PL189041B1

PL189041B1 - Sposób jednoznacznego identyfikowania donacji płynów biologicznych-krwi i osocza

Info

Publication number: PL189041B1
Application number: PL98334485A
Authority: PL
Inventors: Lorraine B. Peddada; Charles M. Heldebrant; Andrew J. Conrad
Original assignee: Alpha Therapeutic Corp
Priority date: 1997-01-06
Filing date: 1998-01-06
Publication date: 2005-06-30
Also published as: ID22743A; RU2198405C2; PL334485A1; DE69840358D1; JP2006149391A; US8158341B2; CA2276570C; CN1246158A; US6063563A; KR100351472B1; US20060136148A1; DK0975810T3; AU6445398A; WO1998030723A1; BR9807466A; US6566052B1; US5780222A; ATE417940T2; AU717157B2; US20060160073A1

Abstract

1. Sposób jednoznacznego identyfikowania donacji plynów biologicznych - krwi i osocza z pozytywnym wskazaniem testu na obecnosc okreslonego czynnika, znamien- ny tym, ze z donacji plynu przygotowuje sie wiele próbek plynu; definiuje sie N-wymiarowa macierz, w której N jest liczba calkowita, zas macierz za- wiera wiele elementów, z których kazdy jest zdefiniowany przez punkt przeciecia N wymia- rów macierzy, przy czym kazdy indywidualny element jest identyfikowany przez odpowied- nie oznaczenie macierzowe X1 1 n , w którym indeks dolny oznaczenia macierzowego okresla wskazniki wymiarowe tablicy; przyporzadkowuje sie kazdej próbce plynu inny element N-wymiarowej macierzy, tworzy sie N czesci objetosciowych z kazdej z próbek plynu i tworzy sie podzbiory czesci objetosciowych, przy czym kazdy podzbiór zawiera czesc objetosciowa z kazdej próbki plynu, której przyporzadkowane jest oznaczenie ma- cierzowe, dla którego jeden wskaznik wymiarowy jest staly i kazdy z odpowiednich pod- zbiorów jest identyfikowany przez wymieniony staly wskaznik wymiarowy. PL PL PL

Description

DZIEDZINA WYNALAZKU

Przedmiotowy wynalazek dotyczy ogólnie systemów i procesów do przygotowania i analizowania próbek pobranych z donacji osocza, by jednoznacznie identyfikować donacje, które są skażone wirusowe. W szczególności wynalazek dotyczy urządzenia i procesu do tworzenia indywidualnych, oddzielnie zamkniętych szczelnie i połączonych pojemników mieszczących próbki tego samego osocza, które jest zawarte w donacji. Wynalazek dotyczy również urządzenia i procesu do tworzenia pul testowych początkowego badania masowego z tych pojemników oraz testowania tych pul na obecność wirusa zgodnie z pewnym algorytmem w celu zidentyfikowania indywidualnych skażonych donacji w najmniejszej liczbie cykli testowania.

PODŁOŻE WYNALAZKU

Programy donacji krwi, osocza i płynu biologicznego są ważnymi pierwszymi etapami wytwarzania wyrobów farmaceutycznych i wyrobów z krwi, które polepszają jakość życia i są używane do ratowania życia w wielu różnych sytuacjach urazowych. Produkty takie są używane w leczeniu zaburzeń immunologicznych, do leczenia hemofilii i są również stosowane do utrzymywania i przywracania ilości krwi w procedurach chirurgicznych oraz w innych protokołach leczenia. Zastosowania lecznicze krwi, osocza i płynów biologicznych wymagają, by donacje tych materiałów były w miarę możliwości wolne od skażenia wirusowego. Zwykle przeznaczona do testu serologicznego próbka każdej indywidualnej donacji krwi, osocza lub innego płynu jest badana na przeciwciała wirusowe, które są wytwarzane w odpowiedzi na specyficzne wirusy, takie jak hepatitis C (HCV) i dwie postacie wirusa braku odporności immunologicznej u ludzi (HIV-1 i HIV-2). Ponadto ta próbka przeznaczona do badań serologicznych może być testowana na antygeny oznaczane dla specyficznych wirusów, takich jak hepatitis B (HBV), jak również przeciwciała wytwarzane w odpowiedzi na takie wirusy. Jeżeli próbka jest serologicznie pozytywna na obecność albo specyficznych przeciwciał, albo antygenów, donacja taka jest wykluczana z dalszego użytku.

Podczas gdy test na antygeny dla pewnych wirusów, takich jak hepatitis B, jest uważany za ściśle związany z zakażalnością, nie jest tak w przypadku testów na przeciwciała. Od dawna wiadomo, że dawca osocza krwi może być w rzeczywistości zainfekowany wirusem podczas gdy testy serologiczne na przeciwciała związane z tym wirusem dają wynik negatywny. Przykładowo istnieje pewne okienko pomiędzy chwilą, kiedy dawca mógł zostać zainfekowany wirusem, a pojawieniem się przeciwciał wytwarzanych w odpowiedzi na tego wirusa w systemie dawcy. Czas pomiędzy pierwszym wystąpieniem wirusa we krwi a obecnością wykrywalnych przeciwciał wytwarzanych w odpowiedzi na tego wirusa nazywany jest czasem okienka. W przypadku wirusa HIV średni czas okienka wynosi w przybliżeniu 22 dni, natomiast w przypadku wirusa HCV średni czas okienka oceniany jest na około 98 dni. Dlatego testy nakierowane na wykrywanie przeciwciał mogą dawać fałszywe wskazanie w przypadku zainfekowanego dawcy, jeżeli są przeprowadzane w czasie okienka, to znaczy w czasie pomiędzy zainfekowaniem wirusem a wytworzeniem przeciwciał. Ponadto, nawet jeśli konwencjonalne przeprowadzanie testów na obecność wirusa HBV obejmuje testy zarówno na przeciwciała jak i na antygeny, testy przeprowadzane bardziej czułymi sposobami potwierdzają obecność wirusa HBV w próbkach, które były negatywne w teście na antygen wobec wirusa HBV.

Jeden sposób testowania donacji, które przeszły przez dostępne testy na przeciwciała i antygeny, w celu dalszego zapewnienia braku w nich zagrażającego skażenia wirusowego obejmuje testowanie donacji metodą reakcji łańcucha polimerazy (PCR). PCR jest bardzo czułym sposobem wykrywania obecności specyficznych sekwencji DNA lub RNA związanych z interesującym wirusem w materiale biologicznym przez powiększanie genomu wirusowego. Ponieważ test PCR ma na celu wykrywanie obecności istotnego składnika samego wirusa, jego istnienie u dawcy można stwierdzić prawie natychmiast po zainfekowaniu. Teoretycznie zatem nie ma żadnego czasu okienka, w którym test może dawać fałszywe wskazanie

189 041 o braku zakażalności. Odpowiedni opis metodologii i praktycznego stosowania testu PCR zawarty jest w patencie USA nr 5.176.995, na który niniejszy opis wyraźnie powołuje się.

Test PCR jest jednak bardzo drogi, a ponieważ ogólna populacja dawców zawiera stosunkowo niewielką liczbę dawców PCR pozytywnych, indywidualne testowanie każdej donacji nie jest opłacalne ani ekonomicznie wykonalne. Potrzebny jest zatem skuteczny i oszczędny pod względem kosztów sposób testowania dużej liczby donacji krwi lub osocza w celu wyeliminowania jednostek ze skażeniem wirusowym powyżej uprzednio określonego poziomu.

Jeden sposób testowania dużej liczby donacji osocza polega na utworzeniu puli z pewnej liczby indywidualnych donacji osocza. Pula ta jest następnie poddawana testowi PCR, a indywidualne donacje tworzące pulę są albo zatrzymywane, albo odrzucane zależnie od wyniku testu PCR. Przy zmniejszeniu liczby testów PCR i związanych z tym kosztów sposób ten powoduje istotną stratę znacznej części donacji pozbawionych wirusów. Ponieważ jedna tylko donacja ze skażeniem wirusowym powyżej uprzednio określonego poziomu spowoduje uznanie puli za PCR pozytywną, pozostałe donacje tworzące pulę mogą równie dobrze być indywidualnie PCR negatywne. Wynik taki jest wysoce prawdopodobny, ponieważ w ogólnej populacji dawców jest stosunkowo niewielka liczba dawców PCR pozytywnych. Przy konwencjonalnym tworzeniu puli wszystkie donacje tworzące pulę są odrzucane po uzyskaniu wyniku PCR pozytywnego, łącznie z tymi donacjami, które są indywidualnie PCR negatywne.

Ponadto donacje osocza są często zamrażane wkrótce po pobraniu. Kiedy próbki indywidualnych donacji osocza są potrzebne do tworzenia puli, każdą donację trzeba odmrozić, pobrać z tej donacji porcję krwi lub osocza i z powrotem zamrozić donację do przechowywania. Wiele cykli zamrażania-odmrażania może wpłynąć ujemnie na odtwarzanie interesującego RNA lub DNA jak również protein zawartych w osoczu, co ma szkodliwy wpływ na integralność testu PCR. Ponadto przy każdym pobieraniu porcji z indywidualnych donacji osocza w celu utworzenia puli donacja jest narażona na skażenie zarówno z otaczającego środowiska jak i z urządzenia użytego do pobrania porcji, Ponadto, jeżeli donacja taka zawiera wirusa, może skazić inne donacje. Aby uniknąć wprowadzenia zanieczyszczeń wirusowych do donacji pozbawionej wirusa, urządzenie do pobierania próbek albo musi być sterylizowane po każdym indywidualnym użyciu, albo musi być używane tylko do pobrania jednej porcji z jednej indywidualnej donacji, a do pobierania porcji z następnej indywidualnej donacji używane jest nowe urządzenie do próbkowania. Każdy z tych sposobów wiąże się ze znacznym kosztem i jest dość czasochłonny. Istnieje zatem zapotrzebowanie na proces i system do otrzymywania wielu próbek krwi lub osocza z indywidualnych donacji tak, aby określone próbki mogły być wprowadzane do puli bez skażania pozostałych próbek. Pożądane jest również, aby ten proces i system nadawały się do tworzenia takich pul szybko i skutecznie bez zarażania technika laboratoryjnego przeprowadzającego testy kliniczne lub środowiska laboratorium przeprowadzającego testy.

Ponadto jest pożądane, aby proces i system zapewniały skuteczne i oszczędne pod względem kosztów testowanie donacji krwi lub osocza w celu zidentyfikowania tylko unikatowo PCR pozytywnych donacji w najmniejszej możliwej liczbie cykli testowania.

ISTOTA WYNALAZKU

W praktycznej realizacji niniejszego wynalazku opracowano zatem tani i skuteczny proces przygotowania i testowania próbek z wielu donacji krwi lub osocza, by jednoznacznie zidentyfikować donacje, które są zakażone wirusem, jak również systemy i urządzenia do praktycznej realizacji tego procesu.

Proces według przedmiotowego wynalazku daje w wyniku produkty z krwi i osocza, które są znacznie bezpieczniejsze, ponieważ można łatwo przeprowadzić test na skażenie wirusowe bezpośrednio w dostarczonej krwi lub osoczu. Tanie testowanie o dużej czułości może być przeprowadzane natychmiast, a zakażone donacje mogą być identyfikowane bez względu na czas okienka zakażalności.

W jednym praktycznym rozwiązaniu przedmiotowego wynalazku proces ten zawiera etapy tworzenia donacji krwi lub osocza w zbiorniku. Do zbiornika tego dołączony jest giętki segment otwarty do wewnątrz zbiornika. Segment ten jest napełniany krwią lub osoczem ze

189 041 zbiornika, a część tego segmentu jest szczelnie zamykana przy obu końcach. Szczelnie zamknięta część segmentu jest oddzielana od zbiornika i albo przed, albo po oddzieleniu szczelnie zamkniętej części segmentu w odstępach na długości tego segmentu pomiędzy szczelnie zamkniętymi końcami wykonuje się wiele usytuowanych w odstępach zgrzein. Części segmentu w odstępach pomiędzy sąsiednimi zgrzeinami tworzą pojemniki, przy czym każdy taki pojemnik zawiera próbkę osocza lub krwi, a odstępy pomiędzy zgrzeinami zapewniają w każdym takim pojemniku objętość wystarczającą do planowanego testowania.

W bardziej szczegółowym przykładzie realizacji przedmiotowego wynalazku indywidualne donacje osocza są zbierane w butli osocza, do której poprzez segment giętkiego wydrążonego przewodu rurowego dołączony jest pojemnik testowy. Po napełnieniu osoczem dawcy butla osocza jest przechylana tak, aby przenieść osocze do pojemnika testowego i giętkiego segmentu przewodu rurowego, na skutek czego ten segment przewodu rurowego zostaje napełniony. Segment przewodu rurowego jest zgrzewany w odstępach na jego długości, przy czym części segmentu przewodu rurowego w odstępach pomiędzy zgrzeinami tworzą woreczki, z których każdy zawiera próbkę donacji osocza. Segment przewodu rurowego, który został przerobiony na szereg woreczków, jest następnie odłączany od butli zbierania osocza i zamrażany, aż będzie potrzebny do lc stowania.

Według dodatkowego aspektu niniejszego wynalazku segment wydrążonego przewodu rurowego zawiera szereg połączonych ze sobą elementów w kształcie litery Y, które zawierają miejsce wprowadzania przewidziane na jednym odgałęzieniu litery Y, przy czym każde odgałęzienie danego elementu w kształcie litery Y, które nie zawiera miejsca wprowadzania, jest dołączone do podstawy następnego elementu w kształcie litery Y w łańcuchu przez odcinek giętkiego przewodu rurowego z tworzywa sztucznego. Na długości każdego odcinka giętkiego przewodu rurowego z tworzywa sztucznego, oddzielającego elementy w kształcie litery Y, wykonane są w odstępach zgrzeiny.

Według dalszego aspektu niniejszego wynalazku urządzenie do wykonywania wielu zgrzein na długości segmentu przewodu rurowego wypełnionego donacją krwi lub osocza zawiera pierwszą i drugą przeciwległe płyty zgrzewające. Każda płyta zgrzewająca zawiera wiele usytuowanych w odstępach wzniesień na swej długości na przemian z zagłębieniami. Wzniesienia i zagłębienia na pierwszej płycie są usytuowane zgodnie z analogicznymi wzniesieniami i zagłębieniami na drugiej płycie. Przeciwległe płyty zgrzewające są poruszane względem siebie do segmentu przewodu rurowego z tworzywa sztucznego, wypełnionego donacją krwi lub osocza, by wykonać zgrzeiny na tych częściach segmentu przewodu rurowego, które są zaciskane pomiędzy wzniesieniami i aby utworzyć komory określone przez przeciwległe zagłębienia. Zgrzeiny tworzą pomiędzy sobą wiele indywidualnych i kolejnych woreczków a każda komora utworzona przez każdą zamkniętą parę zagłębień jest przeznaczona do pomieszczenia woreczka.

W szczególności urządzenie do wytwarzania wielu zgrzein na długości segmentu przewodu rurowego wypełnionego donacją krwi lub osocza jest skonfigurowane tak, by nadawało się do zamontowania na dostępnej w handlu zgrzewarce jako modyfikacja po zakupie.

W jeszcze innym przykładzie realizacji wynalazku system zbierania i przygotowywania próbek osocza do testowania zawiera zbiornik osocza i wydrążoną rurkę z tworzywa sztucznego dołączoną do tego zbiornika, przy czym oba te elementy są wykonane z tworzywa sztucznego i zawierają uformowane w tworzywie sztucznym znaki kodowe. Te znaki kodowe są usytuowane wzdłuz głównej osi segmentu przewodu rurowego, a kod powtarza się w odstępach tak, że segment przewodu rurowego może mieć wiele usytuowanych w odstępach zsrzein na swei długości, by utworzyć nrzez to woreczki nomiedzv zgrzeinami. Odsterw znaków kodowych są zgodne z odstępami woreczków, tak że każdy woreczek będzie mieć co najmniej jeden cykl kodu.

