PL181687B1

PL181687B1 - Polaczenie stykowe miedzy dwoma odcinkami kanalu powietrznego PL PL PL

Info

Publication number: PL181687B1
Application number: PL96327410A
Authority: PL
Inventors: Manfred Meinig
Original assignee: Meinig Metu System
Priority date: 1995-12-21
Filing date: 1996-12-14
Publication date: 2001-09-28
Also published as: DE59608857D1; CA2240904A1; HUP9901661A3; AU1869797A; CN1078942C; CN1205765A; CA2240904C; EA000330B1; BR9612105A; DE19547982A1; PL327410A1; EA199800585A1; ES2171764T3; NO982529L; EP0868624A2; CZ189798A3; WO1997023743A3; JP3440379B2; HUP9901661A2; ATE214135T1

Abstract

1. Polaczenie stykowe miedzy dwoma odcin- kami kanalu powietrznego, z blachy ze scianka ka- nalu o przekroju poprzecznym okraglym lub plasko- owalnym, w którym odcinki kanalu sa zaopatrzone na co najmniej jednym koncu w kolnierz laczacy dla utworzenia polaczenia stykowego z przylaczanym do niego odcinkiem kanalu powietrznego, który to kolnierz ma co najmniej jedno obrzeze pierscienio- we odstajace na zewnatrz od scianki kanalu i wyko- nane wraz z nia z jednego arkusza blachy, przy czym kolnierze laczace sa utrzymywane razem przez nasadzone na nie urzadzenie zaciskowe, znamienne tym, ze kazdy z kolnierzy laczacych (32) ma ramie zaciskowe (24) siegajace wstecz od zewnetrznego konca obrzeza pierscieniowego (14) uksztaltowane stozkowo do przylegajacej scianki ( 1 2, 1 2') kanalu, przy czym obrzeze pierscieniowe (14) kolnierza laczacego (32) ma z przylegajaca scianka (12, 12') kanalu w stanie nieobciazonym kat ( a) = 90°, ko- rzystnie 80° do 90° i na swoim promieniowo we- wnetrznym koncu posiada ostre zagiecie w scianke ( 1 2, 1 2') kanalu, natomiast urzadzenie zaciskowe sklada sie z pierscienia zaciskowego (34), przylega- jacego stozkowymi ramionami bocznymi (38) do ramion zaciskowych (24) kolnierzy laczacych (32). Fig. 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest połączenie stykowe między dwoma odcinkami kanału powietrznego, wykonanego z blachy, stosowanego w systemach wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, jako kanał transportowy i im podobnych.

Znane okrągłe i owalnie spłaszczone kanały powietrzne do wentylacji, klimatyzacji, odsysania oraz transportu wiórów i włókien są zbudowane z reguły z odcinków prostych i z kształtowych elementów. Proste odcinki kanału stanowią zazwyczaj rury ze szwem zakładkowym spiralnym, rzadziej rury ze szwem zakładkowym wzdłużnym. Rury ze szwem zakładkowym spiralnym są zwinięte z jednego pasa blachy, o bokach połączonych ze sobą na zakładkę. Wytwarzanie tych rur jest zautomatyzowane i szybkie, a tym samym są one atrakcyjne cenowo. Rury ze szwem wzdłużnym wytwarza się zazwyczaj ręcznie i stąd są nieco droższe. Stosuje się je zwykle wtedy, kiedy szew spiralny jest niewygodny w eksploatacji. Między prostymi odcinkami kanału są ulokowane elementy kształtkowe (np. trójniki, łuki, odgałęzienia, przepusty itp.).

Połączenia odcinków kanału z elementami kształtkowymi w jeden ciągły kanał powietrzny są zróżnicowane. Dla mniejszych przekrojów rur wykorzystuje się tak zwane połączenia wtykowe, natomiast rury o większych przekrojach są połączone przeważnie za pomocą kołnierzy łączących, nakładanych na końce każdego z odcinków kanału. W takich

181 687 połączeniach stykowych kołnierze łączące są zwinięte obwodowo na końcach każdego z odcinków kanału powietrznego, zanitowane, albo zgrzane punktowo lub mocowane blachowkrętami. Miejsce przylegania kołnierza łączącego do ścianki kanału w zależności od potrzeb jest uszczelnione. Stykające się ze sobą odcinki kanału wymagają dokładnego ich wycentrowania.

