PL191902B1

PL191902B1 - Sposób stabilizacji aldehydów

Info

Publication number: PL191902B1
Application number: PL330494A
Authority: PL
Inventors: Michael Rieder; Wolfgang Zgorzelski; Michael Messerschmidt; Klaus Bergrath
Original assignee: Celanese Gmbh
Priority date: 1997-12-23
Filing date: 1998-12-22
Publication date: 2006-07-31
Also published as: BR9805621A; EP0926123B1; CA2257009C; EP0926123A1; CN1138742C; CA2257009A1; ES2167832T3; AU9812798A; BR9805621B1; ATE208756T1; JP4370010B2; DK0926123T3; PT926123E; PL330494A1; RO120707B1; ID21581A; KR100587720B1; KR19990063348A; AU745800B2; DE19757531C1

Abstract

1. Sposób stabilizacji alifatycznych aldehydów zawierajacych od 3 do 14 atomów wegla przez dodatek reagujacych alkalicznie substancji, znamienny tym, ze do stabilizowanego aldehy- du jako alkalicznie reagujaca substancje dodaje sie wodorotlenki metali alkalicznych, wodorotlenki metali ziem alkalicznych, weglany metali alkalicznych, weglany metali ziem alkalicznych lub kar- boksylany metali ziem alkalicznych w ilosciach, korzystnie od 0,05 do 20 ppm, korzystnie od 0,05 do 5 ppm, najkorzystniej od 0,05 do 2,5 ppm, w przeliczeniu na aldehyd. PL PL PL

Description

Z powodu dużej reaktywności aldehydy łatwo ulegają polimeryzacji i autokondensacji. Podczas polimeryzacji tworzą się przeważnie produkty trimerowe. W przypadku aldehydu izomasłowego powstaje na przykład 2,4,6-triizopropylo-1,3,5-trioksan, lecz także w przypadku innych alifatycznych aldehydów zawierających od 3 do 14 atomów węgla w wyniku polimeryzacji tworzy się cykliczny trimerowy aldehyd, (trialkilotrioksan). Trymeryzacja jest katalizowana przez takie substancje chemiczne, jak chlor lub brom, pentatlenek fosforu, kwas siarkowy, siarkowodór, chlorowodór, fluorowodór, trifluorek boru, chlorek glinu lub chlorek cynku. Pod wpływem takich kwaśnych związków następuje samorzutna polimeryzacja aldehydów. Przy wystarczająco dużym stężeniu kwaśnego związku w ciągu kilku minut tworzą się krystaliczne trimery aldehydów. Przy stężeniach kwaśnego związku do 10 ppm trimery tworzą się trochę wolniej, w ciągu kilku dni. Ponadto, niskie temperatury, to znaczy temperatury około 0°C lub poniżej, albo światło UV sprzyjają polimeryzacji alifatycznych aldehydów. Inną trudność stanowi skłonność aldehydów do kondensacji aldolowej pod wpływem substancji alkalicznych.

Z powodu przechodzenia w makrocząsteczkowe związki tego rodzaju nie można przechowywać aldehydów w ciągu dowolnie długiego czasu. Jakkolwiek produkty polimeryzacji i autokondensacji aldehydów w wyższej temperaturze rozpadają się ponownie, to ich powstawanie przeszkadza w nieograniczonym technicznym zastosowaniu aldehydów. Dlatego usiłuje się zapobiegać powstawaniu z aldehydów makrocząsteczkowych produktów.

Jest to możliwe w ciągu ograniczonego czasu, jeśli wytwarza się i przechowuje aldehydy w postaci bardzo czystej. Jednak wymagane w tym celu operacje oczyszczania są tak kosztowne, że nie można ich stosować do przemysłowego wytwarzania aldehydów.

