PL177334B1

PL177334B1 - Wkładka higieniczna jednorazowego użytku

Info

Publication number: PL177334B1
Application number: PL94303239A
Authority: PL
Inventors: Sylvie Boisse; Roger Boulanger; Joseph Israel
Original assignee: Johnson & Johnson Inc
Priority date: 1993-04-28
Filing date: 1994-04-28
Publication date: 1999-10-29
Also published as: AU6073494A; CZ289045B6; ZA942979B; CA2122312C; HUT69420A; EP0625602B1; DE69413597D1; EP0625602A1; GR1002552B; AU675296B2; MA23181A1; ATE171736T1; DK0625602T3; ES2122074T3; CA2122312A1; CN1099969A; HU215797B; NO302273B1; NO941540D0; DE69413597T2

Abstract

1. Wkladka higieniczna jednorazo- wego uzytku, zawierajaca arkusz zatrzy- mujacy plyny, na którym jest umieszczona nieprzepuszczalna warstwa barierowa, znamienna tym, ze arkusz zatrzymujacy plyny jest wlókninowym arkuszem (12), na którego górnej powierzchni (14) znajduja sie zaglebienia (16) rozmieszczone w pew- nej odleglosci od siebie, zas warstwe barie- rowa (20) stanowi korzystnie warstwa ma- terialu z tworzywa sztucznego. Fig. 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest wkładka higieniczna jednorazowego użytku.

Brudzeniu bielizny przypadkowymi wydzielinami z pochwy, innymi niż wydzieliny pochodzenia menstruacyjnego, zapobiega się zazwyczaj za pomocą cienkich wyrobów jednorazowego użytku znanych w handlu pod nazwą „wkładek higienicznych do majtek”, które są mocowane do bielizny użytkowniczki i służą do chwytania i zatrzymywania wydzielin fizjologicznych. Zazwyczaj wkładki higieniczne do majtek mają taką samą strukturę jak podpaski higieniczne, a mianowicie składają się z cienkiego wkładu chłonnego znajdującego się w kopercie, w której można wyróżnić przepuszczalną dla płynów warstwę wierzchnią oraz nieprzepuszczalną dla płynów podkładkę. Wkładka ta jest mocowana do bielizny użytkowniczki za pomocą kleju samoprzylepnego rozmieszczonego w różnych strefach nieprzepuszczalnej dla płynów podkładki; strefy te są przykryte silikonowanym zrywanym papierem chroniącym klej w czasie kiedy wkładka nie jest używana. Dzięki strukturze tego typu uzyskuje się wyrób chłonny zapewniający odpowiedni poziom ochrony przed przeciekaniem wydzielin i zabrudzeniem odzieży.

Wkładki higieniczne do majtek sa stosowane znacznie częściej niż podpaski higieniczne, czasami codziennie, i z tego względu pożądane byłoby maksymalne obniżenie ich kosztów produkcji. Jednakże większość znajdujących się obecnie w handlu wyrobów wymaga stosowania skomplikowanych i złożonych maszyn i technik produkcji, co znacznie utrudnia obniżenie ich kosztów.

Z polskiego opisu patentowego nr 18 848 znany jest płatek suszący składający się z warstwy wchłaniającej wodę, która po jednej stronie zaopatrzona jest w warstwę nieprzepuszczającą wody. Jako warstwa wchłaniająca wodę nadaje się znana wata papierowa o grubości kilku milimetrów, która po jednej stronie jest zaopatrzona w wodoszczelna warstwę papierową (np. z papieru cerezynowego itd), lub też jest nasycona masą nie przepuszczającą wody (np. kolodium).

Zamiast waty papierowej można używać bibuły lub waty z bawełny jak również papieru z jednej strony wygładzonego, a po drugiej stronie włóknistego i wchłaniającego wodę.

Celem wynalazku jest opracowanie stosunkowo prostej i taniej wkładki higienicznej jednorazowego użytku, zapewniającej jednak znakomitą ochronę przed zabrudzeniem odzieży przez wydzieliny fizjologiczne z pochwy, inne niż wydzieliny pochodzenia menstruacyjnego.

Wkładka higieniczna jednorazowego użytku zawierająca arkusz zatrzymujący płyny, na którym jest umieszczona nieprzepuszczalna warstwa barierowa według wynalazku charakteryzuje się tym, że arkusz zatrzymujący płyny jest włókninowym arkuszem, na którego górnej

177 334 powierzchni znajdują się zagłębienia rozmieszczone w pewnej odległości od siebie, zaś warstwę barierową stanowi korzystnie warstwa materiału z tworzywa sztucznego.