Wytwarzanie znanych połączeń jest zatem pracochłonne. Najpierw bowiem należy wykonać pierścieniowe kołnierze łączące, a następnie odrębnie mocować je na odcinku kanału, uszczelniać i centrować. W przypadku połączeń wtykowych pracochłonność procesu wytwarzania jest mniejsza i zwiększa się przy montażu. Znane rozwiązania kanałów powietrznych mają także niedogodności wynikające z potrzeby ich uszczelniania, a nadto występują w nich zakłócenia przepływu powietrza, spowodowane występami i wystającymi częściami we wnętrzu kanału, także przy niedokładności centrowania. Krawędzie blach, szczeliny i występy we wnętrzu kanału prowadzą, zwłaszcza w trakcie odsysania i transportowania pyłu, wiórów, włókien, itp., do powstawania osadów, które mogą narosnąć aż do zatkania kanału. W przypadku transportu powietrza w pomieszczeniach zamkniętych, takie osady są nadzwyczaj niepożądane ze względów higienicznych, bowiem najczęściej w środowisku ciepłym i wilgotnym powstaje podłoże pożywki dla bakterii i grzybów. Stąd przewody w pomieszczeniach zamkniętych wymagają ich czyszczenia. Ważnym jest więc wyeliminowanie szczelin, rowków, odsadzeń, a zwłaszcza części wystających takich, jak blachowkręty i podobne.

Znane jest też z opisu patentowego EP - Al - 0 287 755 połączenie stykowe między dwoma odcinkami kanału powietrznego, w którym przewidziano odstające od ścianki kanału na zewnątrz obrzeże pierścieniowe, tworzące ze ścianą kanału jednolity element, na które to obrzeża są luźno nasadzone kołnierze łączące jako oddzielne części, zaopatrzone w stożkowe ramiona zaciskowe, zwrócone od zewnętrznych końców obrzeży w kierunku ścianki kanału. Ramiona zaciskowe są ściskane przez stożkowe ramiona boczne innego pierścienia zaciskowego. Jednakże nie można wykluczyć, że przy ich nasadzaniu i zaciskaniu nie nastąpi promieniowe w stosunku do obrzeży pierścieniowych przemieszczenie się i przekrzywienie kołnierzy łączących. W szczególności nie można zapewnić dokładnego centrowania obrzeży pierścieniowych, a tym samym i przylegających do siebie odcinków kanału. Ponadto, w rezultacie mniejszego lub większego zaokrąglenia miejsc przejścia odcinków kanału w prostopadle odstające obrzeża pierścieniowe tworzy się na ściance wewnętrznej kanału pierścieniowa szczelina, która zakłóca przepływ wewnątrz kanału, przyczyniając się do gromadzenia się pyłu i zanieczyszczeń. Poza tym, w przypadku wadliwego centrowania szczelina dodatkowo się powiększa. Również uszczelnienie między pierścieniowymi obrzeżami i kołnierzami łączącymi w znanych połączeniach stykowych jest skomplikowane, bowiem każdorazowo należy uszczelnić nie tylko przestrzenie pośrednie między przylegającymi do siebie kołnierzami pierścieniowymi, ale także przestrzenie pośrednie między tymi kołnierzami i obrzeżami.

Zadaniem wynalazku jest więc udoskonalenie znanych połączeń stykowych takie, aby zarówno ich wytwarzanie jak i montaż były tańsze, a nadto szczelność, gładkość ukształtowania wnętrza kanału były lepsze, niż w rozwiązaniach dotychczasowych.

W połączeniu stykowym między dwoma odcinkami kanału powietrznego według wynalazku kanał ma ściankę o przekroju poprzecznym okrągłym lub płaskoowalnym, odcinki kanału są zaopatrzone na co najmniej jednym końcu w kołnierz łączący dla utworzenia połączenia stykowego z przyłączanym do niego odcinkiem kanału powietrznego, przy czym kołnierz ma co najmniej jedno obrzeże pierścieniowe odstające na zewnątrz od ścianki kanału i wykonane wraz z nią z jednego arkusza blachy, a kołnierze łączące są utrzymywane razem przez nasadzone na nie urządzenie zaciskowe, takie połączenie stykowe charakteryzuje się tym, że każdy z kołnierzy łączących ma ramię zaciskowe, które sięga wstecz od zewnętrznego końca obrzeża pierścieniowego stożkowo do przylegającej ścianki kanału. Obrzeże pierścieniowe kołnierza łączącego ma z przylegającą ścianką kanału w stanie nieobciążonym kąt (a) < 90°, korzystnie 80° do 90° i na swoim promieniowo wewnętrznym końcu posiada ostre zagięcie w ściankę kanału. Natomiast urządzenie zaciskowe, zgodnie z wynalazkiem, charakteryzuje się tym, że jest zaopatrzone w pierścień zaciskowy, który przylega stożkowymi ramionami bocznymi do ramion zaciskowych kołnierzy łączących.

