PL18783B1

PL18783B1 - Sposób powlekania przedmiotów z glinu albo ze stopów glinowych warstwa ochronna.

Info

Publication number: PL18783B1
Application number: PL18783A
Authority: PL
Filing date: 1932-12-20
Publication date: 1933-09-30

Description

Wynalazek niniejszy dotyczy sposobu chromie przeciwko scieraniu, korozji atmo- powlekania wyrobów z glinu albo stopów sferycznej lub nagryzaniu przez pewne glinowych warstwa tlenku lub wodorotlen- ciecze albo roztwory. Poza tern, zaleznie kuglinowego. od swego skladu, moga byc barwione barw- Znane sa juz sposoby elektrolitycznej nikami. Stanowia one równiez izolacje e- obróbki przedmiotów z glinu albo stopów lektryczna. glinowych w celu wytworzenia na nich Znane dotychczas sposoby wytwarzania warstwy ochronnej z tlenku lub z wodoro- powlok ochronnych posiadaja pewne nie- tlenku glinowego albo z zasadowej soli gli- dogodnosci, które wynalazek niniejszy u- nowej. Warstwe taka mozna równiez o- suwa. trzymac zapomoca prostego zanurzania Nalezy zaznaczyc, ze przedmioty gli- przedmiotów w specjalnych roztworach. nowe i z jego stopów róznia sie znacznie Wytworzone warstwy tlenkowe lub wo- miedzy soba zarówno skladem, jak i cie- dorotlenkowe maja dobre wlasnosci o- zarem wlasciwym. Prócz tego powierzen-J & nia tych wyrobów zmienia sle znacznie, zaleznie od tego, czy sa one polerowane, walcowane Jub odlewane, wskutek czego równomierny przeplyw pradu jest mniej lub wiecej ulatwiony i mniej lub bardziej doskonaly, zwlaszcza przy uzyciu malego napiecia. Obecnosc miedzi, cynku, krzemu i innych pierwiastków, wprowadzonych do stopów, w celu nadania im specjalnych wlasciwosci, wywiera okreslony wplyw na powstawanie powloki, z czego wynika, ze najlepszym sposobem powlekania bylby taki, który dawalby sie stosowac prawie jednakowo we* Wszystkich wypadkach- Wiadomo np. ze sposób, zapewniajacy po¬ wstawanie warstwy z tlenku lub wodoro¬ tlenku glinowego na powierzchni z duralu- minjum moze dac dobre wyniki, a nie da jednakze dobrych wyników w zastosowa¬ niu do innych stopów, zawierajacych np. znaczny procent krzemu, a nawet w zasto¬ sowaniu do czystego glinu.Wiadomo, ze warunki wytwarzania warstw tlenku albo wodorotlenku moga sie znacznie zmieniac. Glin, zanurzony w elek¬ trolicie i uzyty jako anoda, nie wykazuje zadnej sklonnosci do rozpuszczania sie, a pasywnosc jego nalezy przypisac temu, ze na jego powierzchni powstaje blonka mniej lub wiecej odporna. Odpornosc tej blonki mozna zwiekszac lub zmniejszac, zmienia¬ jac elektrolit, przyczem pasywnosc mozna obnizac do tegp stopnia, ze nastepuje roz¬ puszczanie sie glinu w elektrolicie.Dlatego tez, aby sposób powlekania przedmiotów z glinu albo stopu glinowego warstwa tlenku uwodnionego lub nieuwod- nionego dawal najlepsze wyniki w najroz¬ maitszych warunkach, musi on umozliwiac powstawanie warstw tlenku albo wodoro¬ tlenku