje się warstwę materiału o znacznym oporze dyfuzyjnym, charakteryzuje się tym, że przed zamocowaniem warstwy materiału o znacznym oporze dyfuzyjnym do zewnętrznej ściany budynku, dla każdego pomieszczenia, w którym nadmiernie gromadzi się wilgoć, wykonuje się dodatkową wentylację w postaci liniowego elementu zamocowanego na powierzchni ściany, którego dolna część połączona jest z otworem, wykonanym w zewnętrznej ścianie przez całą jej szerokość. Otwór wykonany jest pod stropem w tych pomieszczeniach, w których nadmiernie gromadzi się wilgoć i wymagają dodatkowej wentylacji, na przykład łazienkach, kuchniach. Górna część liniowego elementu zakończona jest kolankiem, o długości odpowiadającej grubości warstwy materiału ocieplającego, które ma wylot w górze budynku, pod okapem. Wylot kolanka zakończony jest kratką wentylacyjną.

Stosuje się liniowy element o przekroju prostokątnym, o wielkości zgodnej z wymaganymi przez obowiązujące normy, wykonany z tworzywa, łączony na długości. Przestrzenie pomiędzy liniowymi

PL 232 149 B1 elementami, zewnętrzną ścianą budynku, a warstwą materiału o znacznym oporze dyfuzyjnym wypełnia się również materiałem o znacznym oporze dyfuzyjnym. Otwory w ścianie zewnętrznej od strony dodatkowo wentylowanego pomieszczenia zabezpiecza się kratką ze stali lub tworzywa otwieraną bądź zamykaną.

Zastosowanie sposobu ocieplania budynków według wynalazku zapewnia odpowiedni mikroklimat użytkowanych pomieszczeń. Wspomaga tradycyjnie stosowaną wentylację i odprowadza nadmiar wilgoci kondensacyjnej powstałej m.in. w wyniku wadliwej eksploatacji szczelnych okien bez nawiewu. Jednocześnie prowadzi do zmniejszenia gromadzonej się wilgoci w ocieplanej ścianie, co szczególnie niekorzystne jest przy zastosowaniu docieplenia ściany materiałem o dużym oporze dyfuzyjnym, to jest dociepleniu na przykład polistyrenem.

Sposób według wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania i na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia fragment budynku w przekroju pionowym, którego ściany zewnętrzne są docieplone materiałem o dużym oporze dyfuzyjnym, fig. 2 przedstawia poziomy przez fragment zewnętrznej ściany i otwór w zewnętrznej ścianie, fig. 3 przedstawia przekrój poziomy przez fragment zewnętrznej ściany i liniowy element, fig. 4 przedstawia przekrój poziomy przez fragment zewnętrznej ściany i kolanko.

Ściany 2 zewnętrzne budynku ocieplano w ten sposób, że do zewnętrznych ścian budynku przymocowano warstwę materiału o znacznym oporze dyfuzyjnym, to jest polistyrenu 1. Przed zamocowaniem do zewnętrznej ściany 2 budynku polistyrenu 1, w zewnętrznej ścianie 1 budynku, w każdym pomieszczeniu, w którym nadmiernie gromadzi się wilgoć, w kuchni i łazience każdego mieszkania wykonano otwory 4 o przekroju prostokątnym min. 16 cm² przez całą grubość ściany. Każdy otwór 4 połączono z liniowym elementem 3, który odprowadza nadmiar wilgoci z pomieszczenia.

Górna część liniowego elementu 3 zakończona jest kolankiem, które ma wylot w górze budynku, pod okapem zakończonym kratką wentylacyjną 5. Liniowy element 3 wykonany z tworzywa sztucznego bądź metalu i jest łączony na długości. Przestrzenie pomiędzy liniowymi elementami 3, zewnętrzną ścianą 2 budynku a warstwą polistyrenu 1 wypełniono także polistyrenem 1. Otwory 4 w ścianie 2 budynku, od strony pomieszczeń, zabezpieczono kratką 6 z tworzywa sztucznego bądź metalu.

Zastrzeżenia patentowe

Claims (4)

1. Sposób ocieplania ścian budynków polegający na tym, że do zewnętrznych ścian budynku mocuje się warstwę materiału o znacznym oporze dyfuzyjnym, znamienny tym, że przed zamocowaniem warstwy materiału (1) o znacznym oporze dyfuzyjnym do zewnętrznej ściany (2) budynku, dla każdego pomieszczenia, w którym nadmiernie gromadzi się wilgoć, wykonuje się dodatkową wentylację w postaci liniowego elementu (3), zamocowanego na powierzchni ściany (2), którego dolna część połączona jest z otworem (4), wykonanym w ścianie (2) przez całą jej szerokość, pod stropem w dodatkowo wentylowanym pomieszczeniu, zaś górna część liniowego elementu (3) zakończona jest kolankiem, które ma wylot w górze budynku, pod okapem zakończonym kratką wentylacyjną (5).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się liniowy element (3) o przekroju prostokątnym, wykonany z tworzywa sztucznego bądź metalu, łączony na długości.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przestrzenie pomiędzy liniowymi elementami (3), zewnętrzna ścianą (2) budynku, a warstwą materiału (1) o znacznym oporze dyfuzyjnym wypełnia się materiałem (1) o znacznym oporze dyfuzyjnym.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że otwory (4) w ścianie (2) od strony dodatkowo wentylowanego pomieszczenia zabezpiecza się kratką (6) z tworzywa sztucznego lub metalu otwieraną bądź zamykaną.