181 687

Korzystnie, obrzeża pierścieniowe kołnierza łączącego w stanie nieobciążonym są celowo ukształtowane i tworzą ze ścianką kanału kąt około 87° do 89°. Korzystnie, ramiona zaciskowe na swoim promieniowo wewnętrznym końcu przechodzą w ramię podporowe, które opiera się na obrzeżu pierścieniowym i/lub ściance kanału. Korzystnie, każda ze ścianek kanału może być zaopatrzona w gładką od wewnątrz wzdłużną spoinę spawalniczą. Można także w nieco innym wykonaniu wykonać w ściance kanału śrubowo nawinięty wypust. Jeśli to pożądane, w połączeniu stykowym według wynalazku, na wewnętrznej stronie pierścienia zaciskowego może być usytuowana sprężysta uszczelka, wciśnięta na promieniowy zewnętrzny koniec stożkowej szczeliny pomiędzy obrzeżami pierścieniowymi.

W rezultacie nasadzenia i mocnego zaciśnięcia pierścienia zaciskowego uzyskuje się dowolnie silne wzajemne dociskanie ramion zaciskowych i przez to także stykających się ze sobą obrzeży pierścieniowych. Ze względu na to, że obrzeża pierścieniowe przechodzą w ściankę kanału z ostrym odgięciem i jednocześnie są przeważnie odchylone o kilka stopni w stosunku do linii pionowej, uzyskuje się doskonale pełne uszczelnienie dociskanych do siebie obrzeży pierścieniowych. Montaż pierścienia zaciskowego jest prosty, a dzięki równoczesnemu dociskowi i centrowaniu czyni połączenie stykowe niezawodnym. Pierścień zaciskowy, na obwodzie zaopatrzony w zakończenia stykające się ze sobą albo nakładające się na siebie, można w prosty sposób założyć wciskowo na kołnierze łączące przy pomocy na przykład znanego ze stanu techniki urządzenia napinającego, nakrętki napinającej albo podobnego środka technicznego. Jednolity element, jakim jest odcinek kanału i kołnierz łączący tak wytworzone, wskutek likwidacji tych części kołnierza łączącego, które wystają do wnętrza kanału a także docisk obrzeży pierścieniowych prawie bez powstawania wgłębień w obszarze stykających się ze sobą ścianek kanału, a nadto prawidłowe centrowanie zapewniają uzyskanie szczelnego przewodu powietrznego, w którym nie następują zakłócenia przepływu, ani nie gromadzą się zanieczyszczenia. Z uwagi na to, że oprócz odcinków kanału uformowanych jako jednolity element łącznie z kołnierzami łączącymi, jedynie pierścień zaciskowy wymaga odrębnego wytworzenia i zainstalowania, tym samym procesy wytwarzania i montażu są sprawne i mało pracochłonne.

Uszczelnienie połączeń stykowych jest więc łatwe. Straty energii i powstawanie hałasu, jak również ewentualne osadzanie się zanieczyszczeń są zredukowane do minimum. Czyszczenie kanału powietrznego zrealizowanego zgodnie z wynalazkiem jest także łatwiejsze i skuteczniejsze. Dla dobrego uszczelnienia wystarczy zasadniczo tylko mocne zaciśnięcie, względnie wspólne dociągnięcie obydwu obrzeży pierścieniowych, przy czym ulega ono wzmocnieniu, kiedy obrzeża pierścieniowe w stanie nieobciążonym są lekko odchylone.

