PL207289B1 - Sposób mocowania dwóch grodzic - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Dziedzina wynalazku

Przedstawiony wynalazek dotyczy sposobu mocowania dwóch grodzic złączonych ze sobą przy pomocy elementów łączących grodzic.

Stan techniki

Stosowane grodzic do budowania ścian oporowych jest dobrze znane. Grodzice używane do budowania takich szczelnych ścianek na wzdłużnych krawędziach zaopatrzone są w elementy łączące, które mogą być sprzęgnięte w taki sposób, że łączą ze sobą krawędzie sąsiadujących grodzic. Obecnie stosowane elementy łączące grodzice w formie podwójnego haka (typ 1 według normy EN 10248), jak na przykład elementy łączące grodzicy typu LARSEN, mają kształt haka z wewnętrzną komorą. Szczelną ściankę z grodzic formuje się w taki sposób, że wbija się w grunt pierwszą grodzicę, następnie wprowadza się dolny koniec wsuwanego elementu łączącego drugiej grodzicy w górny koniec prowadzącego elementu łączącego pierwszej głowicy, po czym wbija się w grunt drugą grodzicę, a nastę pnie powtarza się cał y proces z trzecią , czwartą oraz z kolejnymi grodzicami tworzą cymi szczelną ściankę.

Często konieczne jest mocowanie złączonych ze sobą grodzic, które zabezpiecza przed wzdłużnym przesuwaniem się jednej grodzicy w stosunku do drugiej, na przykład, w portach, kanałach lub wykopach budowlanych. To jest również powód, dla którego elementy łączące grodzice w kształcie litery U w szczelnych ściankach umieszczane są w środkowej płaszczyźnie tych ś cianek.

Znany jest sposób mocowania złączonych grodzic przez spajanie sprzężonych elementów łączących tych grodzic przy pomocy utwardzanego materiału, na przykład lepiszcza lub cementu. Jednak wytrzymałość na ścinanie wiązania klejonego jest ograniczona. Co więcej, ze względu na rodzaj gruntu i wodę przenikają c ą do komory elementu łączą cego takie spojenie zwykle nie jest trwałe.

Stosownie do EP-0898021 dwie złączone grodzice mogą być wzajemnie mocowane przez wykonanie wtłoczeń na zewnętrznej stronie połączenia elementów łączących tych grodzic. Wtłoczenia mogą być wykonane przy pomocy stempla dostosowanego do obsługi przez hydrauliczny młot udarowy. Mocowanie złącz grodzic przy pomocy wtłoczeń stosowane jest, na przykład, przy łączeniu grodzic w dwu lub trzyelementowe zestawy przed ich wbiciem w grunt, które następnie wbijane są jako zespoły. Oczywiście takie wtłoczenia mogą być wykonane tylko na tych elementach łączących grodzic, do których przynajmniej z jednej strony możliwy jest dostęp. Wynika z tego, że grodzice już wbite w grunt w ten sposób nie mogą być mocowane. Do elementów łączą cych grodzic uzyskuje się ponownie dostęp po wykonaniu wykopu z jednej strony szczelnej ściany. Jednak w czasie wykonywania wykopu niemocowane elementy łączące mają tendencje do przesuwania się i ściana ulega deformacji. W zwią zku z tym wykonywanie mocowań grodzic po wykonaniu wykopu ma niewielkie znaczenie. Wynika z tego, że potrzebny jest sposób umożliwiający mocowanie grodzic po ich wbiciu w grunt, ale przed wykonaniem wykopu. Ponadto w celu uzyskania wodoszczelności połączenia elementów łączących po zewnętrznej stronie połączenia dwóch sąsiadujących grodzic może być wykonany szew spawalniczy. Oczywiście szew spawalniczy może być wykonany tylko na tych połączeniach grodzic, do których możliwy jest swobodny dostęp, to znaczy przed ich wbiciem w grunt lub po wykonaniu wykopu. Nie można w ten sposób zapewnić wodoszczelności połączenia elementów łączą cych grodzic już wbitych w grunt. Nawet jeśli szew spawalniczy nakładany jest po wykonaniu wykopu, to jego nałożenie możliwe jest tylko na górnej połowie lub górnej jednej trzeciej elementów łączących grodzic, ponieważ do pozostałej części nadal nie ma dostępu, a co z tego wynika, nie można zapewnić wodoszczelności pozostałej części ścianki.

