PL231981B1 - Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi - Google Patents

Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi

Info

Publication number
PL231981B1
PL231981B1 PL418730A PL41873016A PL231981B1 PL 231981 B1 PL231981 B1 PL 231981B1 PL 418730 A PL418730 A PL 418730A PL 41873016 A PL41873016 A PL 41873016A PL 231981 B1 PL231981 B1 PL 231981B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
reaction
glycidol
acid
alkylene carbonate
melamine
Prior art date
Application number
PL418730A
Other languages
English (en)
Other versions
PL418730A1 (pl
Inventor
Jacek Lubczak
Renata Lubczak
Iwona ZARZYKA
Iwona Zarzyka
Original Assignee
Politechnika Rzeszowska Im Ignacego Lukasiewicza
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Rzeszowska Im Ignacego Lukasiewicza filed Critical Politechnika Rzeszowska Im Ignacego Lukasiewicza
Priority to PL418730A priority Critical patent/PL231981B1/pl
Publication of PL418730A1 publication Critical patent/PL418730A1/pl
Publication of PL231981B1 publication Critical patent/PL231981B1/pl

Links

Landscapes

  • Polyurethanes Or Polyureas (AREA)
  • Low-Molecular Organic Synthesis Reactions Using Catalysts (AREA)
  • Polyesters Or Polycarbonates (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi.
Znane są sposoby otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi mające zastosowanie do produkcji pianek poliuretanowych o zwiększonej odporności termicznej w reakcjach oksiranów takich jak tlenek etylenu i tlenek propylenu ze związkami azacyklicznymi na przykład melaminą, kwasem izocyjanurowym i adeniną lub w reakcjach węglanów alkilenowych z wyżej wymienionymi związkami azacyklicznymi oraz kwasem moczowym. Podobnie znane są reakcje melaminy, kwasu izocyjanurowego, kwasu moczowego lub kwasu barbiturowego w pierwszym etapie w reakcji z glicydolem bez dodatku katalizatora oraz rozpuszczalników w temperaturze od 120°C do 180°C, w kolejnym etapie natomiast z węglanami alkilenowymi: węglanem etylenu albo węglanem propylenu.
Z opisu patentowego FR 1386574 A znany jest sposób otrzymywania polieterolu 1,3,5-triazynowego w reakcji melaminy z tlenkiem propylenu w obecności 85% roztworu wodnego wodorotlenku potasu. Reakcję prowadzi się w środowisku sulfotlenku dimetylu w temperaturze 100°C. Po zakończeniu reakcji do układu wprowadzana jest gliceryna oraz tlenek propylenu. Reakcja prowadzona jest do całkowitego przereagowania tlenku propylenu. Po tym czasie mieszanina poreakcyjna zostaje zneutralizowana 85% roztworem kwasu fosforowego.
Z opisu patentowego nr GB 1049288 A znany jest sposób otrzymywania polieterolu 1,3,5-trizazynowego w reakcji N,N,N’,N’,N’,N’-heksakis(2-hydroksyetylo)melaminy w postaci zawiesiny w ksylenie z tlenkiem propylenu w obecności wodorotlenku potasu jako katalizatora rozpuszczonego w wodzie. Reakcja prowadzona jest w temperaturze 100°C w czasie 8 godzin. Po jej zakończeniu rozpuszczalnik zostaje usunięty pod zmniejszonym ciśnieniem.
Z polskiego opisu patentowego PL 166 339 B1 znany jest sposób otrzymywania polieterolu zawierającego pierścień azacykliczny w reakcji melaminy z oksiranem w stosunku molowym nie mniejszym niż jeden mol melaminy na sześć moli oksiranu. Reakcja prowadzona jest w obecności wodorotlenków tetraalkiloamoniowych w środowisku dimetyloformamidu.
Znane są również sposoby otrzymywania polieteroli w reakcjach kwasu izocyjanurowego z nadmiarem tlenku etylenu, tlenku propylenu i epichlorohydryny gliceryny w obecności katalizatorów kwaśnych lub zasadowych w temperaturze od 80°C do 120°C pod ciśnieniem od 1-105 Pa do 6-105 Pa.
