PL209243B1 - Rura zewnętrzna lub stojakowa oraz podpora przestawna wysokościowo - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest rura zewnętrzna lub stojakowa oraz podpora przestawna wysokościowo.

W najróżniejszych dziedzinach techniki konieczne są podpory do opierania przedmiotów i układów o podłoże. Typowym przypadkiem zastosowania jest budownictwo. Aby betonować strop, należy najpierw przygotować powierzchnię deskowania. Po odeskowaniu brzegów powierzchni deskowania do pewnej wysokości wlewa się płynny beton, który po związaniu tworzy strop międzykondygnacyjny. Opisaną powierzchnię deskowania, na którą wylewa się płynny beton, wykonuje się zwykle w ten sposób, że wiele, w zasadzie prostokątnych płyt deskowania układa się na nośnikach, które rozmieszcza się zwykle w kratę i poprzez wiele podpór opiera na fundamencie albo na leżącym niżej stropie międzykondygnacyjnym.

Aby powierzchnię deskowania wykonać możliwie równo, a jednocześnie wyrównać nierówności już istniejącego fundamentu albo już istniejącego stropu międzykondygnacyjnego, jak również, aby móc wykonywać różne wysokości kondygnacji z jednym i tym samym rodzajem podpór, tego rodzaju podpory deskowania stropów wykonuje się zwykle w postaci przestawnej wysokościowo. Dalszym przypadkiem zastosowania wysokościowo przestawnej podpory albo w tym przypadku ogólnej podpory wypchniętej w kierunku osiowym podpory, jest tak zwana podpora przygotowawcza. Dzięki tego rodzaju podporom przygotowawczym wstępnie wykonane elementy deskowania do betonu opiera się ukośnie do dołu. Przez zmianę długości podpory można nastawić kąt elementu deskowania do betonu. W związku z niniejszym zgłoszeniem będzie mowa o podporach przestawnych wysokościowo, przy czym jednak rozumie się, że chodzi tylko o to, aby podpora była przestawna w kierunku osiowym rur, które tworzą podporę, niezależnie od tego, czy podpora w przypadku zastosowania jest ustawiona pionowo, ukośnie albo możliwie nawet poziomo.

Jako przestawna wysokościowo podpora do stosowania w budownictwie znana z europejskiego opisu patentowego nr EP 0 625 622 A1 jest podpora z rurą stojakową, która ma prowadzoną wewnątrz rurę wewnętrzną, tak zwany trzpień wyznaczający i nakrętkę, która znajduje się w przyporze z gwintem zewnę trznym wykonanym na rurze stojakowej. Przestawianie wysokości uzyskuje się w ten sposób, że trzpień wyznaczający wtyka się w odpowiedni otwór rury wewnętrznej i opiera na górnej krawędzi nakrętki. W ten sposób dokonuje się ustawienia zgrubnego. Przez pokręcanie nakrętki za pomocą gwintu względem rury stojakowej można nastawić dokładnie wysokościowe położenie nakrętki, a przez to poziom podparcia trzpienia wyznaczającego i długość wyciągnięcia rury wewnętrznej. W przypadku znanej podpory ten obszar rury stojakowej, który ma gwint zewnę trzny, jest wykonany oddzielnie od reszty rury stojakowej i połączony z nią na stałe, zwykle przez spawanie, co jest niekorzystne zarówno z punktu widzenia nakładów na wytwarzanie, jak i ochrony przeciwkorozyjnej.

Dotyczy to w taki sam sposób podpory znanej z niemieckiego opisu patentowego nr DE 79 21 990 U1, w której obszar z gwintem zewnętrznym jest również połączony przez spawanie z resztą rury stojakowej, przy czym należ y jeszcze wspomnieć , ż e na rurze stojakowej, w jej górnym obszarze, jest wykonane zwężenie, które współdziała w ten sposób z rozszerzeniem na dolnym końcu rury wewnętrznej, że realizuje się zabezpieczenie rury wewnętrznej przed awarią. Mówiąc inaczej, rura wewnętrzna nie może w sposób niezamierzony wysunąć się, wypaść albo odsunąć całkowicie od rury stojakowej.

