PL192563B1 - Sposób i radiotelefon do zestawiania łącza telefonicznego według protokołu IP - Google Patents

Abstract

1. Sposób zestawiania lacza telefonicznego wedlug protokolu IP za pomoca radiotelefonu ustawionego na tryb pracy wedlug protokolu IP, przy czym przy ustawieniu radiotelefonu na tryb radiotelefonii ruchomej nadaje sie i odbiera za po moca nadbiornika zakodowane sygnaly do i z radiowej sieci telekomunikacyjnej, znamien- ny tym, ze po ustawieniu radiotelefonu na tryb pracy wedlug protokolu sieciowego IP, nadaje sie zakodowane sygnaly wychodzace do kom- putera (210, 310) i odbiera sie zakodowane sygnaly przychodzace z komputera (210, 310), poprzez zlacze zewnetrzne (245), nastepnie zakodowane sygnaly wychodzace wysyla sie selektywnie do nadbiornika radiowego (265) albo do zlacza zewnetrznego (245) a zakodo- wane sygnaly przychodzace odbiera sie selek- tywnie z nadbiornika radiowego (265) albo ze zlacza zewnetrznego (245). PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i radiotelefon do zestawiania łącza telefonicznego według protokołu IP.

Telefonia internatowa staje się konkurencją dla telefonii konwencjonalnej, ponieważ dalekosiężne łącza telefoniczne zestawia się w globalnej sieci internetowej przy stosunkowo niskich kosztach. Jakkolwiek obecne systemy telefonii internetowej zapewniają stosunkowo niską jakość obsługi, to przyszłe udoskonalenia niewątpliwie zapewnią jakość sygnału przynajmniej tego samego rzędu, co w systemach telefonii konwencjonalnej.

W znanej telefonii IP wykorzystuje się głównie multimedialny komputer osobisty PC z telefoniczną aplikacją oprogramowania, która tłumaczy sygnały dźwiękowe użytkownika terminala na sygnały cyfrowe, sformatowane do transferu przez sieć komputerową (na przykład globalną sieć Internet). Zwykle taki multimedialny komputer PC zawiera kartę dźwiękową z mikrofonem i głośnikiem do wprowadzania i wyprowadzania sygnałów mowy. Komputer ma dostęp do sieci komputerowej przez odpowiedni interfejs sieciowy, na przykład do publicznej komutowanej sieci telefonicznej PSTN (Public Switched Telephone Network), sieci bezprzewodowej lub publicznej albo prywatnej sieci transmisji danych. W systemie telefonii internetowej dokonuje się kompresji i dekompresji sygnałów mowy użytkownika w celu zmniejszenia wymagań dotyczących szerokości pasma dla transmisji w sieci komputerowej. W multimedialnym komputerze PC kodowanie i dekodowanie jest przeprowadzane zwykle przez procesor centralny CPU (Central Processing Unit). Dokładność zastosowanego typu kodowania mowy (na przykład GSM, D-AMPS, itd.) zależy od szybkości transmisji danych i wymagań na jakość odtwarzania mowy w określonym zastosowaniu. Zagęszczone sygnały dźwiękowe są transmitowane, w sposób znany, przez sieć komputerową z wykorzystaniem odpowiedniego protokołu sieciowego UDP/IP. Przy kodowaniu i dekodowaniu mowy, komputerowy protokół sieciowy jest zarządzany przez telefoniczną aplikację oprogramowania działającą w multimedialnym komputerze PC.

Pomimo opisanych powyżej korzyści, dzisiejsza telefonia IPma, w porównaniu z telefonią konwencjonalną, kilka wad. Na przykład, zwykle stosowane algorytmy kodowania i dekodowania wymagają komputerów PC wysokiej jakości, zaopatrzonych w stosunkowo szybkie procesory CPU. Ponadto, konwencjonalna aplikacja telefonii IP wymaga dodatkowego wyposażenia akustycznego, jak karta dźwiękowa i mikrofon, które rzadko wchodzą w skład standardowego wyposażenia komputera powszechnego użytku.

Zatem, konwencjonalny telefon IP zawiera komputer PC, którego cena jest stosunkowo wysoka, który ma duże zapotrzebowanie mocy, i ma zwiększone wymiary w porównaniu do telefonu konwencjonalnego. Ponadto, komputer PC normalnie jest wyłączony i wymaga stosunkowo długiego czasu włączenia, co jest niewygodne dla użytkownika. Ponadto, nawet w pełni wyposażony komputer PC zwykle nie zawiera wygodnej słuchawki telefonicznej, a względna odległość między mikrofonem PC a głośnikiem PC może powodować powstawanie niepożądanego zjawiska echa. Zatem występuje poważne zapotrzebowanie na udoskonalony telefon IP.

Sposób zestawiania łącza telefonicznego według protokołu IP za pomocą radiotelefonu ustawionego na tryb pracy według protokołu IP, przy czym przy ustawieniu radiotelefonu na tryb radiotelefonii ruchomej nadaje się i odbiera za pomocą nadbiornika zakodowane sygnały do i z radiowej sieci telekomunikacyjnej, według wynalazku jest charakterystyczny tym, że po ustawieniu radiotelefonu na tryb pracy według protokołu sieciowego IP, nadaje się zakodowane sygnały wychodzące do komputera i odbiera się zakodowane sygnały przychodzące z komputera, poprzez złącze zewnętrzne, następnie zakodowane sygnały wychodzące wysyła się selektywnie do nadbiornika radiowego albo do złącza zewnętrznego a zakodowane sygnały przychodzące odbiera się selektywnie z nadbiornika radiowego albo ze złącza zewnętrznego.

Wychodzące zakodowane sygnały akustyczne formatuje się w komputerze, a sformatowane sieciowo sygnały wychodzące z komputera wysyła się do sieci komputerowej IP, poprzez którą te sformatowane sieciowo sygnały wychodzące dostają się do odległego węzła sieci komputerowej IP, natomiast sformatowane sieciowo sygnały przychodzące, dostarczane z odległego węzła sieci komputerowej IP odbiera się w komputerze, przetwarza się je w zakodowane akustyczne sygnały przychodzące i wysyła do radiotelefonu.