Przedmiot wynalazku

Technicznym problemem stanowiącym przedmiot wynalazku jest dostarczenie niezawodnego sposobu pewnego mocowania elementów łączących grodzic zabezpieczającego przed przesuwaniem się jednej grodzicy w stosunku do drugiej, który może być stosowany nawet wtedy, kiedy od zewnątrz nie ma dostępu do elementów łączących tych grodzic. Problem został rozwiązany przez zastosowanie sposobu według wynalazku.

Przedmiotem wynalazku jest sposób mocowania dwóch grodzic złączonych ze sobą przy pomocy elementów łączących grodzic, charakteryzujący się tym że do wzdłużnego rowka pomiędzy elementami łączącymi grodzic wprowadza się elektrodę i elementy łączące grodzic spawa się ze sobą wewnątrz rowka.

PL 207 289 B1

W korzystnym wariancie sposobu elementy łączą ce grodzice są przynajmniej częściowo umieszczone poniżej poziomu gruntu, przy czym elektrodę wprowadza się wzdłuż rowka poniżej poziomu gruntu i elementy łączące grodzice są ze sobą spawane poniżej poziomu gruntu.

W kolejnym korzystnym wariancie sposobu elektroda połączona jest z półsztywnym przewodem.

W nastę pnym korzystnym wariancie sposobu elektrodę wprowadza się osiowo do wzdł uż nego rowka, na pierwszą głębokość, na pierwszej głębokości wykonuje się pierwszą spoinę, wyciąga się elektrodę na drugą głębokość, na drugiej głębokości wykonuje się drugą spoinę.

W dalszym korzystnym wariancie sposobu elektrodę, która jest połączona z przewodem, wprowadza się wzdłuż rowka na pierwszą głębokość, rozpoczynając od pierwszej głębokości i ciągnąc za przewód wykonuje się spoinę ciągłą aż do zużycia elektrody, wyciąga się przewód z rowka i łączy się z nową elektrodą , wprowadza się nową elektrodę wzdłuż rowka na drugą głębokość, która położona jest powyżej pierwszej głębokości, rozpoczynając od drugiej głębokości i ciągnąc za przewód wykonuje się drugą spoinę ciągłą aż do zużycia elektrody.

W innym korzystnym wariancie sposobu druga głębokość odpowiada głębokoś ci koń ca pierwszej spoiny, tak że wykonuje się spoinę ciągłą.

W jeszcze innym korzystnym wariancie sposobu stosuje się elektrodę stanowiącą elektrodę topnikową.

W jeszcze innym korzystnym wariancie elektroda połączona jest z półsztywnym przewodem, a do wprowadzania elektrody do wzdł u ż nego rowka wykorzystuje się prostownicę .

W jeszcze innym korzystnym wariancie najpierw wbija się w grunt pierwszą grodzicę, przy czym pierwsza grodzica posiada prowadzący element łączący z komorą elementu łączącego zabezpieczoną przed wnikaniem do niej materiału gruntu, oraz stosuje się drugą grodzicę posiadającą wsuwany element łączący z główką elementu łączącego wchodzącą do komory elementu łączącego, gdy wbija się drugą grodzicę do gruntu, a główka elementu łączącego zaopatrzona jest w rowek zwrócony w kierunku ścianki komory elementu łączącego.

W jeszcze innym korzystnym wariancie stosuje się grodzicę, w których w narożniku komory elementu łączącego ścianki tworzą w zasadzie kąt prosty, kształt główki elementu łączącego wchodzącego do komory elementu łączącego w przekroju odpowiada kształtowi komory elementu łączącego, wzdłużny rowek znajduje się na najcieńszym fragmencie główki elementu łączącego i jest zwrócony w kierunku prostok ątnego narożnika komory elementu łączącego.

W jeszcze innym korzystnym wariancie komora elementu łączącego zawiera szczeliwo.

W jeszcze dalszym korzystnym wariancie prowadzący element łączący grodzicy zabezpiecza się przed materiałem gruntu wprowadzając urządzenie uszczelniające do komory prowadzącego elementu łączącego grodzicy, przy czym stosuje się urządzenie uszczelniające zawierające nadmuchiwaną rurkę, po czym nadmuchuje się nadmuchiwaną rurkę, wbija się grodzicę do gruntu, opróżnia się nadmuchiwaną rurkę, i wyciąga się urządzenie uszczelniające z komory elementu łączącego.

W kolejnym korzystnym wariancie stosuje się urzą dzenie uszczelniające zawierające blok uszczelniający, przy czym nadmuchanie rurki powoduje, że blok uszczelniający wpychany jest do wzdłużnego otworu komory elementu łączącego.