Z opisu patentowego PL 130 709 B1 znany jest sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniem kwasu izocyjanurowego w procesie syntezy dwuetapowej. W pierwszym etapie prowadzi się reakcję kwasu izocyjanurowego z formaldehydem, w której otrzymywane są hydroksymetylowe pochodne tego kwasu, które w kolejnym etapie poddawane są bezpośredniej reakcji z oksiranami: tlenkiem etylenu lub tlenku propylenu w obecności trzeciorzędowych amin jako katalizatorów.
Synteza polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi z udziałem oksiranów jest niekorzystna ze względu na trudności spowodowane znikomą rozpuszczalnością azacykli w oksiranach, a także w rozpuszczalnikach organicznych. Zachodzi również konieczność oddestylowania, po zakończeniu reakcji, toksycznych i wysokowrzących rozpuszczalników. Sulfotlenek dimetylu, używany jako rozpuszczalnik rozkłada się w trakcie usuwania go podczas destylacji zanieczyszczając polieterol produktami rozkładu i nadając mu nieprzyjemny zapach. Dodatkową wadą jest również to, że oksirany są związkami niskowrzącymi, toksycznymi, łatwopalnymi oraz tworzącymi z powietrzem mieszaniny wybuchowe, wykazują właściwości kancerogenne, a ich niska temperatura wymaga stosowania reaktorów ciśnieniowych.
W literaturze Poplewska I., Węglowska E., Lubczak J.: „Polyetherols from isocyanuric acid and ethylene carbonate”, J. Appl. Polym Sci., 91,2750-2755 (2004); Węglowska E., Lubczak J.: „Polyetherols from Isocyanuric Acid and Propylene Carbonate”, J. Appl. Polym Sci., 98, 2130-2138 (2005); Lubczak J.: „Polieterole z pierścieniem purynowym”, Polimery, 50 (11-12), 15-21 (2005); Lubczak J.: „Reaction of Uric Acid with Excess of Propylene Carbonate”, J. Appl. Polym. Sci., 101,2482-2487 (2006) opisane zostały sposoby otrzymywania polieteroli z udziałem azacykli i węglanów alkilenowych, które pozwalają na uzyskanie produktów o strukturze takiej jak uzyskane w reakcjach z oksiranami, które można zastosować do otrzymywania termoodpornych pianek poliuretanowych. Reakcje prowadzi się w temperaturze od 160°C do 200°C przy dużym nadmiarze węglanów alkilenowych w obecności katalizatorów takich jak węglan potasu lub diaza[2.2.2]bicyklooktan (DABCO). Z opisu patentowego nr PL 192 303 B1 znany jest sposób otrzymywania polieteroli w reakcjach melaminy z nadmiarem węglanów alkilenowych w obecności DABCO. Wadą tych metod jest ograniczenie funkcyjności polieterolu do funkcyjności stosowanego azacyklu i destrukcja uzyskiwanych polieteroli związana z długotrwałym prowadzeniem reakcji w wysokiej temperaturze, powodująca to, że w strukturze produktu mogą powstawać
PL 231 981 B1 wiązania podwójne, w wyniku czego zmniejsza się funkcyjność uzyskanych oligoeteroli, a otrzymany produkt ma barwę ciemnobrązową. Ta zmniejszona funkcyjność może powodować otrzymywanie z uzyskanych polieteroli pianek półelastycznych, zamiast pianek sztywnych, dobrze usieciowanych.