Zakodowane sygnały wychodzące z komputera formatuje się zgodnie z protokółem IP i wysyła się sformatowane sieciowo sygnały do radiotelefonu a następnie do sieci komputerowej IP, poprzez którą sformatowane sieciowo sygnały wychodzące dostają się do odległego węzła sieci komputerowej IP,

PL 192 563B1 natomiast sformatowane sieciowo sygnały przychodzące dostarczane z odległego węzła sieci komputerowej IP odbiera się w radiotelefonie i wysyła do komputera, przetwarza się je w zakodowane sygnały przychodzące i wysyła do radiotelefonu, gdzie sygnały przychodzące dekoduje się w sygnały akustyczne.

Zakodowane sygnały akustyczne formatuje się w radiotelefonie, zgodnie z protokołem sieci komputerowej IP, w sformatowane sieciowo sygnały wychodzące i wysyła się je do sieci komputerowej IP, poprzez którą sformatowane sieciowo sygnały wychodzące dostają się do odległego węzła sieci komputerowej IP, natomiast sformatowane sieciowo sygnały przychodzące dostarczane z odległego węzła sieci komputerowej IP odbiera się w radiotelefonie, gdzie przetwarza się je w zakodowane sygnały akustyczne.

Korzystnie, sygnały wychodzące i sygnały przychodzące koduje się zgodnie ze standardem GSM.

Korzystnie, sygnały wychodzące i sygnały przychodzące koduje się zgodnie ze standardem D-AMPS.

Korzystnie, sygnały między radiotelefonem a komputerem przesyła się drogą kablową.

Korzystnie, sygnały między radiotelefonem a komputerem przesyła się przy użyciu sygnałów podczerwieni.

Korzystnie, sygnały między radiotelefonem a komputerem przesyła się przy użyciu radiowych fal krótkich.

Korzystnie, siecią komputerową jest sieć Internet albo sieć Intranet.

Korzystnie, sygnały między radiotelefonem a siecią komputerową przesyła się poprzez interfejs sieciowy zawierający modem.

Korzystnie, sygnały między radiotelefonem a siecią komputerową przesyła się poprzez interfejs sieciowy zawierający łącze LSDN.

Korzystnie, sygnały między radiotelefonem a siecią komputerową przesyła się poprzez interfejs sieciowy zawierający łącze Ethernetowe.

Radiotelefon do zestawiania łącza telefonicznego według protokołu IP, zawierający nadbiornik radiowy do wysyłania zakodowanych sygnałów wychodzących do sieci radiokomunikacyjnej i odbioru zakodowanych sygnałów przychodzących z sieci radiokomunikacyjnej przy ustawieniu radiotelefonu na tryb radiotelefonii ruchomej, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera ponadto co najmniej jedno złącze zewnętrzne do wysyłania i do odbioru zakodowanych sygnałów wychodzących i sygnałów przychodzących do i z komputera, interfejs cyfrowy do selektywnego wysyłania zakodowanych sygnałów wychodzących do nadbiornika radiowego albo do złącza zewnętrznego, oraz do selektywnego odbioru zakodowanych sygnałów przychodzących z nadbiornika radiowego albo ze złącza zewnętrznego.

Radiotelefon zawiera ponadto mikrofon odbierający dźwięki przychodzące i wytwarzający odpowiadające im sygnały akustyczne, do którego jest dołączony koder mowy kodujący przychodzące sygnały akustyczne odebrane przez mikrofon w zakodowany sygnał wyjściowy, głośnik odbierający przychodzące sygnały akustyczne i rozgłaszający odpowiadające im sygnały dźwiękowe użytkownikowi radiotelefonu, zaś do głośnika jest dołączony dekoder mowy dekodujący sygnały przychodzące odebrane z głośnika na wejściu dekodera mowy w sygnał akustyczny, interfejs cyfrowy selektywnie łączący wyjście kodera mowy i wejście dekodera mowy do nadbiornika radiowego albo do złącza zewnętrznego.

Korzystnie, radiotelefon zawiera dwa złącza zewnętrzne połączone z interfejsem cyfrowym, przy czym przez drugie złącze zewnętrzne są przesyłane sformatowane sieciowo sygnały przychodzące z komputera do sieci komputerowej i odbierane są sformatowane sieciowo sygnały przychodzące z sieci komputerowej, a przez pierwsze złącze zewnętrzne przesyłane są sygnały do komputera.

Korzystnie, pierwsze złącze zewnętrzne jest ponadto przystosowane do odbioru sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących z zewnętrznego komputera, do wysyłania sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących do zewnętrznego komputera i do odbierania zakodowanych sygnałów przychodzących z komputera zewnętrznego, natomiast drugie złącze zewnętrzne jest ponadto przystosowane do wysyłania sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących odebranych z zewnętrznego komputera do sieci komputerowej i do odbioru sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących z sieci komputerowej i wysłania ich do zewnętrznego komputera.

Drugi wariant radiotelefonu do zestawiania łącza telefonicznego według protokołu IP, zawierający nadbiornik radiowy do wysyłania zakodowanych sygnałów wychodzących do sieci radiokomunikacyjnej i odbioru zakodowanych sygnałów przychodzących z sieci radiokomunikacyjnej, według wy4

PL 192 563B1 nalazku jest charakterystyczny tym, że posiada mikrofon odbierający dźwięki przychodzące i wytwarzający odpowiadające im sygnały akustyczne, do którego jest dołączony koder mowy kodujący przychodzące sygnały akustyczne odebrane przez mikrofon w zakodowany sygnał wyjściowy, głośnik odbierający przychodzące sygnały akustyczne i rozgłaszający odpowiadające im sygnały dźwiękowe użytkownikowi radiotelefonu, zaś do głośnika jest dołączony dekoder mowy dekodujący sygnały przychodzące odebrane z głośnika na wejściu dekodera mowy w sygnał akustyczny, złącze zewnętrzne do wysyłania i do odbioru sformatowanych sieciowo sygnałów wychodzących i sygnałów przychodzących do i z sieci komputerowej IP, konwerter do odbioru zakodowanych sygnałów wychodzących i wytwarzania odpowiadających im sformatowanych sieciowo sygnałów wychodzących do złącza zewnętrznego, oraz do odbioru sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących ze złącza zewnętrznego i wytwarzania odpowiadających im zakodowanych sygnałów przychodzących oraz interfejs cyfrowy do selektywnego sprzęgania wyjścia kodera mowy i wejścia dekodera mowy z nadbiornikiem radiowym albo z konwerterem.