glinowego, któreby byly bardzo twarde i stanowily jedna calosc z metalem, albo warstw, bardzo dobrze przewodza¬ cych oraz posiadajacych bardzo duza chlonnosc wzgledem barwników. Te ostat¬ nie; warstwy powstaja w warunkach, daja¬ cych tlenek mozliwie najbardziej uwodnio¬ ny, przyczem jednakze warunki sa takie, iz glin nie rozpuszcza sie w elektrolicie ze strata metalu.Stwierdzono, ze istnieje scisla zalez¬ nosc miedzy skladem elektrolitu a rodza¬ jem glinu albo stopu glinowego, przezna¬ czonego dó powlekania.Sposób wedlug wynalazku znamienny jest tern, ze stosuje sie prad elektryczny o napieciu okolo 80 wolt i wiecej i o gestosci 10 — 35 amp na m2 obrabianej powierzch¬ ni.W ten sposób osiaga sie elektrolize rów¬ nomierna, niezaleznie od ciezaru wlasciwe¬ go i skladu obrabianego materjalu, ani tez od przekroju czy ksztaltu obrabianych przedmiotów.Napiecie stosowanego pradu winno wy¬ nosic najlepiej okolo 100 wolt a nawet i wiecej.Znaczenie tego wynalazku, to jest sto¬ sowania pradu o wysokim woltazu i niskim amperazu uwydatnia sie szczególniej, jesli zwazyc, ze przewodnictwo anody zostaje zmienione przez odpowiedni stosunek ilo¬ sciowy pierwiastków róznych od glinu, wchodzacych w sklad anody. Obecnosc miedzi, cynku, krzemu i innych pierwiast¬ ków wywiera znaczny wplyw na napiecie i natezenie pradu oraz na sklad kapieli e- lektrolitycznej. Wysokie napiecie pradu o- raz mala jego gestosc sa równiez koniecz¬ ne, aby zapewnic równomierny rozklad pradu na calej powierzchni przedmiotów, jesli maja one np. duza powierzchnie a mala grubosc, albo gdy sie ma do czynie¬ nia z odlewem bardzo porowatym o zmien¬ nym przekroju. Istotnie bowiem obecnosc licznych wglebien, nawet mikroskopijnych, zwieksza znacznie rzeczywista powierzch¬ nie przedmiotu, przeznaczonego do obrób¬ ki. Powyzsze wskazówki, dotyczace jakosci stosowanego pradu, pozwalaja osiagnac absolutna równowage miedzy róznemi czynnikami, wchodzacymi w gre podczas - 2 -wytwarzania powloki na przedmiotach o róznym skladzie i róznych ksztaltach.Stwierdzono, ze warstwa, otrzymana sposobem wedlug wynalazku wytworzona byla z krysztalów znacznie mniejszych od krysztalów otrzymywanych dawnemi spo¬ sobami. Te drobne krysztaly, docisniete jeden do drugiego, tworza warstwe ciagla, zwlaszcza, jesli, jak opisano ponizej, do¬ dac do elektrolitu soli glinowej, a nastep¬ nie po obróbce elektrolitycznej zanurzyc przedmiot w roztworze zasadowym.Oczywiscie, waznem jest, zeby elektro¬ lit, uzywany przy stosowaniu pradu o wy¬ zej podanych cechach charakterystycznych mial sklad, bedacy w doskonalej równowa¬ dze z cechami pradu oraz odpowiadajacy wlasnosciom glinu albo stopu glinowego, u- zytego jako anoda, aby móc wytworzyc warstwe pozadanego typu (to jest warstwe twarda albo bardziej plastyczna i gietka).Warstwa ta ma zawsze budowe nadzwy¬ czaj drobna i zwarta oraz mozliwie mocno