Aby rozpocząć proces testowania według niniejszego wynalazku, pierwszy woreczek oddziela się od każdego z grupy segmentów przewodu rurowego odpowiadających wielu oddzielnym donacjom osocza. Porcja zawartości każdego takiego pierwszego woreczka jest wyciągana i wprowadzana do puli w zbiorniku.

W przykładowym rozwiązaniu przedmiotowego wynalazku pierwszą pulę bada się na obecność wirusa. Kiedy wyniki badania pierwszej puli są wirusowe pozytywne, wówczas

189 041 z każdego z segmentów przewodu rurowego, które były użyte do utworzenia pierwszej puli, zabiera się następny lub drugi kolejny woreczek. Te drugie woreczki dzieli się na dwie w przybliżeniu jednakowo liczne podgrupy, a zawartość puli złożonej z jednej podgrupy jest testowana na obecność specyficznego wirusa. Kiedy wyniki testowania puli tej podgrupy są wirusowe negatywne, z odpowiednich segmentów przewodu rurowego, które były wykorzystane do utworzenia nie testowanej podgrupy, oddziela się następny kolejny woreczek. Woreczki dzieli się na dwie w przybliżeniu jednakowo liczne podgrupy następnej generacji i z zawartości woreczków każdej podgrupy tworzy się pule. Jedna z pul podgrup następnej generacji jest testowana na obecność wirusa.

Kiedy pula testowanej podgrupy daje wirusowe pozytywne wyniki testu, od odpowiednich segmentów przewodu rurowego, użytych do utworzenia testowanej podgrupy, oddziela się woreczek. Proces ten powtarza się, przy czym każdą pulę pozytywną dzieli się na kolejne mniejsze podgrupy, tak że każda z kolejnych podgrup zawiera część próbek poprzedniej podgrupy pozytywnej, aż zostanie zidentyfikowany końcowy woreczek odpowiadający pojedynczej donacji osocza.

W dalszym przykładzie realizacji przedmiotowego wynalazku dodatkowy proces testowania wielu donacji osocza w celu jednoznacznego zidentyfikowania donacji wirusowe pozytywnych w pojedynczym cyklu testu PCR obejmuje etapy tworzenia n-wymiarowej siatki, która określa elementy wewnętrzne w punktach przecięcia każdego z n wymiarów tej siatki. Próbkę każdej z pewnej liczby donacji osocza przyporządkowuje się odpowiedniemu elementowi siatki, przy czym każda próbka jest określona przez zapis macierzowy X_rcs, gdzie indeks dolny zapisu elementu macierzy określa wskaźniki wymiarowe siatki. Z każdej próbki każdej z donacji osocza pobiera się jednakowe porcje i tworzy się z nich subpule. Każda subpula zawiera porcję z każdej próbki donacji osocza, gdzie jeden ze wskaźników wymiarowych jest stały. Subpule te są następnie wszystkie testowane w jednym cyklu testu PCR, a wskaźniki wymiarowe każdej subpuli, która daje pozytywny wynik testu, są oceniane zgodnie z redukcją metodą minorów, przez co jednoznacznie identyfikuje się unikatowy element określony przez wskaźniki wymiarowe każdej pozytywnej subpuli, a przez to jednoznacznie identyfikuje się unikatowo pozytywną próbkę.

KRÓTKI OPIS RYSUNKÓW

Te i inne cechy, aspekty i zalety przedmiotowego wynalazku będą pełniej zrozumiałe po rozważeniu następującego szczegółowego opisu, załączonych zastrzeżeń patentowych i towarzyszących rysunków, gdzie:

figura 1 jest półschematycznym widokiem perspektywicznym jednego przykładu butli donacji osocza i pojemnika próbki przymocowanego przez segment przewodu rurowego, użytecznego w praktycznej realizacji przedmiotowego wynalazku;

figura 2 jest półschematycznym widokiem segmentu przewodu rurowego włączonego pomiędzy butlę donacji osocza a pojemnik próbki i podzielonego na woreczki zgodnie z przedmiotowym wynalazkiem;

figura 2a jest półschematycznym widokiem perspektywicznym segmentu przewodu rurowego włączonego pomiędzy butlę donacji osocza a pojemnik próbki i zawierającego szereg połączonych ze sobą elementów w kształcie litery Y według przedmiotowego wynalazku;

figura 3a jest powiększonym widokiem z góry części segmentu przewodu rurowego, pokazanego na fig. 2, z pokazaniem dodatkowych szczegółów zgrzein, które oddzielają woreczki:

figura 3b jest półschematycznym przekrojem zgrzeiny segmentu przewodu rurowego; figura 4 jest półschematycznym widokiem perspektywicznym urządzenia opracowanego według praktycznej realizacji przedmiotowego wynalazku do zgrzewania przewodu rurowego w indywidualne woreczki;

figura 4a jest półschematycznym widokiem perspektywicznym górnej i dolnej płyty urządzenia zgrzewającego przewidzianego według przedmiotowego wynalazku do zamontowania na zgrzewarce dostępnej w handlu;

189 041 figura 5 jest półschematycznym widokiem perspektywicznym płytki próbkowania i pokrywy według przedmiotowego wynalazku;

figura 6 jest półschematycznym częściowym przekrojem woreczka osocza zawartego w dołku próbki w płycie próbkowania według przedmiotowego wynalazku;

figura 7 jest półschematycznym widokiem perspektywicznym urządzenia według przedmiotowego wynalazku do zgniatania woreczków próbek i wyciskania zawartych w nich próbek płynu w pulę;

figura 8 jest półschematycznym przekrojem cylindra zgniatającego urządzenia z fig. 7; figura 9a jest półschematycznym częściowym przekrojem płytki siatkowej, na której zgniatane są woreczki zawierające próbki;

figura 9b jest półschematycznym widokiem z góry płytki siatkowej, pokazującym promieniowe i koncentryczne korytka na płyn do zbierania płynu próbek ze zgniecionych pojemników próbek;

figura 10 jest półschematycznym częściowym przekrojem tłoka zgniatającego urządzenia z fig. 7;

figura 11 jest schematem blokowym metodologii testu według wynalazku w celu określania PCR pozytywnych dawców z puli donacji;

figura 12 jest schematem blokowym sekwencji testu według wynalazku w celu zidentyfikowania pojedynczej PCR pozytywnej donacji z puli zawierającej 512 donacji;

figura 13 jest schematem blokowym drugiej metodologii testu według wynalazku do określenia PCR pozytywnych dawców z puli donacji; a figura. 14 przedstawia 3-wymiarową siatkę według wynalazku, pokazując definicję wskaźników r, c i s.

SZCZEGÓŁOWY OPIS

Przedmiotowy wynalazek dotyczy systemów, procesów i urządzeń do badania donacji krwi lub osocza w celu wykrywania tych specyficznych donacji, które mają skażenie wirusowe powyżej uprzednio określonego poziomu. Takie skażone donacje są następnie odrzucane, by zapobiec ich wprowadzeniu do strumienia surowca produktów farmaceutycznych lub ich transfuzji pacjentom ludzkim. Testy mające na celu wykrycie wirusów, stosowane zgodnie z praktyczną realizacją przedmiotowego wynalazku, mogą dowolnymi testami, które nadają się do wykrywania wirusów zamiast przeciwciał powstających w odpowiedzi na wirusa. Testy te obejmują testy odczynu na łańcuch polimerazy (PCR) i inne testy, które są wystarczająco czułe, by bezpośrednio wykrywać wirusa nawet po zgromadzeniu próbek z wielu donacji.

W jednym przykładzie realizacji przedmiotowego wynalazku przewidziano wiele oddzielnych donacji krwi lub osocza. Próbka krwi lub osocza jest pobierana z każdej donacji do odpowiedniego segmentu giętkiej wydrążonej rurki. Przewidziano wiele uszczelnień usytuowanych w odstępach od siebie na długości rurki, tak że części segmentu w odstępach pomiędzy uszczelnieniami tworzą jamy, z których każda zawiera próbkę krwi lub osocza. Jak to omówiono poniżej bardziej szczegółowo, według przedmiotowego wynalazku przewidziano unikatową metodologię testowania próbek osocza z tych jam po zgromadzeniu próbek, aby przez to skutecznie i wydajnie wykrywać i izolować każdą taką donację krwi lub osocza, która jest skażona wirusem.

Na fig. 1 przedstawiono przykład wykonania systemu według praktycznej realizacji przedmiotowego wynalazku do przeprowadzania procesu próbkowania. System ten zawiera standardowy pojemnik 20 donacji osocza wykonany z niereagującego materiału, takiego jak polichlorek winylu (PCW). Pojemnik 20 donacji ma przykrywkę 22 z dwoma przyłączami 23 i 24 w kształcie wydrążonego kolanka przymocowanymi do górnej powierzchni tej przykrywki. Przyłącza te są połączone z wnętrzem butli donacji przez otwory wykonane w przykrywce 22 w tym celu. Giętka wydrążona rurka 26 napełniania, wykonana z biologicznie neutralnego materiału, takiego jak tworzywo PCW, jest dołączona przy jednym końcu do kolankowego przyłącza 23, a przy drugim końcu jest połączona np. z igłą wprowadzaną w dawce w celu przeprowadzenia donacji. W przedstawionym przykładzie wykonania przewidziany jest również pojemnik 28 testu do zbierania próbki z donacji, która ma być przebadana serologicznie.

189 041

Pojemnik 28 testu jest zasadniczo probówką i jest również wykonany z biologicznie niereagującego materiału. Pojemnik 28 testu zawiera integralny człon przykrywkowy 30, poprzez który wykonane są otwory do połączenia z wnętrzem pojemnika testu.

Segment 32 giętkiego wydrążonego przewodu rurowego, wykonanego z biologicznie niereagującego tworzywa sztucznego, jest włączony pomiędzy człon przykrywkowy 30 pojemnika 28 testu a wydrążone kolankowe przyłącze 24 przykrywki pojemnika donacji osocza. Segment 22 przewodu rurowego jest dołączony do członu przykrywkowego 30 w taki sposób, że płyn przepływający przez ten segment przewodu rurowego będzie dopływać do pojemnika 28 testu poprzez otwór wykonany w tym celu w członie przykrywkowym 30. Segment 32 przewodu rurowego może być wpasowany ciernie w wymieniony otwór, zgrzany z nim ultradźwiękowe lub inaczej przymocowany współosiowo z tym otworem sposobami zrozumiałymi dla fachowców.

W członie przykrywkowym 30 może być również wykonany drugi otwór, do którego dołączona jest odpowietrzająca rurka 34 w sposób podobny jak segment 32 przewodu rurowego. Odpowietrzająca rurka 34 ma zwykle długość nie większą niż 1-2 cale (2,5 - 5 cm) i jest zwykle zakończona włożonym, wpasowanym ciernie filtrem 36 zatrzymującym bakterie.

W przykładowym wykonaniu donacja krwi lub osocza jest pobierana od dawcy i gromadzona w pojemniku 20 donacji osocza do późniejszego składowania aż do chwili wykorzystania. W przypadku donacji osocza krew jest zwykle pobierana od dawcy i przepuszczana przez wirówkę o pracy ciągłej, gdzie czerwone ciałka krwi zostają odwirowane od nośnego płynu osocza i zostają zwrócone dawcy. Osocze jest następnie gromadzona.

Po pobraniu donacji osocza od dawcy i po napełnieniu pojemnika 20 donacji pojemnik ten zostaje przechylony, tak aby podnieść poziom płynu powyżej kolankowego przyłącza 2A dołączonego do segmentu 32 przewodu rurowego. Osocze wchodzi w ten segment przewodu rurowego, przepływa przez niego i napełnia pojemnik 28 testu. Podczas napełniania powietrze usytuowane wewnątrz pojemnika 28 testu uchodzi poprzez odpowietrzającą rurkę 34 umożliwiając całkowite napełnienie pojemnika testu. Filtr 36 zatrzymujący bakterie odfiltrowuje wszelkie bakterie w zwracanym powietrzu zapobiegając przez to skażeniu próbki przez otaczające środowisko. Po napełnieniu pojemnika testu osocze z donacji może wypełnić segment 32 przewodu rurowego.

Jak pokazano na fig. 2, po wciągnięciu próbki osocza z donacji w segment 32 przewodu rurowego ten segment przewodu rurowego zostaje uszczelniony przez zgrzeinę 38 lub inny odpowiedni element uszczelniający, taki jak zgrzeina ultradźwiękowa, w miejscu w pobliżu połączenia segmentu przewodu rurowego z pojemnikiem donacji osocza. Dalszą zgrzeinę 40 wykonuje się na segmencie przewodu rurowego w miejscu blisko połączenia tego segmentu z pojemnikiem 28 testu. W ten sposób powstaje podłużna wydrążona rurka zamknięta przy obu końcach i zawierająca pewną ilość donacji osocza. Napełniona część segmentu 32 przewodu rurowego zostaje odłączona od pojemnika donacji osocza i pojemnika testu przez odcięcie segmentu przewodu rurowego poprzez środki zgrzein 38 i 40. Oddzielony pojemnik donacji osocza jest następnie zabierany do zamrożenia i składowania, natomiast oddzielony pojemnik testu jest zabierany do laboratorium w celu przebadania serologicznego. Zwykle zawartości są badane na różne przeciwciała, które są wytwarzane w odpowiedzi na specyficzne wirusy, takie jak hepatitis C (HCV) lub HIV-1 i HIV-2.

Dodatkowe zgrzeiny 42 wykonuje się również w odstępach na długości segmentu przewodu rurowego, by utworzyć kolejne oddzielne i połączone woreczki, z których każdy odpowiednio stanowi część 44 segmentu wydrążonego przewodu rurowego. Każda taka część 44 zawiera określoną ilość krwi lub osocza potrzebną do utworzenia puli specyficznej generacji. Przykładowo w woreczkach wytwarzanych do badania PCR można szczelnie zamykać w przybliżeniu 0,02-0,5 ml krwi lub osocza z macierzystej donacji.

Segment przewodu rurowego jest szczelnie zgrzewany w taki sposób, aby utworzyć 5-15 oddzielnych i połączonych woreczków. Szczelne zgrzewanie w celu utworzenia woreczków może być przeprowadzane albo po zabraniu segmentu przewodu rurowego spomiędzy pojemnika donacji osocza a pojemnika testu serologicznego, albo korzystnie jest przeprowadzane, gdy segment przewodu rurowego jest jeszcze dołączony do pojemnika donacji osocza, aby uniknąć wzrostu ciśnienia hydrostatycznego. Zgrzewanie może być przeprowadzane

189 041 dowolnym znanym sposobem, takim jak uszczelnianie termokompresyjne (zgrzewanie cieplne), zgrzewanie ultradźwiękowe itp. dopóki długość obszaru ściskanego i zgrzewanego jest wystarczająca, by połączone woreczki mogły być oddzielone od siebie przez cięcie przez środek zgrzeiny bez naruszania z żadnej strony integralności woreczka, jak to pokazano wyraźniej na fig. 3a i 3b. Drugi przykład wykonania segmentu przewodu rurowego przeznaczonego do podzielenia na jednakowe części zawierające próbki krwi lub osocza przedstawiono na fig. 2a, który jest półschematycznym widokiem perspektywicznym przykładu wykonania segmentu przewodu rurowego gromadzenia włączonego pomiędzy butlę 20 donacji osocza a pojemnik 28 próbki i podzielonego na części zawierające jednakowe porcje według przedmiotowego wynalazku.

Segment 50 rurowego przewodu gromadzenia jest włączony pomiędzy człon przykrywkowy 30 pojemnika 28 testu a wydrążone kolankowe przyłącze 24 przykrywki pojemnika donacji osocza. Segment 50 przewodu rurowego odpowiednio zawiera wiele mających kształt litery Y elementów 51 połączonych ze sobą szeregowo przez giętkie, wydrążone segmenty 52 przewodu rurowego z tworzywa sztucznego nadającego się do zastosowań medycznych. Te elementy 51 w kształcie litery Y są typu pospolicie stosowanego do włączania w zestaw infuzji dożylnej i zawierają cylindryczną część korpusową 53 z drogą przepływu z wylotem 54 przy jednym końcu tej drogi przepływu i z miejscem dostępu 55 przy drugim końcu. Wzdłuż korpusu 53 tego elementu w kształcie litery Y usytuowany jest odgałęźny otwór 56 z drogą płynu, która jest połączona z drogą płynu poprzez korpus 53.