Ścianki kanału, w celu eliminacji wewnętrznych rowków w kanale, jakie powstają zazwyczaj w rurach ze szwem spiralnym, mogą być wykonane gładko wskutek zastosowania pojedynczej spoiny wzdłużnej na wewnętrznej stronie rury. Istnieje także możliwość wykonania kołnierza łączącego także na końcu rury ze szwem zakładkowym spiralnym. Jeśli to wskazane można także szczelinę między obydwoma obrzeżami pierścieniowymi w prosty sposób dodatkowo uszczelnić wprowadzając elastyczną uszczelkę do szczeliny.

Przedmiot wynalazku, w przykładach wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym: fig. 1 pokazuje osiowy przekrój cząstkowy przez połączenie stykowe według wynalazku, przed zaciśnięciem pierścienia zaciskowego; fig. 2 - przekrój cząstkowy połączenia stykowego według fig. 1 po zaciśnięciu pierścienia zaciskowego; fig. 3a - pokazuje widok skośny okrągłego odcinka kanału powietrznego dla połączenia stykowego zgodnego z wynalazkiem; fig. 3b przedstawia widok skośny okrągłego odcinka kanału powietrznego ukształtowanego jako rura ze szwem spiralnym zakładkowym dla stykowego połączenia według wynalazku; fig. 4 - ilustruje widok skośny płaskoowalnego odcinka kanału powietrznego ; fig . 5 przedstawia odcinek kanału powietrznego wykonanego zgodnie z zastrzeżeniem 3 w przekroju osiowo-wzdłużnym, częściowo przerwanym; fig. 6 przedstawia łuk kanału powietrznego w przekroju, utworzony przez segmenty o przekroju osiowym trapezowym; fig. 7 przedstawia stożkowy odcinek kanału powietrznego w przekroju; zaś na fig. 8 do 13 - pokazano w przekroju różne postacie wykonania kołnierzy łączących, tworzących element jednolity łącznie ze ścianką kanału.

181 687

Połączenie stykowe, pokazane na fig. 1, 2, obejmuje dwa odcinki kanału 10, o rurowym, korzystnie okrągłym przekroju poprzecznym ścianki 12 kanału. Na stykających się ze sobą końcach, każda ze ścianek 12 kanału przechodzi w wystające na zewnątrz, obrzeże pierścieniowe 14, które tworząc dość ostrą krawędź, wyznacza ze ścianką. 12 kanału zawsze kąt a, zawarty między 85° a 87° , korzystnie 87° do 89°. Dlatego też, jeśli wewnętrzne końce obrzeży pierścieniowych 14 w obszarze ścianek 12 kanału szczelnie przylegają do siebie wzdłuż wąskiej linii rozdzielającej 16, wtedy między czołowymi powierzchniami 18 obydwu obrzeży pierścieniowych 14 tworzy się stożkowa szczelina 20, która rozszerza się promieniowo na zewnątrz.

Zewnętrzny koniec każdego z obrzeży pierścieniowych 18 przechodzi poprzez zaokrąglenie 22, w zawsze stożkowo ukształtowane ramię zaciskowe 24, zwrócone ku tyłowi kanału i zwrócone ku wnętrzu w stosunku do odpowiadającej mu ścianki 12 kanału. Wewnętrzny, usytuowany bliżej ścianki 12 kanału koniec każdego ramienia zaciskowego 24 przechodzi zawsze poprzez zaokrąglenie 26 w ramię podporowe 28, które przebiega w pewnej odległości od ścianki 12 kanału, równolegle do niej i w kierunku do obrzeża pierścieniowego 14. Wolny koniec każdego z ramion podporowych 28 przylega podpierająco do przeciwległej strony 30 odpowiadającego mu obrzeża pierścieniowego 14, tzn. tej strony, która znajduje się na przeciwko szczeliny rozdzielającej 16, względnie stożkowej szczeliny 20. Dzięki temu konstrukcja kołnierza łączącego utworzonego z obrzeża pierścieniowego 14, ramienia zaciskowego 24 i ramienia podporowego 28, które wraz ze ścianką 12 kanału tworzą jednolity człon 32, jest stabilna, trwała i niezawodna.