Także i w przypadku podpory znanej z niemieckiego opisu patentowego nr DE 69 41 113 U1 obszar gwintowany jest przyspawany do reszty rury stojakowej, przy czym w tym przypadku dolny koniec obszaru gwintowanego jest wykonany w sposób zwężony, aby zapewnić zabezpieczenie przed awarią.

W przypadku podpory znanej z niemieckiego opisu patentowego nr DE 73 27 542 U1 gwintowany obszar ma w porównaniu z resztą rury stojakowej tego rodzaju grubszą ściankę, że na przejściu pomiędzy wymienionymi odcinkami gwintowany odcinek trochę wystaje i przez to tworzy oparcie dla rozszerzonego dolnego końca rury wewnętrznej.

Wreszcie, z niemieckiego opisu patentowego nr DE 69 02 792 U1 jest znana przestawna wysokościowo podpora, w której ogranicznik ruchu służący jako zabezpieczenie przed awarią jest wykonany w postaci dwóch elementów, przy czym w rurze stojakowej znajduje się wystający czop.

Celem wynalazku jest opracowanie rury, a zwłaszcza rury stojakowej, osiowo przestawnego urządzenia, na przykład przestawnej wysokościowo podpory oraz przestawnej wysokościowo podpory

PL 209 243 B1 z tego rodzaju rurą , za pomocą których moż na realizować przestawną wysokościowo rurę jednocześnie funkcjonalną i możliwie prosto zbudowaną oraz korzystnie zabezpieczoną przed korozją.

Rura zewnętrzna lub stojakowa osiowo przestawnego urządzenia z odcinkiem podstawowym, odcinkiem gwintowanym z gwintem zewnętrznym, którego wewnętrzna powierzchnia jest w znacznym stopniu równa i zwężeniem, stanowiącym zabezpieczenie wewnętrznej rury przed wypadnięciem, przy czym zarówno gwintowany odcinek, jak i zwężenie, mają postać jednego elementu z odcinkiem podstawowym, charakteryzuje się tym, że zwężenie znajduje się na przejściu pomiędzy odcinkiem podstawowym i odcinkiem gwintowanym oraz że do zwężenia przylega w kierunku jednego końca rury odcinek zwężony.

Korzystnie, w obszarze odcinka gwintowanego przewidziany jest zwężony odcinek.

Korzystnie, odcinek podstawowy na grubość ścianki około 2,6 mm.

Korzystnie, gwintowany odcinek ma pozostałą grubość ścianki od około 1,6 do około 1,8 mm.

Zgodnie z wynalazkiem, podpora przestawna wysokościowo z co najmniej jedną rurą zewnętrzną lub stojakową osiowo przestawnego urządzenia, z odcinkiem podstawowym, odcinkiem gwintowanym z gwintem zewnętrznym, którego wewnętrzna powierzchnia jest w znacznym stopniu równa i zwężeniem, stanowiącym zabezpieczenie wewnętrznej rury przed awarią, przy czym zarówno gwintowany odcinek, jak i zwężenie, mają postać jednego elementu z odcinkiem podstawowym, charakteryzuje się tym, że podpora ma dodatkowo trzpień wyznaczający, nakrętkę i wewnętrzną rurę, która jest prowadzona w zewnętrznej rurze i ma wykonane na niej rozszerzenie w postaci jednego elementu.

Korzystnie, pomiędzy nakrętką i gwintowanym odcinkiem stojakowej rury jest wykonany naddatek gwintu wynoszący od 36 do 41 mm albo mniej.

W rozwią zaniu wedł ug wynalazku w cał kowicie nowy sposób gwintowany odcinek rury, który zgodnie ze stanem techniki był wykonywany z resztą rury, tak zwanym odcinkiem podstawowym, zawsze w postaci dwóch elementów, jest przewidziany w postaci jednego elementu. Mówiąc inaczej, gwint jest wykonany na jednej i tej samej rurze, która stanowi także odcinek podstawowy rury. W ten sposób pojawia się istotna zaleta polegająca na tym, że gwintowany odcinek nie musi być już wykonywany oddzielnie i przez porównywalny pod względem nakładów etap procesu, a mianowicie łączenie spawane, musi być połączony z odcinkiem podstawowym. Ponadto, w przypadku połączenia przez spawanie istniał dotychczas problem przerwania ochrony korozyjnej. W przypadku seryjnej produkcji opisanych rur stosowano mianowicie zwykle rury cynkowane taśmowo. W ten sposób po wykonaniu obydwóch części składowych stojakowej rury przestawnej podpory, ocynkowany był tylko odcinek podstawowy i odcinek gwintowany, natomiast miejsce spawania musiało być dodatkowo zabezpieczone przed korozją, przy czym odbywało się to zwykle drogą cynkowania ogniowego, co jest związane z wysokimi kosztami.