Wiadomo, że reakcje polimeryzacji i autokondensacji mogą być hamowane przez dodatek określonych substancji. Praktyka stawia tym substancjom szereg wymagań, które powinny być spełnione, jeśli aldehyd ma być stosowany bez ograniczeń w bardzo różnych zastosowaniach. Do tych wymagań należy, aby substancja ta była skuteczna w ciągu długiego czasu już przy małym stężeniu i ponadto nie może przeszkadzać w przerobie aldehydu podczas reakcji chemicznych.

Jako stabilizatory aldehydu izomasłowego opisano na przykład merkaptobenzimidazol i 2,2-metyleno-di(4-metylo-6-tert-butylofenol). Te stabilizatory działają jednak tylko w ciągu niedostatecznie długiego czasu. Tak na przykład, według opisu patentowego DE-OS nr 29 05 267 przy dodatku 100 ppm merkaptobenzimidazolu do aldehydu izomasłowego już w ciągu tylko 5 tygodni po przechowywaniu stabilizowanego aldehydu następuje w znacznym stopniu trimeryzacja.

Według innego sposobu dodaje się do aldehydów, w celu zapobiegania ich polimeryzacji, roztwór difenyloaminy w etanolu. Jednak ten sposób także nie zapewnia hamowania polimeryzacji w ciągu długiego czasu.

Z opisów patentowych DE-OS nr 29 05 267 i DE-OS nr 29 17 789 wiadomo, że aldehyd izomasłowy, jak również inne alifatyczne aldehydy zawierające od 3 do 14 atomów węgla, można stabilizować przeciwko polimeryzacji i autokondensacji przez dodawanie trietanoloaminy lub dimetyloetanoloaminy. Przy zastosowaniu tych stabilizatorów można uzyskać dobrą stabilizację w ciągu długiego czasu już przy zastosowaniu stosunkowo małych stężeń. Opisano na przykład, że przy użyciu wymienionych etanoloamin w ilości 10 ppm, w przeliczeniu na aldehyd, można zapobiec w ciągu 30 tygodni tworzeniu się związków makrocząsteczkowych w wyniku polimeryzacji i autokondensacji, na przykład pod wpływem tlenu. Przy dodatku od 20 do 100 ppm, w przeliczeniu na aldehyd, stabilizatory zapobiegają tworzeniu się trimeru lub produktu kondensacji aldolowej podczas przechowywania aldehydu w ciągu około jednego roku bez zastosowania specjalnych środków zapobiegawczych. Jednak wadą tych stabilizatorów jest to, że można je ponownie oddzielić od aldehydów jedynie za pomocą kosztownej destylacji.

Z opisu patentowego JP nr 45 012282 B4 znany jest także problem stabilizacji aldehydu izomasłowego przeciwko tworzeniu się trimerów. Podano tam, że działanie na aldehyd izomasłowy wodnym alkalicznym roztworem nie ma żadnego wpływu. Stabilizację można uzyskać jedynie w przypadku, jeśli substancję alkaliczną dodaje się do aldehydu izomasłowego w postaci ciała stałego lub w postaci bardzo stężonego wodnego roztworu, przy czym w tym przypadku ma zasadnicze znaczenie, aby ilość wody była poniżej granicy nasycenia aldehydu izomasłowego. Jako związki alkaliczne stosuje się związki metali alkalicznych (sole węglanowe, sole diwęglanowe, krzemiany i sole kwasów tłuszczoPL 191 902 B1 wych), związki metali ziem alkalicznych (tlenki, wodorotlenki, sole węglanowe, sole diwęglanowe i sole kwasów tłuszczowych), a także amoniak lub węglan amonu. Dodawane ilości związku alkalicznego są jednak bardzo duże. W przypadku kwaśnego węglanu sodu, węglanu sodu, węglanu potasu, węglanu amonu, węglanu wapnia, a także wodorotlenku wapnia, octanu sodu i tlenku magnezu dodawanych do aldehydu izomasłowego jako stabilizatory ilości tych związków wynoszą zawsze po 500 ppm, a więc są to ilości, które w związku z opisem patentowym JP 45 012282 B4, można już uważać za nieznaczne. Jakkolwiek dzięki zastosowaniu tak znacznych ilości alkalicznie reagującego stabilizatora zapobiega się tworzeniu trimerów, to jednak nie można uniknąć trudności związanych z występującą w większym stopniu, katalizowaną alkalicznie kondensacją aldolową aldehydu izomasłowego. Ponadto, dodatek substancji alkalicznej w postaci ciała stałego do znacznych ilości aldehydu, na przykład przechowywanych w zbiornikach, wiąże się z trudnością całkowitego rozpuszczenia, zdyspergowania, a także równomiernego rozdzielenia substancji alkalicznej w całej objętości aldehydu.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie ulepszonego sposobu, za pomocą którego można w ciągu możliwie długiego czasu zahamować reakcję polimeryzacji i autokondensacji aldehydów.