Znane są sposoby otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi w reakcjach związków azacyklicznych z glicydolem. Z amerykańskich opisów patentowych US 2381121 A oraz US 2414289 A znane są sposoby otrzymywania polieteroli w reakcjach pochodnych 1,3,5-triazyny z glicydolem, gdzie opisano reakcje melaminy z glicydolem prowadzące do uzyskania żywic w dużym stopniu zanieczyszczonych nieprzereagowaną melaminą. Natomiast z opisów patentowych US 3145207 A oraz US 4080161 A znane są sposoby otrzymywania polieteroli w reakcjach hydroksymetylowych pochodnych 1,3,5-triazyny z glicydolem często w mieszaninie z innymi oksiranami. W opisie patentowym PL 218 533 B1 ujawniony został dwuetapowy sposób otrzymywania polieteroli, w którym w pierwszym etapie prowadzona jest reakcja kwasu izocyjanurowego albo kwasu moczowego, albo kwasu barbiturowego, albo melaminy z glicydolem bez udziału katalizatora, natomiast w drugim etapie półprodukt poddawany jest reakcjom z oksiranami w obecności katalizatorów w temperaturze od 30°C do 130°C. Z publikacji Cyzio K., Lubczak J.: „Application of glycidol in synthesis of oligoetherols with perhydro1,3,5-triazine ring”, J. Appl. Polym. Sci., 122(5), 417-426 (2011); Cyzio K., Lubczak J.: „New possibilities of synthesis of oligoetherols with azacyclic compounds”, Polimery, 56 (11-12), 856-860 (2011); Cyzio K., Lubczak J.: „Application of products of reaction between melamine and glycidol as substrates for oligoetherols and polyurethane foams containing 1,3,5-triazine ring”, Polymer Int., 62, 1735-1743 (2013); Kania E„ Lubczak J.: „New method of synthesis of oligoetherols with Pyrimidine ring from barbituric acid and glycidol”, Polimery, 59 (11-12), 851-854 (2014) znane są sposoby otrzymywania polieteroli z zastosowaniem węglanów alkilenowych w miejsce oksiranów w temperaturze od 150°C do 160°C w obecności węglanu potasu jako katalizatora. Wadą tych sposobów jest duży efekt egzotermiczny towarzyszący reakcjom z użyciem glicydolu, powodujący podwyższenie temperatury mieszaniny reakcyjnej nawet do ponad 200°C, co może skutkować destrukcją termiczną otrzymanych polieteroli, a szybkie ogrzanie mieszaniny reakcyjnej skutkować wyrzuceniem jej z reaktora. Metoda ta wymaga zastosowania do reakcji węglanu etylenu lub węglanu propylenu jako czynnika hydroksyalkilującego otrzymany produkt i zmniejszającego jego lepkość, ponieważ otrzymany tym sposobem polieterol ma postać półstałej żywicy niemieszającej się z izocyjanianami i nienadającej się do otrzymywania pianek poliuretanowych ze względu na dużą lepkość.
Z publikacji E. Kania, J. Lubczak pt.: „Polyurethane foams with pyrimidine rings”, Polish Journal of Technology, vol. 16, No. 3, 2014 znany jest sposób otrzymywania polieteroli w reakcji przebiegającej dwuetapowo. W pierwszym etapie prowadzi się reakcję kwasu barbiturowego z glicydolem, a po jej zakończeniu do układu wprowadza się węglan alkilenu i reakcję prowadzi się do momentu uzyskania polieterolu. W sposobie tym jednak, w pierwszym etapie reakcji, występuje, wspomniany wyżej, niekorzystny efekt egzotermiczny.
W celu eliminacji istniejących wad dotychczasowych rozwiązań opracowano nowy sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi.
Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi, o ogólnych wzorach 1 albo 2, albo 3, albo 4, w których a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l, p, x, x', y, y', z, z' oznaczają liczbę jednostek oksyalkilenowych w łańcuchach polieteroli, a mianowicie jednostek oksyetylenowych dla R oznaczającego atom wodoru H i/lub oksypropylenowych dla R oznaczającego grupę metylenową CH 3, przy czym suma jednostek oksyalkilenowych bez członu R jest x + x' + y + y' + z + z' + p > 6 we wzorach 1 i 2 oraz x + x' + y + y' + z + z' + p > 4 we wzorze 3, oraz x + x' + y + y' + z + z' + p > 8 we wzorze 4, zaś suma jednostek alkilenowych z członem R wynosi n = a + b + c + d + e + f + g + h + i + j + k + l, gdzie n oznacza liczbę moli węglanu alkilenu o wzorze 10, według wynalazku charakteryzuje się tym, że do naczynia reakcyjnego wprowadza się jednocześnie związek azacykliczny o wzorze 5 albo 6, albo 7, albo 8, glicydol o wzorze 9 i węglan alkilenu o wzorze 10 i reakcje prowadzi się bez udziału katalizatora w temperaturze 120°C:150°C, po czym po roztworzeniu azacykli mieszaninę reakcyjną utrzymuje się w temperaturze 150°C, przez co najmniej jedną godzinę, a następnie dodaje się znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i ogrzewa mieszaninę reakcyjną do temperatury nie mniejszej niż 150°C do zakończenia reakcji.
Korzystnie w reakcji kwasu barbiturowego stosuje się nie mniej niż 4 mole glicydolu na jeden mol kwasu barbiturowego, a w reakcji kwasu izocyjanurowego albo kwasu moczowego stosuje się nie mniej niż 6 moli glicydolu na jeden mol tego związku azacyklicznego, natomiast w reakcji melaminy stosuje się nie mniej niż 8 moli glicydolu na jeden mol tego związku azacyklicznego.
PL 231 981 B1
Dalsze korzyści uzyskiwane są, jeżeli w reakcji węglanu alkilenowego z kwasem izocyjanurowym albo kwasem moczowym, albo kwasem barbiturowym stosuje liczbę moli tego węglanu alkilenowego nie mniejszą od 6 na jeden mol tego związku azacyklicznego, natomiast w reakcji węglanu alkilenowego z melaminą stosuje się liczbę moli tego węglanu alkilenowego nie mniejszą od 12 na jeden mol melaminy.
Kolejne korzyści uzyskuje się, jeśli w reakcji kwasu barbiturowego albo kwasu moczowego, albo kwasu izocyjanurowego z węglanem alkilenowym i glicydolem mieszaninę reakcyjną ogrzewa się do temperatury 150°C, natomiast w reakcji melaminy z węglanem alkilenowym i glicydolem mieszaninę reakcyjną ogrzewa się do temperatury 120°C.
Dalsze korzyści uzyskiwane są, jeśli w reakcji kwasu barbiturowego albo kwasu moczowego, albo kwasu izocyjanurowego reakcję mieszaniny reakcyjnej w obecności katalizatorów prowadzi się w temperaturze 150°C:160°C, natomiast w reakcji melaminy reakcję mieszaniny reakcyjnej w obecności katalizatorów prowadzi się w temperaturze 150°C:170°C.
Zaletą stosowania sposobu według wynalazku jest znaczne ograniczenie, na skutek prowadzenia reakcji w mieszaninie związku azacyklicznego, glicydolu i węglanu alkilenu jednocześnie, niebezpiecznego efektu egzotermicznego. Po ogrzaniu mieszaniny reakcyjnej do temperatury 150°C zachodzi reakcja między związkiem azacyklicznym a glicydolem, a obecny w mieszaninie węglan alkilenowy pełni rolę rozpuszczalnika oraz czynnika odprowadzającego ciepło. W tych warunkach nie występuje efekt egzotermiczny w przypadku użycia do reakcji kwasów izocyjanurowego albo kwasu barbiturowego, albo kwasu moczowego. Zastosowanie melaminy wymaga ogrzania układu reakcyjnego do temperatury 120°C, a pojawiający się wówczas efekt egzotermiczny powoduje podwyższenie temperatury mieszaniny reakcyjnej do 