Jeden element w kształcie litery Y jest połączony z następnym przez rozpuszczalnikowe spojenie giętkiej, wydrążonej rurki 52 z tworzywa sztucznego do zastosowań medycznych pomiędzy wylotowym otworem 54 u dołu jednego elementu w kształcie litery Y do otworu odgałęźnego 56^Λ następnego elementu w kształcie litery Y w układzie szeregowym. Początkowa wydrążona wejściowa rurka 57 jest spojona rozpuszczalnikowe z otworem odgałęźnym początkowego elementu w kształcie litery Y w układzie szeregowym. Początkowa wejściowa rurka 57 jest połączona z kolei z kolankowym przyłączem 24 przykrywki pojemnika donacji osocza. Połączenie może być wykonane przez cierne pasowanie początkowej wejściowej rurki 57 na kolankowe przyłącze 24, zgrzewanie ultradźwiękowe rurki lub inne mocowanie rurki współosiowo z przyłączem sposobami zrozumiałymi dla fachowców. Ponadto początkowa wejściowa rurka 57 może być zakończona standardowym przyłączem 58 typu luer, które umożliwi rozłączalne połączenie szeregowo połączonych elementów Y z pojemnikiem donacji, który został wyposażony we współpracujące przyłącze typu luer na końcu kolanka 24.

W podobny sposób końcowy element w kształcie litery Y jest wyposażony w giętką, wydrążoną końcową rurkę wyjściową 59, która jest spojona rozpuszczalnikowe z tym końcowym elementem w kształcie litery Y jako jego otwór wylotowy. Rurka ta może również być dołączona do standardowego przyłącza typu luer przy swym oddalonym końcu.

W sposób podobny do opisanego w związku z pierwszym przykładem wykonania po pobraniu donacji osocza od dawcy i napełnieniu pojemnika 20 donacji ten pojemnik donacji przechyla się, tak aby podnieść poziom płynu powyżej kolankowego przyłącza 24 dołączonego do wejściowego segmentu 57 przewodu rurowego. Osocze wchodzi w segment przewodu rurowego i przepływa przez połączone szeregowo elementy w kształcie litery Y, wchodząc w każdy element w kształcie litery Y poprzez jego odgałęźny otwór 56 i przepływając w następny element w kształcie litery Y z otworu wylotowego 54 poprzedniego elementu w kształcie litery Y. Osocze jest zlewane aż do napełnienia pojemnika 28 testu. Po napełnieniu pojemnika testowego donacja jest nadal zlewana, aż zostaną napełnione również szeregowo połączone elementy w kształcie litery Y tworzące segment 50 przewodu rurowego.

Po wciągnięciu próbki osocza z donacji w segment 50 przewodu rurowego końcowy wyjściowy segment 59 przewodu rurowego zostaje zamknięty przez zgrzeinę 40a lub inny odpowiedni element szczelnie zamykający, taki jak zgrzeina ultradźwiękowa, w odpowiednim miejscu na swej długości w pobliżu połączenia końcowego segmentu wyjściowego przewodu rurowego z pojemnikiem 28 testu.

Napełniony segment 50 przewodu rurowego jest odłączany od pojemnika testowego przez odcięcie końcowego wylotowego segmentu 59 przewodu rurowego od pojemnika testowego poprzez środek zgrzeiny 40a. Alternatywnie, jeżeli segment 50 przewodu rurowego

189 041 jest zakończony przyłączem typu luer, segment 50 przewodu rurowego odłącza się od pojemnika 28 testu przez odłączenie przyłącza typu luer. Drugą zgrzeinę 38a wykonuje się w początkowym wejściowym segmencie 57 przewodu rurowego w pewnym miejscu na jego długości w pobliżu połączenia początkowego segmentu z pojemnikiem 20 donacji. Napełnioną część segmentu 50 przewodu rurowego odłącza się od donacji osocza przez odcięcie początkowego wejściowego segmentu 57 poprzez środek zgrzeiny 38a lub przez rozłączenie przyłącza 58 typu luer, jeżeli takie jest stosowane. Powstaje dzięki temu podłużna, wydrążona, przegubowa rurka zamknięta po obu końcach i zawierająca wiele połączonych ze sobą szeregowo elementów w kształcie litery Y. Każdy z tych połączonych ze sobą elementów w kształcie litery Y zawiera jednakową porcję donacji krwi lub osocza.

Jak to zostanie opisane bardziej szczegółowo poniżej, segmenty przewodu rurowego łączące otwór wylotowy poprzedniego elementu w kształcie litery Y z otworem odgałęźnym następnego elementu w kształcie litery Y mają również zgrzeiny 42a, aby utworzyć kolejne oddzielne i połączone porcje próbkowe, z których każda odpowiednio zawiera oddzielny element w kształcie litery Y. Taki element w kształcie litery Y zawiera określoną ilość krwi lub osocza potrzebną do utworzenia puli specyficznej generacji. Zgrzewanie w celu odizolowania każdego elementu w kształcie litery Y może być przeprowadzane albo po odłączeniu segmentu 50 przewodu rurowego od pojemnika donacji osocza, albo gdy segment przewodu rurowego jest jeszcze dołączony. Korzystnie zgrzewanie w celu odizolowania elementów w kształcie litery Y jest przeprowadzane, gdy segment 50 przewodu rurowego jest jeszcze dołączony do pojemnika donacji osocza, tak że powodujące zmniejszenie objętości rozpłaszczenie części przewodu rurowego podczas procesu zgrzewania nie powoduje zwiększenia wewnętrznego ciśnienia hydrostatycznego próbki. Kiedy segment 50 przewodu rurowego pozostaje połączony z pojemnikiem donacji osocza, nadmiar płynu spowodowany przez zmniejszenie objętości przewodu rurowego na skutek zgrzein może być z powrotem odprowadzany do pojemnika donacji. Dzięki temu bezpiecznie zmniejsza się nadmierne ciśnienie hydrostatyczne, które może spowodować niebezpieczne wytryskiwanie podczas wyciągania próbki.

Zgrzewanie może być przeprowadzane dowolnym znanym sposobem, takim jak zgrzewanie termokompresyjne (zgrzewanie cieplne), zgrzewanie ultradźwiękowe itp., dopóki długość obszaru, który jest ściskany i zgrzewany, jest wystarczająca, by połączone elementy w kształcie litery Y mogły być oddzielone od siebie przez cięcie poprzez środek zgrzeiny bez naruszenia integralności segmentu przewodu rurowego po którejkolwiek stronie zgrzeiny.

W korzystnym przykładzie realizacji, jak pokazano na fig. 3a i 3b, zgrzeina pomiędzy woreczkami (42 z fig. 2) i/lub elementami w kształcie litery Y (51 z fig. 2a) zawiera płaski poduszkowy obszar 46 obejmujący środkową wąską część 47, poprzez którą zgrzeina jest cięta lub rozrywana w celu oddzielenia połączonych woreczków. Cięcie przeprowadza się przez część środkową, aby zapewnić, że każdy oddzielony woreczek pozostanie szczelny przy zaciśniętych częściach płytkowych 48 przy każdym końcu po oddzieleniu. Długość poduszki zgrzewu może być większa lub mniejsza zależnie od wybranego sposobu rozdzielania. Rozdzielanie można przeprowadzać za pomocą skalpela, krajarki gilotynowej lub zwykłych nożyc.

Na fig. 4 przedstawiono przykład realizacji zgrzewającego urządzenia 60, nadającego się do wytwarzania woreczków o określonych żądanych rozmiarach, które to urządzenie zawiera środki do łatwego oddzielania woreczków i do określania ich numeru kolejnego wzdłuż segmentu. Zgrzewające urządzenie 60 zawiera odpowiednio przeciwległe płyty 61 i 62, pierwszą i drugą, z których każda ma wiele wzniesionych, zgrzewających, głowicowych części 63, umieszczonych w odstępach na przeciwległych powierzchniach tych płyt. To urządzenie uszczelniające 60 jest korzystnie wykonane tak, że wzniesione, uszczelniające, głowicowe można zmieniać odstęp od jednej wzniesionej uszczelniającej części głowicowej do drugiej. Wzniesione głowice zgrzewające 63 mogą być umieszczone wzdłuż płyty tak, że odległość pomiędzy kolejnymi głowicami zgrzewającymi jest stopniowo coraz mniejsza, tak że zgrzewanie przeprowadzane jest na długości segmentu przewodu rurowego w stopniowo coraz mniejszych odstępach. Przez pary przeciwległych głowic zgrzewających ruchomych wzdłuż swych odpowiednich płyt do żądanego usytuowania mogą być wytwarzane woreczki z próbkami o stopniowo coraz mniejszej wielkości, a więc o stopniowo coraz mniejszej pojemności.

189 041

Aby utworzyć wiele zgrzein na długości segmentu przewodu rurowego z tworzywa sztucznego, wypełnionego próbką krwi lub osocza, segment przewodu rurowego umieszcza się w urządzeniu zgrzewającym 60 pomiędzy górną a dolną zgrzewającą płytą 61 i 62. Przeciwległe płyty doprowadza się do zbliżenia ze sobą, ściskając przez to i zgrzewając segmenty przewodu rurowego. Jak pokazano na fig. 4, wiele usytuowanych w odstępach, wydłużonych lub wzniesionych zgrzewających części głowicowych 63 umieszczone jest na długości każdej płyty na przemian z zagłębionymi częściami 64. Gdy przeciwległe płyty są zbliżane do siebie w celu wytworzenia zgrzein na tych częściach segmentu przewodu rurowego z tworzywa sztucznego, które są wypełnione próbką krwi lub osocza i są ściśnięte pomiędzy wzniesionymi zgrzewającymi częściami głowicowymi 63, przy przeciwległych zagłębionych częściach 64 tworzone są komory. Komory te służą do pomieszczenia tych części segmentu przewodu rurowego, które nie są ściśnięte, ale mają raczej utworzyć woreczki. Każda komora utworzona przez każdą zamkniętą parę zagłębionych części ma taki kształt, by pomieścić woreczek.

Grzejnik 65 służy do grzania każdej zgrzewającej głowicowej części płyty, aby przeciwległe wzniesione części tworzyły zgrzeinę na segmencie przewodu rurowego, kiedy urządzenie zgrzewające jest zamknięte. Grzejnik 65 może być dowolnym znanym typem grzejnika, takim jak grzejniki promiennikowe, grzejniki indukcyjne lub grzejniki rezystancyjne itp. Grzejnik 65 jest korzystnie dołączony bezpośrednio do każdej z wzniesionych zgrzewających głowic 63, aby grzać wzniesione części bez niepotrzebnego grzania zagłębień. Jeżeli trzeba, można zastosować izolację, by zmniejszyć przenoszenie ciepła pomiędzy wzniesionymi częściami a zagłębieniami. W przykładowym wykonaniu do urządzenia zgrzewającego 60 może być również dołączone urządzenie chłodzące, takie jak żeberka chłodzące, poruszający się strumień powietrza lub zimny palec. Urządzenie chłodzące 66 jest dołączone bezpośrednio do każdej z zagłębionych części 64, tak że komory utworzone, gdy przeciwległe zagłębione części poruszają się ku sobie, mają utrzymywaną niską temperaturę. Próbki krwi lub osocza zawarte w woreczkach utworzonych wewnątrz komory w trakcie procesu zgrzewania nie są zatem uszkadzane przez wysokie temperatury zgrzewania.

Wąski obszar (47 na fig. 3b) w przybliżeniu poprzez środek zgrzeiny jest tworzony przez podłużną strukturę grzbietową 67 wykonaną pośrodku przedłużonej zgrzewającej części głowicowej 64 płyt zgrzewających. Gdy segment przewodu rurowego jest ściskany pomiędzy górną a dolną głowicą zgrzewającą, ten grzbiet 67 tworzy wgniecenie na górnej i dolnej powierzchni części zgrzeiny. Wgniecenia te zmniejszają grubość tworzywa sztucznego pośrodku zgrzeiny, ułatwiając przez to rozdzielenie.

W jednym przykładzie wykonania wynalazku grzbiet 67 może być ząbkowany, aby uzyskać perforacje usytuowane w kierunku ortogonalnym do głównej osi segmentów przewodu rurowego. Perforacje te umożliwiają oddzielenie od siebie oddzielnych i połączonych woreczków bez zagrożenia występującego przy cięciu ostrym przedmiotem, a polegającego na ryzyku naruszenia integralności woreczka przez niezamierzone przecięcie do obszaru zawierającego próbkę. Perforacje są korzystnie wytwarzane podczas procesu zgrzewania przez stosowanie głowic zgrzewających z ząbkowaniami. Alternatywnie perforacje mogą być wytwarzane wkrótce potem przez zastosowanie oddzielnego narzędzia perforującego lub tłocznika.

Zastosowano również urządzenie 68 do otwierania i zamykania urządzenia zgrzewającego 60, by ściskać razem płyty zgrzewające i tworzyć przez to zgrzeiny wzdłuż segmentu przewodu rurowego. Urządzenie takie jest znane i może to być urządzenie ręczne, które otwiera i zamyka, takie jak dźwignia ręczna przymocowana do jednej ramy wsporczej, która porusza tę ramę np. względem zawiasu. Inne odpowiednie konstrukcja mogą zawierać pionowe prowadnice, sprężyny lub hydrauliczne prasy tłokowe albo inne pospolite prasy mechaniczne, elektryczne lub hydrauliczne.

Na fig. 4a przedstawiono w półschematycznym widoku specjalne rozwiązanie urządzenia zgrzewającego 70, nadającego się do wytwarzania zgrzein w równomiernych odstępach, tak aby wytwarzać woreczki o specjalnych pożądanych wymiarach lub izolować połączone ze sobą elementy w kształcie litery Y w celu otrzymania oddzielnych porcji zawierających próbki. Urządzenie zgrzewające 70 zawiera odpowiednio górną i dolną płytę 71 i 72 przeznaczone do zamontowania wzdłuż dźwigni dociskowej i taśmy uszczelniającej odpowiednio dostępnej w handlu zgrzewarki impulsowej, takiej jak jedna ze zgrzewarek impulsowych szeregu

189 041

ALINĘ M, wytworzonych i eprzedowonych przez ALINĘ Compony of Sonto Fe, Springe, Kolifornio. Specjolne rozwiązonie pokozone m fig. 4o obejmuje dwuczęściowo głowicę zgrzewojącą przc-znoL-zorni do przymocowonio do zgrzeworki impulsowej ALINĘ MC-15 w chorokterze modyfikocji i umożliwio wytworzonie zo pomocą tej zgrzeworki MC-15 uprzednio nopełnionych woreczków oeoczo do (olszego przetworzonio zgodnie z systemem i sposobem według przedmiotowego wynolozku.

Dolno płyto 72 głowicy zgrzewojącej 70 jest wykonono z odpowiednio sztywnego moterioSu odpornego no wysoką temperaturę, tokiego jok lominowony Kevlor® wytworzony i eprzeaawany przez firmę DuPont Corporation. W przzdstawionym rozwiązoniu dolno płyto 12 ma kozyssnue du ugość 15 <^aii (38 cm) , aby pasowaOa do powierzclmi momażowej impulsowej zgrzeworki MC-15.

Dolno pSyta 72 zowiero podłużną szczelinę 73, któro jest ueytuowono centralnie i przebiego wzdłuż coSej długości dolnej płyty 72. Szerokość tej wzdłużnej szczeliny 73 wynosi w przybliżeniu 0,2 colo (0,5 cm), oby mogło przyjąć stondordowy medyczny przewód rurowy, który zwykle mo zewnętrzną średnicę w przybliżeniu 3/16 colo (0,47 cm), w zagnizZażeniu wzdłuż długości szczeliny.

W odstępoch no długości dolnej płyty 72 usytuowone jest wiele poprzecznych szczelin 74, które przebiegoją w kierunku prostopodSym do centralnej szczeliny 73. Te poprzeczne szczeliny 74 moją szerokość w przybliżeniu 0,5 colo (1,27 cm), o odstęp pomiędzy ich środPomi wynosi 1 i 1/8 colo (2,85 cm). Kożdo poprzeczno szczelino jest zotem oddzielono od sąsiednich przez pozostawiony korpus moterioSu płyty podzielony pośrodku centralną szczeliną wzdłużną 73, któro mo w przybliżeniu szerokość 5/8 colo (1,58 cm).