Zadanie to rozwiązano sposobem, w którym alifatyczne aldehydy zawierające od 3 do 14 atomów węgla są stabilizowane przez dodatek reagujących alkalicznie substancji, który to sposób jest znamienny tym, że jako alkalicznie reagującą substancję dodaje się do poddawanego stabilizacji aldehydu wodorotlenki metali alkalicznych, wodorotlenki metali ziem alkalicznych, węglany metali alkalicznych, węglany metali ziem alkalicznych lub karboksylany metali ziem alkalicznych w ilościach korzystnie od 0,05 do 20 ppm, korzystnie od 0,05 do 5 ppm, najkorzystniej od 0,05 do 2,5 ppm, w przeliczeniu na aldehyd.

Sposób według niniejszego wynalazku jest znamienny tym, że stosowane stabilizatory są skuteczne już w bardzo małych stężeniach. Już 0,05 ppm stabilizatora zapobiega tworzeniu się, w ciągu wielu tygodni makrocząsteczkowych związków w wyniku polimeryzacji lub kondensacji aldolowej podczas przechowywania aldehydu, nawet w niskiej temperaturze i bez użycia innych środków zapobiegawczych. Ponadto należy podkreślić, że substancje stosowane do stabilizacji aldehydów nie przeszkadzają w dalszym przerobie aldehydów. Jeśli jednak pożądane jest oddzielenie alkalicznej substancji przed dalszym przerobem aldehydów, to jest to możliwe w wyniku zwykłej destylacji, w której substancja alkaliczna pozostaje w błocie destylacyjnym. Należy szczególnie podkreślić, że stabilizatory te, jakkolwiek reagują alkalicznie, nie wywołują reakcji kondensacji aldolowej aldehydów.

Jako wodorotlenki metali alkalicznych stosuje się korzystnie wodorotlenek sodu lub wodorotlenek potasu, a jako wodorotlenki metali ziem alkalicznych stosuje się korzystnie wodorotlenek wapnia. Jako węglany metali alkalicznych stosuje się korzystnie węglan sodu i węglan potasu, a jako węglany metali ziem alkalicznych stosuje się korzystnie węglan magnezu i węglan wapnia. Jako karboksylan metali alkalicznych stosuje się korzystnie maślan sodu.

Substancje alkaliczne stosuje się zwykle w postaci ich wodnego roztworu o stężeniu korzystnie od 0,01 do 1M, korzystnie od 0,05 do 0,5M i najkorzystniej od 0,1 do 0,25M. W pojedynczych przypadkach może być także celowe dodawanie substancji alkalicznych, szczególnie karboksylanów metali alkalicznych, przy tym korzystnie maślanu sodu, w postaci ciał stałych.

Jako przykłady aldehydów, które można stabilizować sposobem według wynalazku, można wymienić: propanal, n-butanal i izobutanal, n-pentanal i izopentanal, n-heksanal i izoheksanal, n-heptanal i izoheptanal, n-oktanal i izooktanal, n-nonanal i izononanal, n-dekanal i izodekanal, undekanal, dodekanal, aldehyd laurynowy, aldehyd metylononylowy (MNA), aldehyd tridecylowy, a także aldehyd mirystynowy.