przylega do metalu podstawowego, przy- czem powstaje bez straty materjalu, a w praktyce nawet bez sladów siarczanu cz*^ siarczku. Stwierdzono, ze warstwa taka jest calkowicie pozbawiona napiecia po¬ wierzchniowego, mogacego wytworzyc ry¬ sy lub pekniecia metalu podstawowego, specjalnie niebezpieczne dla przedmiotów cienkich i w czesciach, podlegajacych du¬ zym natezeniom.Zbiornik, zawierajacy elektrolit moze byc z olowiu, lecz powinien byc najlepiej z materjalu nieprzewodzacego lub z materja¬ lu, który zrobiono nieprzewodzacym, a to z tego powodu, ze pozadane jest, by po¬ wierzchnia katody mogla byc zmieniana dowolnie i nie byla nigdy wieksza od po¬ wierzchni anody.Dla pradu o napieciu okolo 100 wolt gestosc waha sie od 10 do 35 amp na m* powierzchni anodowej.Prady o slabszym amperazu nalezy sto¬ sowac do glinu o budowie zwartej, np. do rur ciagnionych albo arkuszy walcowanych, zas amperaz wysoki stosuje sie do odle¬ wów, których powierzchnia jest mniej zwar¬ ta a bardziej porowata, i które sa np. wy- walcowane.Obróbka trwa od 15 do 50 minut, a tem¬ perature kapieli mozna utrzymywac mie¬ dzy 15 a 32°C.Ponizej podano kilka przykladów wy¬ konania sposobu wedlug wynalazku.Przyklad I. W celu wytworzenia war¬ stwy nadzwyczaj twardej i zwartej o ma¬ ksymalnej qd|WOTQSci na scieranie i koro¬ zje stosuje sie elektrolit, zlozony z 1 cze¬ sci objetosciowej kwasu siarkowego o 66°Be oraz z 3 czesci objetosciowych wody destylowanej lub miekkiej. Kapiel te pod¬ czas przeplywu pradu, posiadajacego wy¬ zej wymienione cechy charakterystyczne, utrzymuje sie w temperaturze miedzy 15 i 18,5°C. Czas trwania obróbki moze sie zmieniac od 20 do 40 minut, zaleznie od zadanej grubosci warstwy oraz zaleznie od rodzaju metalu anodowego.Przyklad IL Jesli metal anody jest porowaty, a zwlaszcza, jesli przeznaczony jest nastepnie do zabarwienia, to zaleca sie stosowac kapiel o skladzie wedlug przy¬ kladu I, zawierajaca ponadto siarczan glinowy* Kapiel te mozna przygotowac jak nastepuje: rozpuszcza sie 900 g siar¬ czanu glinowego w 13,5 litrach wrzacej wo¬ dy destylowanej lub miekkiej; gdy roztwór ten ostygnie dodaje sie don 4,5 litra kwa¬ su siarkowego o 66°Be. Elektrolitem poslu¬ guje sie jak w przykladzie I. Po obróbce przedmiot lekko sie obmywa, nastepnie za¬ nurza sie go w roztworze zasadowym, za¬ wierajacym np. amonjak.Dodatek siarczanu glinowego daje na¬ stepujaca duza korzysc: wytworzona war¬ stwa tlenkowa bez wzgledu na nieprawi¬ dlowy ksztalt obrabianego przedmiotu jest absolutnie jednorodna, wszystkie bo¬ wiem pory powierzchni zatrzymuja roz¬ twór siarczanu glinowego, a po wlozeniu - 3 -do kapieli zasacjowej warstwa yrodorotlien- ku glinowego, wytworzona z siarcz^ftUf U: zuprfnia warstwe wodorotlenku, powstaja skutkiem obróbki anodowej.Stwierdzono równiez, ze mozna wacz- nie .zwiekszyc trwalosc otrzymanej war¬ stwy, umieszczajac obrabiane przedmioty w odpowiedniej komorze o temperaturze zawartej miedzy 60 a 859G, na pijzeciag od 15 do 20 minut. W ten sposób uskutecznia sie suszenie, ulatwiajace odwadnianie soli zasadowej albo tlenku.Jesli otrzymana warstwa, np. na arku¬ szach lub tasmach, przeznaczona jest do zabarwiania lub innej obróbki i podlega nastepnie stlaczaniu, wytlaczaniu lub wy¬ ciaganiu, to charakter jej powinien byc zu¬ pelnie rózny od charakteru warstwy. qtrzy- manej wedlug przykladów I i II. W tym przypadku warstwa powinna byc hardzp dobrze przewodzaca, powinna posiadac bardzo drobna i zwarta budowe oraz przy¬ legac doskonale do metalu podstawowego W tym celu nalezy sie postarac o wytwo¬ rzenie jak najwiekszej ilosci wodorotlenku tak jednak, $eby metal anody nie rozpu¬ szczal sie w kapieli. Sposób przeprowadza sie, jak nastepuje. * < Przyklad III. 11,2 litra kwasu siarko¬ wego ó 6§° Be dodaje sie do 4,5 littÓT/y- wody destylowanej lub miekkiej. Gdy mieszani¬ na ostygnie, dodaje sie do niej 4,5 litra roz¬ tworu dwuchromianu potasowego, nasyco¬ nego w temperaturze 18,5°C. Kapiel te sto¬ suje sie przy uzyciu pradu o cechach, wy¬ mienionych powyzej. Temperatura kapieli moze sie wahac od 21 do 32°C, jesli poza¬ dane jest otrzymanie powloki o odcieniu ciemnym, zwlaszcza czarnym przy uzyciu nigrozyny, albo od 15 do' 18,5°C jesli idzie o otrzymanie warstwy jasnej oraz o proces szybki. Czas trwania zabiegu wynosi od 10 do 40 minut zaleznie od rodzaju obrabia¬ nych przedmiotów, od potrzebnej grubosci warstwy i jej zabarwienia.Dodatek dwuchromianu potasu do ka¬ pieli jest korzystny, poniewaz nadaje war¬ stwie wieksza miekkosc i zwieksza jej chlonnosc wzgledem barwników. W ciagu procesu mala ilosc dwuchromianu ulega przemianie na siarczan, lecz mozna tp skompensowac przez odpowiedni dodatek dwuchromianu potasu, Pomimo, ze dwu¬ chromian potasu jest najlepszy, jednakze mozna go zastapic zwyklym alunem albo siarczanem fhromowym, uzytym w ilosci 2 — Z% w stosunku do calej kapieli.W przypadkach powlekania stopów gli¬ nowych o zmiennypi ciezarze wlasciwym, a zwlaszcza w przypadku powlekania czy¬ stego glinu i przy malych przekrojach pod¬ danego uprzednio wyciaganiu, ciagnieniu w druty albo stlaczaniu przedmiotu mozna przeprowadzac sposób jak nastepuje.Przyklad IV. Miesza sie 11,2 litra kwasu siarkawego a 66pBe z 9 litrami wo¬ dy destylowanej i dodaje do mieszaniny \A kg siarczanu glinowego oraz koloidu, rozpraszalnego w wodzie. Koloidem takim jest nac|gql koloid organiczny, jak np. zela¬ tyna! a najlepiej weglowodan lub wielosa- charyd jak np. dekstryna, tragant, agar al- ho wodne wyciagi mchu islandzkiego. Do¬ datek zelatyny uskutecznia sie w stosunku 3 g na 4*5 litra roztworu. W przypadku dekstryny dodatek ten wynosi 28,3 g na 4,5 1 roztworu.Kapiel te nalezy stosowac w tempera¬ turze 15 do 18,5°C przy uzyciu pradu