160°C, jeśli wyjściowy stosunek molowy melaminy do glicydolu i węglanu alkilenowego wynosi 1 : 8 : 8. Zastosowanie większego nadmiaru węglanu alkilenu powoduje ograniczenie efektu egzotermicznego. Utrzymując temperaturę na poziomie 150°C przeprowadza się reakcję z glicydolem, a po jej zakończeniu i ustąpieniu efektu egzotermicznego dodaje się znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i reakcję prowadzi się w temperaturze 150°C w wypadku węglanu etylenu i nie wyższej niż 170°C, gdy do reakcji zastosowano węglan propylenu. Dzięki stosowaniu różnych ilości węglanu alkilenu możliwe jest regulowanie temperatury prowadzenia reakcji. Ponadto węglany alkilenowe cechują się niepalnością, nietoksycznością oraz bardzo dużą polarnością, dzięki czemu mogą rozpuszczać w sobie związki azacykliczne i w mieszaninie reakcyjnej stanowią zarówno reagenty, jak również rozpuszczalniki, których nie trzeba usuwać po zakończeniu reakcji, ponieważ całkowicie przereagowują ze związkami azacyklicznymi. Zaletą stosowania glicydolu jest otrzymywanie oligoeterolu o zwiększonej funkcyjności, co pozwala na lepsze usieciowanie i usztywnienie struktury uzyskanej z nich pianki poliuretanowej. Ponadto dzięki tworzeniu się w reakcji z glicydolem hydroksyalkilowych pochodnych danego związku azacyklicznego, które są lepiej rozpuszczalne w węglanach alkilenowych od samego związku azacyklicznego, nie istnieje potrzeba ogrzewania mieszaniny reakcyjnej podczas hydroksyalkilenowania węglanami alkilenowymi do tak wysokiej temperatury, jak podczas ich bezpośredniej reakcji z trudno rozpuszczalnymi w nich związkami azacyklicznymi, dzięki czemu podczas syntezy oligoeteroli nie są one poddawane procesom destrukcji temperaturowej.
Przedmiot wynalazku jest bliżej wyjaśniony w przykładach wykonania i na rysunku, na którym wzory strukturalne 1, 2, 3 i 4 przedstawiają nowe polieterole, wzór 5 - kwas izocyjanurowy, wzór 6 kwas moczowy, wzór 7 - kwas barbiturowy, wzór 8 - melaminę, wzór 9 - glicydol, zaś wzór 10 - węglan alkilenowy, w postaci węglanu etylenu dla R oznaczającego atom wodoru H i węglanu propylenu dla R oznaczającego grupę metylenową CH3.
P r z y k ł a d 1
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, chłodnicę zwrotną i termometr wprowadzono 52,8 g (0,6 mol) węglanu etylenu, 44,4 g (0,6 mol) glicydolu i 12,9 g (0,1 mol) kwasu izocyjanurowego. Całość ogrzewano do temperatury 150°C i po rozpuszczeniu kwasu utrzymywano w tym stanie przez jedną godzinę. Następnie dodano znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i reakcję prowadzono w tej samej temperaturze aż do całkowitego przereagowania węglanu etylenu. Przebieg reakcji kontrolowano przez oznaczanie liczby epoksydowej i zawartości węglanu etylenu. Otrzymano produkt o gęstości 1,28 g/cm3, lepkości 17,2 N-s/m2 i liczbie hydroksylowej wynoszącej 592 mg KOH/g.
P r z y k ł a d 2
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, chłodnicę zwrotną i termometr wprowadzono 61,2 g (0,6 mol) węglanu propylenu, 44,4 g (0,6 mol) glicydolu i 12,9 g (0,1 mol) kwasu izocyjanurowego. Całość ogrzewano do temperatury 150°C i po ro zpuszczeniu kwasu utrzymywano
PL 231 981 B1 w tym stanie przez jedną godzinę. Następnie dodano znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i reakcję prowadzono w tej samej temperaturze aż do całkowitego przereagowania węglanu propylenu. Przebieg reakcji kontrolowano przez oznaczanie liczby epoksydowej i zawartości węglanu propylenu. Otrzymano produkt o gęstości 1,48 g/cm3, lepkości 16,9 N-s/m2 i liczbie hydroksylowej wynoszącej 534 mg KOH/g.