W innym korzystnym wariancie stosuje się urzą dzenie uszczelniają ce zawierają ce ponadto elastyczną rurkę, a w czasie wyciągania urządzenia uszczelniającego z komory elementu łączącego, komorę wypełnia się piaskiem przez elastyczną rurkę.

W jeszcze kolejnym korzystnym wariancie przed przystąpieniem do wbijania grodzicy do gruntu do dolnego końca komory prowadzącego elementu łączącego grodzicy wkłada się dolny koniec elementu uszczelniającego.

W kolejnym korzystnym wariancie przed złączeniem z wsuwanym elementem łączącym drugiej grodzicy na prowadzący element łączący pierwszej grodzicy nakłada się element czyszczący.

Ogólny opis wynalazku

Zgodnie ze sposobem według przedstawionego wynalazku wprowadza się elektrodę spawalniczą do wzdłużnego rowka biegnącego pomiędzy elementami łączącymi grodzice, które następnie spawa się ze sobą w tym rowku. Wykonanie spawu nie wymaga dostępu do elementów łączących od zewnątrz. Wynika z tego, że grodzice lub zestawy grodzic obecnie mogą być wzajemnie mocowane po wbiciu ich w grunt. To jest szczególnie korzystne, gdy przewiduje się wykonanie wykopu, ponieważ wbite grodzice lub zespoły mogą być mocowane przed jego wykonaniem. Dzięki temu połączone elementy łączące nie przesuwają się i ściana oporowa nie ulega deformacji podczas wykonywania wykopu.

PL 207 289 B1

Należy zwrócić uwagę na fakt, że sposób według wynalazku jest szczególnie korzystny, kiedy złączone elementy łączące grodzic przynajmniej częściowo znajdują się poniżej poziomu gruntu. Elektrodę spawalniczą można wówczas wprowadzić przez wzdłużny rowek poniżej poziomu gruntu i elementy łączące grodzic można spawać poniżej poziomu gruntu. Sposób według wynalazku umożliwia zatem trwałe wzajemne mocowanie dwóch grodzic lub zespołów grodzic po wbiciu ich do gruntu. Należy zwrócić uwagę na fakt, że operacja spawania umożliwia uzyskanie spoiny o wyższej wytrzymałości na ścinanie niż umożliwia to wstrzykiwanie materiałów utwardzanych oraz że rodzaj gruntu i przenikanie wody do komory elementu łączącego ma dużo mniejszy wpływ na operację spawania niż na operację utwardzania materiału uszczelniającego. Poza tym szew spawalniczy możną wykonać wzdłuż całej długości kanalika, dzięki czemu ściana może uzyskać wodoszczelność na całej wysokości.

Elektroda spawalnicza połączona jest z przewodem, przy czym korzystnie stosuje się przewód półsztywny, na przykład przewód miedziany z izolacją elektryczną, który może służyć do popychania elektrody spawalniczej w dół wzdłuż rowka.

Według pierwszego przykładu wykorzystania sposobu wprowadza się elektrodę do rowka na pierwszą głębokość, gdzie wykonuje się pierwszą spoinę. Następnie wyciąga się elektrodę spawalniczą na drugą głębokość, gdzie wykonuje się drugą spoinę. Taka nieciągła spoina pozwala na oszczędzanie czasu podczas wykonywania operacji mocowania.

Według drugiego przykładu zastosowania sposobu elektrodę spawalniczą wprowadza się do rowka na pierwszą głębokość, od której wykonuje się spoinę aż do zużycia elektrody. Gdy to nastąpi, przewód wyciąga się z kanalika i podłącza się do niego nową elektrodę spawalniczą, która następnie wprowadzana jest na drugą głębokość, skąd wykonuje się spoinę aż do zużycia elektrody. Druga głębokość może, na przykład, odpowiadać głębokości położenia końca pierwszej spoiny, co umożliwia uzyskanie spoiny ciągłej. Położona w ten sposób spoina ciągła zapewnia szczelne połączenie dwóch grodzic.

Korzystne używa się elektrod topnikowych, ponieważ takie elektrody zapewniają łatwy zapłon łuku i stabilną pracę podczas spawania. Umożliwiają również spawanie pod wodą i mogą być wykorzystywane na placu budowy przy zastosowaniu konwencjonalnej prądnicy spawalniczej. Elektroda topnikowa ma również tę szczególną zaletę, że pozwala na wykonywanie spoin nieciągłych, to znaczy, że w rowku mogą być wykonywane miejscowe spoiny na różnych głębokościach.

Do wprowadzania do rowka półsztywnego przewodu z elektrodą można wykorzystać prostownicę, która prostuje półsztywny przewód i wprowadza go do rowka. Prostownica może również być używana do wyciągania przewodu z rowka.