o na¬ pieciu 100 wolt i o gestosci 10 do 26 amp na m2 powierzchni anodowej dla odlewów, natomiast o gestpsci 10 do 20 amp na m2 powierzchni anodowej dla przedmioMw z glinu albo stopów glinowych, walco¬ wanych lub ciagnionych. Czas trwania ob¬ róbki zmienia sie od 15 do 30 minut, za¬ leznie od zadanej grubosci warstwy i cha¬ rakteru metalu.Wiadomo, ze przedmioty, pokryte war¬ stwa tlenku, mozna barwic barwnikami or- ganicznemi lub odpowiedniemi solami me¬ tali. Barwnik albo sól metalu, uzywane do — 4 -har-wieaia, tnqga aie jnajdow&c w samym e}pjrt»ajfcs$ ftH*t't«l j^fcdiaipt, ppwlecsfo- ny warstwa tleakayra, xmm§ o&my& a po tem potraktpw**6 barwnikom alba sola me¬ talu w celu otrzymania zadanego zafe&r- wiejija, badz to sapomoca prostko zw^ r^m{ fcadz zapomqca osóbki sJe^troli- tyc^cj. \^ typi drugim przypadku przed¬ mioty nalezy wyjac z elektrolitu, nastepnie przed wprowad*fclli?na d® roztworu barw¬ nika toh soli metelu aalesy je lekko pbmye woda i zanurzyc do wfld&SZO rq#tworU al- kalicz^gp, np, do roztworu aiaoiajaku.Dla powLekan& pewaycH specjalnych typów stopóvy $WQwyck WZJ&a stosowac ek^troJit, ^awiewajacy stosunkowo du£ft ilosc siarczanu sodowego. Np. stosunek U sci siarczanu sodowej (wyrazOfly dU so- U krystalicznej iVff2SQ4 . tCH2Q) w ro$- tworze do ilosci kwasu $iarkow«ZO- mPl? wynosic 1 csesc wagowa kwasu siarkowe¬ go na 3a2 czesci wagowa s&rczaivu.JVsa tatt do elektrolitu Wjzna dodaS srodka utlewajacegp, np, a&feifóazanu so¬ dowego albp PO*a$owego alha nadfcofiajfcu sadowego lub, potasowego, t^jlepiei wfe- sci, mniej wiecej równej \% kapieli.Freyfefod V. RflZPJSftsesa sie siar¬ czac soda w wwUie i dodaje kwasil siar¬ kowego tak^ **% ofcrzywae ro&twór. W któ- ryn* tacsp&a, E^y^t\oA6 siaresaijLU \ kwa^u waha sie o& 25 do $5j£. Stosunek; £iiedzy iloscia kwasu siarkowego a siarczanu go¬ dowego (oblic^^jago jrafeo sójt kry&talicapa) wysosj 1 : 3fc? Pfzedbp&tyi prze?ajas(^o$e dx powleczenia zaaurza sie- w ty*n elektro¬ licie i poddaje, jako anode dzialaniu p^ra- du o naitfecn* Wft. Wplt i ^stosca, wafcaja- oej, sie. o4 10 dO; 3fe fnp 9P, # cfcraki&nei powierzchni.V^ ten, sppppb mosua oteyo^c war¬ stwy, twarde lub w«ekkie. Elefctro&t wml stezony daje yrarstwy lwardft mtOffiiast bardfciej stezony wytotW5& warstwy w&k- kie.Fosa tega, a^K' otCRfW^ ^aij^wy W$k- kie moz&a do powyzszego f4f&t|$Jfttt 4od*$ niewtelka itosp kakadu orgwikwwp fos* pra$*alnego W Wodnie* $pf d^lry?W» t»T- gaatu, g^my akacjowej wuwlWiPk; tobw^ kó% a ^wla^sfe^W 4u^y tfbatU. W Mm $&& mp^aa pr^yfiotowac wodw l^-ovy roz¬ twór jednego z tych koloidów i dodaW&C do kapieli w ilasci 25 «^^ci ofeittelmswych zawiesiny iw 75 ^««4 obteto£w*^l* *\e)& trolitWr Miekkosc i msfaH ofa*yin#p#i vfa$x stwy wedluS wYmhtkn aa taki^ ^ .n- pewniaja doskonala izolacje elektryczna, trwa|a i calkowicie odpO*$& »My n£kclu przedmioj^ [ap< dpri$& *$$ koni#iWO«fil tl- ciekanift 4© w ty^ celu do otefiW^i spfc^ n%i alJbe do H^a^y^i róMucJi od* wwya znanych i stosowany^ w technice obecnej, ^i^n^, i opij^^^ sra ju^ sposolsFt asapo- meca któryel! 