P r z y k ł a d 3
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, chłodnicę zwrotną i termometr wprowadzono 61,6 g (0,7 mol) węglanu etylenu, 44,4 g (0,6 mol) glicydolu i 16,8 g (0,1 mol) kwasu moczowego. Całość ogrzewano do temperatury 150°C i po rozpuszczeniu kwasu utrzymywano w tym stanie przez jedną godzinę. Następnie dodano znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i reakcję prowadzono w tej samej temperaturze aż do całkowitego przereagowania węglanu etylenu. Przebieg reakcji kontrolowano przez oznaczanie liczby epoksydowej i zawartości węglanu etylenu. Otrzymano produkt o gęstości 1,27 g/cm3, lepkości 66,6 N-s/m2 i liczbie hydroksylowej wynoszącej 571 mg KOH/g.
P r z y k ł a d 4
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, chłodnicę zwrotną i termometr wprowadzono 71,4 g (0,7 mol) węglanu propylenu, 44,4 g (0,6 mol) glicydolu i 16,8 g (0,1 mol) kwasu moczowego. Całość ogrzewano do temperatury 150°C i po rozpuszczeniu kwasu utrzymywano w tym stanie przez jedną godzinę. Następnie dodano znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i reakcję prowadzono w temperaturze 160°C aż do całkowitego przereagowania węglanu propylenu. Przebieg reakcji kontrolowano przez oznaczanie liczby epoksydowej i zawartości węglanu propylenu. Otrzymano produkt o gęstości 1,21 g/cm3, lepkości 90,0 N-s/m2 i liczbie hydroksylowej wynoszącej 504 mg KOH/g.
P r z y k ł a d 5
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, chłodnicę zwrotną i termometr wprowadzono 70,4 g (0,8 mol) węglanu etylenu, 29,6 g (0,4 mol) glicydolu i 12,8 g (0,1 mol) kwasu barbiturowego. Całość ogrzewano do temperatury 150°C i po rozpuszczeniu kwasu utrzymywano w tym stanie przez jedną godzinę. Następnie dodano znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i reakcję prowadzono w tej samej temperaturze aż do całkowitego przereagowania węglanu etylenu. Przebieg reakcji kontrolowano przez oznaczanie liczby epoksydowej i zawartości węglanu etylenu. Otrzymano produkt o gęstości 1,26 g/cm3, lepkości 9,3 N-s/m2 i liczbie hydroksylowej wynoszącej 560 mg KOH/g.
P r z y k ł a d 6
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, chłodnicę zwrotną i termometr wprowadzono 71,7 g (0,7 mol) węglanu propylenu, 29,6 g (0,4 mol) glicydolu i 12,8 g (0,1 mol) kwasu barbiturowego. Całość ogrzewano do temperatury 150°C i po rozpuszczeniu kwasu utrzymywano w tym stanie przez jedną godzinę. Następnie dodano znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i reakcję prowadzono w temperaturze 160°C aż do całkowitego przereagowania węglanu propylenu. Przebieg reakcji kontrolowano przez oznaczanie liczby epoksydowej i zawartości węglanu propylenu. Otrzymano produkt o gęstości 1,17 g/cm3, lepkości 8,6 N-s/m2 i liczbie hydroksylowej wynoszącej 535 mg KOH/g.
P r z y k ł a d 7
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, chłodnicę zwrotną i termometr, wprowadzono 140,8 g (1,6 mol) węglanu etylenu, 59,2 g (0,8 mol) glicydolu i 12,6 g (0,1 mol) melaminy. Zawartość kolby ogrzewano do temperatury 120°C, w której zaobserwowano efekt egzotermiczny powodujący podwyższenie temperatury mieszaniny reakcyjnej do 160°C. Chłodząc mieszaninę reakcyjną, utrzymywano temperaturę reakcji na poziomie 150°C do całkowitego roztworzenia melaminy, a następnie mieszaninę utrzymywano w tej temperaturze przez jedną godzinę. Po zakończeniu reakcji z glicydolem dodano typowy katalizator reakcji węglanów alkilenowych i do zakończenia reakcji utrzymywano mieszaninę w temperaturze 150°C. Otrzymano produkt o gęstości 1,28 g/cm3, lepkości 8,4 N-s/m2 i liczbie hydroksylowej wynoszącej 517 mg KOH/g.