Zaletą radiotelefonu według wynalazku jest to, że może on wybiórczo pracować albo jako konwencjonalny radiotelefon albo jako udoskonalony telefon protokołu IP. Może on być dołączany do komputera PC i wykorzystywany jako bardzo udoskonalony telefon IP. Może nadawać i odbierać zakodowane sygnały mowy za pośrednictwem zapasowego połączenia zewnętrznego. Wewnętrzny koder mowy radiotelefonu nie wymaga dużej mocy zasilania, co umożliwia współpracę radiotelefonu z komputerem PC stosunkowo niewysokiej jakości dla skutecznej telefonii protokołu IP.

Radiotelefon według wynalazku stanowi tanie rozwiązanie telefonu internetowego, w którym opóźnienie mowy i zjawisko echa jest mniejsze niż w innych znanych systemach telefonii IP, co zwiększa komfort rozmowy.

Zakodowane i upakowane sygnały mowy są przenoszone tam i z powrotem między radiotelefonem, według wynalazku, a komputerem PC, a komputer PC dokonuje tylko konwersji między zakodowanymi sygnałami mowy a odpowiednim protokołem sieci komputerowej. Ponieważ PC nie przeprowadza kodowania i dekodowania mowy, to można tu zastosować, na przykład, zwykły komputer stołowy, komputer typu laptop/notebook lub nawet palm-top.

Do transmisji sygnałów cyfrowych mowy i sygnalizacji w obu kierunkach między radiotelefonem a komputerem PC wystarczy standardowe połączenie przez port szeregowy lub równoległy PC. Inicjowanie łączności telefonicznej, według protokołu IP może odbywać się zarówno od strony komputera PC jak i radiotelefonu, według wynalazku.

Ponadto, radiotelefon, według wynalazku, jest przełączany ze zwykłej pracy bezprzewodowej (np. komórkowej) na pracę w trybie telefonii IP albo ręcznie (np. za pomocą przycisku na mikrotelefonie radiowym) albo automatycznie z PC (na przykład, za pośrednictwem opcji aplikacji telefonii działającej w PC). Ponadto, połączenie może być inicjowane z użyciem albo telefonicznej aplikacji oprogramowania w komputerze PC albo klawiatury na radiotelefonie.

W alternatywnych odmianach wykonania, radiotelefon jest wykorzystywany również do bezprzewodowej transmisji danych, w celu przekazywania mowy IP. Zakodowany sygnał mowy przesyła się z radiotelefonu do komputera PC, gdzie formatuje się go zgodnie z odpowiednim protokołem sieciowym UDP/IP. Stamtąd sformatowany sygnał mowy zostaje przesłany z powrotem do radiotelefonu i wysłany do sieci komputerowej, za pośrednictwem bezprzewodowego interfejsu sieci. Transmisja danych IP odbywa się z wykorzystaniem albo oddzielnego złącza w radiotelefonie lub tego samego złącza, które służy do transmisji zakodowanych sygnałów mowy i sygnalizacji sterującej. Do transmisji cyfrowych sygnałów mowy, sygnalizacji sterującej i danych IP wystarczy port szeregowy PC.

Niniejszy wynalazek zapewnia otrzymanie systemu udoskonalonej telefonii sieciowej IP, która jest wygodniejsza, bardziej ekonomiczna i wydajna w porównaniu z konwencjonalnymi systemami telefonii sieciowej IP.

Przedmiot wykonania wynalazku w przykładach realizacji jest odtworzony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat blokowy znanego systemu telefonii, według protokołu IP; fig. 2 - schemat blokowy system telefonii według protokołu IP w korzystnym przykładzie realizacji wynalazku; fig. 3 - schemat blokowy systemu telefonii według protokołu IP drugiego przykładu realizacji wynalazku, zaś fig. 4 przedstawia schemat blokowy systemu telefonii według protokołu IP kolejnego przykładu realizacji wynalazku.

Na fig. 1 przedstawiono znany system 100 telefonii IP. Konwencjonalny system 100 zawiera komputer PC 110 o dużej szybkości i interfejs sieciowy 120. Szybki komputer PC 110 zaopatrzony jest w głośnik 105, kartę dźwiękową 125, mikrofon 115, procesor CPU 135 i port wejście-wyjście 145. WyjPL 192 563B1 ście mikrofonu 115 jest sprzężone z wejściem karty dźwiękowej 125, a wyjście karty dźwiękowej 125 jest dołączone do wejścia głośnika 105. Port wejścia-wyjścia karty dźwiękowej 125 dołączony jest do pierwszego portu wejścia-wyjścia procesora CPU 135, a drugi port wejścia-wyjścia procesora CPU 135 połączony jest z portem wejścia-wyjścia 145 komputera PC. Port wejścia-wyjścia 145 komputera PC jest dołączony do pierwszego portu wejścia-wyjścia interfejsu sieciowego 120, a drugi port wejścia-wyjścia interfejsu sieciowego 120 jest połączony z siecią IP 130. Sieć 130 może być, na przykład globalną siecią Internet lub siecią Intranet obsługiwaną przez organizację publiczną lub prywatną. Zatem, termin „IP” będzie rozumiany jako obejmujący systemy zarówno protokołu sieci Internet, jak i protokołu sieci Intranet.

W eksploatacji, użytkownik miejscowy komputera PC 110 inicjuje połączenie telefoniczne IP, na przykład przez uruchomienie telefonicznej aplikacji oprogramowania w komputerze PC 110. Podczas rozmowy, użytkownik mówi do mikrofonu 115, a otrzymywany przez mikrofon 115 sygnał dźwiękowy zostaje przetworzony w sygnał cyfrowy mowy za pomocą karty dźwiękową 125. Sygnał ten, przekazywany jest do procesora CPU 135. Procesor CPU 135, który realizuje aplikację telefoniczną, zagęszcza i koduje sygnał cyfrowy mowy wykorzystując odpowiedni algorytm kodowania mowy (na przykład GSM, D-AMPS itp.). Następnie dokonuje konwersji zakodowanej mowy stosując odpowiedni protokół sieciowy UDP/IP, do formatu, który jest odpowiedni dla transmisji za pośrednictwem sieci 130. Sformatowane dane IP są nadawane przez procesor CPU 135, za pośrednictwem portu wejścia-wyjścia 145, do interfejsu sieciowego 120, gdzie odbywa się jego trasowanie w sieci 130 i przekazanie do odległego użytkownika.