4«i«ki oferi^ ^^ehai^wi t^kut^^niaiiej R$4c*a* p^zf^ro^feiwigwi dr^n z gji^ alljp stopu cfeo^iO plWE^z tai^ wlaojie trwal* i odppfna.Róznica miedzy sposobem niniejszym a sp^jptsin|i znavaw\ ^ty^ie^aft oraz wyz¬ szosc, jaka sposób niniejszy wykasujfc w porównaniu ze znanemi, wynika zwlaszcza stad, ift-pily ^.s^oi|wi)«QK^ Wedlug wynalazku obróbka mechaniczna jest zu¬ pelnie zt»ytec«#a, i, ife do jegft wyfeonAnia n# s^ale p^eq»y^^% sip^ig s,i^ Sftft«zyiy,, tucywa^e o^^a w fiOj^wtiJffiki gftlsi5»^i pr^^^y^ 4o ohpÓ^ ciagli dc^fe^ tfc§^ n^ cietr^ch tyack, i i d.Erajedwp^, EO^Tyt^ w^al^a U^a^ %i-r bo wodjw^ej^ku, wyi|Y<^0ft% p^zec fj^r %^i*ft ^#s^^ fO?i^" rei* soU <^ocj9jwei w ^efe ^wj^ka^en^ ^ nich ilosci zaprawy. %. prz^mij&t z ^% ^Jb^ $iocg glmo- dorotlenku, mozna zanurzyc w kipieli alu- ai^ cfeefgpwfiCp a 4^m •l-WP- Na" s,tepaie. p^^n^ ofepiyw^ ^W 4^ft W da, zeby usunac tylko czesc soli chronj^-. -. 5, -we), a potem zanurza sie w amonjaku i ob¬ mywa. Wreszcie przedmiot mozna zabar¬ wic przez zanurzenie w roztworze odpo¬ wiedniego barwnika albo zapomoca obrób¬ ki anodowej w roztworze mogacym zawie¬ rac sole, zwiekszajace przewodnictwo elek¬ trolitu.Przedmioty z glinu lub stopu glinowe¬ go, pokryte tlenkiem, mozna równiez obra¬ biac elektrolitycznie roztworem wanada¬ mi (np. 1%-wym roztworem wanadami a- monowego), a nastepnie np. roztworem ta¬ niny.Aby otrzymac glebokie odcienie czarne, mozna przedmioty, raz powleczone przyle gajaca powloka tlenkowa, potraktowac chlorowodorkiem aniliny a nastepnie roz¬ tworem dwuchromianu.Wreszcie aby zapewnic otrzymani? trwalego zabarwienia czarnego warstwy tlenkowej, barwionej nigrozyna lub innym barwnikiem, mozna po barwieniu obmyc obrabiany przedmiot woda, a nastepnie za¬ nurzyc w 1%-wym roztworze trójnitrofe- nolu.W ten sposób zabarwienie sie polepsza i utrwala. PL

Claims

Zastrzezenia patentowe. 1. Sposób powlekania przedmiotów z glinu albo stopu glinowego warstwa ochron¬ na tlenku glinowego uwodnionego lub nieu- wodnionego albo zasadowej soli glinowej, zapomoca obróbki elektrolitycznej, przy której przedmioty te sluza jako anody, znamienny tern, ze stosuje sie prad o na¬ pieciu 80 wolt i wyzej oraz o gestosci oko¬ lo 10 do 35 amp na m2 obrabianej po¬ wierzchni.
2. Sposób wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze stosuje sie prad o napieciu oko¬ lo 100 wolt.
3. Sposób wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze elektrolit zawiera kwas siarko- *Y- ...¦¦¦.;:.;< . : i i ¦" , I . " ...', Li
4. Sposób wedlug zastrz. 1 i 3, zna¬ mienny tern, ze elektrolit wytworzony jest z 1 czesci objetosciowej kwasu siarkowe¬ go o 66°Be oraz z 3 czesci objetosciowych wody.