Korzystnie głębokość zagłębień wynosi od 0,05 mm do 1,30 mm.

Korzystnie głębokość zagłębień wynosi około 1,0 mm.

Korzystnie grubość jednolitego włókninowego arkusza pod ciśnieniem 0,345 kPa wynosi od 0,75 mm do 1,75 mm.

Korzystnie grubość włókninowego arkusza pod ciśnieniem 0,345 kPa wynosi 1,35 mm.

Korzystnie gramatura włókninowego arkusza wynosi od 80 g/m² do 160 g/m².

Korzystnie gramatura włókninowego arkusza wynosi 122 g/m2.

Korzystnie warstwa barierowa jest w postaci wstęgi korzystnie polietylenu lub polipropylenu.

Korzystnie warstwę barierową stanowi warstwa włókniny nasycona substancją hydrofobową

Korzystnie warstwa barierowa zawiera powłokę z materiału nieprzepuszczalnego dla płynów.

Korzystnie na warstwie barierowej po przeciwnej stronie włókninowego arkusza jest umieszczona warstwa kleju samoprzylepnego.

Korzystnie warstwa barierowa jest przyklejona do włókninowego arkusza.

Korzystnie w jej skład wchodzi element do rozłączalnego jej mocowania do bielizny w postaci powłoki.

Korzystnie element do rozłączalnego mocowania wkładki higienicznej do bielizny stanowi powłokę z materiału przylepnego nałożoną na włókninowy arkusz od spodu.

Korzystnie element do rozłączalnego mocowania wkładki higienicznej do bielizny stanowi powłoka z materiału przylepnego nałożona na zwróconą ku odzieży powierzchnię nieprzepuszczalnej dla płynów warstwy barierowej.

Korzystnie w skład wkładki wchodzi ponadto zdejmowany element ochronny w postaci paska papieru, pokrywający powłokę z materiału przylepnego w czasie kiedy wkładka nie jest używana.

Korzystnie w skład arkusza wchodzą włókna z regenerowanej celulozy.

Korzystnie arkusz zawiera włókna regenerowanej celulozy wymieszane z dodatkową substancją, której udział wagowy w odniesieniu do wagi arkusza wynosi od około 20% do około 40%, i która została wybrana z grupy składającej się z włókien polipropylenowych, włókien bawełnianych, włókien akrylowych, włókien ścieru drzewnego, włókien bico, ścinów papieru i ich mieszanin.

Korzystnie w skład arkusza wchodzi spoiwo.

Korzystnie spoiwo jest wybrane z grupy substancji składającej się z winyloetylenu, chlorku winylu, octanu winylu, akrylanu winylu, polialkoholu winylowego, polioctanu winylowego, polistyrenu karboksylowanego i ich mieszanin.

Korzystnie ilość spoiwa we włókninowym arkuszu, określana jako waga składników stałych spoiwa odniesiona do wagi włókninowego arkusza nasyconego spoiwem, wynosi od 8% do 17%.

Korzystnie ilość spoiwa we włókninowym arkuszu, określana jako waga składników stałych spoiwa odniesiona do wagi arkusza włókniny nasyconej spoiwem, wynosi od 11% do 15%.

Korzystnie ilość spoiwa we włókninowym arkuszu, określana jako waga składników stałych spoiwa odniesiona do wagi włókninowego arkusza nasyconego spoiwem, wynosi 12,6%.

Korzystnie wielkość stężenia spoiwa we włókninowym arkuszu jest mniejsza w kierunku od jego spodniej powierzchni, ku jego powierzchni stykającej się ze skórą.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia wkładkę higieniczną jednorazowego użytku według wynalazku, w rzucie perspektywicznym; fig. 2 - przekrój poprzeczny płaszczyzną 2-2 z fig. 1, w dużym powiększeniu; fig. 3 - wkładkę higieniczną według wynalazku, we fragmentarycznym rzucie perspektywicznym, w jeszcze większym powiększeniu, na którym widać topografię powierzchni stykającej się ze skórą; fig. 4 - stanowisko do przeplatania włókien, w rzucie perspektywicznym, umożliwiające uformowanie włókniny będącej materiałem wyjściowym do produkcji wkładek higienicznych do majtek według niniejszego wynalazku; fig. 5 - fragment stanowiska do