Zgodnie z wynalazkiem, uzyskano tu istotną korzyść polegającą na tym, że można stosować już wcześniej ocynkowaną taśmowo rurę w postaci jednego elementu tak, aby utworzyć zarówno odcinek podstawowy rury według wynalazku, jak i odcinek gwintowany, który wykonuje się na pojedynczym istniejącym odcinku rury w postaci jednego z nią elementu. W szczególnie korzystny sposób przewiduje się dalej zgodnie z wynalazkiem, że także i zwężenie, które stanowi zabezpieczenie przed awarią wewnętrznej rury prowadzonej w rurze według wynalazku, jest wykonane w postaci jednego elementu z odcinkiem podstawowym i odcinkiem gwintowanym. W zasadzie zastosowana do tego celu rura jest w odpowiednim miejscu trochę zwężona i tworzy sterczą cy do wewnątrz występ, który jest konieczny do tego, aby rura wewnętrzna, która w odpowiednim miejscu ma rozszerzenie, nie mogła wypaść z rury stojakowej albo zewnętrznej.

Dzięki podporze według wynalazku wypełnia się także, z porównywalnie niskim nakładem kosztów, to wymaganie postawione rurze przestawnej wysokościowo podpory, ponieważ zwężenie na rurze można przewidywać za pomocą prostych środków w postaci jednego elementu. Jak będzie jeszcze dokładniej wyjaśnione w dalszym tekście, zwężenie można przewidzieć na przykład na przejściu pomiędzy odcinkiem podstawowym i odcinkiem gwintowanym, a samo zwężenie może przechodzić w zwężony odcinek poprzez pewien obszar, który jest wykonany w obszarze gwintu.

Co się tyczy gwintu rury według wynalazku, to należy jeszcze nadmienić, że chodzi o gwint zewnętrzny na rurze, której wewnętrzna powierzchnia jest w tym obszarze w znacznym stopniu równa.

Mówiąc inaczej, grubość ścianki gwintowanego odcinka pomiędzy rowkami gwintu i występami gwintu będzie się silnie zmieniać tak, że na zewnętrznej stronie profil gwintu można wykonać w postaci gwintu trapezowego, natomiast wewnętrzna powierzchnia rury w obszarze gwintowanego odcinka pozosta4

PL 209 243 B1 je w znacznym stopniu równa, przy czym przez to rozumie się, że w sposób nieunikniony na skutek samego procesu produkcyjnego w obszarze wgłębień wykonanych na zewnętrznej stronie, a więc rowków gwintu, na wewnętrznej stronie będą tworzyć się nieznaczne występy. Tego rodzaju gwint, który na rurze według wynalazku wykonuje się zwykle drogą toczenia albo skrawania, różni się jednak od tych gwintów, które są znane w stanie techniki i które wykonuje się w ten sposób, że rurę kształtuje się w postać mieszka albo rozciągniętej harmonijki.

Mówiąc inaczej, grubość ścianki rury pozostaje w znacznym stopniu taka sama na całym gwintowanym odcinku, a opisany kształt rury prowadzi nie tylko na zewnętrznej stronie do gwintu zewnętrznego, lecz także w mniejszym albo większym stopniu na stronie wewnętrznej do gwintu wewnętrznego. W ten sposób wytworzony gwint nie jest jednak przydatny dla obciążeń występujących w budownictwie, ponieważ pod obciążeniem będzie ściskać się harmonijkowo albo mieszkowo. W przeciwieństwie do tego, w przypadku gwintu rury według wynalazku, wewnętrzna powierzchnia jest w znacznym stopniu równa, a sam gwint wykonuje się drogą toczenia albo skrawania na stronie zewnętrznej. Jak wykazały próby, tego rodzaju gwint nadaje się do przedstawionego tu przypadku zastosowania, ponieważ pod obciążeniem nie występują żadne osiowe przesunięcia albo odkształcenia, które wpływają niekorzystnie na działanie albo całkowicie je uniemożliwiają. W szczególności, w przypadku rury według wynalazku, profile gwintów wykonuje się wymienionymi sposobami drogą formowania plastycznego. Dzięki temu profile gwintów są uformowane w sposób pełny i mają szczególnie wysoką wytrzymałość. Dzięki temu mogą one w korzystny sposób szczególnie dobrze przeciwdziałać efektowi harmonijkowemu i zapobiegać mu.