Zorówno wzdłużne jok i poprzeczne szczeliny 73 i 74 są cięte tylko częściowo poprzez moterioS dolnej płyty 72, przez co powetoje rasodniczo pSoskie łoże 75, które tworzy dolną powierzchnię szczelin zorówno wzdłużnych jok i poprzecznych. Kiedy urządzenie to jest wyPorzyetywape do wytworronio zgrzein, wówezas standordowy medyczny przewód rurowy 0 długości 3/16 colo (0,47 cm) jest zogniezażony w położeniu wzdłuż podłużnej szczeliny 73 i spoezywa no łożu 75 dolnej płyty, któro (zioło joko powierzchnio wsporczo podczoe procesu zgrzewonio.

Element grzejny 76, toki jok niklowo-chromowy (NiCr) drut oporowy, jest umieszczony w uPSodzie wężowym od szczeliny do szczeliny i jest poprowodzony wzdłuż Pożdej poprzecznej szczeliny w płycie dolnej w przybliżeniu pośrodku tej szczeliny. Tom, gdzie element grzejny 76 przechodzi przez środek poprzecznych szczelin 74, drut NiCr jest zobezpieczony przed zetknięciem się z przewodem rurowym z tworzywo sztucznego wrażliwego no wysoką temperaturę przez oeSonięcie tego drutu Powołkiem tośmy np. z Teflonu®. Próbki krwi lub oeoczo zoworte w woreczkoch utworzonych w urządzeniu zgrzzwająeym podczoe procesu zgrzewonio nie są zotem uszkodzone przez wysokie temperatury zgrzzwonia.

Górno pSyto 71 mo również w przybliżeniu długość 15 coli (38 cm) i jest zowieszono nod dolną płytą 72 zo pomocą dociskowej dźwigni zgrzeworki MC-15. Górno płyto 71 jest wykonono z tworzywo sztucznego odpornego no wysoką temperaturę, tokiego jok Lexon® lub zmielony Kevlor®, i zowiero zeetow jeanoPowo oadolonych, zosodniczo prostokątnych zębów oastojących od jej dolnej powierzchni i przebiegąjącyeh w kierunku (o płyty (olnej. Zęby 77 moją długość około 0,5 colo (1,27 cm), o ich środki są usytuowone w odstępie 1 i 1/8 colo (2,86 cm). Widoć zotem, że kożdy z zębów 77 mo tokie wymiory, oby poeowoł we wnękę utworzoną przez poprzeczne szczeliny 74 dolnej płyty 72. Kożdy z zębów 12 górnej płyty 71 jest usytuowmy tOk, by był zowieszony nod odpowiednim przecięciem poprzecznej szczeliny 74 i wzdłużnej szczeliny 73 dolnej płyty 72. Zotem kożdy ząb 77 mo toki PeztoSt, by posowoł (o tok utworzonej wnęki, kiedy płyty zgrzewojące są zomykone przez dzioSonie urządzenio MC-15.

Po umieszczeniu segmentu giętkiego przewodu rurowego w podłużnej szczelinie 73 górno płyto 71 jest dociekono (o etyku z dolną płytą 72 przez opuezczonie pokrywy zgrzeworPi MC-15. Przy opuezczoniu pokrywy zęby 77 górnej płyty 71 wchodzą we wnękę utworzoną przez poprzeczne szczeliny 74 dolnej płyty 72 i etykoją eię z tą częścią segmentu przewodu rurowego, któro jest usytuowono noprzeciw no Sożu 75 w miejscu przecięcio Pażdze poprzecznej szczeliny 74 ze środkową szczeliną wzdłużną 73. Do grzejnego drutu oporowego ze stopu

189 041 niklu z chromem doprowadzany jest prąd, który powoduje, że tworzywo sztuczne segmentu przewodu rurowego mięknie. Równocześnie górna płyta 71 jest dociskana do dolnej płyty, wywierając przez to nacisk na tworzywo sztuczne zmiękczone przez element grzejny 76.

Po zgrzaniu segment przewodu rurowego jest znakowany przynajmniej przy jednym końcu za pomocą unikatowego identyfikatora, który jest zgodny z pierwotną donacją osocza. Można to osiągnąć np. przez naklejenie etykiety na segmencie lub przez wydrukowanie kodu paskowego bezpośrednio na materiale przewodu rurowego. Na zgrzewarce 70 przewidziane jest odpowiednie zagłębienie 78 do przytrzymywania i ustawiania płytki identyfikatora uprzednio wydrukowanego kodu paskowego. Płytka ta jest wykonana z odpowiedniego zgrzewanego cieplnie materiału i jest zgrzewana z segmentem przewodu rurowego przy pierwszym miejscu zgrzewania dla celów identyfikacji. Segment przewodu rurowego zawierający woreczki z próbkami jest następnie zamrażany do przechowywania.

Według fig. 2 ważne jest posiadanie możliwości jednoznacznej identyfikacji wszystkich spośród różnych części systemu, które zawierają indywidualną donację osocza. Unikatowe identyfikatory, takie jak nici z kodem, kropki kodowe, kody kreskowe lub inną zakodowaną strukturę z unikatowym identyfikatorem można umieścić w fizycznej strukturze systemu zbierania osocza. Przykładowo w jednym wykonaniu kodowana nić 37 jest wtopiona w pojemnik 20 donacji, kodowana nić 39 jest wtopiona wzdłuż krawędzi przykrywki 22 butli, kodowana nić 41 jest wtopiona wzdłuż boku pojemnika 28 testu, a kodowana nić 43 jest wtopiona w segmenty przewodu rurowego w odstępach. Unikatowy identyfikator w segmencie przewodu rurowego przebiega na długości segmentów przewodu rurowego, a kod jest powtarzany w celu umożliwienia segmentacji segmentów przewodu rurowego przy równoczesnym utrzymywaniu integralności identyfikacji każdego tak przygotowanego segmentu. Ponadto każda część systemu donacji jest oznaczana takim samym kodem, tak że tożsamość donacji jest utrzymywana dla wszystkich części systemu.

Według fig. 3a, 3b i 4 może być ponadto pożądane, by każdy oddzielny woreczek wzdłuż segmentu był identyfikowany kodem literowym lub cyfrowym zgodnym z położeniem woreczka wzdłuż liniowej długości pierwotnego segmentu przewodu rurowego. Kod taki może być odciśnięty np. na ściskanej części płytki zgrzewu usytuowanej pomiędzy sąsiednimi woreczkami za pomocą stempla. Takie stempel może stanowić integralną część zgrzewarki, jak pokazano na fig. 4 i 4a, tak że zgrzewanie, tworzenie woreczków o różnych wymiarach i tworzenie wąskich lub perforowanych obszarów łatwego rozdzielania jak również stosowanie numerów identyfikacyjnych, wszystko to może być realizowane w jednym etapie. Alternatywnie identyfikator literowy lub cyfrowy może stanowić część narzędzia lub tłocznika perforującego. Znane są stemple, które zawierają element do przestawiania znaku literowego lub cyfrowego na następny kolejny tak, że kolejne woreczki w segmencie przewodu rurowego są identyfikowane każdy przez odpowiedni ciąg kolejnych znaków literowych (a, b, c, ...) lub cyfrowych (1, 2, 3,...).

Jeżeli pierwsza pula testowania jest przygotowywana z woreczków z kilku donacji, kontrolę jakości można przeprowadzać przez potwierdzenie, że wszystkie woreczki, które mają wejść w skład puli z każdego segmentu przewodu rurowego, mają taki sam kod usytuowania, np. numer 1. Podobnie przy przygotowywaniu drugiej puli testowania z próbek z tych samych donacji można przeprowadzić kontrolę jakości przez potwierdzenie, że wszystkie woreczki, które mają wejść w skład puli z każdego segmentu przewodu rurowego, mają przykładowo wydrukowany w pewnym miejscu ściśniętej części woreczka numer 2.

Aby spowodować skuteczne badanie PCR donacji, serologiczną próbkę testową pobraną z każdej oddzielnej donacji w pojemniku 2 i 3 testu bada się na różne znane antygeny i/lub przeciwciała, które są przyporządkowane specyficznym wirusom. Jeżeli próbka jest pozytywna dla jednego lub więcej znanych testów na antygeny lub przeciwciała, dana donacja i jej odpowiedni segment przewodu rurowego zostają wykluczone z dalszego badania i zostają w odpowiedni sposób usunięte.

Segmenty przewodu rurowego odpowiadające pozostałym serologicznie ujemnym donacjom są dzielone na identyfikowane grupy, z których każda zawiera wybraną liczbę donacji. Jak to zostanie opisane poniżej, liczba donacji w grupie jest określana przez czułość specyficznych testów o dużej czułości, takich jak test PCR, przewidywane stężenia interesującego

189 041 wirusowego RNA lub DNA w próbce osocza i przewidywaną częstość występowania próbki PCR pozytywnej w ogólnej populacji dawców. Przykładowo dla wykrywania wirusa hepatitis C, zawierającego interesujący RNA, w populacji powtarzalnych dawców plazmaferetycznych odpowiednie jest tworzenie puli próbek z 100 - 700 indywidualnych donacji. W przypadku populacji, w której zakażenie wirusowe występuje częściej, może być odpowiednie tworzenie mniej licznych puli 50 - 100 indywidualnych donacji.

Przykład realizacji procesu przygotowania puli do testu PCR według przedmiotowego wynalazku zostanie teraz opisany w nawiązaniu do fig. 5 i 6. Zastosowana jest płytka próbkowania 80, zasadniczo podobna w zastosowaniu do płytki miareczkowej, ale skonfigurowana zgodnie z praktyczną realizacją wynalazku. Płytka próbkowania 80 jest skonfigurowana tak, aby zawierała zasadniczo półcylindryczne dołki 81 próbek rozmieszczone poziomo na płytce w zasadniczo regularnym układzie. Odpowiednia płyta próbkowania użyta do praktycznej realizacji sposobu według wynalazku ma 64 takie dołki próbek rozmieszczone w układzie prostokątnym o ośmiu wierszach i ośmiu kolumnach. Przewidziana jest również płytka przykrywająca 82, która ma w przybliżeniu takie same wymiary zewnętrzne jak płytka próbkowania 80. Płytka przykrywająca 82 jest przeznaczona do przykrywania powierzchni płytki próbkowania 80 w ciasnym mocowaniu. Na płytce przykrywającej rozmieszczone są przelotowe otwory 83 w takim samym układzie jak dołki próbek płytki próbkowania 80. Kiedy pokrywa 82 jest umieszczona na powierzchni płytki próbkowania 80, przelotowe otwory 83 są usytuowane pionowo nad dołkami 81 próbek, umożliwiając połączenie z dołkami próbek przez przelotowe otwory. Średnica otworów przelotowych jest znacznie mniejsza niż pole powierzchni woreczków z próbkami testowymi i odpowiednich dołków próbek. Jednakże średnica otworu przelotowego jest wystarczająco duża, by przedmiot w rodzaju igły lub innej kaniuli mógł przechodzić przez otwory i wchodzić w dołki próbek poniżej.

Jak pokazano w związku z fig. 6, końcowy woreczek 4 (pierwsza generacja, nr 1) jest oddzielany od każdego segmentu przewodu rurowego, który został zidentyfikowany jako należący do określonej badanej grupy PCR. Każdy końcowy woreczek 84 jest myty, ale bez otwierania, i umieszczany w odpowiednim dołku 81 płytki próbkowania 80. Płytka przykrywająca 82 jest mocowana na wierzchu płytki próbkowania 80, a płytkę, pokrywę i woreczki odmraża się do odpowiedniej temperatury.

Z każdego woreczka pobiera się jednakową objętość osocza około 0,02 - 0,5 ml i wprowadza się do puli w pojemniku testowania. Igła 85 lub inne urządzenie podobne do kaniuli wprowadza się poprzez przelotowy otwór w płytce pokrywy i w dołek próbki w płytce próbkowania bezpośrednio poniżej przebijając przy tym ściankę boczną woreczka i uzyskując dostęp do próbki osocza wewnątrz woreczka. W przykładowym wykonaniu igła jest dołączona do urządzenia, które zapewnia ciągłe podciśnienie lub ssanie, by wyciągnąć całą krew lub osocze zawarte w woreczku i zmniejszyć do minimum jakikolwiek wyciek płynu do otaczającej kuwety. Igła może być trzymana w urządzeniu, które pozwala na jej ruch poprzez przelotowy otwór i górną ściankę woreczka, ale powstrzymuje jej ruch do dołu tak, że igła nie może dotknąć ani przebić dolnej ścianki woreczka osadzonego w dołku próbki. Kiedy kaniula jest wyciągana po pobraniu próbki materiał 86 płytki przykrywającej otaczający przelotowy otwór uniemożliwia przypadkowe wyciągnięcie woreczka wraz z kaniula, jak pokazano na fig. 6.

Chociaż sposób przygotowania puli testu PCR został opisany z ręcznym pobieraniem próbki przez wprowadzenie kaniuli oddzielnie w każdy dołek próbki, sposób ten można równie dobrze realizować stosując proces zautomatyzowany. Płytka próbkowania zawierająca woreczki w każdym dołku może być trzymana tak, aby układ kaniul usytuowanych zgodnie z układem przelotowych otworów w płytce przykrywającej mógł być dociskany do płytki próbkowania, przez co umożliwia się przebicie wszystkich woreczków z próbkami i równoczesne pobranie z nich próbek. Alternatywnie pojedyncza kaniula lub urządzenie trzymające kaniule może być zautomatyzowane lub zaprogramowane na kolejne przebijanie i wyciąganie płynu z każdego woreczka. Aby uniknąć zanieczyszczenia przez przeniesienie, do wyciągania próbek dla każdej puli używana jest czysta kaniula.

Ponadto dla fachowca będzie oczywiste, że kombinacja płytki próbkowania, dołków próbek, pokrywy, przelotowych otworów i kaniuli opisana w odniesieniu do pobierania płynu próbki z pakietu próbki, może być również dobrze użyta do pobierania płynu próbki z pojemników

189 041 próbki w postaci elementów w kształcie litery Y z fig. 2a. Konfiguracja dołków próbek z fig. 5 i 6 jest określona przez kształt pojemnika płynu, a do przekonfigurowania na elementy w kształcie litery Y potrzebne są tylko niewielkie modyfikacje. Przykładowo dołki próbek mogą zawierać podłużny cylinder usytuowany pionowo, w który wprowadza się każdy element w kształcie litery Y. W pewnym odpowiednim miejscu wokół górnego obwodu każdego dołka próbki może być wykonane nacięcie, które działa jako zapadka, w której może być usytuowany otwór odgałęźny elementu w kształcie litery Y. Będzie to również powodować ustawienie każdego elementu w kształcie litery Y i zapewniać dodatkowe zabezpieczenie położenia. W taki sam sposób, jak opisano w nawiązaniu do fig. 516, płyn może być pobierany z każdego elementu w kształcie litery Y przez wprowadzenie kaniuli poprzez otwór dostępu każdego elementu w kształcie litery Y i do połączenia płynowego z próbką. Gdy kaniula jest usuwana z otworu dostępu, materiał płytki przykrywającej otaczający każdy przelotowy otwór działa jako zderzak i zabezpiecza element w kształcie litery Y przed wyciągnięciem z dołka próbki.

Ponadto będzie oczywiste dla każdego fachowca, że konfiguracja ta jest również odpowiednia do praktycznej realizacji wynalazku przy zastosowaniu procesu zautomatyzowanego. Układ kaniul może być rozmieszczony w sposób zgodny z układem otworów przelotowych w płytce pokrywy, co umożliwia przebicie wszystkich otworów dostępu elementów w kształcie litery Y i wyciągnięcie z nich próbek w tym samym czasie. Alternatywnie pojedyncza kaniula lub urządzenie trzymające kaniule może być zautomatyzowane lub zaprogramowane na kolejne przebijanie każdego otworu dostępu i wyciąganie płynu z każdego elementu w kształcie litery Y.