Graniczące ze sobą kołnierze łączące 32, po nasadzeniu pierścieniowego elementu zaciskowego 34 o korytkowym przekroju poprzecznym (fig. 1) i zaciśnięciu tego pierścienia 34 (fig. 2), są wzajemnie dociągnięte i znajdują się pod naprężeniem tak, że ścianki kanału 12 na osi pionowej 16 są osiowo jeszcze mocniej wzajemnie dociśnięte. Zaciskanie tego pierścienia może się odbywać znanym, nie przedstawionym tu bliżej sposobem, poprzez dokręcenie nakrętki, która jest osadzona na łukowej śrubie, zamocowanej na jednym końcu pierścienia zaciskowego, przy czym ta śruba przechodzi przez tuleję, osadzoną na drugim końcu pierścienia zaciskowego. Mocne dokręcanie jednej jedynej śruby realizuje w ciągu kilku sekund połączenie. Podobne zadanie można zrealizować przy pomocy przestawnego zamka dźwigniowego i jemu podobnych. W przypadkach specjalnych, w których wymagania co do uzyskania szczelności i stabilności nie są tak wysokie, można także zamiast pierścienia zaciskowego 34 zastosować kilka obejmujących klamer śrubowych i im podobnych, wspólnie utrzymujących połączenie stykowe w wymaganym stanie.

Pierścień zaciskowy 34, przedstawiony na fig. 1 i 2 posiada korytkowe dno 36, dwa stożkowe ramiona boczne 38, których zarys stożkowy odpowiada zarysowi stożkowemu ramion zaciskowych 24, dlatego też przy zaciskaniu pierścienia zaciskowego 34 przylegają one ściśle do ramion zaciskowych 24.

Na wewnętrznej stronie dna korytkowego 36, w przedstawionym przykładzie wykonania, jest zamocowana opasująca, paskowa uszczelka 40, która przy mocnym zaciśnięciu pierścienia zaciskowego 34, w położeniu pokazanym na fig. 2, jest szczelnie dociskana do zewnętrznej strony zaokrągleń 22 oraz do zewnętrznego brzegu klinowej szczeliny 22, utworzonej między powierzchniami czołowymi 18 obrzeży pierścieniowych 14. Tym samym, dla uzyskania jeszcze lepszego uszczelnienia wzdłuż szczeliny 16, uzyskiwanego przez silne dociśnięcie do siebie wewnętrznych końców obrzeży pierścieniowych 14, powstaje uszczelnienie spełniające w sposób uniwersalny wszelkie wymagania.

Między ramionami podporowymi 28 i ściankami 12 kanału tworzy się zawsze korytko 42 w kształcie litery U, zwrócone do obrzeży pierścieniowych 14, które można wykorzystać na przykład do osadzenia i uchwycenia klamer śrubowych, służących jako urządzenie zaciskowe w niektórych uprzednio omówionych przypadkach, jak również do osadzenia klamer do zawieszenia kanału powietrznego.

Dzięki szczelnemu zetknięciu ze sobą końców ścianek 12 kanału, względnie wewnętrznych końców obrzeży pierścieniowych l4 i możliwie ostro krawędziowemu odwinięciu obrzeży pierścieniowych 14, względnie ścianek 12 kanału uzyskuje się, jak już wspomniano, bardzo wąską szczelinę stykową 16, eliminując powstawanie zakłóceń przepływu oraz zapobiegając osadzaniu się zanieczyszczeń. Dla porównania należy podkreślić, że w przypadku znanych połączeń stykowych szczelina, jaka powstaje w tym samym miejscu między graniczącymi ze sobą odcinkami kanału ma szerokość od 2 do 5 mm, i należy ją wypełniać porowatym uszczelnieniem. W miarę gromadzenia się w takich szczelinach zanieczyszczeń stają się one pożywką dla bakterii i im podobnych.

W celu uzyskania dobrej zaciskalności kołnierzy łączących 32 przy stosowaniu pierścienia zaciskowego 34, ramiona zaciskowe 24 a tym samym także ramiona boczne 38 tworzą z obrzeżami pierścieniowymi 14 korzystnie kąt około 30°. Zaciskanie pierścienia zaciskowego 34 równocześnie kształtuje przez dno korytkowe 36 pierścienia zaciskowego 34 promieniowe zaokrąglenia 22 obydwu kołnierzy łączących 32.