ΙΊΊ 334 przeplatania włókien pokazanego na fig. 4, w rzucie perspektywicznym, w powiększeniu; fig. 6 - fragment stanowiska do przeplatania włókien pokazanego na fig. 4 i 5, w rzucie perspektywicznym, w pionowym przekroju poprzecznym i silniejszym powiększeniu; fig. 7 stanowisko do nakładania spoiwa, umieszczone za stanowiskiem do przeplatania włókien, przeznaczone do nakładania spoiwa na spodnią powierzchnię włókniny, w rzucie schematycznym; fig. 8 - stanowisko do nakładania spoiwa według wariantu wykonania, w rzucie schematycznym; fig. 9 - wałek do nakładania spoiwa przeznaczony do osadzania spoiwa na włókninie według określonego wzoru, w rzucie z boku; fig. 10 - fotografia mikroskopowa włókniny wykonanej w stanowisku do przeplatania włókien pokazanym na fig. 4, 5 i 6, w rzucie pionowym; fig. 11 - fotografia mikroskopowa włókniny wykonanej w stanowisku do przeplatania włókien pokazanym na fig. 4, 5 i 6, w przekroju poprzecznym; fig. 12 - stanowisko łączenia włókniny z nieprzepuszczalną dla płynów warstwą barierową i powlekania klejem pewnych stref na nieprzepuszczalnej dla płynów warstwie barierowej przykrywanych następnie zrywanym materiałem ochronnym, wrzucie schematycznym; oraz fig. 13 - stanowisko do cięcia wstęgi wielowarstwowej, wytworzonej w stanowisku łączenia pokazanym na fig. 12, na poszczególne wkładki higieniczne do majtek.

Na figurach 1, 2 i 3 przedstawiono wkładkę higieniczną 10 jednorazowego użytku według wynalazku, która składa się z jednolitego arkusza 12 wykonanego z włókniny będącej jej głównym elementem składowym. Grubość arkusza 12, mierzona pod naciskiem 0,345 kPa wynosi od około 0,75 mm do około 1,75 mm, a korzystnie około 1, 35 mm. Gramatura arkusza 12 jest zmienna w przedziale od około 80 gramów na metr kwadratowy (g/m²) do około 160 g/m2. Korzystnie, gramatura arkusza 12 wynosi około 122 g/m2.'

Na górnej powierzchni 14 arkusza 12, będącej tą powierzchnią wkładki higienicznej 10, która styka się ze skórą użytkowniczki, znajduje się wiele rozmieszczonych w równych odstępach zagłębień 16, usytuowanych względem siebie w pokazanym układzie. Głębokość zagłębień wynosi od około 0,05 mm do około 1,30 mm, a korzystnie około 1,0 mm. Gęstość rozmieszczania zagłębień 16 (tj. liczba zagłębień 16 na centymetr kwadratowy powierzchni 14) wynosi około 7,13, a przeciętna średnica jednego zagłębienia 16 około 2,3 mm.

Strukturę powierzchni włókninowego arkusza 12 najlepiej widać na fig. 2, 3, 4 i 5. Pomiędzy zagłębieniami 16 znajdują się wzniesienia 18. Wydalany lepki płyn gromadzi się w zagłębieniach 16. Ponieważ wzniesienia 18 stykają się z ciałem to dna zagłębień 16 znajdują się w pewnej odległości od skóry, co izoluje zgromadzone w zagłębieniach 16 wydzieliny fizjologiczne od bezpośredniej styczności za skórą. Cecha ta umożliwia zwiększenie wygody użytkowania wkładki higienicznej 10.

Jak widać na fig. 1 i 2, na zwróconej ku odzieży stronie włókninowego arkusza 12 znajduje się wstęga 20 z tworzywa sztucznego, na przykład z polietylenu lub polipropylenu, stanowiąca nieprzepuszczalną dla płynów warstwę barierową, uniemożliwiającą wydzielinom fizjologicznym wydalonym na włókninę 12 przeciekanie przez nią. Wstęga polietylenowa 20 jest przyklejona do warstwy 12.

Na głównej powierzchni wstęgi z tworzywa sztucznego 20, leżącej po przeciwnej stronie włókninowego arkusza 12, znajduje się warstwa kleju samoprzylepnego 22 służąca do rozłączalnego mocowania wkładki higienicznej 10 do bielizny. W przedstawionym na rysunku przykładzie pokazano jednolitą powłokę klejową, ale jak powszechnie wiadomo, klej można również nakładać tylko na pewne obszary wstęgi 20 z tworzywa sztucznego na przykład w postaci pasków lub prążków.