W nawiązaniu do fig. 7, 8, 9a, 9b i 10 opisany zostanie teraz dodatkowy przykład realizacji urządzenia i sposobu, które nadają się do przygotowania puli testu PCR według przedmiotowego wynalazku. Nawiązując najpierw do fig. 7, pula donacji osocza zawierająca płyny z wielu próbek osocza zostaje przygotowana z pewnej liczby opakowań próbek donacji osocza w prasie hydraulicznej 90 o napędzie elektrycznym. Ta prasa hydrauliczna 90 zawiera zgniatający cylinder 91, w którym umieszcza się opakowania próbek, oraz tłok hydrauliczny 92, który zgniata opakowania próbek. Próbki zawarte w opakowaniach są wypychane z cylindra zgniatającego 91 przez odpowiedni sprężony gaz, taki jak sprężone powietrze lub azot i są gromadzone w pojemniku jako pula.

Na początku od każdego segmentu przewodu rurowego, który został zidentyfikowany jako należący do określonej grupy PCR, która ma być badana, oddziela się woreczek generacyjny (np. woreczek nr 1). Każdy woreczek generacyjny jest myty, ale bez otwierania, i umieszczany w cylindrze 91 zgniatania w prasie 90. Załadunek cylindra zgniatania przeprowadza się w środowisku wyciągu kołpakowego klasy II bezpieczeństwa biologicznego z przepływem powietrza, tak aby zapewnić ochronę przed niezamierzonym zanieczyszczeniem otaczającego środowiska przez opakowanie o naruszonej integralności strukturalnej. W sposób, który będzie opisany bardziej szczegółowo poniżej, tłok zgniatający 92 jest pewnie osadzony w otwartej gardzieli 91 a cylindra zgniatającego 91 w taki sposób, ze zapewnione jest zamknięcie zawartości cylindra zgniatającego 91 i że cylinder 91 i tłok 92 w połączeniu całkowicie zamykają opakowania próbek. Sposób połączenia tłoka zgniatającego 92 z cylindrem zgniatającym 91 jest taki, aby zapewniał, że środowisko na zewnątrz cylindra 91 jest zabezpieczone przed skażeniem jakimikolwiek szkodliwymi wirusami, które mogą występować w jednej z próbek zawartych w opakowaniach z próbkami.

Następnie cylinder zgniatający 91 jest montowany na gnieździe 93 cylindra, które ustawia cylinder we właściwym położeniu na prasie hydraulicznej 90, a ponadto umożliwia, by hydrauliczne tłoczysko 94, połączone funkcjonalnie z cylindrem hydraulicznym 95, było ustawione zgodnie i współpracowało z tłokiem zgniatającym 92. W sposób, który zostanie opisany bardziej szczegółowo poniżej, tłok zgniatający 92 jest rozłącznie dołączony do hydraulicznego tłoczyska 94, tak że tłok 92 może być zarówno podnoszony jak i opuszczany przez działanie cylindra hydraulicznego 95.

Po prawidłowym ustawieniu cylindra 91 i tłoka 92 na gnieździe 93 cylindra i dołączeniu cylindra hydraulicznego 95 poprzez tłoczysko 94 uruchamiany jest zawór sterujący 96 tak, aby spowodować wywieranie przez cylinder hydrauliczny siły na tłoczysko 94 i tłok 92, który

189 041 z kolei zgniata opakowania próbek wewnątrz cylindra zgniatającego 91. Cylinder hydrauliczny 95 działa w połączeniu z silnikiem elektrycznym 97 prądu przemiennego 240 V o mocy 4 KM, który napędza hydrauliczną pompę tłokową 98, która pompuje płyn hydrauliczny w połączeniu ze zbiornikiem 99 płynu, aby przez to zasilać cylinder 95. Na hydrauliczne tłoczysko 94 wywierana jest punktowo siła 4000 funtów (1,8 t), co powoduje ciśnienie 800 - 900 psi (5,5 - 6,2 MPa) wywierane przez tłok 92 na opakowania próbek.

Po zgnieceniu opakowań próbek zawarte w nich próbki donacji płynu są wypychane z cylindra zgniatającego 91 przez sprężony gaz, dostarczany np. z butli 100 sprężonego powietrza, która jest dołączona poprzez regulator ciśnienia 101 do zaworu odcinającego 102 przewidzianego w tłoku zgniatającym 92. Aby ten zawór odcinający 102 mógł działać prawidłowo, tłok 92 jest najpierw nieco podnoszony ze swego całkowicie wysuniętego położenia zgniatania. Sprężone powietrze jest wypuszczane do cylindra 91 przez regulator ciśnienia 101 aż do osiągnięcia progowego ciśnienia zaworu odcinającego. Następnie zawór 102 otwiera się, umożliwiając zwiększenie przez sprężony gaz ciśnienia wewnątrz cylindra, na skutek czego pula osocza zostaje wypchnięta z cylindra zgniatającego 91 poprzez otwór 103 zbierania wykonany w dnie cylindra. Pula osocza jest następnie zbierana w pojemniku puli dołączonym do otworu 103 zbierania przez przewód lub rurkę wytłaczania, gdy płyn jest wytłaczany z cylindra przez sprężone powietrze. Sprężone powietrze jest wypuszczane do kołpakowego wyciągu o klasie bezpieczeństwa biologicznego II po przejściu przez pułapkę ze środkiem do wybielania.

Na fig. 8 przedstawiono w przekroju poprzecznym z wyrwaniem cylinder zgniatający 91 skonstruowany według zasad wynalazku. Ten cylinder zgniatający 91 zawiera odpowiednio zasadniczo kołową płytę podstawy 105, posiadającą powierzchnię górną i dolną oraz obwodową wargę 106 przebiegającą do góry od górnej powierzchni z gwintem naciętym na jej powierzchni wewnętrznej. Cylindryczna ścianka 107 cylindra, otwarta po obu końcach, jest gwintowana na powierzchni zewnętrznej przy swym dolnym końcu. Wręg lub zagłębienie 108 jest wycięte w wewnętrznej powierzchni dolnego końca ścianki 107 cylindra, tak aby utworzyć pierścieniową wargę 109, która jest usytuowana równolegle do górnej powierzchni płytki podstawy 105 i jest zwrócona do niej swą przeciwną powierzchnią. Gdy ścianka 107 cylindra jest wkręcana w płytę podstawy 105, płyta siatkowa 110 usytuowana na powierzchni płyty podstawy 105, jest sprzęgana z pierścieniową wargą 109 ścianki 107 cylindra i ściskana pomiędzy tą pierścieniową wargą 109 a górną powierzchnią płyty podstawy.

Jak pokazano na fig. 9a i 9b, płytka siatkowa 110 jest zasadniczo kołową, tarczowo ukształtowaną płytką, do której opakowania zawierające próbki są dociskane, kiedy są zgniatane przez tłok zgniatający 92. Jak pokazano na fig. 9b płytka siatkowa 110 zawiera rynienki na płyn, zawierające promieniowe szczeliny 111 i koncentryczne kołowe szczeliny 112, o szerokości w przybllżeniu U32 cala (0,8 mm), które ssą wycięte w górnej płytki siatkowej. Promieniowe szczeliny 111 są cięte pod pewnym kątem z pochyleniem ku środkowi płytki siatkowej 110, gdzie kończą się one w osiowo usytuowanym odpływie 113, który ma ujście przez rurę odpływową 114 1/4 cala (6,3 mm) (najlepiej widoczna na fig. 8) wywierconą poprzez płytkę podstawy 105. Jak pokazano na fig. 8, pomiędzy ścianką 107 cylindra a płytą siatkową 110 uszczelnienie jest zapewnione przez umieszczenie tam i ściśnięcie pierścienia uszczelniającego 115 o przekroju okrągłym, usytuowanego w rowku 116 wyciętym w tym celu w płycie podstawy 105. Rowek 116 jest usytuowany w płycie podstawy tak, że pierścień uszczelniający 115 o przekroju okrągłym leży poniżej pionowego przecięcia płytki siatkowej 110 i ścianki 107 cylindra. W płycie podstawy 105 wycięty jest stopień 117, a współpracujący rowek 118 jest wycięty w płytce siatkowej, tak że wymuszona zapadka może dokładnie ustalać położenie płytki siatkowej na płycie podstawy dla prawidłowego ustawienia zgodnie z pierścieniem uszczelniającym o przekroju okrągłym, tak że ścianka 107 cylindra będzie prawidłowo sprzęgać się z płytką siatkową, a ich przecięcie będzie prawidłowo sprzęgać się z pierścieniem uszczelniającym 115 o przekroju okrągłym. Na fig. 10 pokazano'w przekroju poprzecznym z wyrwaniem tłok zgniatający 92 przewidziany według zasad wynalazku. Tłok zgniatający 92 zawiera zasadniczo cylindryczne denko 120 tłoka, od którego odchodzi osiowo centralnie usytuowana miska 121, przy czym ta miska 121 ma zasadniczo cylindryczne ścianki

189 041 i jeden otwarty koniec, by utworzyć gniazdo 123 do przyjęcia zasadniczo cylindrycznego tłoczyska 94 cylindra hydraulicznego.

Pierścieniowy kołnierz 122 jest usytuowany wokół obwodu cylindrycznej miski 121 i otacza otwartą gardziel tej miski. Zewnętrzna powierzchnia kołnierza 122 jest ukośnie ścięta, tak ze średnica tej ukośnie ściętej powierzchni zwiększa się w kierunku do korpusu denka 120 tłoka. Gdy tłoczysko hydrauliczne 94 jest wprowadzane w gniazdo 123, para sprężynowe obciążonych zacisków ustalających 124 jest wprowadzana na ukośnie ściętą powierzchnię pierścieniowego kołnierza 122, aż wejdą one zapadkowe w swe położenie i chwycą spodnią. stronę pierścieniowego kołnierza.

Aby umożliwić współpracę z gniazdem 123, każdy zacisk ustalający 124 zawiera ukośnie ścięty ząb 125, który jeździ wzdłuz ukośnie ściętej powierzchni pierścienia ustalającego 122 denka tłoka, rozchylając przez to szczęki sprężynowe obciążonych zacisków ustalających 124. Gdy tłoczysko hydrauliczne 94 przemieszcza się dalej, ukośnie ścięte zęby 125 zacisków ustalających 124 są w końcu przemieszczane poza ukośnie ściętą powierzchnię pierścienia ustalającego 122. Sprężynowe obciążenie zacisków ustalających zmusza ukośnie ścięte zęby do styku z zewnętrzną powierzchnią ścianki bocznej miski. Zęby zacisków ustalających 124 są zatem sprzęgane z powierzchnią spodniej strony pierścieniowego kołnierza ustalającego 122, chwytając przez to tłok zgniatający 92 i tworząc środki powodujące ruch tłoka w obu kierunkach.

Ponadto dla fachowca będzie oczywiste, że sprężynowe obciążone zaciski ustalające 124 mogą być łatwo odłączane od pierścienia ustalającego 122 przez zwykłe ściśnięcie końców tych zacisków naprzeciw ukośnie ściętych zębów ustalających 125. Widać zatem, że denko 120 tłoka, cylindryczna, osiowo zamontowana miska 121, pierścień ustalający 122 i zaciski ustalające 124 w połączeniu tworzą środki do szybkiego i łatwego odłączania hydraulicznego tłoczyska 94 od tłoka zgniatającego 92. Ta właściwość szybkiego odłączania umożliwia łatwe wyjęcie tłoka 92 w połączeniu z cylindrem 91 z gniazda 93 cylindra w prasie hydraulicznej 110 do czyszczenia, sterylizacji, ponownego napełnienia dodatkowymi opakowaniami próbek itp.

Jak pokazano na fig. 10, tłok zgniatający 92 zawiera ponadto kilka pierścieni uszczelniających 126 o przekroju okrągłym usytuowanych w rowkach 178 wykonanych wokół obwodu denka 120 tłoka. Te pierścienie uszczelniające o przekroju okrągłym są zastosowane w celu tworzenia ciśnieniowego uszczelnienia pomiędzy zewnętrzną powierzchnią obwodową denka 120 tłoka a wewnętrzną powierzchnią obwodową cylindrycznej ścianki 107 cylindra zgniatającego 91. Wiele pierścieni uszczelniających o przekroju okrągłym zapewnia zwiększone bezpieczeństwo, aby bezpiecznie zamykać potencjalnie skażony płyn próbek wewnątrz cylindra 91. Chociaż w przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 10 pokazano trzy pierścienie uszczelniające 126 o przekroju okrągłym, jest oczywiste, że według wynalazku można zastosować większą lub mniejszą liczbę pierścieni uszczelniających o przekroju okrągłym. Potrzebne jest jedynie zapewnienie uszczelnienia pomiędzy tłokiem zgniatającym 92 a cylindrem zgniatającym 91, tak aby pewnie zamknąć wewnątrz cylindra potencjalnie skażony płyn.

Jak pokazano na fig. 8, ścianka boczna cylindra zgniatającego ma ukośnie ścięty stopień 130 o wymiarze 0,020 cala (0,5 mm), który jest wykonany w wewnętrznej powierzchni ścianki bocznej. Pierwsze około 1,1 cala (2,5 cm) od góry cylindiycznej ścianki bocznej 107 jest zatem obrobione na wewnętrzną średnicę w przybliżeniu 0,040 cala (1,02 mm) większą niz średnica wewnętrzna pozostałej części cylindrycznej ścianki bocznej 107, która odchodzi do dołu w kierunku do płytki siatkowej 110 i podstawy 105. Przejście pomiędzy stopniem a pozostałą częścią ścianki bocznej jest ukośnie ścięte, tak aby zapewnić stosunkowo gładkie, przebiegające pod kątem przejście od nieco większej górnej średnicy wewnętrznej do nieco mniejszej dolnej średnicy wewnętrznej.

Stopień na bocznej ściance 107 cylindra jest wykonany tak, że tłok zgniatający 92 może być ręcznie wprowadzany w otwartą gardziel cylindra zgniatającego 91 z tylko niewielkim stykiem pomiędzy pierścieniami uszczelniającymi o przekroju okrągłym (126 na fig. 10) a wewnętrzną powierzchnią cylindra. Po umieszczeniu tłoka ręcznie zmontowanego z cylindrem na gnieździe cylindra (93 na fig. 7) hydrauliczne tłoczysko 94 jest przemieszczane do sprzężenia z gniazdem 123 tłoka i jest wysuwane, aż zaciski ustalające 124 sprzęgną się zapadkowe ze spodnią powierzchnią pierścienia ustalającego 122 denka tłoka. Hydrauliczne

189 041 tłoczysko 94 jest następnie dalej przemieszczane tak, aby wepchnąć tłok dalej w cylinder, przez co przepycha się pierścienie uszczelniające o przekroju okrągłym poza stopień 130 na wewnętrznej średnicy ścianki cylindra. Po przepchnięciu poza stopień pierścienie uszczelniające o przekroju okrągłym są całkowicie ściśnięte pomiędzy średnicą wewnętrzną bocznej ścianki 107 cylindra a rowkami 127 tłoka, zapewniając przez to uszczelnienie.

Podczas działania tłok zgniatający 92 wytwarza ciśnienie około 800 - 900 psi (5,5 6,2 MPa) (4000 funtów punktowego obciążenia tłoczyska hydraulicznego (1,8 t)), co jest ciśnieniem wystarczającym do zgniecenia opakowań próbek zawartych wewnątrz cylindra. Płyn z próbek krwi lub osocza przepływa wzdłuż rynienki płynu wykonanej w płytce siatkowej i do środkowego odpływu, gdzie jest gromadzony i może odpływać poprzez otwór odprowadzający do zbiornika puli. Po zgniataniu cylinder hydrauliczny 95 podnosi tłok zgniatający 92 o niewielki wymiar (w przybliżeniu 1/2 - 1 cal (1,3 - 2,5 cm)) powyżej masy zgniecionych opakowań próbek, na skutek czego wewnątrz cylindra powstaje komora, sprężony gaz, taki jak sprężone powietrze, jest wtłaczany w komorę poprzez zawór odcinający 102 w tłoku 92. Wytworzenie ciśnienia w komorze powoduje wytłaczanie pozostałego płynu z próbek krwi lub osocza z cylindra poprzez otwór wylotowy 103 do pojemnika puli.