P r z y k ł a d 8
Do kolby trójszyjnej zaopatrzonej w mieszadło mechaniczne, chłodnicę zwrotną i termometr, wprowadzono 122,8 g (1,2 mol) węglanu propylenu, 59,2 g (0,8 mol) glicydolu i 12,6 g (0,1 mol) melaminy. Zawartość kolby ogrzewano do temperatury 120°C, w której zaobserwowano efekt egzotermiczny powodujący podwyższenie temperatury mieszaniny reakcyjnej do 160°C. Chłodząc mieszaninę reakcyjną, utrzymywano temperaturę reakcji na poziomie 150°C do całkowitego roztworzenia melaminy, a następnie mieszaninę utrzymywano w tej temperaturze przez jedną godzinę. Po zakończeniu reakcji
PL 231 981 B1 z glicydolem dodano typowy katalizator reakcji węglanów alkilenowych i do zakończenia reakcji utrzymywano mieszaninę w temperaturze 170°C. Otrzymano produkt o gęstości 1,49 g/cm3, lepkości 25,6 N-s/m2 i liczbie hydroksylowej wynoszącej 525 mg KOH/g.
Uzyskane sposobem według wynalazku polieterole mogą być zastosowane do produkcji poliuretanów, a zwłaszcza pianek poliuretanowych o zwiększonej odporności termicznej.

Claims (10)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi, o ogólnych wzorach 1 albo 2, albo 3, albo 4, w których a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l, p, x, x', y, y', z, z' oznaczają liczbę jednostek oksyalkilenowych w łańcuchach polieteroli, a mianowicie jednostek oksyetylenowych dla R oznaczającego atom wodoru H i/lub oksypropylenowych dla R oznaczającego grupę metylenową CH3, przy czym suma jednostek oksyalkilenowych bez członu R jest x + x' + y + y' + z + z' + p > 6 we wzorach 1 i 2 oraz x + x' + y + y' + z + z' + p > 4 we wzorze 3, oraz x + x' + y + y' + z + z' + p > 8 we wzorze 4, zaś suma jednostek alkilenowych z członem R wynosi n = a + b + c + d + e + f + g + h + i + j + k + l, gdzie n oznacza liczbę moli węglanu alkilenu o wzorze 10, znamienny tym, że do naczynia reakcyjnego wprowadza się jednocześnie związek azacykliczny o wzorze 5 albo 6, albo 7, albo 8, glicydol o wzorze 9 i węglan alkilenu o wzorze 10 i reakcje prowadzi się bez udziału katalizatora w temperaturze 120°C+150°C, po czym po roztworzeniu azacykli mieszaninę reakcyjną utrzymuje się w temperaturze 150°C, przez co najmniej jedną godzinę, a następnie dodaje się znany katalizator reakcji węglanów alkilenowych i ogrzewa mieszaninę reakcyjną do temperatury nie mniej szej niż 150°C do zakończenia reakcji.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji kwasu barbiturowego stosuje się nie mniej niż 4 mole glicydolu na jeden mol kwasu barbiturowego.
  3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji kwasu izocyjanurowego albo kwasu moczowego stosuje się nie mniej niż 6 moli glicydolu na jeden mol tego związku azacyklicznego.
  4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji melaminy stosuje się nie mniej niż 8 moli glicydolu na jeden mol tego związku azacyklicznego.
  5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji węglanu alkilenowego z kwasem izocyjanurowym albo kwasem moczowym, albo kwasem barbiturowym stosuje liczbę moli tego węglanu alkilenowego nie mniejszą od 6 na jeden mol tego związku azacyklicznego.