Przystępując do budowy szczelnej ścianki w pierwszej kolejności należy wbić do gruntu pierwszą grodzicę. Prowadzący element ryglujący pierwszej grodzicy ma wewnętrzną komorę, którą jest zabezpieczona przed wnikaniem do niej materiału gruntu. Gdy do gruntu wbija się drugą grodzicę, to główkę wsuwanego elementu łączącego wprowadza się do wewnętrznej komory. Korzystne jest rozwiązanie, kiedy główka elementu łączącego zaopatrzona jest w biegnący wzdłuż niej rowek zwrócony w stronę ścianki komory elementu łączącego, do którego wprowadza się elektrodę spawalniczą.

Ścianki wewnętrznej komory elementu łączącego w zasadzie tworzą kąt prosty. W przekroju kształt główki elementu łączącego odpowiada kształtowi komory elementu łączącego, przy czym wzdłużny rowek umieszczony jest na najcieńszym fragmencie główki elementu łączącego i zwrócony jest w kierunku narożnika komory elementu łączącego. Umieszczenie rowka na najcieńszej części główki elementu łączącego zapewnia stabilność elementu łączącego grodzicy, ponieważ w przekroju grodzica ma w tym miejscu najmniejszą grubość. Należy jednak zwrócić uwagę, że rowek może być wykonany w dowolnym miejscu główki elementu łączącego. Należy również zwrócić uwagę, że wzdłużny rowek może być wykonany na prowadzącym elemencie ryglującym grodzicy zamiast na wsuwanym elemencie grodzicy. Możliwe jest również wykonanie dwóch wzdłużnych rowków na elementach łączących grodzic, jednego na wsuwanym elemencie ryglującym grodzicy i drugiego na prowadzącym elemencie grodzicy. Można również wykonać dwa mniejsze wzdłużne rowki, po jednym na elemencie łączącym każdej grodzicy, które umieszczone są tak, że po połączeniu elementów łączących grodzic powstaje kanalik wystarczająco duży, aby zmieściła się w nim elektroda spawalnicza.

Komora elementu łączącego może również zawierać materiał uszczelniający (szczeliwo) rozmieszczony wzdłuż części jej ścianek, który uszczelnia i zapewnia wodoszczelność połączenia dwóch grodzic.

Zgodnie z przykładem wykonania według przedstawionego wynalazku do komory elementu łączącego grodzicy wprowadza się urządzenie uszczelniające zawierające nadmuchiwaną rurkę. Po umiePL 207 289 B1 szczeniu urządzenia uszczelniającego wewnątrz komory elementu łączącego rurka jest nadmuchiwana i urządzenie uszczelniające dokładnie zamyka otwór prowadzący do komory elementu łączącego. Dzięki temu podczas wbijania grodzicy do gruntu do komory elementu łączącego nie wnika materiał gruntu. Po wprowadzeniu grodzicy na właściwe miejsce z nadmuchiwanej rurki powietrze jest wypuszczane i urządzenie uszczelniające może być bez trudu wyciągnięte z komory elementu łączącego. W skrócie, gdy nadmuchiwana rurka nape ł niona jest powietrzem urzą dzenie uszczelniają ce zapewnia doskonałą osłonę przed przedostawaniem się materiału gruntu do komory elementu łączącego, natomiast gdy z nadmuchiwanej rurki powietrze jest wypuszczone, to urządzenie uszczelniające można łatwo wprowadzić do komory elementu łączącego lub je stamtąd wyciągnąć.

Urządzenie uszczelniające może ponadto zawierać elastyczną rurkę z otwartym końcem, ułożoną wzdłuż nadmuchiwanej rurki, której koniec jest zamknięty. Elastyczna rurka wykorzystywana jest do wypełniania komory elementu łączącego piaskiem lub syntetyczną pianką (np. pianką poliuretanową) podczas wyciągania urządzenia uszczelniającego z komory elementu łączącego. Szczególnie w przypadku, kiedy grodzice wbija się w grunt o lekkiej strukturze albo grunt b ł otnisty, korzystne jest wypełnianie komory elementu łączącego piaskiem lub syntetyczną pianką w celu zabezpieczenia komory elementu łączącego przed wypełnianiem jej przez lekki materiał gruntu lub błoto po wyciągnięciu urządzenia uszczelniającego. Nie wyklucza się stosowania elastycznej rurki w postaci oddzielnego elementu, ale korzystne jest jej mocne zespolenie z nadmuchiwaną rurką, a szczególnie korzystne jest formowanie jej razem z nadmuchiwaną rurką jako jeden element.