Możliwe jest w połączeniu stykowym według wynalazku, pokazanym na fig. 1 i fig. 2, zastosowanie przedstawionego na fig. 3 odcinka kanałU 10, który posiada na obydwu końcach po jednym kołnierzu łączącym 32. Taki odcinek kanału powietrznego 10 posiada wzdłużną spoinę spawalniczą 44, która na stronie wewnętrznej ścianki 12 kanału jest dość gładka na tyle, aby wyeliminować także w kierunku wzdłużnym kanału powietrznego powstawanie rowków, zagięć lub innych wystających lub wgłębionych segmentów na ściance wewnętrznej, zarówno w obszarze ścianki 12 kanału jak i w obszarze kołnierza łączącego 32. Dzięki temu kanał spełnia najostrzejsze wymagania.

Podobnie w odcinku kanału 10' przedstawionym na fig. 3b, fUnkcje spoiny wzdłużnej pełni wykonanie go jako rury zwijanej ze spiralnie rozciągającą się zakładką. 44'. W przypadku łagodniejszych wymagań, na zakładce 44' we wnętrzu dopuszczalne są drobne rowki. Główne problemy, jakie stwarza występ i szczelina między kołnierzem łączącym 32 i ścianką kanału 12' oraz szczelina między obrzeżem pierścieniowym 14 i współpracującym obrzeżem pierścieniowym w tym przypadku jednak nie występują.

W innym wykonaniu prostoliniowy odcinek kanału 10 jest zaopatrzony także we wzdłużną spoinę spawalniczą 44, ale z płaskoowalnym przekrojem poprzecznym, jak to przedstawiono na fig. 4.

Odcinek kanału powietrznego 10, pokazany na fig. 3, ma przekrój wzdłużny pokazany na fig. 5, przy czym na fig. 6 uwidoczniono łuk utworzony z kilku elementów kształtkowych 46, każdy z których ma trapezowy przekrój osiowy, który to łuk można przyłączyć do prostoliniowych odcinków kanałU powietrznego 10 za pomocą kołnierzy łączących 32, które, jak to wcześniej zaznaczono, znajdują się na jego końcach. Poszczególne elementy kształtowe 46 są szczelnie ze sobą połączone za pomocą mechanicznego lub spawanego występu 50, który wystaje na zewnątrz i jest możliwie gładko wykończony po stronie wewnętrznej na przeciw uszczelnionej szczeliny łączącej 48.

W innym wykonaniu, pokazanym na fig. 7, odcinek kanału powietrznego 10 z kołnierzami łączącymi i wzdłużną spoiną spawalniczą 44 ma zwężający się stożkowo kształt, to jest ścianka 12 kanału zwęża się stożkowo od jednego końca odcinka kanału do odcinka drugiego.

Pokazane na fig. 8 do 13 w przekroju osiowym różne wykonania kołnierza łączącego 32 usytuowanego na końcu ścianki 12 kanału są uformowane jAko jednolity element. W wykonaniu na fig. 8 od prawie promieniowo na zewnątrz ustawionego obrzeża pierścieniowego 14, które tworzy ze ścianką 12 kanału niewielki kąt wierzchołkowy a, odchodzi połączone z nim ramię zaciskowe 24 i połączone z nim dalej ramię podporowe 28, przebiegające równolegle i w pewnej odległości od ścianki 12 kanału oraz dalsze ramię podporowe 52, które jest usytuowane równolegle do obrzeża pierścieniowego 14 i przylega do niego, przy czym wolny koniec tego ramienia opiera się na stronie zewnętrznej ścianki 12 kanału. Takie połączenie zapewnia stabilną pracę kołnierza łączącego 32.

Inna postać kołnierza łączącego 32, pokazana na fig. 9, jest bardzo prosta, bowiem poza obrzeżem pierścieniowym l4 i ramieniem zaciskowym 24, brak jakiegokolwiek ramienia podporowego, a rozwiązanie takie jest dostateczne przy nieostrych wymaganiach co do stabilności kołnierza łączącego 32.

Pokazane na fig. 10 wykonanie kołnierza jest wyposażone w ramię podporowe 28, przebiegające od promieniowego wewnętrznego końca ramienia zaciskowego 24 skośnie do

181 687 wewnątrz, a jego wolny koniec opiera się w narożu między obrzeżem pierścieniowym 14 i ścianką 12 kanału. W tym wykonaniu kołnierza łączącego 32 i jemu podobnych tworzy się korytko 42, ale w każdym przypadku o innym przekroju poprzecznym, które to korytko można wykorzystać do celów uprzednio wskazanych.