  6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji węglanu alkilenowego z melaminą stosuje się liczbę moli tego węglanu alkilenowego nie mniejszą od 12 na jeden mol melaminy.
  7. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji kwasu barbiturowego albo kwasu moczowego, albo kwasu izocyjanurowego z węglanem alkilenowym i glicydolem mieszaninę reakcyjną ogrzewa się do temperatury 150°C.
  8. 8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji melaminy z węglanem alkilenowym i glicydolem mieszaninę reakcyjną ogrzewa się do temperatury 120°C.
  9. 9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji kwasu barbiturowego albo kwasu moczowego, albo kwasu izocyjanurowego reakcję mieszaniny reakcyjnej w obecności katalizatorów prowadzi się w temperaturze 150°C+160°C.
  10. 10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w reakcji melaminy reakcję mieszaniny reakcyjnej w obecności katalizatorów prowadzi się w temperaturze 150°C+170°C.
PL418730A 2016-09-16 2016-09-16 Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi PL231981B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL418730A PL231981B1 (pl) 2016-09-16 2016-09-16 Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL418730A PL231981B1 (pl) 2016-09-16 2016-09-16 Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL418730A1 PL418730A1 (pl) 2018-03-26
PL231981B1 true PL231981B1 (pl) 2019-04-30

Family

ID=61661210

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL418730A PL231981B1 (pl) 2016-09-16 2016-09-16 Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL231981B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL418730A1 (pl) 2018-03-26

Similar Documents

Publication Publication Date Title
JP4386834B2 (ja) フォーム用途のポリエーテルポリオール
HUE025167T2 (en) A process for producing polyurethane hard foam
US20180371159A1 (en) Process for the production of polyoxymethylene block copolymers
NL8103917A (nl) Gemodificeerd aminopolyol, werkwijze voor de bereiding hiervan en werkwijze voor de bereiding van stijf polyurethanschuim op basis van het aminopolyol.
US20090082482A1 (en) Storage stable polyol blends containing n-pentane
KR101889569B1 (ko) 아미노트리아진 알콕실레이트의 제조방법
CN103384691B (zh) 基于碳酸甘油酯和胺的聚合物
EP0288825A2 (de) Aromatische Polyamine, ein Verfahren zu ihrer Herstellung und ihre Verwendung zur Herstellung von Polyurethankunststoffen
PL231981B1 (pl) Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi
PL175068B1 (pl) Sposób wytwarzania wielofunkcyjnych, jasno zabarwionych, o małej lepkości polieterów na podstawie sacharozy
PL218533B1 (pl) Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniami azacyklicznymi
Lubczak Polyhydroxyalkyl derivatives and polyetherols obtained from azacyclic compounds. Part II. Reactions with formaldehyde and alkylene carbonates
CA2351393C (en) Novel polyether monols and polyether polyols based on triazole group containing compounds and a process and a process for their production
Rotaru et al. Synthesis of a new mannich polyether polyol with isocyanuric structure
PL228072B1 (pl) Sposób wytwarzania pianek poliuretanowych o zwiekszonej odpornosci termicznej
JP7165257B2 (ja) 無水糖アルコールコアを有するジイソシアネート化合物及びその製造方法
WO2009056513A1 (en) Process for the preparation of a polyether polyol suitable for preparing rigid polyurethane foams
US6599952B2 (en) Polyether polyols with increased functionality
Cyzio et al. New possibilities to synthesize oligoetherols with azacyclic rings
PL215497B1 (pl) Sposób otrzymywania sześciofunkcyjnych polieteroli z pierścieniem karbazolu
PL218630B1 (pl) Sposób otrzymywania wielofunkcyjnych polieteroli z pierścieniem karbazolu
KR101600557B1 (ko) 폴리우레탄 반응용 촉매 및 이의 합성방법
Kania et al. New method of synthesis of oligoetherols with pyrimidine ring from barbituric acid and glycidol
PL188734B1 (pl) Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniem purynowym
PL192303B1 (pl) Sposób otrzymywania polieteroli z pierścieniem 1,3,5-triazynowym