Kiedy wkładka higieniczna 10 nie jest używana, warstwa kleju 22 jest zabezpieczona papierem 24 powlekanym tworzywem silikonowym. Jak wiadomo, przed przymocowaniem wkładki higienicznej 10 do bielizny należy zerwać warstwę ochronną 24 odsłaniając warstwę kleju.

Na figurach 4 do 9 i 12 do 13 przedstawiono różne stanowiska produkcyjne wkładek higienicznych 10. Na figurach 4 do 6 pokazano stanowisko 27 do przeplatania włókien. Powstaje w nim włóknina w postaci zatrzymującego płyny arkusza 12. Wkładka higieniczna powstaje w procesie przeplatania włókien, który polega na działaniu siłami hydraulicznymi czyli strumieniami wody na wstęgę materiału wyjściowego w postaci arkusza, w którym po6

177 334 szczególne włókna są luźno powiązane ze sobą i mogą swobodnie przemieszczać się względem siebie. Stanowisko 27 do przeplatania włókien składa się z metalowego, pustego w środku bębna 28 osadzonego w odpowiednim łożu (nie pokazanym) w sposób umożliwiający mu obracanie się wokół jego osi podłużnej. Układ napędowy (nie pokazany) obraca bęben 28 w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara z regulowaną prędkością obrotową. Konstrukcja układu napędowego jest klasyczna i nie stanowi części niniejszego wynalazku.

Na całej powierzchni zewnętrznej powłoki bębna 28 znajdują się otworki 30 rozmieszczone w układzie odpowiadającym rozkładowi zagłębień 16 w arkuszu włókniny 12. Najbardziej korzystnie, otworki 30 w bębnie 28 są okrągłe i rozmieszczone w równych odległościach od siebie w układzie przedstawionym; ich średnica wynosi 2,29 mm, a gęstość 7,13 otworków na cm², co daje stosunek powierzchni otworków do całej powierzchni bębna rzędu 30%.

W skład stanowiska 27 do przeplatania włókien wchodzi również pas sitowy 32 bez końca, opasujący częściowo bęben 28 dzięki działaniu rolek prowadzących 34. Rolki nośne 36 znajdują się w wierzchołkach teoretycznego prostokąta i łącznie z rolkami prowadzącymi 34 działają w taki sposób, że naprężają i ustalają tor ruchu pasa sitowego 32. Jedna rolka 34 i 36, lub więcej, jest rolką napędową poruszającą pas 32 synchronicznie bębnem 28.

Pas sitowy 32 jest wykonany z krzyżujących się pasków poliestrowych, pomiędzy którymi tworzą się kwadratowe otworki o gęstości sita 23,9; powierzchnia otworków stanowi 55% całej powierzchni sita.

Wewnątrz pustego w środku bębna 28 znajduje się rurociąg 38 wytwarzający strumienie wody, które przeplatają się ze sobą i blokują mechanicznie luźno związane włókna znajdujące się pomiędzy bębnem 28 a pasem sitowym 32, w wyniku czego powstaje cienka, jednolita siatka. Rurociąg 38 składa się z rur doprowadzających wodę i szeregu dysz wodnych 42 wytwarzających wiele leżących blisko siebie strumieni płynu uderzających w wewnętrzną powierzchnię bębna 28. Liczba dysz 42 wyrzucających strumienie płynu na wewnętrzną powierzchnię bębna 28 zależy od ilości energii na jednostkę czasu albo mocy, jaka musi być doprowadzona do wstęgi 44 w celu przeplatania i mechanicznego spojenia znajdujących się w niej włókien. Moc stanowiska 27 do przeplatania włókien zależy od kilku czynników, takich jak, między innymi, wymiary wstęgi 44, prędkość poruszania się wstęgi i typ stosowanych włókien.

Stwierdzono, że odpowiednie parametry mają dysze 42 o wymiarach 15 - 10. Jak powszechnie wiadomo, pierwsza liczba numeru określającego wielkość dyszy oznacza kąt rozpylania czynnika wytwarzanego w dyszy, natomiast druga jest pomnożonym przez dziesięć objętościowym natężeniem wypływu czynnika z dyszy, wyrażonym w galonach USA na minutę przy nadciśnieniu 40 funtów na cal kwadratowy (psig).