Po zakończeniu zgniatania i tworzenia puli przewód odprowadzania dołączony do otworu wylotowego 103 zostaje zaciśnięty, aby żaden dodatkowy płyn z próbek nie mógł wypływać z cylindra. Przewód odprowadzania umieszcza się w pojemniku ze środkiem bielącym i powoduje się, że cylinder hydrauliczny 95 podnosi tłok dalej w cylindrze tworząc podciśnienie, które wciąga poprzez syfon środek bielący z pojemnika do cylindra. Korzystnie zgniatanie i syfonowe wciąganie środka bielącego powtarza się jeszcze dwa razy, aby zapewnić, że cały płyn z próbek krwi lub osocza jest całkowicie odprowadzony z cylindra zgniatania 91 i że środek bielący ma wystarczającą sposobność do wypełnienia wnętrza komory zgniatania, aby zmniejszyć przez to wszelkie skażenie wirusowe, które może występować w tej komorze.

Następnie uruchamiane są szybko zwalniane zaciski i układ tłok-cylinder jest wyjmowany z prasy hydraulicznej 90 i poddawany procedurom sterylizacji, np. w autoklawie. Tłok i cylinder mogą być następnie czyszczone chemicznie przez nasycanie ich w 10%-owym roztworze środka bielącego przez 15 minut, po czym przeprowadzany jest cykl płukania wodą, 1%o-owym środkiem powierzchniowo czynnym SDS (sodowy siarczan dodecylowy) i ponownie wodą przed poddaniem działaniu autoklawu. Jeżeli jest wystarczająco dużo czasu na przeprowadzenie sterylizacji w autoklawie, czyszczenie chemiczne można zakończyć przez potraktowanie roztworem 70% ETOH i sterylnej wody. Jeżeli takie dodatkowe czyszczenie chemiczne jest pożądane, jest ono przeprowadzane w kołpakowym wyciągu o klasie bezpieczeństwie biologicznego II, który odprowadza poprzez filtr HEPA. Pod wyciągiem cylinder zgniatający jest ładowany następną grupą opakowań próbek do zgniecenia, a tłok zgniatający 92 jest ręcznie wprowadzany w otwartą gardziel cylindra zgniatającego 91 i wciskany do dołu, aż pierścienie uszczelniające o przekroju okrągłym tłoka zetkną się z ukośnie ściętym schodkiem wykonanym w bocznej ściance cylindra. Ponownie załadowany układ cylinder-tłok jest teraz gotowy do umieszczenia na gnieździe 93 cylindra zgniatarki 90. Cylinder hydrauliczny 95 zostaje uruchomiony, by spowodować opuszczenie hydraulicznego tłoczyska 94 na tłok 92, tak że szybko zwalniane zaciski sprzęgają się z pierścieniem ustalającym na tłoku. Następnie powtarzany jest proces zgniatania, wytłaczania i bielenia-czyszczenia.

Na podstawie powyższego dla fachowca będzie oczywiste, że prasa hydrauliczna (lub zgniatarka) 90 o napędzie elektrycznym umożliwia zbieranie próbek krwi lub osocza z dużej liczby opakowań próbek w minimalnym czasie. Liczba opakowań próbek, które mogą być zgniatane w takim urządzeniu, jest ograniczona głównie przez wielkość urządzenia i przez ciśnienie, jakie może być wywierane przez tłok zgniatający na masę opakowań z próbkami zawartych w cylindrze. Ciśnienie 800 - 900 psi (5,5 - 6,2 MPa) wytwarzane przez prasę hydrauliczną według przedstawionego przykładu wykonania jest wystarczające do całkowitego zgniecenia najwyżej 64 zawierających próbki opakowań typu opisanego na podstawie fig. 2. Duże pule, zawierające do 512 próbek, mogą być tworzone przez osiem cykli pracy zgniatarki według przedmiotowego wynalazku. Zapewniłoby to znaczne skrócenie czasu tworzenia puli w porównaniu ze sposobem, przy którym indywidualnie dostawano się kaniulą do 512 opakowań próbek, by pobrać z nich próbki.

189 041

Ponadto dla fachowca będzie oczywiste, że jedna duża pula, zawierająca 512 próbek lub więcej, może być tworzona przez urządzenie zgniatające wystarczająco duże, by zmieścić większą liczbę opakowań próbek w cylindrze. Część prasy hydraulicznej byłaby również zwiększona tak, aby zapewnić większą moc zgniatania w celu przezwyciężenia większych oporów przy zwiększonej liczbie opakowań. Jak wspomniano powyżej, wielkość puli byłaby ograniczona tylko przez wymaganą wielkość zgniatarki.

Na fig. 11 przedstawiono schemat blokowy przebiegu testu PCR według wynalazku, który umożliwia identyfikację unikatowej PCR pozytywnej donacji przy najmniejszej liczbie oddzielnych testów.

Proces rozpoczyna się od bloku 200 przez określenie odpowiedniej początkowej wielkości puli, która z kolei zależy od różnych czynników, takich jak częstość występowania interesującego wirusa w ogólnej populacji dawców, prawdopodobne końcowe stężenie wirusowego DNA lub RNA po rozcieńczeniu w puli itp.

Chociaż test PCR jest bardzo czuły i zdolny do wykrycia pojedynczego wirusa w skażonej próbce, wirus koniecznie musi występować w próbce do testu PCR, by uzyskać wynik pozytywny. Jeżeli przykładowo próbka ze skażonej donacji o stosunkowo małym stężeniu wirusów jest wprowadzona do puli wraz z dużą liczbą nieskażonych próbek, stężenie wirusa w wynikowej puli może być tak małe, że istnieje statystyczne prawdopodobieństwo, że w próbce pobranej z puli do testu PCR nie będzie żadnego wirusa. Pule takie mogą w rzeczywistości dawać fałszywe negatywne wyniki testu na skażenie wirusowe.

Przykładowo, jeżeli próbka 0,02 ml była przygotowana z donacji osocza skażonej wirusami ze stężeniem 500 wirusów na ml próbki, wówczas próbka 0,02 ml zawierałaby średnio 10 wirusów. Gdyby tę skażoną próbkę 0,02 ml wprowadzić do puli wraz z około 500 innych próbek 0,02 ml z donacji nieskażonych, wówczas wynikowa pula 10 ml zawierałaby wirusy w stężeniu 1 na ml. Jeśli z tej puli do testu PCR pobrać próbkę 1 ml, wówczas istnieje znaczne statystyczne prawdopodobieństwo, że ta próbka PCR nie będzie zawierać żadnych wirusów.

Takie niskie stężenia skażenia wirusowego powodują niewielkie zagrożenie dla wyrobów wytworzonych z osocza, ponieważ istnieje kilka sposobów likwidacji aktywności wirusów występujących w takich donacjach z niewielkim stężeniem. Takie sposoby likwidacji aktywności wirusów obejmują stosowanie rozpuszczalnika/detergentu lub ogrzewanie powyżej 60°C przez odpowiedni czas itp. Sposoby te są zwykle opisywane jako zdolne do zmniejszenia stężenia wirusów o pewną liczbę jednostek logarytmicznych. Przykładowo, sposób ze stosowaniem rozpuszczalnika/detergentu pozwala na zmniejszenie skażenia wirusem hepatitis C o co najmniej 10⁷ na ml lub 7 jednostek logarytmicznych. Zatem wyroby z osocza, takie jak czynnik VIII, czynnik IX lub zespół protrombinowy mogą być wytwarzane z donacji osocza rutynowo potraktowanych np. sposobem z zastosowaniem rozpuszczalnika/detergentu po uzyskaniu negatywnego wyniku testu PCR.

W przypadku wyrobów z krwi rutynowo wprowadzanych bezpośrednio do organizmu biorcy pozostaje pewne niewielkie ryzyko skażenia wirusowego z małym stężeniem po uzyskaniu negatywnych wyników testu PCR na takich donacjach.

W przykładzie wykonania przedstawionym w związku z fig. 11 oceniono omówione powyżej czynniki, takie jak częstość występowania interesującego wirusa w populacji dawców i prawdopodobne stężenie wirusa po rozcieńczeniu. Przewidziana jest mająca odpowiednią liczność pula testu PCR pierwszego poziomu, która zmniejsza do minimum statystyczne prawdopodobieństwo, że wirusy występujące w niewielkich stężeniach pozostaną nie wykryte. Pula jest przygotowywana w bloku 201 przez połączenie zawartości końcowych woreczków oznaczonych odcinków przewodu rurowego w sposób opisany powyżej. W bloku 202 test PCR jest przeprowadzany na puli PCR pierwszego poziomu.

Blok 203 stanowi punkt decyzyjny w metodologii według wynalazku, który zależy od wyników testu PCR przeprowadzonego w bloku 202. W przypadku uzyskania negatywnego wyniku testu zakłada się, że wszystkie donacje odpowiadające próbkom użytym do utworzenia puli PCR pierwszego poziomu są pozbawione skażenia wirusowego i donacje te zostają zwolnione do dalszego przetwarzania w wyroby farmaceutyczne. Metodologia ta kończy się zatem wraz z otrzymaniem negatywnego wyniku testu PCR.

189 041

Kiedy test PCR da wynik dodatni, oznacza to, że skażenie wirusowe występuje w jednej lub w większej liczbie donacji, które złożyły się na pierwotną pulę pierwszego poziomu PCR. W bloku 204 z segmentów przewodu rurowego, które odpowiadają donacjom tworzącym pierwotną pulę pierwszego poziomu PCR, oddziela się woreczek następny za pierwszym oddzielonym. Te dodatkowe woreczki z próbkami dzieli się na dwie w przybliżeniu jednakowo liczne podgrupy, oznaczone tu dla przejrzystości przez A i B.

Z tych podgrup tworzy się następnie oddzielne pule przy użyciu oddzielnej czystej kaniuli, by pula każdej podgrupy powstała w taki sam sposób, jak opisano powyżej i przeprowadza się test PCR tylko na puli jednej podgrupy, jak zaznaczono w bloku 205. Dla celów wynalazku jest nieistotne, która z tych dwóch podgrup zostanie poddana testowi. W bloku 205 podgrupę A oznaczono jako podgrupę przeznaczoną do testu, ale równie dobrze bez zakłócania metodologii wynalazku można by przeznaczyć do testu podgrupę B.

W bloku 206 decyzja podejmowana jest w zależności od wyniku testu PCR na puli podgrupy A. Jeżeli pula podgrupy A daje w teście PCR ujemny wynik obecności wirusów, wówczas na próbkach z donacji tworzących podgrupę A nie przeprowadza się żadnych dalszych badań. Natomiast, jak zaznaczono w bloku 207, z segmentów przewodu rurowego, które utworzyły podgrupę B, pobiera się następne kolejne woreczki z próbkami, które z kolei dzieli się na dwie w przybliżeniu jednakowo liczne podgrupy A' i B'. Każda podgrupa w tym etapie zawiera w przybliżeniu połowę liczby próbek wchodzących w skład bezpośrednio poprzedzającej podgrupy. Z zawartości woreczków z próbkami tych podgrup tworzy się znów pule oddzielnie w taki sam sposób, jak opisano powyżej. Jeżeli wynik testu PCR na podgrupie A jest pozytywny, co oznacza, że co najmniej jedna z donacji wchodzących w skład tej podgrupy była skażona wirusem, wówczas drugą, nie przetestowaną podgrupę (podgrupę B w przykładzie z fig. 11) poddaje się teraz testowi PCR w bloku 108, by potwierdzić, że nie jest ona również PCR pozytywna. Podgrupa A staje się teraz podgrupą dalej dzieloną na dwie w przybliżeniu jednakowo liczne podgrupy (A' i B'), jak zaznaczono w bloku 209.

W bloku 210 test PCR przeprowadzany jest na tylko jednej z puli podgrup A' lub B' określonych w poprzednim etapie 207 lub 209. Następnie sposób ten powtarza się i powraca do bloku 206, gdzie przeprowadzany jest etap decyzyjny dotyczący wyników testu PCR przeprowadzonego w bloku 210. Znów, jeśli wyniki testu PCR są negatywne dla badanej podgrupy, niebadaną podgrupę dzieli się dalej na dwie w przybliżeniu jednakowo liczne podgrupy, z których każda zawiera w przybliżeniu połowę próbek poprzedniej podgrupy. Jeżeli badana podgrupa dała wynik PCR pozytywny, wówczas badaną podgrupę dzieli się dalej na dwie w przybliżeniu jednakowe podgrupy, z których każda zawiera połowę próbek poprzedniej podgrupy. W takim przypadku nie badana podgrupa jest znów poddawana testowi PCR, aby potwierdzić, że nie była ona również PCR pozytywna.

Metodologia testu nadal powtarza się od bloku 206 poprzez blok 210 aż do zakończenia badania. Test jest zakończony wtedy, gdy dzielenie podgrup spowoduje powstanie dwóch podgrup, z których każda zawiera tylko jeden woreczek z próbką odpowiadającą pojedynczej donacji. Jedna z próbek jest poddawana testowi PCR w bloku 210, a jeśli wyniki testu są negatywne, druga próbka jest traktowana jako należąca do donacji osocza zakażonego wirusowo. Jeżeli wyniki testu badanej próbki są pozytywne, wówczas pozostała próbka jest również poddawana testowi PCR, aby potwierdzić, że nie jest ona również PCR pozytywna.

Po zakończeniu wszystkich testów metodologia wynalazku kończy się w bloku 211. Na podstawie schematu przebiegu procesu z fig. 11 powinno być oczywiste, że metodologia testowania według wynalazku wymaga jedynie przeprowadzenia dwóch testów PCR na każdym poziomie testu, gdy początkowo testowana pula daje wynik pozytywny: jeden początkowy test na jednej z dwóch podgrup i jeden następny test w celu potwierdzenia, że odpowiednia pula początkowo nie poddawana testowi jest rzeczywiście negatywna. Ta metodologia testowania wymaga tylko jednego testu PCR na każdym poziomie testowania, gdy początkowo badana pula jest negatywna.

Zastosowanie tego systemu i sposobu do testowania próbek według wynalazku zostanie teraz opisane w odniesieniu do konkretnej wielkości puli poddawanej testowi PCR, jak pokazano na fig. 12. Na fig. 12 z końcowych woreczków z 512 oddzielnych donacji tworzy się w bloku 212 początkową pulę testów PCR. Dla celów ilustracji załóżmy, że tylko jedna

189 041 z tych 512 próbek została pobrana z donacji, która była skażona interesującym wirusem. Segment przewodu rurowego przedstawiony na fig. 12, który zawiera 10 oddzielnych i połączonych woreczków, reprezentuje segmenty przewodu rurowego pierwotnie dołączone do pojemnika donacji skażonego osocza i zabrane z niego.

Początkowa pula złożona z 512 próbek jest poddawana testowi PCR i ze względu na obecność skażonej próbki daje pozytywną informację o skażeniu wirusowym. W etapie 213 z następnych kolejnych woreczków zabranych z segmentów, które tworzyły poprzednią pulę, która dała wynik pozytywny, tworzy się dwie pule 256a i 256B, z których każda obejmuje 256 donacji. Następnie pulę 256B poddaje się testowi PCR, jak pokazano na fig. 12, a test ten daje wynik wirusowe negatywny, co oznacza, że próbka pochodząca ze skażonej donacji zawarta jest w puli 256A.

W etapie 214 z następnych kolejnych woreczków z segmentów przewodu rurowego, które tworzyły pulę 256A, tworzy się dwie pule, każda po 128 donacji. Pula 256A została zatem według wynalazku podzielona bez poddania testowi PCR. W etapie 203 pulę 128A poddaje się testowi PCR, a ponieważ daje ona wynik wirusowo negatywny, wiadomo teraz, że pula 128B zawiera woreczek z próbką ze skażonej donacji. Pulę 128B dzieli się następnie na dwie pule 64A i 64B, każda zawierająca 64 donacje, przez zabranie następnego kolejnego woreczka z tych segmentów przewodu rurowego, których poprzednie woreczki utworzyły pulę 128B.