W kierunku przeciwnym, sygnały IP mowy wytwarzane przez odległego użytkownika odbierane są z sieci 130 przez interfejs sieciowy 120 i przekazywane do komputera PC 110 za pośrednictwem portu wejścia-wyjścia komputera PC. Procesor CPU 135 odbiera dane odległego użytkownika sformatowane zgodnie z protokołem IP i dokonuje ich konwersji na odpowiadające im zakodowane przychodzące sygnały mowy. Te zakodowane sygnały mowy są dekodowane przez procesor CPU 135 z wykorzystaniem odpowiedniego algorytmu, dając w efekcie cyfrowe dane dźwiękowe, które są przekazywane do karty dźwiękowej 125. Karta dźwiękowa 125 dokonuje konwersji cyfrowych danych dźwiękowych na odpowiedni sygnał analogowy, który jest kierowany do głośnika 105 i prezentowany użytkownikowi miejscowemu.

Wiadomo, że w celu uzyskania dostępu do sieci, dołącza się interfejs sieciowy 120 do dowolnego spośród pewnej liczby dostępnych systemów. Na przykład, interfejs sieciowy 120 może łączyć się z publiczną komutowaną siecią telefoniczną PSTN, systemem radiokomunikacyjnym lub w razie potrzeby z publiczną lub prywatną siecią transmisji danych. Odpowiednio do tego, łącze między komputerem PC 110 a interfejsem sieciowym 120 może wykorzystywać dowolny nadający się do tego protokół cyfrowy, zależnie od konkretnego typu łącza stosowanego w danej aplikacji. Kiedy łącze jest łączem analogowej sieci PSTN, interfejs sieciowy 120 dokonuje konwersji cyfrowej informacji kodowanej z komputera PC 110 na sygnały analogowe, odpowiednie do transmisji przez konwencjonalne linie telefoniczne z wykorzystaniem konwencjonalnego modemu. Kiedy łącze jest łączem cyfrowej sieci telefonicznej, interfejs sieciowy 120 dokonuje konwersji informacji cyfrowej otrzymywanej z komputera PC 110 na informację według, protokołu cyfrowego przyporządkowanego sieci telefonicznej (na przykład ISDN). Kiedy łączem jest system radiokomunikacyjny, interfejs sieciowy 120 zawiera odpowiedni nadbiornik do modulowania i demodulowania sygnałów, nadawanych do interfejsu sieciowego 120, i odbieranych od niego. Kiedy łączem jest łącze sieci transmisji danych (publicznej lub prywatnej), interfejs sieciowy 120 dokonuje konwersji cyfrowej zakodowanej informacji otrzymanej z komputera PC 110 na format, który jest odpowiedni dla tej sieci publicznej lub prywatnej. Interfejs sieciowy 120 może być zintegrowany z komputerem PC 110 lub nawet z procesorem CPU 135.

Jakkolwiek znany system z fig. 1 w niektórych zastosowaniach wystarcza, to ma kilka poważnych wad. Na przykład rozszerzone algorytmy kodowania i dekodowania mowy, konieczne dla zmniejszenia opóźnienia i zapewnienia jakości sygnału, wymagają, aby procesor CPU 135 był stosunkowo szybki. Ponadto, karta dźwiękowa 125 i mikrofon 115 nie są akcesoriami należącymi do standardowego wyposażenia komputera PC. Poza tym, stosunkowo złożona telefoniczna aplikacja oprogramowania, która musi realizować zarówno kodowanie/dekodowanie, jak i konwersję UDP/IP, może być niedopuszczalnie droga i wymagać znacznej pamięci komputera.

Według niniejszego wynalazku, radiotelefon zwykle wykorzystywany wyłącznie w radiokomunikacji (na przykład komórkowej), może być rozbudowany do pracy z aplikacją telefoniczną bazującą na komputerze PC. Wtedy wymagające intensywnych obliczeń kodowanie i dekodowanie mowy może

PL 192 563B1 być realizowane na zewnątrz komputera PC, a łącze telefonii internatowej IP może być skutecznie zestawiane ekonomicznie, bez potrzeby stosowania szybkiego komputera.

Figura 2 stanowi schemat ideowy systemu telefonicznego, według protokołu IP 200 zestawionego zgodnie z ideą niniejszego wynalazku. Jak pokazano, udoskonalony system telefoniczny IP 200 zawiera telefon bezprzewodowy 250, komputer PC 210 i interfejs sieciowy 120. Telefon bezprzewodowy 250 zawiera głośnik 205 (na przykład słuchawkę mikrotelefonu), dekompresor 225 mowy, antenę 255, nadbiornik radiowy 265, interfejs cyfrowy 275, połączenie zewnętrzne 245, kompresor 235 mowy i mikrofon 215 (na przykład wkładkę mikrofonową mikrotelefonu).

Jak pokazano, wyjście mikrofonu jest dołączone do wejścia kompresora 235 mowy, a wyjście kompresora 235 mowy jest dołączone do wejścia interfejsu cyfrowego 275. Ponadto, wyjście interfejsu cyfrowego 275 jest dołączone do wejścia dekompresora 225 mowy, a wyjście dekompresora 225 mowy jest dołączone do wejścia głośnika 205. Antena jest sprzężona dwukierunkowo z nadbiornikiem radiowym 265, który z kolei jest dwukierunkowo sprzężony z pierwszym portem wejścia-wyjścia interfejsu cyfrowego 275. Drugi port wejścia-wyjścia interfejsu cyfrowego 275 jest sprzężony z połączeniem zewnętrznym 245, a połączenie zewnętrzne 245 z kolei jest sprzężone z pierwszym portem wejścia-wyjścia komputera PC 210. Drugi port wejścia-wyjścia komputera PC 210 jest połączony z pierwszym portem wejścia-wyjścia interfejsu sieciowego 120, a drugi port wejścia-wyjścia interfejsu sieciowego 120 jest połączony z siecią 130, na przykład globalną siecią Internet lub siecią Intranet.

W trybie pracy telefonii bezprzewodowej, interfejs cyfrowy 275 kieruje sygnał wyjściowy z kodera 235 mowy do nadbiornika radiowego 265, a sygnał wyjściowy z nadbiornika radiowego 265 kieruje do dekodera 225 mowy tak, że rozbudowany radiotelefon 250 pracuje, jako radiotelefon konwencjonalny. Innymi słowy, sygnały mowy od użytkownika miejscowego odbierane przez mikrofon 215 są zagęszczane i kodowane przez koder 235 mowy i transmitowane przez nadbiornik radiowy 265 do systemu bezprzewodowego (na przykład komórkowego) za pośrednictwem anteny 255. W kierunku przeciwnym, zdalne sygnały radiowe, odbierane z systemu bezprzewodowego przez nadbiornik radiowy 265, są dekodowane przez dekoder 225 mowy i prezentowane użytkownikowi miejscowemu za pośrednictwem głośnika 205.