Na rysunkach tego nie pokazano, ale należy przyjąć, że rurociąg 38 jest połączony ze źródłem wody i z niej wytwarza strumienie płynu. Stwierdzono, że odpowiednie parametry uzyskuje się w przypadku kiedy ciśnienie wody wynosi 1551 kPa.

Poniżej przedstawiono opis działania stanowiska do przeplatania włókien. Wstęga 44 materiału wyjściowego, złożona z luźno ułożonych włókien, które dzięki temu mogą przemieszczać się względem siebie, jest podawana z odpowiedniego stanowiska zasilającego (nie pokazanego) w postaci ciągłego arkusza, a następnie kładziona na biegnący poziomo do przodu pas siatkowy 32, na tę jego część, która znajduje się przed miejscem, w którym pas siatkowy owija się wokół pustego w środku bębna 28. Wstęga 44 jest przeciągana pomiędzy bębnem 28 a pasem siatkowym 32, które łącznie stanowią przepuszczalną dla płynów strukturę ograniczającą i nośną prowadzącą i przesuwającą wstęgę 44 przez strumienie wody wytwarzane przez dysze 42.

Typ włókien, z jakich składa się wstęga 44 materiału wyjściowego może zmieniać się w zależności od przeznaczenia gotowego wyrobu. W konkretnym przedstawionym przykładzie, wstęga 44 jest mieszanką, w której 80% udziału wagowego stanowią włókna z regenerowanej celulozy, a 20% włókna poliestrowe. Istnieje również możliwość mieszania włókien z regenerowanej celulozy z włóknami polipropylenowymi, bawełnianymi, akrylowymi, włóknami ze ścieru drzewnego, włóknami bico, ścinkami papieru lub ich mieszankami, pod warunkiem, że ich udział wagowy we wstędze 44 wynosi od około 20% do około 40%. Wybrane substancje

177 334 dodatkowe i włókna z regenerowanej celulozy miesza się w odpowiednich proporcjach, po czym grępluje tworząc wstęgę 44, a następnie obrabia w stanowisku 27 do przeplatania włókien. Natomiast w razie konieczności stosowania mieszanek ciętych ścinków papieru z włóknami z regenerowanej celulozy, należy stosować inną technikę. W tym przypadku, na wstęgę 44 kładzie się ciągłą wstęgę papieru i oba materiały razem przepuszcza przez stanowisko 27 do przeplatania włókien. Wyrzucane przez dysze 42 strumienie cieczy tną papier i przeplatają powstałe ścinki z włóknistym podłożem.

Na figurze 6 przedstawiono szczegółowo mechanizm formowania strumieni płynu stosowany do wytwarzania włókniny 45 nadającej się do produkcji głównego składnika wkładki higienicznej 10 zatrzymującego płyny. Strumień wody wyrzucany z dysz 42 uderza w wewnętrzną powierzchnię bębna 28 i jest przekształcany w słupy wodne, których kształt i rozkład odpowiada kształtowi i rozkładowi otworków 30. Strumienie wody wytwarzają układ sił przesuwających w bok włókna leżące na otworkach 30 w bębnie, przemieszczają włókna do obszarów bębna pomiędzy otworkami, w wyniku czego powstaje pierwszy wzór włókniny 45 z układem zagłębień 16.

Drobno perforowany pas siatkowy 32, owinięty wraz ze wstęgą 44 materiału wyjściowego, dalej przekształca strumienie wody, zmuszając jej kropelki do wnikania do otworków utworzonych pomiędzy krzyżującymi się paskami poliestrowymi. Z kolei poruszające się cząstki wody wciągają do tych otworków włókna znajdujące się w pobliżu dna zagłębień 16, które zbijają się w jeden lub więcej kłębków spojonych z włóknistą osnową za pośrednictwem wiązek włókien.

Powstała w ten sposób włóknina ma strukturę o dwóch różnych typach, co najlepiej widać na fig. 10 i 11. Pierwszy typ, odpowiadający zagłębieniom 16, występuje na całej powierzchni włókniny 45 i ma charakter szeregu obszarów o małej gęstości włókien, odpowiadających kształtem i rozmieszczeniem otworkom 30 na bębnie 28. Drugi typ ma charakter nieciągły i występuje w obszarach o małej gęstości włókien w strukturze pierwszego typu; cechuje się jednym lub kilku kłębkami 46 połączonymi wiązkami włókien 48.