Według korzystnego wykonania nadmuchiwana rurka po jej wypełnieniu wpycha blok uszczelniający do wzdłużnego otworu komory elementu łączącego. Blok uszczelniający zamyka wzdłużny otwór komory elementu łączącego. Należy przyjąć, że blok uszczelniający powinien być wykonany jako mocniejszy niż nadmuchiwana rurka, a w związku z tym mniej podatny na uszkodzenia podczas wbijania grodzicy. Korzystne jest wykonanie urządzenia uszczelniającego jako element półsztywny, ponieważ takie półsztywne urządzenie uszczelniające wygodniej jest wprowadzać do komory elementu łączącego i wygodniej je z niej wyciągać. Ponadto korzystny jest klinowy kształt części zamykającej wzdłużny otwór komory elementu łączącego. Klinowy kształt zapewnia to, że po wypełnieniu nadmuchiwanej rurki blok uszczelniający samoczynnie ustawia się we wzdłużnym otworze komory elementu łączącego w taki sposób, że skutecznie uszczelnia ten otwór od strony wnętrza komory. Nie wyklucza się stosowania bloku uszczelniającego jako oddzielnego elementu, ale korzystne jest jego mocne połączenie z nadmuchiwaną rurką , a szczególnie korzystne jest formowanie go razem z nadmuchiwaną rurką jako jeden element. Mocne połączenie ze sobą bloku uszczelniającego i nadmuchiwanej rurki ułatwia operowanie nimi na placu budowy.

Szczególnie wtedy, gdy z grodzic budowana jest szczelna ścianka, urządzenie uszczelniające wprowadza się do komory elementu łączącego prowadzącego elementu łączącego pierwszej grodzicy. Nadmuchiwana rurka napełniana jest, na przykład, sprężonym powietrzem, po czym pierwsza grodzica jest wbijana w grunt. Po wprowadzeniu grodzicy na zaplanowane miejsce, nadmuchiwana rurka jest opróżniana, po czym urządzenie uszczelniające jest wyciągane z komory elementu łączącego. Zakłada się, że po wyciągnięciu urządzenia uszczelniającego komora prowadzącego elementu łączącego grodzicy pozostaje idealnie czysta, to znaczy wolna od jakichkolwiek pozostałości materiału gruntu. Urządzenie uszczelniające wprowadzane jest następnie do komory prowadzącego elementu łączącego drugiej grodzicy i nadmuchiwana rurka ponownie napełniana jest sprężonym powietrzem. Dolny koniec wsuwanego elementu łączącego drugiej grodzicy zostaje wprowadzony w górny koniec prowadzącego elementu łączącego pierwszej grodzicy. Gdy druga grodzica jest wbijana w grunt, jej wsuwany element łączący przesuwa się w dół wzdłuż czystej komory prowadzącego elementu łączącego pierwszej grodzicy. Po wprowadzeniu grodzicy na przewidziane dla niej miejsce nadmuchiwana rurka jest opróżniana i urządzenie uszczelniające zostaje wyciągnięte. Te czynności powtarza się przy trzeciej, czwartej i następnych grodzicach. W ten sposób wsuwany element łączący grodzicy jest zawsze łączony z czystym prowadzącym elementem łączącym poprzedniej grodzicy.

Przed wbiciem grodzicy do gruntu zaleca się umieszczenie elementu uszczelniającego na dolnym końcu komory prowadzącego elementu łączącego grodzicy. Element uszczelniający dolny koniec usuwa materiał gruntu sprzed otworu komory elementu łączącego i zapobiega wnikaniu materiału gruntu do komory elementu łączącego wzdłuż jej osi. Należy przyjąć, że elementem uszczelniającym dolnego końca może być, na przykład, zwykły sworzeń. Jednak celem uzyskania większej skuteczności korzystne jest, gdy element uszczelniający dolny koniec ma stożkową główkę. Korzystniejsze jest takie rozwiązanie, kiedy element uszczelniający po prostu wsuwa się do komory elementu łączącego,

PL 207 289 B1 a nie przytwierdza się do grodzicy, ponieważ wówczas element uszczelniają cy dolny koniec moż e być po prostu wypchnięty z komory prowadzącego elementu łączącego grodzicy przez wsuwany element łączący następnej grodzicy. Jest to szczególnie istotne w przypadku, kiedy potrzebne jest wbicie kolejnej grodzicy na większą głębokość niż została wbita poprzednia grodzica.