5. Sposób wedlug zastrz. 1—4, zna¬ mienny tern, ze podczas obróbki utrzymuje sie temperature elektrolitu miedzy 15,5 a 18,3°C.
6. Sposób wedlug zastrz. 1 — 5, zna¬ mienny tern, ze czas trwania obróbki wyno¬ si od 20 do 40 minut.
7. Sposób wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze elektrolit zawiera sól glinu.
8. Sposób wedlug zastrz. 1 i 7, zna¬ mienny tern, ze sola glinu jest siarczan gli¬ nowy.
9. Sposób wedlug zastrz. 1 — 8, zna¬ mienny tern, ze po obróbce przedmiot zlekka obmywa sie woda, nastepnie zanu¬ rza do kapieli, zawierajacej alkalja.
10. Sposób wedlug zastrz. 1, 3, 7 i 8, znamienny tern, ze elektrolit jest wytwo¬ rzony z mieszaniny 13,5 litra roztworu wodnego, zawierajacego 900 g siarczanu glinowego i z 4,5 litra kwasu siarkowego o 66°Be.
11. Sposób wedlug zastrz. 1 i 3, zna¬ mienny tern, ze elektrolit jest wytworzony z 2,5 objetosci kwasu siarkowego o 66°Be, z 1 objetosci wody i z 1 objetosci nasycone¬ go w 18,5° roztworu dwuchromianu pota¬ sowego.
12. Sposób wedlug zastrz. 1, 3 i 11, znamienny tern, ze podczas obróbki utrzy¬ muje sie temperature elektrolitu miedzy 21 a 32°C.
13. Sposób wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze elektrolit zawiera stosunkowo duza ilosc siarczanu sodowego.
14. Sposób wedlug zastrz. 1, 3 i 13, znamienny tern, ze stosunek wagowy mie¬ dzy iloscia kwasu siarkowego i siarczanu sodowego, wyrazonego jako sól krystalicz¬ na, w elektrolicie wynosi 1 : 3,2.
15. Sposób wedlug zastrz. 1, znamien-i ny tern, ze elektrolit zawiera co najmniej jeden koloid organiczny, rozpraszalny w wodzie, 16, Sposób wedlug zastrz, 1 i 15, zna¬ mienny tern, ze do 75 czesci objetosciowych elektrolitu dodaje sie 25 czesci objetoscio¬ wych 1%-wej zawiesiny koloidu, 17, Sposób wedlug zastrz, 1, zna¬ mienny tern, ze elektrolit zawiera sól chro¬ mu, 18, Sposób wedlug zastrz, 1 i 17, zna¬ mienny tem, ze sola chromu jest alun chro¬ mowy, 19, Sposób wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tem, ze po obróbce przedmiot zanurza sie w roztworze wanadanu, a nastepnie w roztworze taniny, 20, Sposób wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tem, ze po obróbce przedmiot zanurza sie w roztworze chlorowodorku aniliny, a nastepnie w roztworze dwuchromianu, 21, Sposób wedlug zastrz, 1, znamien¬ ny tem, ze po obróbce i przemyciu woda przedmiot zanurza sie w 1%-owym roz¬ tworze trójnitrofenolu. 22, Sposób wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tem, ze po obróbce przedmiot suszy sie w ciagu od 15 do 20 minut w powietrzu, o- grzanem od 60 do 85°C. 23, Sposób wedlug zastrz, 1, znamien¬ ny tem, ze przedmioty poddaje sie obróbce elektrolitycznej w maszynach, stosowa¬ nych obecnie do obróbki ciaglej, Ernest Windsor-Bowen. Charles Hugh Roberts Gower Zastepca: M. Skrzypkowski, rzecznik patentowy. Druk L. Boguslawskiego i Ski, Warszawa. PL