Aldehydy te mogą zawierać do 3% wagowych, korzystnie od 0,5 do 2% wagowych i najkorzystniej od 0,75 do 1,25% wagowych wody.

Sposób według niniejszego wynalazku można przeprowadzać stosując stabilizator w postaci wodnego roztworu i ewentualnie dodawać aldehyd także zawierający wodę. Można także na odwrót dodawać wodny roztwór stabilizatora do aldehydu, ewentualnie zawierającego wodę. Przykłady:

P r z y k ł a d y I - III.

Wodorotlenek sodu do stabilizacji wprowadzono w postaci 0,1M wodnego roztworu, w odpowiedniej ilości, do butelek polietylenowych, następnie dodano odpowiednią ilość aldehydu i wprowadzono na wierzch azot. Aldehyd izomasłowy w przykładach I i II zawiera przy tym już po 2% dejonatu (demineralizowanej wody), a aldehyd n-masłowy w przykładzie III zawiera 1% dejonatu. Następnie wytrząsano butelki polietylenowe w ciągu 20 minut za pomocą maszyny obrotowej w celu uzyskania

PL 191 902 B1 bardzo dobrego wymieszania. W przypadku przykładu II wytrząsano butelkę w ciągu całej próby trwającej 4 tygodnie.

Butelki przechowywano bez dostępu światła w ciągu danych czasów próby. Próbki pobierano po różnym czasie przechowywania zawsze przy dodawaniu 100 ppm trietanoloaminy, w celu zachowania aktualnego stanu danej próbki. Analizę próbek wykonywano metodą chromatografii gazowej. Wszystkie prace wykonywano w atmosferze azotu.

Ta bel a 1

	Tworzenie się trimerów, % wagowych
	Przykład I	Przykład II	Przykład III
	aldehyd izomasłowy	aldehyd izomasłowy z ciągłym wytrząsaniem	aldehyd n-masłowy
NaOH dni	bez	0,17 ppm	0,5 ppm	bez	0,2 ppm	2 ppm	bez	0,1 ppm	0,17 ppm
0	0,025	0,005	0,063
7	0,305	0,169	0,048				0,125	0,063	0,063
14				1,611	0,284	0,085
28				2,317	0,434	0,087

P r z y k ł a d y IV - X

Do stabilizacji użyto wodorotlenek sodu, wodorotlenek potasu lub węglan sodu, w postaci wodnego roztworu o stężeniu i w ilościach podanych w tabeli 2 w butelkach polietylenowych, następnie dodano odpowiednią ilość aldehydu n-masłowego i wprowadzano na wierzch azot.

Następnie wytrząsano butelki polietylenowe w ciągu 20 minut za pomocą maszyny obrotowej w celu uzyskania bardzo dobrego wymieszania.

Butelki przechowywano bez dostępu światła w ciągu podanych czasów próby. Próbki pobierano po różnych czasach przechowywania zawsze przy dodawaniu 100 ppm trietanoloaminy, w celu zachowania aktualnego stanu danej próbki. Analizę próbek wykonywano metodą chromatografii gazowej. Wszystkie prace wykonywano w atmosferze azotu.