Jak już wspomniano, zwężenie znajduje się na przejściu pomiędzy odcinkiem podstawowym i odcinkiem gwintowanym. Dzięki temu przez stosunkowo prostą obróbkę, a zwłaszcza przez pojedynczy etap obróbki, wykonuje się nie tylko gwint, zwykle na końcu rury według wynalazku, lecz także jednocześnie na końcu gwintowanego odcinka, który jest skierowany do odcinka podstawowego, można wykonywać zwężenie, wyposażając gwintowany odcinek w trochę mniejszą średnicę niż odcinek podstawowy tak, że gwintowany odcinek odstaje na wewnętrznej stronie do tyłu względem odcinka podstawowego i także go zwęża, i tworzy w ten sposób wymagane zabezpieczenie przed awarią.

Szczególne korzyści pojawiają się wtedy, gdy do zwężenia do jednego końca rury, zwykle do górnego końca rury albo końca, na którym jest wykonany gwintowany odcinek, przylega odcinek zwężony. Mówiąc inaczej, rura według wynalazku ma w tym rozwiązaniu zmniejszoną średnice od zwężenia aż do końca rury. W ten sposób dodatkowo do tylko miejscowego zwężenia, które jest konieczne jako zabezpieczenie przed awarią, wykonuje się w dalszym obszarze stosunkowo wąski przekrój. W tym obszarze może być prowadzona rura wewnętrzna wprowadzana do rury według wynalazku i osiąga się centrowanie rury wewnętrznej. Należ y jednak wspomnieć, ż e w przypadku zwężenia jako takiego konieczne jest tylko, aby w celu utworzenia zabezpieczenia przed awarią było ono wykonane co najmniej na górnym końcu albo w środkowym obszarze rury według wynalazku.

Stosunkowo prosto, wykonaną i przy tym spełniającą wymogi przestawną podporę z rurą według wynalazku można wykonywać w ten sposób, że odcinek podstawowy rury według wynalazku ma grubość ścianki około 2,6 mm. Przy takiej grubości ścianki można uzyskać albo zapewnić wymaganą nośność tak, że podporę można stosować w budownictwie i unika się zbędnego zużycia materiałów.

Opisaną poprzednio grubość ścianki odcinka podstawowego należy widzieć zwłaszcza w związku z pozostałą grubością ścianki odcinka gwintowanego według korzystnego rozwiązania, która wynosi około 1,6-1,8 mm. Ta pozostała grubość ścianki wskazuje wyraźnie, że pomimo wykonania gwintowanego odcinka w postaci jednego elementu z odcinkiem gwintowanym nie jest konieczne zwiększanie grubości ścianki zastosowanej rury, aby w sposób jednoelementowy wykonać gwint o wystarczająco dużej pozostałej grubości ścianki. W ramach wynalazku stwierdzono raczej, że także z grubością ścianki odcinka podstawowego równą, w porównaniu ze stanem techniki, możliwe jest wykonanie gwintowanego odcinka w postaci jednego elementu z pozostałą grubością ścianki o wymienionym rzędzie wielkości, który odpowiada wymaganiom pod względem wytrzymałości.

W zasadzie jest do pomyś lenia, jak przedstawiono poprzednio, przewidywanie tylko samej rury według wynalazku oraz modyfikowanie na przykład także i istniejących podpór za pomocą rury według wynalazku. Mimo to, w ramach wynalazku przewiduje się korzystnie osiowo przestawne urządzenie, a zwłaszcza wysokościowo przestawną podporę, która jest wyposażona w rurę według wynalazku w jednym z poprzednio opisanych rozwią zań .