Korzystne jest umieszczanie krótkiego elementu czyszczącego w prowadzącym elemencie łączącym pierwszej grodzicy przed jej połączeniem z wsuwanym elementem łączącym drugiej grodzicy. Gdy druga grodzica wbijana jest w grunt, to jej wsuwany element łączący popycha element czyszczący wzdłuż prowadzącego elementu łączącego pierwszej grodzicy. Należy przyjąć, że elementem czyszczącym może być, na przykład, fragment elementu łączącego grodzicy, który usuwa pozostałości materiału gruntu z wewnętrznych ścianek prowadzącego elementu grodzicy, ale korzystne jest, gdy obejmuje zewnętrzne ścianki prowadzącego elementu łączącego grodzicy w taki sposób, że skutecznie usuwa pozostałości materiału gruntu również z tych ścianek. Wynika z tego, że wszystkie zewnętrzne i wewnętrzne powierzchnie styku prowadzącego elementu łączącego grodzicy są wolne od pozostałości materiału gruntu, kiedy wchodzą w kontakt z powierzchniami wsuwanego elementu łączącego następnej grodzicy. Stosowanie elementu czyszczącego jest szczególnie korzystne, kiedy po wyciągnięciu urządzenia uszczelniającego komora prowadzącego elementu łączącego grodzicy wypełniana jest piaskiem.

Należy rozumieć, że mogą być stosowane inne środki zabezpieczające komorę elementu łączącego grodzicy przed wnikaniem do niej materiału gruntu.

Krótki opis rysunków

Figura 1 - przedstawia perspektywiczny widok szczelnej ścianki.

Figura 2 - przedstawia przekrój wsuwanego elementu łączącego grodzicy.

Figura 3 - przedstawia przekrój wsuwanego elementu łączącego grodzicy oraz prowadzącego elementu grodzicy.

Figura 4 - przedstawia perspektywiczny widok trzech grodzic poziomo ułożonych na podłożu.

Figura 5 - przedstawia przekrój nienapełnionego urządzenia uszczelniającego umieszczonego wewnątrz elementu łączącego grodzicy.

Figura 6 - przedstawia przekrój napełnionego urządzenia uszczelniającego umieszczonego wewnątrz elementu łączącego grodzicy.

Figura 7 - przedstawia przekrój napełnionego urządzenia uszczelniającego z elastyczną rurką umieszczonego wewnątrz komory elementu łączącego grodzicy.

Figura 8 - przedstawia perspektywiczny widok elementu uszczelniającego dolnego końca.

Figura 9 - przedstawia schematyczny widok od dołu elementu uszczelniającego dolnego końca z fig. 8.

Szczegółowy opis przedstawionego rozwiązania

Figura 1 przedstawia szczelną ściankę 10 umieszczoną w gruncie. Szczelna ścianka 10 wykonana jest ze złączonych grodzic 12, z których każda posiada wsuwany element łączący 14 i prowadzący element łączący 16.

Figura 2 przedstawia odpowiednio przekrój wsuwanego elementu łączącego 14 grodzicy oraz wsuwanego elementu łączącego połączonego z prowadzącym elementem łączącym 16 sąsiedniej grodzicy. Każdy mający kształt haka element łączący 14, 16 grodzicy zawiera komorę elementu łącząego 18 i główkę elementu łączącego 20. Główka elementu łączącego 20 jednej grodzicy łączy się z komorą elementu łączącego 18 drugiej grodzicy, przy czym komora elementu łączącego 18 oraz główka elementu łączącego 20 w przekroju mają odpowiadające sobie kształty. W najcieńszym miejscu główki 20 wsuwanego elementu łączącego 14 grodzicy wykonany jest wzdłużny rowek 22. Ponadto komora 18 wsuwanego elementu łączącego 14 grodzicy zawiera szczeliwo 24 rozmieszczone wzdłuż jej ścianek co najmniej na części ich powierzchni. Wzdłużny rowek 22 ma średnicę od 5 do 15 mm, najlepiej 8 mm, która pozwala na wprowadzenie elektrody spawalniczej.