T ab el a 2

Przykład	Dodatek	Dane analityczne	Pobieranie próbek, po h, na 48 h 120 h początku % wagowych
1	2	3	4	5	6
IV	1% dejonatu	n-C4-al	99,928	99,856	99,545
		Trim C4-al K1	< 0,005	0,051	0,279
		Trim C4-al K2	< 0,005	0,010	0,054
		iTetramer	< 0,005	0,009	0,045
		iAldol	0,002	0,004	0,004
V	1% dejonatu	n-C4-al	99,928	99,924	99,919
	+	Trim C4-al K1	< 0,005	0,002	0,002
	0,17 ppm NaOH	Trim C4-al K2	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	(=0,0017%	iTetramer	< 0,005	< 0,005	< 0,005
VI	roztwór)	iAldol	0,002	0,004	0,004
0,5% dejonatu	n-C4-al	99,928	99,921	99,914
	+	Trim C4-al K1	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	0,17 ppm NaOH	Trim C4-al K2	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	(=roztwór	iTetramer	< 0,005	< 0,005	< 0,005
VII	0,0034%)	iAldol	0,002	0,004	0,007
0,25% dejonatu	n-C4-al	99,928	99,918	99,907
	+	Trim C4-al K1	< 0,005	0,002	0,002
	0,17 ppm NaOH	Trim C4-al K2	< 0,005	< 0,005	<0,005
	(=roztwór	iTetramer	< 0,005	< 0,005	<0,005
	0,0068%)	iAldol	0,002	0,004	0,007

PL 191 902 B1

c.d. tabeli 2

1	2	3	4	5	6
VIII	1% dejonatu	n-C4-al	99,928	99,923	99,919
	+	Trim C4-al K1	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	0,17 ppm KOH	Trim C4-al K2	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	(=roztwór	ETetramer	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	0,0017%)	EAldol	0,002	0,004	0,005
IX	1% dejonatu	n-C4-al	99,928	99,888	99,869
	+	Trim C4-al K1	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	500 ppm Na₂CO3	Trim C4-al K2	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	(=roztwór	ETetramer	< 0,005	< 0,005	< 0,005
	4,8%)	EAldol	0,002	0,039	0,056
X	1% dejonatu	n-C4-al	99,928	Występująca
+	Trim C4-al K1	<0,005	samorzutnie
	500 ppm NaOH	Trim C4-al K2	<0,005	aldolizacja
	(=roztwór	ETetramer	<0,005
	4,8%)	EAldol	0,002

Skróty w tej tabeli mają następujące znaczenia:

n-C4-al : aldehyd n-masłowy

Trim C4-al K1 : 2,4,6-tri-n-propylo-1,3,5-trioksan w położeniu eee lub aaa

Trim C4-al K2 : 2,4,6-tri-n-propylo-1,3,5-trioksan w położeniu eea lub aae

ETetramer : tetrameryczny produkt polimeryzacji aldehydu masłowego

EAldol : suma produktów kondensacji aldolowej

P r z y k ł a d y XI - XIV

We wszystkich przykładach od XI do XIV najpierw nastawiono aldehyd n-butylowy o zawartości 1% wagowego wody dodatkiem kwasu siarkowego na zawartość kwasu 1 ppm. Przykład XI jest ślepą próbą, do której nie dodano alkalicznie reagującej substancji jako stabilizatora. W przykładach XII i XIII dodawano następnie do aldehydu n-masłowego 20 ppm lub 10 ppm stałego maślanu sodu i w przykładzie XIV 10 ppm wodorotlenku sodu. Butelkę ze znajdującym się na górze azotem wytrząsano następnie w ciągu 20 minut za pomocą maszyny obrotowej w celu zapewnienia bardzo dobrego wymieszania. Przechowywanie butelek odbywało się bez dostępu światła w ciągu podanych czasów próby. Próbki pobierano po różnych czasach przechowywania zawsze w ilości po 250 ml zawsze przy dodawaniu 100 ppm trietanoloaminy, w celu zachowania aktualnego stanu danej próbki. Wszystkie prace wykonywano w atmosferze azotu. Analizę próbek wykonywano metodą chromatografii gazowej.