W drugim trybie pracy, telefonii IP, interfejs cyfrowy 275 kieruje sygnał wyjściowy z kodera 235 mowy do połączenia zewnętrznego 245, a sygnał wyjściowy z połączenia zewnętrznego 245 kieruje do dekodera 225 mowy tak, że rozbudowany radiotelefon 250 współpracuje z komputerem PC 210 jako radiotelefon rozbudowany. Innymi słowy, kodowane sygnały mowy są przekazywane z kodera 235 mowy do komputera PC 210, gdzie są formatowane przez telefoniczną aplikację oprogramowania z wykorzystaniem odpowiedniego protokołu sieciowego UDP/IP. Sieciowo sformatowane sygnały są transmitowane przez komputer PC 210 do sieci 130 za pośrednictwem interfejsu sieciowego 120 w sposób opisany powyżej w związku z fig. 1. W kierunku przeciwnym, sformatowane sieciowo sygnały przychodzące, odbierane przez komputer PC 210 za pośrednictwem interfejsu sieciowego 120, są poddawane konwersji przez aplikację telefoniczną komputera PC na odpowiednie zakodowane przychodzące sygnały mowy. Te sygnały są przesyłane do dekodera 225 mowy, gdzie są dekodowane i prezentowane użytkownikowi miejscowemu przez głośnik 205. Podobnie jak powyżej, interfejs sieciowy 120 może dołączać się do dowolnego spośród pewnej liczby dostępnych łączy, włącznie z siecią PSTN bądź publiczną lub prywatną siecią transmisji danych. Korzystnie, interfejs sieciowy 120 może być zintegrowany z komputerem PC 210.

Koder 235 mowy i dekoder 225 mowy dokonują, odpowiednio kodowania i dekodowania sygnałów mowy podczas pracy telefonii IP z użyciem tych samych algorytmów mowy (na przykład GSM, D-AMPS, itd.), jakie są wykorzystywane podczas pracy radiotelefonicznej. Korzystne jest, jeśli koder 235 mowy i dekoder 225 mowy są budowane zgodnie z obowiązującymi w radiotelefonach zasadami pracy, tj. praca z dużą szybkością przy niewielkim zapotrzebowaniu mocy. Ponieważ ciężar kodowania i dekodowania mowy został zdjęty z telefonicznej aplikacji oprogramowania działającej w komputerze PC 210, to może ona mieć wysoką sprawność, a procesor CPU w komputerze PC 210 nie musi mieć aż takiej szybkości, jak komputer PC 110 w systemie z fig. 1. Ponadto, komputer PC 210 nie musi zawierać karty dźwiękowej, mikrofonu, czy głośnika. W wyniku tego, komputer PC 210 może być komputerem stosunkowo niedrogim, stosunkowo niskiej jakości. Poza tym, rozbudowany radiotelefon 250 zapewnia użytkownikowi miejscowemu wygodny mikrotelefon i w znacznym stopniu eliminuje problem zjawiska echa związany z konwencjonalnymi telefonami IP. Na przykład, dzięki temu, że użytkownik trzyma mikrotelefon słuchawką przy uchu, to droga echa między mikrofonem a głośnikiem

PL 192 563B1 jest w dużej mierze zablokowana. Poza tym, rozbudowany radiotelefon 250 może być zaopatrzony w układy tłumienia echa, znane w radiotelefonii.

W odmianie wykonania z fig. 2, sprzężenie między połączeniem zewnętrznym 245 a komputerem PC 210 jest wykonane za pomocą standardowego szeregowego lub równoległego kablowego połączenia komputera PC. Połączenie może być także nawiązywane innymi znanymi metodami, z wykorzystaniem podczerwieni lub krótkich fal radiowych. Między rozbudowanym radiotelefonem 250 a komputerem PC 210 odbywa się wymiana zakodowanych informacji mowy i informacji sterujących, za pomocą znanych metod uzgadniania transmisji z potwierdzeniem. Rozbudowany radiotelefon 250 i komputer PC 210 są tak zaprogramowane, że telefonia według protokołu IP może być sterowana albo z komputera PC 210 albo z rozbudowanego radiotelefonu 250. Przełączanie między pracą w trybie telefonii IP a pracą w trybie radiotelefonicznym może być inicjowane ręcznie, z użyciem klawiatury rozbudowanego radiotelefonu 250, albo automatycznie, za pośrednictwem telefonicznej aplikacji oprogramowania zainstalowanej w komputerze PC 210. Dodatkowo, użytkownik rozbudowanego radiotelefonu 250, może inicjować połączenie z wykorzystaniem albo klawiatury radiotelefonu albo aplikacji w komputerze PC.

Zatem, odmiana wykonania z fig. 2 zapewnia otrzymanie rozbudowanego radiotelefonu IP, który jest wygodniejszy, bardziej ekonomiczny i wydajny, niż konwencjonalne telefony IP.

Figura 3 przedstawia schemat ideowy innego systemu 300 telefonii IP, zbudowanego zgodnie z ideą niniejszego wynalazku. Jak pokazano, system telefoniczny IP 300 zawiera rozbudowany radiotelefon 350, komputer PC 310 i interfejs sieciowy 120. Rozbudowany radiotelefon 350 zawiera głośnik 205, dekompresor 225 mowy, antenę 225, nadbiornik radiowy 265, interfejs cyfrowy 275, połączenia zewnętrzne, pierwsze i drugie, 345 i 346, kompresor 235 mowy i mikrofon 215.