Wracając do fig. 1, odnośnik 26 oznacza dwa złączone elementy łączące 14 i 16. Do wprowadzania do wzdłużnego rowka 22 znajdującego się na wsuwanym elemencie łączącym 14 grodzicy półsztywnego miedzianego przewodu 28, z którego końcem połączona jest elektroda 30 spawalnicza, stosowana jest prostownica 31. Do zasilania elektrody spawalniczej 30 może być wykorzystywana konwencjonalna prądnica spawalnicza 32. Elektroda spawalnicza wprowadzana jest do rowka 22 na pierwszą głębokość, na której wykonywana jest pierwsza spoina 33. Po wykonaniu pierwszej spoiny 33 elektroda 30 spawalnicza wyciągana jest na drugą głębokość, na której wykonywana jest druga spoina 34. Należy przyjąć, że trzecia, czwarta i dalsze spoiny wykonywane są w rowku w taki sam spoPL 207 289 B1 sób. Po zużyciu elektrody 30 przewód wyciągany jest z rowka 22 przy pomocy prostownicy 31. Do przewodu 28 mocowana jest nowa elektroda 30 spawalnicza, która wprowadzana jest do wzdłużnego rowka 22 celem wykonania kolejnych spoin. Jeśli spoiny tworzone są tak blisko siebie, że się stykają, to w rowku 22 powstaje ciągły szew spawalniczy.

Figura 4 przedstawia kilka grodzic 12 ułożonych poziomo na podłożu na placu budowy. Urządzenie uszczelniające 36 jest wprowadzone do prowadzącego elementu łączącego 16 grodzicy i napełnione sprężonym powietrzem z butli 38.

Urządzenie uszczelniające 36 opisane jest bardziej szczegółowo w nawiązaniu do fig. 5 i 6, na których jest przedstawione. Urządzenie uszczelniające 36 zawiera nadmuchiwaną rurkę 38 oraz blok uszczelniający 40 o kształcie klina. Fig. 5 i 6 przedstawiają nadmuchiwaną rurkę 38 odpowiednio w stanie napełnionym i nienapełnionym. Gdy nadmuchiwana rurka 38 jest napełniona, to blok uszczelniający jest mocno wciśnięty we wzdłużny otwór, który umożliwia dostęp do komory elementu łączącego 18.

Figura 7 przedstawia urządzenie uszczelniające 36 wyposażone w elastyczną rurkę 41 umieszczoną obok nadmuchiwanej rurki 38. Elastyczna rurka 41 ma otwarty koniec i wykorzystywana jest do wprowadzania piasku do komory elementu łączącego 18, kiedy urządzenie uszczelniające 36 jest wyciągane z komory elementu łączącego 18. Dzięki temu wzdłużny otwór komory elementu łączącego 18 jest zablokowany i komora elementu łączącego 18 jest zabezpieczona przed przedostawaniem się do niej przez ten otwór materiału gruntu.

Należy odnotować, że przedstawione urządzenie uszczelniające 36 zaprezentowane na fig 5, 6 i 7 jest półsztywnym elementem gumowym, który może zawierać syntetyczne lub metalowe włókna albo tkaninę zwiększające jego wytrzymałość na rozerwanie. Powierzchnie urządzenia uszczelniającego wchodzące w kontakt ze ściankami grodzicy mogą mięć pokrycie zmniejszające tarcie.

W celu zabezpieczenia wewnętrznej komory elementu łączącego 18 przed zapychaniem materiałem gruntu wzdłuż osi od dołu podczas wbijania grodzicy, na jej dolnym końcu umieszczony jest element uszczelniający 42. Element uszczelniający 42 dolnego końca przedstawiony na fig. 8 i 9 ma cylindryczny korpus i stożkową główkę 46.

Przed złączeniem drugiej grodzicy z pierwszą grodzicą z prowadzącym elementem łączącym 16 pierwszej grodzicy sprzęgany jest krótki element czyszczący 48, który usuwa pozostałości materiału gruntu z wewnętrznych ścianek prowadzącego elementu łączącego 16 pierwszej grodzicy. Krótki element czyszczący przedstawiony na fig. 1 obejmuje zewnętrzne ścianki prowadzącego elementu łączącego 16 grodzicy i ma ostro zakończony dolny koniec. Dzięki temu, gdy jest popychany w dół wzdłuż prowadzącego elementu łączącego 16 grodzicy przez wsuwany element łączący 14 drugiej grodzicy, skutecznie usuwa pozostałości materiału gruntu z zewnętrznych ścianek prowadzącego elementu łączącego 16 grodzicy.