W przypadku tej podpory według wynalazku szczególnie korzystne jest, gdy ma ona w znany sposób dodatkowo trzpień wyznaczający, nakrętkę i rurę wewnętrzną, która jest prowadzona w rurze

PL 209 243 B1 według wynalazku, działa jako rura zewnętrzna albo stojakowa i ma na sobie rozszerzenie w postaci jednego elementu. To rozszerzenie tworzy, razem z wewnętrznym zwężeniem rury stojakowej, zabezpieczenie przed awarią. Dzięki temu można wytwarzać także rurę wewnętrzną ze stosunkowo nieznacznym nakładem kosztów na wytwarzanie i ten sposób dysponować na ogół tanią i spełniającą korzystniejszy sposób wymagania wysokościowo przestawną podporą, na przykład w budownictwie, a zwłaszcza podporą deskowania stropów albo podporą przygotowawczą.

Wystarczającą wytrzymałość nożna realizować według wynalazku w ten sposób, że pomiędzy nakrętką i gwintowanym odcinkiem podpory według wynalazku wykonuje się gwintowany naddatek około 36 do 41 mm albo mniej.

Wynalazek zostanie bliżej wyjaśniony za pomocą rozwiązania przedstawionego przykładowo na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia w widoku perspektywicznym obcinek rury według wynalazku z prowadzoną w niej rurą wewnę trzną, a fig. 2 - w widoku w przekroju wzdłużnym układ z fig. 1.

Na figurze 1 przedstawiono środkowy odcinek podpory przestawnej wysokościowo, która składa się z tak zwanej rury wewnętrznej 10 i stojakowej lub zewnętrznej rury 12. Rozumie się, że pojęcie „rura stojakowa” odnosi się zwłaszcza do przestawnej podpory, którą stosuje się w ustawieniu pionowym i w której zewnętrzna rura 12 tworzy dolny odcinek, a więc „stojak”. Nie zmieniając przez to zasadniczej konstrukcji tę rurę 12 można jednak określić jako rurę zewnętrzną, na przykład w podporze przygotowawczej, którą stosuje się w ustawieniu ukośnym. Dla uproszczenia, w dalszym tekście nastąpi odniesienie do rury 12 jako „rury stojakowej”. Należy jednak dodać, co nie jest przedstawione na fig. 1, że zwykle na dolnym końcu stojakowej rury 12 umieszcza się, a zwłaszcza przyspawa, w zasadzie kwadratową płytkę, aby podporę wyposażyć w pewną powierzchnię przylegania do podłoża. Dalej rura wewnętrzna 10 ma zwykle na swoim górnym końcu prawie kwadratową, kołnierzową płytkę, na której można umieścić elementy łącznikowe, aby w ten sposób umożliwić wkładanie jednego albo więcej nośników w celu wykonania deskowania stropu. Alternatywnie, można przewidywać także elementy do łączenia z odcinkiem elementu deskowania do betonu.

Jednak, w związku z niniejszym wynalazkiem, nie zależy to od tych odcinków, są one więc na figurach pominięte. Z tego samego względu nie wynika z figur, że rura wewnętrzna 10 ma wykonane w regularnych odstępach otwory, które umożliwiają przetykanie tak zwanego trzpienia wyznaczającego (nie pokazanego).

Trzpień wyznaczający przetyka się przy tym i dalej przez szczelinę 14 rozciągającą się w kierunku wzdłużnym rury 12 i opiera się od dołu na górnej krawędzi nakrętki (nie pokazanej), która jest nakręcona na gwintowanym odcinku 16. Po zgrubnym nastawieniu podpory, które ma miejsce drogą wyznaczania określonego otworu w rurze wewnętrznej 10, można przez pokręcanie nakrętki na gwintowanym odcinku 16 zmieniać jej położenie wysokościowe tak, że można także zmieniać wysokość trzpienia wyznaczającego i wyciągniętą długość rury wewnętrznej w celu nastawienia długości albo wysokości podpory.

Podpora według wynalazku ze stojakową rurą 12 nowego rodzaju odznacza się tym, że gwintowany odcinek 16 jest wykonany w postaci jednego elementu z tak zwanym odcinkiem podstawowym 18, co widać na fig. 2.