Wyjście mikrofonu 215 jest dołączone do wejścia kompresora 235 mowy, a wyjście kompresora 235 mowy jest dołączone do wejścia interfejsu cyfrowego 275. Ponadto, wyjście interfejsu cyfrowego 275 jest dołączone do dekompresora 225 mowy, a wyjście dekompresora 225 mowy jest dołączone do wejścia głośnika 205. Antena 255 jest sprzężona dwukierunkowo z nadbiornikiem radiowym 265, który jest z kolei dwukierunkowo sprzężony z pierwszym portem wejścia-wyjścia interfejsu cyfrowego 275. Drugi port wejścia-wyjścia interfejsu cyfrowego 275 jest sprzężony z każdym z połączeń zewnętrznych 345, 346. Pierwsze połączenie zewnętrzne 345 jest sprzężone z portem wejścia-wyjścia komputera PC 310, a drugie połączenie zewnętrzne 346 jest sprzężone z portem wejścia-wyjścia interfejsu sieciowego 120. Drugi port wejścia-wyjścia interfejsu sieciowego 120 jest połączony z siecią 130, na przykład globalną siecią Internet lub siecią Intranet.

Ogólnie biorąc, działanie przykładowej odmiany wykonania z fig. 3 jest podobne do działania odmiany wykonania z fig. 2. Na przykład, w pierwszym trybie pracy, telefonii bezprzewodowej, interfejs cyfrowy 275 kieruje sygnał wyjściowy z kodera 235 mowy do nadbiornika radiowego 265, a sygnał wyjściowy z nadbiornika radiowego 265 kieruje do dekodera 225 mowy tak, że rozbudowany radiotelefon 250 pracuje jako radiotelefon konwencjonalny.

Jednakowoż, podczas trybu pracy jako telefon IP, komputer PC 310 wykorzystywany jest do konwersji między zakodowanymi danymi mowy a danymi formatowanymi sieciowo, a rozbudowany radiotelefon 350 służy do wymiany danych sformatowanych sieciowo z siecią 130 przez interfejs sieciowy 120.

W trybie pracy telefonii IP, zakodowane sygnały mowy są przesyłane z kodera 235 mowy do komputera PC 310, gdzie są formatowane przez programową aplikację telefoniczną z zastosowaniem odpowiedniego protokołu sieciowego UDP/IP. Następnie sieciowo sformatowane sygnały są kierowane z powrotem z komputera PC 310 do rozbudowanego radiotelefonu 350 i do sieci 130, za pośrednictwem interfejsu sieciowego 120. Odwrotnie, sformatowane sieciowo sygnały przychodzące odbierane przez rozbudowany radiotelefon 350 za pośrednictwem interfejsu sieciowego 120 są przekazywane do komputera PC 310 i poddawane konwersji, przez telefoniczną aplikację oprogramowania, na odpowiednio zakodowane przychodzące sygnały mowy. Zakodowane sygnały przychodzące są przekazywane z powrotem do rozbudowanego radiotelefonu 350, a następnie do dekodera 225 mowy, gdzie są dekodowane i prezentowane użytkownikowi miejscowemu przez głośnik 205.

Jak to opisano powyżej w odniesieniu do fig. 1i 2, interfejs sieciowy 120 może dołączać się do dowolnego spośród pewnej liczby dostępnych łączy, włącznie z siecią PSTN, bądź publiczną lub prywatną siecią transmisji danych. Korzystnie, interfejs sieciowy 120 może być zintegrowany z rozbudowanym radiotelefonem 350. Kiedy łączem jest łącze sieci PSTN, interfejs sieciowy 120 może zawierać modem lub linię ISDN. Kiedy łącze jest publiczną lub prywatną siecią transmisji danych, interfejs sie8

PL 192 563B1 ciowy 120 stanowi odpowiednie połączenie cyfrowe (na przykład połączenie sieci Ethernet). Kiedy łączem jest bezprzewodowy system radiowy, interfejs sieciowy 120 stanowi odpowiedni nadbiornik do odpowiedniej modulacji i demodulacji sformatowanych sieciowo sygnałów. Nadbiornik radiowy 265 może zapewniać odpowiednią łączność bezprzewodową zarówno podczas pracy w trybie telefonii bezprzewodowej jak i w trybie pracy telefonii sieciowej IP. Innymi słowy częstotliwości robocze nadbiornika radiowego 265 mogą być dostrajane, zależnie od potrzeb do łączenia z innymi systemami.

Odmiana wykonania z fig. 3 ma zalety podobne do zalet opisanych powyżej w odniesieniu do odmiany wykonania z fig. 2. Ponieważ zadanie komunikowania się z siecią 130 jest przeniesione na rozbudowany radiotelefon 350, to jeszcze bardziej mogą się poprawić parametry komputera PC 310 (i telefonicznej aplikacji oprogramowania zainstalowanej w komputerze PC 310). Zatem, podobnie, jak odmiana wykonania z fig. 2, tak samo odmiana wykonania z fig. 3 zapewnia otrzymanie udoskonalonej telefonii sieciowej IP, bardziej wygodnej, ekonomicznej i wydajnej, niż konwencjonalne telefonie sieciowe IP.

Figura 4 przedstawia schemat ideowy innego alternatywnego przykładu realizacji 400 telefonii IP, według wynalazku. System telefonii IP400 zawiera rozbudowany radiotelefon 450 i interfejs sieciowy 120. Rozbudowany radiotelefon 450 zawiera głośnik 205, dekompresor 225 mowy, antenę 225, nadbiornik radiowy 265, interfejs cyfrowy 275, konwerter sieciowy 410, połączenie zewnętrzne 445, kompresor 235 mowy i mikrofon 215.

Wyjście mikrofonu 215 jest dołączone do wejścia kompresora 235 mowy, a wyjście kompresora 235 mowy jest dołączone do wejścia interfejsu cyfrowego 275. Wyjście interfejsu cyfrowego 275 jest dołączone do dekompresora 225 mowy, a wyjście dekompresora 225 mowy jest dołączone do wejścia głośnika 205. Antena 255 jest sprzężona dwukierunkowo z nadbiornikiem radiowym 265, który jest z kolei dwukierunkowo sprzężony z pierwszym portem wejścia-wyjścia interfejsu cyfrowego 275. Drugi port wejścia-wyjścia interfejsu cyfrowego 275 jest sprzężony z pierwszym portem wejścia-wyjścia konwertera sieciowego 410, a drugi port wejścia-wyjścia konwertera sieciowego jest połączony z połączeniem zewnętrznym 445. Połączenie zewnętrzne 445 jest sprzężone z pierwszym portem wejścia-wyjścia interfejsu sieciowego 120, a drugi port wejścia-wyjścia interfejsu sieciowego 120 jest połączony z siecią 130, na przykład globalną siecią Internet lub siecią Intranet.