Następnie pulę 64B poddaje się testowi PCR i w przykładzie z fig. 12 otrzymuje się wynik wirusowe pozytywny. W takim przypadku przeprowadza się test PCR na puli 64A, aby sprawdzić, że jest ona rzeczywiście negatywna i że poza próbkami w puli 64B nie ma żadnych dodatkowych skażonych próbek. W etapie 216 pula 64B jest dalej dzielona na dwie pule 32A i 32B po 32 donacje przez zabranie następnego kolejnego woreczka z segmentów rurowych użytych do utworzenia poprzedniej puli 64B. Pulę 32B poddaje się testowi PCR, przy czym daje ona wynik wirusowo negatywny, jak pokazano, w związku z czym pulę 32A dalej dzieli się na dwie pule 16A i 16B, każda po 16 donacji. Znów pule po 16 donacji przygotowuje się przez zabranie następnego kolejnego woreczka próbki z segmentów przewodu rurowego, które tworzyły poprzednią pozytywną pulę 32A.

W etapie 217 pulę 16B poddaje się testowi PCR i uzyskuje się wynik wirusowo dodatni. Z tego powodu testowi PCR poddaje się pulę 16A, aby potwierdzić, że jest ona negatywna i że wszystkie skażone próbki znajdują się w puli 16B.

W etapie 218 pulę 16B dzieli się na dwie pule 8A i 8B, każda po 8 donacji, przez zabranie następnego kolejnego woreczka próbki z segmentów przewodu rurowego, które utworzyły poprzednią pulę 16B, która dała wynik dodatni. Następnie pulę 60B poddaje się testowi PCR i, jak pokazano, otrzymuje się wynik wirusowo negatywny, co oznacza, że pula 8A zawiera próbkę ze skażonej donacji. Pulę 8A dzieli się następnie na dwie pule 4A i 4B, każda po 4 donacje, w etapie 219. Test PCR przeprowadza się na puli 4B i otrzymuje się wynik negatywny, co oznacza, że pula 4A zawiera próbkę ze skażonej donacji. Pulę 4A dzieli się następnie w etapie 220 na pule 2A i 2B w taki sam sposób, jak opisano powyżej. Po przeprowadzeniu testu PCR pula 2A daje wynik wirusowo negatywny, co oznacza, że jedna z dwóch próbek tworzących grupę 2B została pobrana z segmentu przewodu rurowego z odpowiedniej skażonej donacji.

W etapie 221 poszczególne donacje bada się przez zabranie ostatniego woreczka z segmentów przewodu rurowego, które utworzyły grupę 2B. Ostatnie oddzielne donacje poddaje się testowi PCR w celu zidentyfikowania donacji dającej wynik pozytywny, którą następnie usuwa się z magazynu i odpowiednio pozbywa się jej. Pozostaje 511 donacji pozbawionych wirusa przetrzymuje się do dalszego przetworzenia w produkty farmaceutyczne.

W powyższym przykładzie zidentyfikowano unikatowo pojedynczą skażoną donację z grupy złożonej z 512 takich donacji przez przeprowadzenie tylko 13 oddzielnych testów PCR, wliczając w to pierwotny test PCR na początkowej puli złożonej z 512 donacji. Sposób według wynalazku umożliwia przeskoczenie testu PCR na określonej subpuli, jeżeli analogiczna testowana subpula daje wynik wirusowo negatywny. Przez takie przeskakiwanie pewnych testów PCR sposób według wynalazku zmniejsza liczbę testów PCR, które trzeba przeprowadzić w celu identyfikacji specyficznej donacji pozytywnej, bez pogarszania rozdzielczo189 041 ści metodologii testu PCR. Zgodnie ze sposobem według wynalazku wszystkie donacje pozytywne zostaną zidentyfikowane, jednakże bez konieczności testowania wszystkich donacji.

Z przykładowej realizacji z fig. 12 wynika, że dowolna z kolejno mniejszych podgrup może być poddawana testowi PCR i że dowolne położenie próbki pozytywnej może ulegać zmianie. Gdyby zatem próbka z donacji pozytywnej znajdowała się w każdej początkowo testowanej subpuli, wówczas do unikatowego zidentyfikowania donacji pozytywnej potrzeba byłoby 18 testów (jeden test początkowy, który daje wynik pozytywny i jeden dodatkowy test w celu upewnienia się, że odpowiednia subpula jest negatywna).

Gdyby każda początkowo testowana subpula dawała wynik negatywny, do zidentyfikowania donacji pozytywnej potrzeba byłoby 10 testów. W praktyce pozytywne i negatywne wyniki testów na subpulach mają tendencję do rozkładania się równomiernie, a zatem do zidentyfikowania pozytywnej donacji z początkowej puli zawierającej 512 donacji potrzeba średnio 14 testów.

Z powyższego wynika zatem, że system i sposób według przedmiotowego wynalazku, polegające na stosowaniu segmentów przewodu rurowego zawierających oddzielne i połączone woreczki, z których każdy zawiera próbkę donacji osocza, jest korzystne przez tworzenie wielu pul do testów PCR. W odróżnieniu od konwencjonalnego przygotowywania puli, gdzie sekwencja początkowych i następnych pul tworzona jest z jednej próbki każdej donacji w tym samym czasie, przedmiotowy wynalazek umożliwia utworzenie puli testowej bezpośrednio przed przeprowadzaniem testu. Takie tworzenie pul we właściwym czasie umożliwia konstruowanie pul testowych z oddzielnych woreczków jedynie według potrzeb. Możliwość skażenia jest eliminowana, ponieważ pule są budowane w różnych czasach, każda ze szczelnie zamkniętych woreczków z próbkami. Ponadto woreczki z próbkami pozostają zamrożone, aż będzie trzeba utworzyć pulę testową. Uniknięto przez to wielokrotnych cykli zamrażaniaodmrażania, które mogą ujemnie wpłynąć na odzyskanie interesującego DNA lub RNA, a więc zapewnienie integralności testu PCR.

Chociaż opisany powyżej sposób jest skuteczny przy identyfikowaniu donacji wirusowo pozytywnej przy najmniejszej liczbie stosunkowo kosztownych testów PCR, zgodnie z praktyczną realizacją przedmiotowego wynalazku przewidziane są również inne sposoby identyfikowania poszczególnych donacji pozytywnych. W szczególności jeden taki sposób ma tę właściwość, że jest zdolny do identyfikacji indywidualnych donacji pozytywnych w dwóch-trzech cyklach testu PCR, przez co znacznie skraca się czas i nadbudowę administracyjną potrzebną do zbadania dużej liczby donacji.

Przykładowo w opisanym powyżej sposobie, jeżeli określona subpula zostanie już zidentyfikowana jako zawierająca donację pozytywną, technik musi zidentyfikować te donacje, które dały próbki do utworzenia tej konkretnej subpuli. Trzeba uzyskać ponowny dostęp do tych donacji i z każdego odpowiedniego segmentu przewodu rurowego zabrać dodatkowe opakowanie próbki. Trzeba utworzyć dwie subpule następnej generacji i powtórzyć test PCR. To zabieranie próbek, tworzenie puli podgrupy i proces testowania PCR powtarza się dla coraz mniejszych subpul generacyjnych, az sposób ten jednoznacznie zidentyfikuje donację skażoną wirusowo.

Jednakże w każdym cyklu przeprowadzania testu PCR potrzeba wiele czasu (pobieranie próbek, tworzenie puli podgrupy i przeprowadzanie testu PCR). Biorąc za przykład pierwszą pulę generacyjną złożoną z 512 próbek, jest oczywiste, że potrzeba będzie co najmniej 10 cykli testu PCR do zidentyfikowania unikatowej donacji skażonej wirusowo. Chociaż bardzo skuteczny pod względem kosztów, opisany powyżej sposób może stanowić wyzwania dla laboratorium przeprowadzającego testy PCR, jeżeli istotny jest czas.

Metodologia jednoznacznego identyfikowania wirusowo pozytywnych donacji krwi lub osocza w najmniejszej liczbie cykli testu PCR zostanie teraz opisana na podstawie fig. 13 i 14.

Na fig. 13 przedstawiono schemat blokowy przebiegu metodologii przeprowadzania testów PCR według wynalazku w celu skutecznego wykrywania indywidualnej donacji PCR pozytywnej w puli za pomocą minimalnej liczby cykli analizy PCR. Podobnie jak to było w przypadku poprzednio opisanego sposobu 'przeprowadzania testów PCR, sposób z fig. 13 zakłada, że test PCR ma czułość wystarczającą do wykrycia obecności próbki pozytywnej w puli odpowiedniej wielkości. Jedynie dla celów ilustracji początkową grupę wybrano jako

189 041 reprezentującą 512 donacji krwi lub osocza. Dla fachowców jest zrozumiałe, że liczność początkowej grupy może być większa lub mniejsza zależnie od konkretnego ocenianego znacznika genomu, czułości użytej procedury testu PCR, oczekiwanej wartości stężenia znacznika genomu w porcji próbki i wielkości porcji próbki.

Sposób ten rozpoczyna się w bloku 301 przez utworzenie N-wymiarowej macierzy lub siatki próbek. Macierz ta może być dowolnej wielkości i może zawierać dowolną liczbę wymiarów od 2 do N, ale korzystnie jest to trójwymiarowa macierz regularna, zorganizowana jako kwadrat.

Przykład takiej macierzy przedstawiono na fig. 14, gdzie pokazano graficznie macierz kwadratową charakteryzowaną przez trójwymiarowe wskaźniki: wiersz, kolumna i warstwa (r, c, s). W przykładowej macierzy z fig. 14 są 3 wiersze, 3 kolumny i 3 warstwy, przez co powstaje 3³ lub 27 elementów. W przykładowej realizacji wiersz zawiera wszystkie elementy tworzone przez wyimaginowany przekrój pionowy przez regularną macierz kwadratową. W przykładzie z fig. 14 elementy tworzące np. wiersz 3 macierzy są oznaczane przez literę r na swych powierzchniach wierszowych.

Podobnie kolumna zawiera wszystkie elementy macierzy utworzone przez drugi wyimaginowany przekrój pionowy poprzez macierz w kierunku prostopadłym do kierunku wiersza. W przykładowym wykonaniu z fig. 14 elementy, które tworzą przykładowo kolumnę 1, mają na swych powierzchniach kolumn literę Ci. Warstwa jest definiowana jako wszystkie elementy zawierające przekrój poziomy przez przykładową macierz z fig. 14. W sposób podobny do wiersza i kolumny elementy tworzące warstwę 1 są oznaczane na swych powierzchniach warstwowych literą s \.

Widać zatem, ze każdy z elementów 27 w macierzy z fig. 14 jednoznacznie należy do jednego z trzech wierszy, jednej z trzech kolumn i jednej z trzech warstw. Matematycznie można to wyrazić przez zależność X_rcs, gdzie X oznacza element, a rcs jest indeksem wymiarowym, w którym każdy ze znaków może mieć wartość 1-3. Specyficzny element Xn3 może być identyfikowany jako ten element, który jest usytuowany na przecięciu wiersza 1, kolumny 1 i warstwy 3.

Z powyższego wynika, że chociaż przykładowa macierz z fig. 14 jest macierzą 3x3x3, zasady tworzenia macierzy i tworzenia elementu będą zachowane w przypadku macierzy o znacznie większej liczbie kolumn i warstw. W szczególności macierz z ośmioma wierszami, ośmioma kolumnami i ośmioma warstwami może być nadał reprezentowana matematycznie jako Xrcs, gdzie r, c i s mogą przyjmować teraz wartości 1-8. 3-wymiarowa macierz 8x8x8 może zatem pomieścić identyfikatory 512 elementów.

Nawiązując teraz do schematu blokowego przebiegu sposobu z fig. 13, zgodnie z definicją N-wymiarowej macierzy próbek, określone próbki donacji krwi lub osocza są przypisane każdemu z elementów tworzących macierz. W przykładowej 3-wymiarowej macierzy 8x8x8 próbka z każdej z 512 oddzielnych donacji jest związana z jednym elementem macierzy identyfikowanym przez odpowiedni unikatowy wskaźnik X_rcs.

Następnie z każdej próbki pobierana jest jednakowa porcja i tworzy się wiele mniejszych pul podgrupowych. Każda mniejsza pula zawiera jednakowe porcje wszystkich próbek (Xics), gdzie jeden ze wskaźników wymiarowych jest stały. Inaczej mówiąc, zgodnie z opisaną powyżej przykładową macierzą wszystkie próbki (Xics), które mają r = 1, niezależnie od wartości kolumny lub warstwy, tworzą jedną mniejszą pulę; podobnie dla r = 2, r = 3... r = N; podobnie dla c = 1, niezależnie od wartości wiersza lub warstwy, c = 2,...c = N; podobnie dla s = 1, niezależnie od wartości wiersza lub kolumny, s = 2...s = N. Każda mniejsza pula reprezentuje zatem każdy wiersz, kolumnę, warstwę lub inny wskaźnik wymiarowy, tak że jeśli została zdefiniowana macierz N-wymiarowa, wówczas będzie mniejszych pul N wymiarów razy (całkowita liczba próbek)^1/n. W przypadku przykładowej trójwymiarowej macierzy 8x8 x 8, zawierającej 512 próbek, będziemy mieli 24 mniejsze pule podgrup (8 pul wierszowych, 8 pul kolumnowych i 8 pul warstwowych). Tworzenie mniejszych pul według wynalazku może być traktowane jako podobne do matematycznego sposobu zmniejszania wyznacznika metodą minorów. W podobny sposób każda próbka będzie rozumiana jako reprezentowana w N mniejszych pulach, po jednej dla każdego wymiaru macierzy.

189 041

Oprócz tworzenia mniejszych pul porcja z każdej próbki lub porcja z każdej z mniejszych pul jest łączona w celu utworzenia jednej puli głównej, która zawiera próbkę ze wszystkich 512 donacji tworzących aktualną przestrzeń donacji. Po utworzeniu wszystkich pul wszystkie pozostałe próbki i mniejsze pule oraz główną pulę można z powrotem zamrozić i przechowywać aż do czasu, kiedy potrzebne będzie przeprowadzenie testu PCR.

Kiedy potrzebne jest przeprowadzenie testu PCR, wówczas test PCR przeprowadza się najpierw na puli głównej, która reprezentuje jednakową porcję z każdej próbki wchodzącej w skład macierzy. Jeżeli wyniki testu na puli głównej są negatywne, wówczas próbki tworzące macierz nie reprezentują żadnych wirusowo pozytywnych donacji przynajmniej do poziomu czułości testu PCR. Donacje krwi lub osocza, które mają swe próbki w macierzy, można zwolnić do dalszego użycia. Jeżeli jednak wynik testu PCR na puli głównej jest pozytywny dla określonego znacznika genomu, przeprowadza się drugi cykl testu PCR w bloku 300, gdzie sprawdza się każdą z mniejszych pul.

W sposób podobny do opisanego powyżej wielkości większej puli wybiera się tak, że statystyczne prawdopodobieństwo wystąpienia więcej niż jednej próbki pozytywnej w głównej puli (512 próbek) jest niewielkie, korzystnie mniejsze niż 1-2%. Można to osiągnąć przez ocenę częstości występowania interesującego wirusa w ogólnej populacji dawców na poziomie ufności 98-99%. Przykładowo, jeżeli stwierdzi się, że tylko jeden dawca z ogólnej populacji dawców wynoszącej 1000 jest zakażony interesującym wirusem na poziomie ufności 98%, wówczas jest 2% prawdopodobieństwa znalezienia więcej niż jednego zakażonego dawcy wśród następnego tysiąca ocenianych dawców. Zapewnia to, że algorytm ten będzie ogólnie zdolny do identyfikacji pojedynczej reaktywnej jednostki w puli o odpowiedniej liczności w cyklu testowania PCR.. Według wynalazku, jeżeli w macierzy jest pojedyncza próbka pozytywna, trzy spośród mniejszych pul będą zawierać porcję z pozytywnej donacji, po jednej w każdym wymiarze. W przykładowym rozwiązaniu (macierz złożona z 512 próbek) jest 8 mniejszych pul wierszowych, 8 mniejszych pul kolumnowych i 8 mniejszych pul warstwowych. Jeżeli testy głównej puli są pozytywne, a następnie w drugim cyklu testu PCR, jak pokazano w bloku 307, uzyskuje się dodatni wynik testu w pierwszym wierszu, pierwszej kolumnie i pierwszej warstwie, wówczas przecięcie tego wiersza, tej kolumny i tej warstwy jednoznacznie określa reaktywną donację, jak pokazano w bloku 309.