T a b e l a 3

Pobieranie próbek po czasie, h	Przykład % wagowych	XI ślepa próba (z kwasem)	XII 20 pmm maślanu Na	XIII 10 pmm maślanu Na	XIV 10 ppm NaOH (roztwór 0,05 M)
1	2	3	4	5	6
24	n-C4-al	96,189	99,707	99,752	99,838
	Trim C4-al K1	2,873	0,191	0,154	0,089
	Trim C4-al K2	0,552	0,037	0,031	0,018
	ETetramer	0,346	0,026	0,021	0,014
	EAldol	0,003	0,006	0,006	0,010
48	n-C4-al	93,160	99,651	99,710	99,836
	Trim C4-al K1	5,246	0,224	0,181	0,089
	Trim C4-al K2	1,002	0,045	0,036	0,017
	ETetramer	0,554	0,033	0,030	0,015
	EAldol	0,008	0,012	0,010	0.014

PL 191 902 B1

c.d. tabeli 3

1	2	3	4		5
72	n-C4-al	91,441	99,639	99,705	99,815
	Trim C4-al K1	6,642	0,223	0,171	0,090
	Trim C4-al K2	1,247	0,044	0,035	0,019
	XTetramer	0,621	0,030	0,031	0,021
	XAldol	0,013	0,017	0,013	0,016
120	n-C4-al	86,996	99,653	99,717	99,816
	Trim C4-al K1	10,296	0,213	0,173	0,096
	Trim C4-al K2	1,887	0,042	0,033	0,018
	XTetramer	0,778	0,027	0,023	0,014
	XAldol	0,017	o,021	0,014	0,018

P r z y k ł a d y XV - XVIII

Przykład XV jest ślepą próbą, do której nie dodano alkalicznie reagującej substancji jako stabilizatora. W przykładach XVI, XVII i XVIII dodawano następnie do aldehydu n-masłowego po 0,5 ppm stałego maślanu sodu, stałego maślanu wapnia, a także wodorotlenek sodu w postaci 0,05 M roztworu. Butelkę ze znajdującym się na górze azotem wytrząsano następnie w ciągu 20 minut za pomocą maszyny obrotowej w celu zapewnienia bardzo dobrego wymieszania. Butelki przechowywano bez dostępu światła w ciągu podanych czasów próby. Próbki pobierano po różnych czasach przechowywania, zawsze w ilości po 250 ml, zawsze przy dodawaniu 100 ppm trietanoloaminy, w celu zachowania aktualnego stanu danej próbki. Wszystkie prace wykonywano w atmosferze azotu. Analizę próbek wykonywano metodą chromatografii gazowej.

P r z y k ł a d y XIX - XXI.

Przykład XIX jest ślepą próbą, do której nie dodano alkalicznie reagującej substancji jako stabilizatora. W przykładach XX i XXI dodawano następnie do aldehydu n-masłowego 0,5 ppm lub 0,25 ppm wodorotlenku sodu w postaci 0,1 M roztworu. Butelkę ze znajdującym się na górze azotem wytrząsano następnie w ciągu 20 minut za pomocą maszyny obrotowej w celu zapewnienia bardzo dobrego wymieszania. Butelki przechowywano bez dostępu światła w ciągu podanych czasów próby. Próbki pobierano po różnych czasach przechowywania zawsze w ilości po 250 ml, zawsze przy dodawaniu 100 ppm trietanoloaminy, w celu zachowania aktualnego stanu danej próbki. Wszystkie prace wykonywano w atmosferze azotu. Analizę próbek wykonywano metodą chromatografii gazowej.

T a b e l a 4

Pobieranie próbek po czasie, h	Przykład % wagowych	XV ślepa próba	XVI 0,5 pmm stałego maślanu Na	XVII 0,5 pmm stałego maślanu Ca	XVIII 0,5 ppm NaOH (roztwór 0,05 M)
24	n-C4-al	99,886	99,950	99,899	99,946
	Trim C4-al K1	0,040	<0,005	0,031	<0,005
	Trim C4-al K2	0,008	<0,005	0,006	<0,005
	XTetramer	0,005	<0,005	0,004	<0,005
	XAldol	0,006	0,004	0,006	0,006
72	n-C4-al	99,802	99,939	99,888	99,934
	Trim C4-al K1	0,097	<0,005	0,033	0,002
	Trim C4-al K2	0,019	<0,005	0,007	<0,005
	XTetramer	0,014	<0,005	0,003	<0,005
	XAldol	0,006	0,008	0,006	0,008
120	n-C4-al	99,652	99,994	99,897	99,940
	Trim C4-al K1	0,212	<0,005	0,031	<0,005
	Trim C4-al K2	0,040	<0,005	0,006	<0,005
	XTetramer	0,030	<0,005	0,003	<0,005
	XAldol	0,005	0,007	0,006	0,007