Działanie przykładowej odmiany realizacji wynalazku z fig. 4 jest podobne do działania odmian z fig. 2 i 3. Na przykład, w pierwszym trybie pracy, telefonii bezprzewodowej, interfejs cyfrowy 275 kieruje sygnał wyjściowy z kodera 235 mowy do nadbiornika radiowego 265, a sygnał wyjściowy z nadbiornika radiowego 265 kieruje do dekodera 225 mowy tak, że rozbudowany radiotelefon 450 pracuje, jak radiotelefon konwencjonalny. Jednakowoż, podczas trybu pracy jako telefon IP, wewnętrzny konwerter sieciowy 410 dokonuje konwersji między kodowanymi danymi mowy a danymi sformatowanymi sieciowo, a zatem zewnętrzny komputer PC nie jest tu potrzebny.

W trybie pracy telefonii IP, zakodowane sygnały mowy są przesyłane z kodera 235 mowy do konwertera sieciowego 410, gdzie są formatowane przez telefoniczną aplikację oprogramowania z zastosowaniem odpowiedniego protokołu sieciowego UDP/IP. Następnie sieciowo sformatowane sygnały są kierowane do sieci 130 za pośrednictwem interfejsu sieciowego 120. W kierunku przeciwnym, sformatowane sieciowo sygnały przychodzące, odbierane przez rozbudowany radiotelefon 350 za pośrednictwem interfejsu sieciowego 120, są poddawane konwersji w konwerterze sieciowym 410 na odpowiednie zakodowane przychodzące sygnały mowy. Zakodowane sygnały przychodzące kierowane są przez interfejs cyfrowy 275 do dekodera 225 mowy, gdzie są dekodowane i prezentowane użytkownikowi miejscowemu przez głośnik 205.

Jak to opisano powyżej w odniesieniu do fig. 1-3, interfejs sieciowy 120 może dołączać się do dowolnej spośród linii, włącznie z siecią PSTN bądź publiczną lub prywatną siecią transmisji danych. Korzystnie, interfejs sieciowy 120 może być zintegrowany z rozbudowanym radiotelefonem 350. Kiedy linią jest sieć PSTN, interfejs sieciowy 120 może zawierać modem lub linię ISDN. Kiedy linia jest linią publicznej lub prywatnej sieci transmisji danych, interfejs sieciowy 120 zawiera odpowiednie złącze cyfrowe (na przykład złącze sieci Ethernet). Kiedy łącze jest łączem bezprzewodowym systemu radiowego, interfejs sieciowy 120 zawiera odpowiedni nadbiornik do modulacji i demodulacji sygnałów sformatowanych sieciowo.

Jak wynika z powyższego, nadbiornik radiowy 265 może zapewniać odpowiednią łączność bezprzewodową zarówno podczas pracy w trybie telefonii bezprzewodowej, jak i podczas pracy w trybie telefonii IP. Innymi słowy częstotliwości robocze nadbiornika radiowego 265 mogą być dostrajane zależnie od nawiązywania łączności z różnymi systemami.

PL 192 563B1

Odmiana wykonania z fig. 4 ma zalety podobne do zalet opisanych powyżej w odniesieniu do odmian wykonania z fig. 2 i 3. Dodatkowo, ponieważ zadanie konwersji między sygnałami IP a zakodowanymi sygnałami mowy jest związane z rozbudowanym radiotelefonem 450, to nie ma potrzeby stosowania zewnętrznego komputera PC. Zatem, podobnie, jak w odmianach wykonania z fig. 2 i 3, przykładowa odmiana wykonania z fig. 4 zapewnia otrzymanie udoskonalonej telefonii IP, bardziej wygodnej, ekonomicznej i wydajnej, niż konwencjonalna telefonia IP.

W praktyce może być korzystne wykorzystywanie dowolnej odmiany wykonania z fig. 2-4, zależnie od wymagań odnoszących się do kosztu i wydajności w danym zastosowaniu.

Claims (19)

1. Sposób zestawiania łącza telefonicznego według protokołu IP za pomocą radiotelefonu ustawionego na tryb pracy według protokołu IP, przy czym przy ustawieniu radiotelefonu na tryb radiotelefonii ruchomej nadaje się i odbiera za po mocą nadbiornika zakodowane sygnały do i z radiowej sieci telekomunikacyjnej, znamienny tym, że po ustawieniu radiotelefonu na tryb pracy według protokołu sieciowego IP, nadaje się zakodowane sygnały wychodzące do komputera (210, 310) i odbiera się zakodowane sygnały przychodzące z komputera (210, 310), poprzez złącze zewnętrzne (245), następnie zakodowane sygnały wychodzące wysyła się selektywnie do nadbiornika radiowego (265) albo do złącza zewnętrznego (245) a zakodowane sygnały przychodzące odbiera się selektywnie z nadbiornika radiowego (265) albo ze złącza zewnętrznego (245).

2. Sposób, według zastrz. 1, znamienny tym, że formatuje się wychodzące zakodowane sygnały akustyczne w komputerze (210), a sformatowane sieciowo sygnały wychodzące z komputera (210) wysyła się do sieci komputerowej IP (130), poprzez którą te sformatowane sieciowo sygnały wychodzące dostają się do odległego węzła sieci komputerowej IP (130), natomiast sformatowane sieciowo sygnały przychodzące dostarczane z odległego węzła sieci komputerowej IP (130) odbiera się w komputerze (210), przetwarza się je w zakodowane akustyczne sygnały przychodzące i wysyła do radiotelefonu (250).

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zakodowane sygnały wychodzące z komputera (310) formatuje się zgodnie z protokołem IP i wysyła się sformatowane sieciowo sygnały do radiotelefonu (350) a następnie do sieci komputerowej IP (130), poprzez którą sformatowane sieciowo sygnały wychodzące dostają się do odległego węzła sieci komputerowej IP (130), natomiast sformatowane sieciowo sygnały przychodzące dostarczane z odległego węzła sieci komputerowej IP (130) odbiera się w radiotelefonie (350) i wysyła do komputera (310), przetwarza się je w zakodowane sygnały przychodzące i wysyła do radiotelefonu (350), gdzie sygnały przychodzące dekoduje się w sygnały akustyczne.