Przykładowo, jeżeli reaktywna próbka została przypisana elementowi Xiu macierzy, wówczas mniejsza pula wiersza 1 da pozytywny wynik testu PCR, natomiast mniejsze pule wiersza 2 i następnych wierszy dadzą negatywny wynik testu. Ponadto mniejsza pula kolumny 1 da dodatni wynik testu, natomiast pule kolumny 2 i następnych kolumn dadzą wynik negatywny. Podobnie pule warstwy 1 i warstwy 2 dadzą wynik negatywny, pula warstwy 3 da wynik pozytywny, a mniejsze pule dalszych warstw dadzą wynik negatywny. Te trzy pozytywne mniejsze pule (wiersz 1, kolumna 1 i warstwa 3) mają tylko jeden wspólny element Χ113. Pozytywna donacja jest zatem jednoznacznie identyfikowana jako reprezentowana przez próbkę przydzieloną elementowi Χ113.

Jeżeli w macierzy jest więcej niż jedna donacja reaktywna, wówczas donacje reaktywne mogą być nadal jednoznacznie identyfikowane sposobem według wynalazku przez nie więcej niż jeden dodatkowy cykl przeprowadzania testu PCR. Jeżeli zaobserwowano, że więcej niż jedna mniejsza pula o pojedynczym wskaźniku wymiarowym daje pozytywny wynik testu, podczas gdy tylko jedna mniejsza pula reprezentująca każdy z pozostałych wskaźników wymiarowych daje pozytywny wynik testu, wówczas pozytywne donacje w liczbie większej niż 1 można jednoznacznie identyfikować przez matematyczną ocenę wyników testu bez konieczności przeprowadzania trzeciego cyklu testów PCR.

Przykładowo, jeżeli mniejsza pula wiersza 1 i żadnego innego daje wynik pozytywny; mniejsza pula kolumny 1 i żadna inna daje wynik pozytywny; oraz mniejsza pula warstwy 1 i warstwy 3 obie dają wynik pozytywny, wówczas są tylko dwie pozytywne donacje w składzie macierzy i można je jednoznacznie zidentyfikować jako X_m i Χ113. Do uzyskania tego rezultatu nie potrzeba żadnych dalszych testów.

Jeżeli z drugiej strony zaobserwowano, że wiele mniejszych pul daje dodatnie wyniki testu, a ich oznaczenia wskazują na zmiany wzdłuż dwóch wskaźników wymiarowych, jak pokazano w bloku 310, wówczas będzie oczywiste, że będzie Z² elementów identyfikowanych

189 041 jako potencjalnie przypisane donacji pozytywnej, gdzie z jest rzeczywistą liczbą pozytywnych donacji wchodzących w skład macierzy.

Przykładowo, jeżeli dodatni wynik testu daje mniejsza pula wiersza 1 i żadnego innego; mniejsze pule kolumny 1 i kolumny 3; oraz mniejsze pule warstwy 1 i warstwy 3, sugeruje to, że potencjalnie pozytywnymi elementami kandydackimi sąXm, Xio, Χ131 i i Χ133. Ponieważ jest wiele elementów kandydackich w tylko dwóch wskaźnikach wymiarowych (kolumna i warstwa), widać zatem, że są tylko dwie rzeczywiście pozytywne donacje wchodzące w skład macierzy. W tych okolicznościach wszystkie cztery donacje można arbitralnie traktować jako pozytywne i odrzucić lub też alternatywnie można pobrać jednakową porcję z każdego z tych czterech elementów kandydackich i oddzielnie przeprowadzić test PCR w trakcie trzeciego cyklu PCR w bloku 311, aby jednoznacznie zidentyfikować, które dwie spośród czterech stanowią rzeczywiście donacje pozytywne.

W podobny sposób jest matematycznie oczywiste, że jeżeli w macierzy jest więcej niż dwie donacje pozytywne, a ich identyfikatory zmieniają się w więcej niż dwóch wymiarach, wówczas będzie co najwyżej zⁿ zidentyfikowanych potencjalnie pozytywnych elementów kandydackich, gdzie z jest aktualną liczbą donacji pozytywnych, a n jest liczbą wymiarów, dla których zachodzą zmiany. W tych okolicznościach ze wszystkich podejrzanych elementów w macierzy pobiera się jednakowe porcje i bezpośrednio poddaje testowi.

Widać zatem, że sposób według wynalazku umożliwia jednoznaczną identyfikację donacji, które są reaktywne dla określonego znacznika genomu, w pojedynczym cyklu testu PCR dla początkowo pozytywnej puli głównej, w dwóch cyklach testu PCR dla wszystkich macierzy, które zawierają pojedynczą reaktywną donację lub wiele reaktywnych donacji, które zmieniają się tylko wraz ze wskaźnikiem pojedynczego wymiaru oraz w trzech cyklach testu PCR w każdej innej sytuacji.

Praktyczna realizacja przedmiotowego wynalazku zapewnia, że dostarczana krew oraz produkty wytworzone z krwi lub osocza będą znacznie bezpieczniejsze dzięki temu, że będą wolne, jak to tylko jest możliwe, od skażenia wirusowego. Korzystnie opłacalne testowanie z wysoką czułością jest łatwo przeprowadzane bezpośrednio na obecność wirusa. Unika się zatem fałszywych wskazań skażenia wirusowego zwykle związanych z testowaniem na przeciwciała w czasowym okienku zakażalności. Ponadto przedmiotowy wynalazek umożliwia opłacalne wykorzystywanie testów o wysokiej czułości, które nadają się do wykrywania obecności pojedynczego wirusa w testowanej próbce, co pomaga w zapewnieniu, że dostarczona krew jest pozbawiona groźnego skażenia wirusowego.

Fachowcy zauważą, że powyższe przykłady i opisy różnych korzystnych rozwiązań według przedmiotowego wynalazku są jedynie ilustracyjne dla wynalazku jako całości i że bez odchodzenia od ducha i zakresu wynalazku można wprowadzać zmiany kształtu, wielkości i llczby składników przedmiotowego wynaliozku oraz rodzajów stosowanych t^:st^w.

Przykładowo dla fachowca będzie oczywiste, że długość oddzielnych i połączonych woreczków, a zatem ich zawartość objętościowa może stopniowo zwiększać się na długości segmentu przewodu rurowego. Ponieważ kolejne subpule testowania są tworzone z coraz mniejszej liczby próbek, z konieczności ilość osocza tworzącego pulę maleje. Powinno być oczywiste, że w celu utrzymania wystarczającej ilości osocza w każdej kolejnej subpuli kolejne woreczki próbek mogą mieć coraz większą objętość, aby uzyskać żądaną końcową objętość puli. W celu uzyskania pul o wielkości 1-10 ml objętości kolejnych woreczków próbek będą w kolejnych etapach zwiększane od około 0,02 ml do około 0,5 ml. W jednym przykładowym rozwiązaniu pojemność woreczka wynosi 0,02 ml w pierwszym woreczku używanym w największej puli oraz 0.2 ml w końcowym woreczku.

Jest również oczywiste dla fachowców, że system według wynalazku nie jest ograniczony do przykładowego pojemnika zbierania osocza i przypisanego mu segmentu przewodu rurowego. Równie łatwo można wykorzystywać torebki z krwią lub inne pojemniki na płyny biologiczne, a odpowiednie segmenty przewodu rurowego można mocować do nich zarówno przed zbieraniem płynu jak i po zakończeniu zbierania płynu. Trzeba jedynie, by próbkowe ilości płynów biologicznych były przenoszone do segmentu przewodu rurowego, z którego następnie tworzone są woreczki zgodnie z praktyczną realizacją wynalazku.

189 041

Przedmiotowy wynolozek nie ogroniczo się do opieonych tu specyficznych rozwiązoń, ole jest raefmlowopy przez zokree zoSączonych potentowych.

189 041

FKS 2a

ćtg.3a >4C ⁴⁸ η

ΙΟΙίΙ ! V r⁶

Fg. 3b

189 041

Fig- *

Rio. 4

189 041

ΊΟ \

Hg.S

κ>5

189 041

R₃.IO

189 041

FIG. U

aia a β ais

3'6 ai?

aig aao aai

F/G. 12

189 041

FIG. 13

Xri«

Xl« Xte>

3&cł

FIG. 14

189 041

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz

Cena 6,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób jednoznacznego identyfikowania donacji płynów biologicznych - krwi i osocza z pozytywnym wskazaniem testu na obecność określonego czynnika, znamienny tym, że z donacji płynu przygotowuje się wiele próbek płynu;

definiuje się N-wymiarową macierz, w której N jest liczbą całkowitą, zaś macierz zawiera wiele elementów, z których każdy jest zdefiniowany przez punkt przecięcia N wymiarów macierzy, przy czym każdy indywidualny element jest identyfikowany przez odpowiednie oznaczenie macierzowe X, _(N, w którym indeks dolny oznaczenia macierzowego określa wskaźniki wymiarowe tablicy;

przyporządkowuje się każdej próbce płynu inny element N-wymiarowej macierzy, tworzy się N części objętościowych z każdej z próbek płynu i tworzy się podzbiory części objętościowych, przy czym każdy podzbiór zawiera część objętościową z każdej próbki płynu, której przyporządkowane jest oznaczenie macierzowe, dla którego jeden wskaźnik wymiarowy jest stały i każdy z odpowiednich podzbiorów jest identyfikowany przez wymieniony stały wskaźnik wymiarowy.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że płynem jest płyn biologiczny.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że określonym czynnikiem jest wirus.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że ponadto testuje się każdy z podzbiorów na obecność określonego czynnika, po czym oznacza się pozytywnym wskaźnikiem każdy z podzbiorów, w którym wykryto obecność określonego czynnika.
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że podzbiory testuje się w pierwszym cyklu testu wysokiej czułości w aparaturze testującej wysokiej czułości.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że testem wysokiej czułości jest test reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR).
7. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że ponadto wyznacza się odpowiednie stałe wskaźniki wymiarowe podzbiorów dające pozytywne wskazanie testu na obecność określonego czynnika, a następnie łączy się wyznaczone stałe wskaźniki wymiarowe w oznaczenie macierzowe jednoznacznie identyfikując odpowiednią próbkę dającą pozytywne wskazanie testu na obecność określonego czynnika.
8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że ponadto niszczy się donację płynu odpowiadającą próbce dającej pozytywne wskazanie testu na obecność określonego czynnika.
9. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienny tym, że macierz stanowi regularną tablicę i wskaźniki N mają taki sam zakres wartości.
10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że N jest równe 3.
11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że tworzy się trzy zestawy podzbiorów odpowiadające trzem wskaźnikom, przy czym każdy z trzech zestawów podzbiorów identyfikuje się charakterystyczną wartością odpowiadającą jednemu ze wskaźników.
12. Sposób według zastrz. 7 albo 8, znamienny tym, że identyfikuje się wiele elementów definiowanych przez wskaźniki wymiarowe każdego podzbioru dającego pozytywne wskazanie testu na obecność określonego czynnika przez wyznaczenie wskaźnika wymiarowego, pod warunkiem, że więcej niz jeden podzbiór o jednym wskaźniku wymiarowym daje pozytywne wskazanie testu na obecność określonego czynnika, podczas gdy tylko jeden podzbiór reprezentujący każdy z pozostałych wskaźników wymiarowych daje pozytywne wskazanie testu na obecność określonego czynnika, identyfikując w ten sposób jednoznacznie więcej niz jedną, konkretną próbkę dającą pozytywne wskazanie testu na obecność określonego czynnika pozytywnych podzbiorów.

189 041
13. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że poradto pobiera się dodatkową porcję objętościową z Pożdej identyfikowanej próbki dlo kożdego z zP zlzmzntdw potencjalnie dających pozytywne wePozonie teetu no obecność określonego czynniki, o następnie testuje eię wszystkie dodotkowe porcje objętościowe no obecność określonego czynniko i jednoznocznie identyfikuje eię wszystkie próbki dojące pozytywny wynik teetu.
15. Sposób według zostrz. 13, znamienny tym, że dodotkowe porcje objętościowe testuje się w drugim cyklu teetu wysokiej czułości w oporoturze testującej wysokiej czułości.
16. Sposób według zostrz. 15, znamienny tym, że testem wysokiej czułości jest test reokcji łońcuchowej polimerozy (PCR).
17. Sposób według zostrz. 1, znamienny tym, że mocierz tworzy eię joko regulorne

3-wymiorowe pole, przy czym pole to jest podzielone no wiersze, kolumny i worstwy, o kożdy element jest ehorokteryzowony przez oznoczenie mocierzowe X_res, w którym wskoźniki wymiorowe r, c i e identyfikują odpowiednio elementy tworzące wiersz, kolumnę i woretwę tego polo.
18. Sposób według zostrz. 17, znamienny tym, że etop tworzenio podzbiorów przeprowodza się tworząc podzbiory porcji objętościowych z próbek identyfikowonych przez tokie some wskoźniki wymiorowe r, ole różne wskoźniki c i s, tworząc podzbiory porcji objętościowych z próbek identyfikowonych przez tokie some wsPoźpIPI wymiorowe c, ole różne wskoźniki r i s oraz tworząc podzbiory porcji objętościowych z próbek identyfikowonych przez tokie some wsPoźniki wymiorowe s, ole różne wskoźniki r i c.
19. Sposób według zostrz. 18, znamienny tym, że ponodto testuje się kożdy z podzbiorów r, c oroz s no obecność określonego czynniko.
20. Sposób według zostrz. 19, znamienny tym, że ponodto uetolo eię cołkowity wsPolnik dlo kożdego podzbioru r, który doł pozytywny wynik testu no obecność określonego czynniko, ustolo się caSPowity wskoźnik dlo kożdego podzbioru c, który doł pozytywny wynik testu no obecność określonego czynniko oraz ustolo się caSPowity wskoźnik dlo kożdego podzbioru s, który doł pozytywny wynik testu no obecność określonego czynniko.
21. Sposób według zostrz. 20, znamienny tym, że ponodto zostępuje eię wekoźniPi wymiorowe r, c oraz s oznoczenio moeierzowego cołkowitymi wekoźniPomi Pożdzgo z podzbiorów r, c oroz s, który doł pozytywny wynik testu no obecność określonego czynniko, identyfikując w ten sposób konkretny element mocierzy zdefiniow^y przez te ozpaezeple mocierzowe i tym eomym identyfikując jednoznaeznle odpowiednią próbkę dojącą pozytywny wynik testu no obecność określonego czynniko.
22. Sposób według zostrz. 21, znamienny tym, że 3-wymiorowo toblico obejmuje regulomą toblicę 8 x 8 x 8, w której wskoźniki wymiarowe r, c oroz e przyjmują wortości cołkowite od 1 do 8.
23. Sposób według zostrz. 22, znamienny tym, że pobiera się trzy próbki objętościowe z Pożdej z odpowiednich próbek płynu.
24. Sposób według zostrz. 23, znamienny tym, że w etopie tworzenio podzbioru doaatPowo tworzy eię osiem podzbiorów wierszy, przy czym kożdy podzbiór wierszy jest jednoznocznie zidentyfikowony przez liczbę cołkowitą od 1 do 8 i kożdy podzbiór wierszy jest utworzony z 64 części objętościowych próbki, tworzy się osiem podzbiorów kolumn, przy czym kożdy podzbiór kolumn jest jednozpaezpie zlaeptyfiPowapy przez liczbę caSPowitą od 1 do 8 i kożdy podzbiór kolumn jest utworzony z 64 części objętościowych próbki, oraz tworzy eię osiem podzbiorów worstw, przy czym kożdy podzbiór worstw jest jednoznaezpie zidentyfikowony przez liczbę caSPowltą od 1 do 8 i kożdy podzbiór worstw jest utworzony z 64 części objętościowych próbki.

* * *

189 041