W kolejnym wykonaniu kołnierza, przedstawionym na fig. 11, ramię podporowe 28 odchodzące od ramienia zaciskowego 26 także przebiega równolegle do ścianki 12 kanału, a swoim wolnym końcem opiera się na obrzeżu pierścieniowym 14. W tym wykonaniu nie tworzy się korytko 42 między ramieniem podporowym 28 i ścianką 12 kanału, bowiem ramię podporowe 28 leży bezpośrednio na ściance 12 kanału, opierając się o nią.

Podobna postać wykonania, pokazana na fig. 12, ma ramię podporowe 28, zwrócone w kierunku od obrzeża pierścieniowego 14, które przylega także do strony zewnętrznej ścianki 14 kanału. W takim wykonaniu, dla uzyskania lepszego podparcia, korzystnie jest stosować zgrzewanie punktowe 54 między ścianką 12 kanału i ramieniem podporowym 28.

Prostsza, ale mniej stabilna postać wykonania kołnierza, przedstawiona na fig. 13, ma obrzeże pierścieniowe 14 prowadzone nie na zewnątrz na całym promieniu kołnierza łączącego 32, ale jest odgięte wcześniej w ramię podporowe 28, równoległe do ścianki 12 kanału, które z kolei przechodzi w stożkowe ramię zaciskowe 24. Na promieniowo zewnętrznym końcu ramienia zaciskowego 24 jest usytuowane drugie ramię podporowe 28, które rozciąga się równolegle do ścianki kanału 12. Ramię to w następnym odcinku kanału styka się z takiego samego rodzaju, ale odwrotnie skierowanym ramieniem podporowym 28, które należy do przyłączanego odcinka kanału, tworząc połączenie stykowe.

181 687

Fig. 5

181 687

Fig. 10

181 687

14181 687

V7//)////?/////7////////////////Ą////////////////////////)//777,

Fig. 1

Fig. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Połączenie stykowe między dwoma odcinkami kanału powietrznego, z blachy ze ścianką kanału o przekroju poprzecznym okrągłym lub płaskoowalnym, w którym odcinki kanału są zaopatrzone na co najmniej jednym końcu w kołnierz łączący dla utworzenia połączenia stykowego z przyłączanym do niego odcinkiem kanału powietrznego, który to kołnierz ma co najmniej jedno obrzeże pierścieniowe odstające na zewnątrz od ścianki kanału i wykonane wraz z nią z jednego arkUsza blachy, przy czym kołnierze łączące są utrzymywane razem przez nasadzone na nie urządzenie zaciskowe, znamienne tym, że każdy z kołnierzy łączących (32) ma ramię zaciskowe (24) sięgające wstecz od zewnętrznego końca obrzeża pierścieniowego (14) ukształtowane stożkowo do przylegającej ścianki (12, 12') kanału, przy czym obrzeże pierścieniowe (14) kołnierza łączącego (32) ma z przylegającą ścianką (12,12') kanału w stanie nieobciążonym kąt (a) < 90°, korzystnie 80° do 90° i na swoim promieniowo wewnętrznym końcu posiada ostre zagięcie w ściankę (12, 12') kanału, natomiast urządzenie zaciskowe składa się z pierścienia zaciskowego (34), przylegającego stożkowymi ramionami bocznymi (38) do ramion zaciskowych (24) kołnierzy łączących (32).
2. Połączenie stykowe według zastrz. 1, znamienne tym, że obrzeża pierścieniowe (14) w stanie nieobciążonym tworzą ze ścianką (12,12') kanału kąt około 87° do 89°.
3. Połączenie stykowe według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że ramiona zaciskowe (24) na swoim promieniowo wewnętrznym końcu tworzą ramię podporowe (28), oparte na obrzeżu pierścieniowym (14) i/lub ściance kanału (12, 12').
4. Połączenie stykowe według zastrz. 1, znamienne tym, że każda ścianka (12) kanału posiada gładką od wewnątrz wzdłużną spoinę spawalniczą (44).
5. Połączenie stykowe według zastrz. 1, znamienne tym, że ścianka (12,12') kanału ma śrubowo nawinięty wypust (44').
6. Połączenie stykowe według zastrz. 1, znamienne tym, że na wewnętrznej stronie pierścienia zaciskowego (34) jest usytuowana sprężysta uszczelka (40), wciśnięta na promieniowy zewnętrzny koniec stożkowej szczeliny (20) pomiędzy obrzeżami pierścieniowymi (14).