4. Sposób, według zastrz. 1, znamienny tym, że zakodowane sygnały akustyczne formatuje się w radiotelefonie (450), zgodnie z protokołem sieci komputerowej IP, w sformatowane sieciowo sygnały wychodzące i wysyła się je do sieci komputerowej IP (130), poprzez którą sformatowane sieciowo sygnały wychodzące dostają się do odległego węzła sieci komputerowej IP (130), natomiast sformatowane sieciowo sygnały przychodzące dostarczane z odległego węzła sieci komputerowej IP (130) odbiera się w radiotelefonie (450), gdzie przetwarza się je w zakodowane sygnały akustyczne.

5. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że sygnały wychodzące i sygnały przychodzące koduje się zgodnie ze standardem GSM.

6. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że sygnały wychodzące i sygnały przychodzące koduje się zgodnie ze standardem D-AMPS.

7. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że sygnały między radiotelefonem (250) a komputerem (210) przesyła się drogą kablową.

8. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że sygnały między radiotelefonem (250) a komputerem (210) przesyła się przy użyciu sygnałów podczerwieni.

9. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że sygnały między radiotelefonem (250) a komputerem (210) przesyła się przy użyciu radiowych fal krótkich.

10. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że siecią komputerową jest sieć Internet.

11. Sposób według zastrz. 1albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że siecią komputerową jest sieć Intranet.

PL 192 563B1

12. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że sygnały między radiotelefonem (350) a siecią komputerową (130) przesyła się poprzez interfejs sieciowy (120) zawierający modem.

13. Sposób według zastrz. 1albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że sygnały między radiotelefonem (350) a siecią komputerową (130) przesyła się poprzez interfejs sieciowy (120) zawierający łącze ISDN.

14. Sposób według zastrz. 1albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że sygnały między radiotelefonem (350) a siecią komputerową (130) przesyła się poprzez interfejs sieciowy (120) zawierający łącze Ethernetowe.

15. Radiotelefon do zestawiania łącza telefonicznego według protokołu IP, zawierający nadbiornik radiowy do wysyłania zakodowanych sygnałów wychodzących do sieci radiokomunikacyjnej i odbioru zakodowanych sygnałów przychodzących z sieci radiokomunikacyjnej przy ustawieniu radiotelefonu na tryb radiotelefonii ruchomej, znamienny tym, że zawiera ponadto co najmniej jedno złącze zewnętrzne (245) do wysyłania i do odbioru zakodowanych sygnałów wychodzących i sygnałów przychodzących do i z komputera (210, 310), interfejs cyfrowy (275) do selektywnego wysyłania zakodowanych sygnałów wychodzących do nadbiornika radiowego (265) albo do złącza zewnętrznego (245), oraz do selektywnego odbioru zakodowanych sygnałów przychodzących z nadbiornika radiowego (265) albo ze złącza zewnętrznego (245).

16. Radiotelefon według zastrz. 15, znamienny tym, że zawiera ponadto mikrofon (215) odbierający dźwięki przychodzące i wytwarzający odpowiadające im sygnały akustyczne, do którego jest dołączony koder mowy (235) kodujący przychodzące sygnały akustyczne odebrane przez mikrofon (215) w zakodowany sygnał wyjściowy, głośnik (205) odbierający przychodzące sygnały akustyczne i rozgłaszający odpowiadające im sygnały dźwiękowe użytkownikowi radiotelefonu (250), zaś do głośnika (205) jest dołączony dekoder mowy (225) dekodujący sygnały przychodzące odebrane z głośnika (205) na wejściu dekodera mowy (225) w sygnał akustyczny, interfejs cyfrowy (275) selektywnie łączący wyjście kodera mowy (235) i wejście dekodera mowy (225) do nadbiornika radiowego (265) albo do złącza zewnętrznego (245).

17. Radiotelefon według zastrz. 15, znamienny tym, że zawiera dwa złącza zewnętrzne (345) i (346) połączone z interfejsem cyfrowym (275), przy czym przez drugie złącze zewnętrzne (346) przesyłane są sformatowane sieciowo sygnały przychodzące z komputera (210, 310) do sieci komputerowej (130) i odbierane są sformatowane sieciowo sygnały przychodzące z sieci komputerowej (130), a przez pierwsze złącze zewnętrzne (345) przesyłane są sygnały do komputera (210, 312).

18. Radiotelefon, według zastrz. 17, znamienny tym, że pierwsze złącze zewnętrzne (345) jest ponadto przystosowane do odbioru sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących z zewnętrznego komputera (310), do wysyłania sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących do zewnętrznego komputera (310) i do odbierania zakodowanych sygnałów przychodzących z komputera zewnętrznego (310), natomiast drugie złącze zewnętrzne (346) jest ponadto przystosowane do wysyłania sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących odebranych z zewnętrznego komputera (310) do sieci komputerowej (130) i do odbioru sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących z sieci komputerowej (130) i wysłania ich do zewnętrznego komputera (310).

19. Radiotelefon do zestawiania łącza telefonicznego według protokołu IP, zawierający nadbiornik radiowy do wysyłania zakodowanych sygnałów wychodzących do sieci radiokomunikacyjnej i odbioru zakodowanych sygnałów przychodzących z sieci radiokomunikacyjnej, znamienny tym, że posiada mikrofon (215) odbierający dźwięki przychodzące i wytwarzający odpowiadające im sygnały akustyczne, do którego jest dołączony koder mowy (235) kodujący przychodzące sygnały akustyczne odebrane przez mikrofon (215) w zakodowany sygnał wyjściowy, głośnik (205) odbierający przychodzące sygnały akustyczne i rozgłaszający odpowiadające im sygnały dźwiękowe użytkownikowi radiotelefonu (450), zaś do głośnika (205) jest dołączony dekoder mowy (225) dekodujący sygnały przychodzące odebrane z głośnika (205) na wejściu dekodera mowy (225) w sygnał akustyczny, złącze zewnętrzne (445) do wysyłania i do odbioru sformatowanych sieciowo sygnałów wychodzących i sygnałów przychodzących do i z sieci komputerowej IP (130), konwerter (410) do odbioru zakodowanych sygnałów wychodzących i wytwarzania odpowiadających im sformatowanych sieciowo sygnałów wychodzących do złącza zewnętrznego (445), oraz do odbioru sformatowanych sieciowo sygnałów przychodzących ze złącza zewnętrznego (445), i wytwarzania odpowiadających im zakodowanych sygnałów przychodzących oraz interfejs cyfrowy (275) do selektywnego sprzęgania wyjścia kodera mowy (235) i wejścia dekodera mowy (225) z nadbiornikiem radiowym (265) albo z konwerterem (410).

PL 192 563B1