Claims (16)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób mocowania dwóch grodzic złączonych ze sobą przy pomocy elementów łączących grodzic, znamienny tym, że do wzdłużnego rowka (22) pomiędzy elementami łączącymi (14, 16) grodzic wprowadza się elektrodę (30) i elementy łączące (14, 16) grodzice spawa się ze sobą wewnątrz rowka (22).
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy łączące (14, 16) grodzic są przynajmniej częściowo umieszczone poniżej poziomu gruntu, przy czym elektrodę (30) wprowadza się wzdłuż rowka (22) poniżej poziomu gruntu i elementy łączące (14, 16) grodzic są ze sobą spawane poniżej poziomu gruntu.
3. 3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że elektroda (30) połączona jest z półsztywnym przewodem (28).
4. 4. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że elektrodę (30) wprowadza się osiowo do wzdłużnego rowka (22), na pierwszą głębokość, na pierwszej głębokości wykonuje się pierwszą spoinę, wyciąga się elektrodę (30) na drugą głębokość, na drugiej głębokości wykonuje się drugą spoinę.
5. 5. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że elektrodę (30), która jest połączona z przewodem, wprowadza się wzdłuż rowka (22) na pierwszą głębokość,

   PL 207 289 B1 rozpoczynając od pierwszej głębokości i ciągnąc za przewód wykonuje się spoinę ciągłą aż do zużycia elektrody (30), wyciąga się przewód z rowka (22) i łączy się z nową elektrodą (30), wprowadza się nową elektrodę (30) wzdłuż rowka (22) na drugą głębokość, która położona jest powyżej pierwszej głębokości, rozpoczynając od drugiej głębokości i ciągnąc za przewód wykonuje się drugą spoinę ciągłą aż do zużycia elektrody (30).
6. 6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że druga głębokość odpowiada głębokości końca pierwszej spoiny, tak że wykonuje się spoinę ciągłą.
7. 7. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 6, znamienny tym, że stosuje się elektrodę (30) stanowiącą elektrodę topnikową.
8. 8. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 6, znamienny tym, że elektroda (30) połączona jest z półsztywnym przewodem (28), a do wprowadzania elektrody (30) do wzdłużnego rowka (22) wykorzystuje się prostownicę (31).
9. 9. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 6, znamienny tym, że:

   najpierw wbija się w grunt pierwszą grodzicę (12), przy czym pierwsza grodzica (12) posiada prowadzący element łączący (16) z komorą elementu łączącego (18) zabezpieczoną przed wnikaniem do niej materiału gruntu, oraz tym że, stosuje się drugą grodzicę (12) posiadającą wsuwany element łączący (14) z główką elementu łączącego (20) wchodzącą do komory elementu łączącego (18), gdy wbija się drugą grodzicę do gruntu, oraz tym że, główka elementu łączącego (20) zaopatrzona jest w rowek (22) zwrócony w kierunku ścianki komory elementu łączącego (18).
10. 10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że stosuje się grodzicę w których w narożniku komory elementu łączącego (18) ścianki tworzą w zasadzie kąt prosty, kształt główki elementu łączącego (20) wchodzącego do komory elementu łączącego (18) w przekroju odpowiada kształtowi komory elementu łączącego (18), wzdłużny rowek (22) znajduje się na najcieńszym fragmencie główki elementu łączącego (20) i jest zwrócony w kierunku prostokątnego narożnika komory elementu łączącego (18).
11. 11. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że komora elementu łączącego (18) zawiera szczeliwo (24).
12. 12. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że prowadzący element łączący (16) grodzicy zabezpiecza się przed materiałem gruntu wprowadzając urządzenie uszczelniające (36) do komory (18) prowadzącego elementu łączącego (16) grodzicy, przy czym stosuje się urządzenie uszczelniające zawierające nadmuchiwaną rurkę (38), po czym nadmuchuje się nadmuchiwaną rurkę (38), wbija się grodzicę (12) do gruntu, opróżnia się nadmuchiwaną rurkę (38), i wyciąga się urządzenie uszczelniające (36) z komory elementu łączącego (18).
13. 13. Sposób według zastrz. 12, znamienny tym, że stosuje się urządzenie uszczelniające (36) zawierające blok uszczelniający (40), przy czym nadmuchanie rurki (38) powoduje, że blok uszczelniający (40) wpychany jest do wzdłużnego otworu komory elementu łączącego (18).
14. 14. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że stosuje się urządzenie uszczelniające (36) zawierające ponadto elastyczną rurkę (35), a w czasie wyciągania urządzenia uszczelniającego (36) z komory elementu łączącego (18), komorę (18) wypełnia się piaskiem przez elastyczną rurkę (35).
15. 15. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że przed przystąpieniem do wbijania grodzicy (12) do gruntu do dolnego końca komory (18) prowadzącego elementu łączącego (16) grodzicy wkłada się dolny koniec (42) elementu uszczelniającego.
16. 16. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że przed złączeniem z wsuwanym elementem łączącym (14) drugiej grodzicy (12) na prowadzący element łączący (16) pierwszej grodzicy (12) nakłada się element czyszczący (48).