PL 191 902 B1

Tabel a 5

Pobieranie próbek po czasie, h	Przykład % wagowych	XIX ślepa próba	XX 0,5 pmm NaOH (roztwór 0,1 M)	XXI 0,25 pmm NaOH (roztwór 0,1 M)
24	n-C4-al	99,663	99,954	99,907
	Trim C4-al K1	0,241	0,006	0,035
	Trim C4-al K2	0,46	<0,005	0,007
	XTetramer	0,032	<0,005	<0,005
	XAldol	0,004	0,006	0,005
72	n-C4-al	99,023	99,951	99,899
	Trim C4-al K1	0,696	0,005	0,036
	Trim C4-al K2	0,132	<0,005	0,007
	XTetramer	0,096	<0,005	0,004
	XAldol	0,006	0,008	0,007
96	n-C4-al	98,815	99,953	99,913
	Trim C4-al K1	0,871	0,004	0,030
	Trim C4-al K2	0,165	<0,005	0,006
	XTetramer	0,110	<0,005	0,005
	XAldol	<0,005	0,008	0,005

Zastrzeżenia patentowe

Claims

1. Sposób stabilizacji alifatycznych aldehydów zawierających od 3 do 14 atomów węgla przez dodatek reagujących alkalicznie substancji, znamienny tym, że do stabilizowanego aldehydu jako alkalicznie reagującą substancję dodaje się wodorotlenki metali alkalicznych, wodorotlenki metali ziem alkalicznych, węglany metali alkalicznych, węglany metali ziem alkalicznych lub karboksylany metali ziem alkalicznych w ilościach, korzystnie od 0,05 do 20 ppm, korzystnie od 0,05 do 5 ppm, najkorzystniej od 0,05 do 2,5 ppm, w przeliczeniu na aldehyd.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako wodorotlenki metali alkalicznych stosuje się wodorotlenek sodu lub potasu, jako wodorotlenki metali ziem alkalicznych stosuje się wodorotlenek wapnia, jako węglany metali alkalicznych stosuje się węglan sodu lub węglan potasu, jako węglany metali ziem alkalicznych stosuje się węglan magnezu lub węglan wapnia, albo jako karboksylan metali alkalicznych stosuje się maślan sodu.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że reagującą alkalicznie substancję stosuje się w postaci wodnego roztworu o stężeniu od 0,01 do 1 M, korzystnie od 0,05 do 0,5 M i najkorzystniej od 0,1 do 0,25 M.

4. Sposób według zastrz. 1albo 2, albo 3, znamienny tym, że jako alifatyczne aldehydy zawierające od 3 do 14 atomów węgla stosuje się propanal, n-butanal i izobutanal, n-pentanal i izopentanal, n-heksanal i izoheksanal, n-heptanal i izoheptanal, n-oktanal i izooktanal, n-nonanal i izononanal, n-dekanal i izodekanal, undekanal, dodekanal, aldehyd laurynowy, aldehyd metylononylowy (MNA), aldehyd tridecylowy, a także aldehyd mirystynowy.

5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że aldehydy zawierają do 3% wagowych, korzystnie od 0,5 do 2% wagowych i najkorzystniej od 0,75 do 1,25% wagowych wody.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że alkalicznie reagująca substancja ma postać wodnego roztworu, do którego ewentualnie dodaje się aldehyd zawierający wodę.

7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wodny roztwór alkalicznie reagującej substancji dodaje się do aldehydu zawierającego ewentualnie wodę.