Jak widać za pomocą przedstawionego przekroju poprzecznego na fig. 2, na rurze stojakowej jest wykonany po pierwsze gwintowany odcinek 16 w postaci jednego elementu z tak zwanym odcinkiem podstawowym 18, a po drugie rura stojakowa jest zwężona w obszarze przejścia pomiędzy odcinkiem podstawowym 18 i odcinkiem gwintowanym 16 przez wykonanie zwężenia 20. W przedstawionym rozwiązaniu do zwężenia 20, w kierunku wolnego górnego końca stojakowej rury 12, a więc w zasadzie na całym obszarze odcinka gwintowanego 16 na jego wewnętrznej stronie, przylega zwężony odcinek, w którym jest prowadzona, a przez to i centrowana w korzystny sposób na pewnej długości rura wewnętrzna 10.

Na podstawie fig. 2 widać ponadto, że obszar odcinka gwintowanego 16 na wewnętrznej powierzchni rury jest w zasadzie równo ukształtowany i tylko na zewnętrznej stronie są wykonane trapezowe rowki i występy.

Jak widać dalej na fig. 2, rurę wewnętrzną 10 podpory według wynalazku można wykonywać stosunkowo prosto, przy czym jednocześnie zapewnia się zabezpieczenie przed awarią przewidując na dolnym końcu wewnętrznej rury 10 rozszerzenie 22. Gdy próbuje się wyciągnąć rurę wewnętrzną 10 całkowicie do góry z rury stojakowej 12, to wtedy zewnętrzna powierzchnia rozszerzenia 22 przylega do zwężenia 20 i zapobiega dalszemu wychodzeniu rury wewnętrznej 10 i w ten sposób realizuje się zabezpieczenie przed awarią. Takie zabezpieczenie można uzyskać w szczególnie

PL 209 243 B1 prosty sposób, zwłaszcza na rurze według wynalazku i utworzonej przez to podporze, przewidując wykonanie na rurze 12 zwężenia 20 i gwintowanego odcinka 16 w postaci jednego elementu z odcinkiem podstawowym 18.

Claims (6)

1. Rura zewnętrzna lub stojakowa osiowo przestawnego urządzenia z odcinkiem podstawowym, odcinkiem gwintowanym z gwintem zewnętrznym, którego wewnętrzna powierzchnia jest w znacznym stopniu równa i zwężeniem, stanowiącym zabezpieczenie wewnętrznej rury przed wypadnięciem, przy czym zarówno gwintowany odcinek, jak i zwężenie mają postać jednego elementu z odcinkiem podstawowym, znamienna tym, że zwężenie (20) znajduje się na przejściu pomiędzy odcinkiem podstawowym (18) i odcinkiem gwintowanym (16) oraz że do zwężenia (20) przylega w kierunku jednego końca rury (12) odcinek zwężony.

2. Rura według zastrz. 1, znamienna tym, że w obszarze odcinka gwintowanego (16) przewidziany jest zwężony odcinek.

3. Rura według zastrz. 1, znamienna tym, że odcinek podstawowy (18) ma grubość ścianki około 2,6 mm.

4. Rura według zastrz. 1, znamienna tym, że gwintowany odcinek (16) ma pozostałą grubość ścianki od około 1,6 do około 1,8 mm.

5. Podpora przestawna wysokościowo z co najmniej jedną rurą zewnętrzną lub stojakową osiowo przestawnego urządzenia, z odcinkiem podstawowym, odcinkiem gwintowanym z gwintem zewnętrznym, którego wewnętrzna powierzchnia jest w znacznym stopniu równa i zwężeniem, stanowiącym zabezpieczenie wewnętrznej rury przed awarią, przy czym zarówno gwintowany odcinek, jak i zwężenie, mają postać jednego elementu z odcinkiem podstawowym, znamienna tym, że podpora ma dodatkowo trzpień wyznaczający, nakrętkę i wewnętrzną rurę (10), która jest prowadzona w zewnętrznej rurze (12) i ma wykonane na niej rozszerzenie (22) w postaci jednego elementu.

6. Podpora według zastrz. 5, znamienna tym, że pomiędzy nakrętką i gwintowanym odcinkiem (16) stojakowej rury (12) jest wykonany naddatek gwintu wynoszący od 36 do 41 mm albo mniej.