Konkretnie, włóknina 45 ma gramaturę około 122 g/m² i grubość 1,35 mm mierzoną pod naciskiem 0,345 kPa. Głębokość zagłębień 16 wynosi około 1,0 mm, przeciętna średnica 2,3 mm, a gęstość (tj. liczba zagłębień na jednostkę pola powierzchni włókniny 45) około 7,13 na cm2.

Jak pokazano na fig. 7, 8 i 9, za stanowiskiem 27 do przeplatania włókien w urządzeniu znajduje się stanowisko do nakładania spoiwa, w którym włóknina 45 jest nasycana roztworem spoiwa. Po utrwaleniu spoiwo to krzepnie i spaja włókninę 45 zwiększając jej wytrzymałość. Spoiwa tego typu są substancjami dostępnymi w handlu, a wybór odpowiedniego typu zależy od pożądanych własności wyrobu końcowego. Stwierdzono, że odpowiednie parametry mają następujące spoiwa: winyloetylen; chlorek winylu; octan winylu; akrylan winylu; polialkohol winylowy; polioctan winylu; polistyren karboksylowany; kauczuk polietylenowy; poliakrylonitryl; oraz ich mieszaniny.

Stanowisko do nasycania spoiwem może mieć różne postacie. Jak widać na fig. 7, spoiwo można natryskiwać bezpośrednio na włókninę 45 za pomocą dyszy 50 połączonej z zasobnikiem płynnego spoiwa pod ciśnieniem (nie pokazanym na rysunkach).

W wariancie pokazanym na fig. 8, stanowisko do nasycania spoiwem składa się z gładkiego walca powlekającego 52, którego dolna powierzchnia jest zanurzona w kąpieli ze spoiwem. Nad walcem 52 znajduje się rolka oporowa 54. Pomiędzy obu tymi elementami istnieje szczelina zaciskowa, przez którą przechodzi włóknina 45. Do obracającego się walca 52 przywiera spoiwo osadzane następnie na stykającej się z walcem włókninie 45. Urządzenie jest zaopatrzone w listwę zgarniającą 56 regulującą grubość warstwy spoiwa na powierzchni walca powlekającego 52.

Gładki walec powlekający 52 i dysza 50 zapewniają równomierne nakładanie spoiwa, dopuszczalne w niektórych zastosowaniach. Natomiast zaleca się nakładanie spoiwa w postaci układu równoległych linii. Zaletą takiego rozwiązania jest odpowiednia konsolidacja włókniny 45 bez nadmiernego usztywniania sieci włókien w stopniu, w którym staje się ona niewygodna w noszeniu. Celem uzyskania odpowiedniego rozkładu osadzania spoiwa, należy stosować walec powlekający o odpowiedniej rzeźbie powierzchni, w której obszary za8

177 334 głębione stanowią strefy przenoszenia spoiwa. Przykład walca tego typu, oznaczonego liczbą 58, pokazano na fig. 9. Zewnętrzna powierzchnia walca 58 jest obrobiona w taki sposób, żeby powstało na niej wiele skośnych, równoległych do siebie rowków 60. Najbardziej korzystnie, szerokość rowków 60 wynosi 0,46 mm, głębokość 0,46 mm, a gęstość (tj. liczba rowków na centymetr liniowy) 13,78.

Istnieją również inne sposoby nakładania spoiwa. Na przykład, spoiwo można nanosić na włókninę 45 w postaci pianki, którą następnie zmusza się za pomocą podciśnienia do wnikania do środka materiału. Roztwór spoiwa można spieniać dodając do niego odpowiednią ilość substancji powierzchniowo czynnych, a następnie mieszając go i napowietrzając.

Ważnym czynnikiem obróbki materiału za pomocą spoiwa, bez względu na sposób jego nakładania, jest jego nakładanie na spodnią, powierzchnię włókniny 45 (to jest powierzchnię przeciwległą do powierzchni stykającej się ze skórą); takie rozwiązanie zapewnia zachowanie odpowiedniej miękkości powierzchni stykającej się ze skórą, a tym samym wygody użytkowniczki. Ewentualne nałożenie spoiwa na drugą powierzchnię włókniny 45 powoduje uformowanie się twardej kruchej warstwy na powierzchni stykającej się ze skórą co może pogarszać wygodę użytkowniczki i obcierać jej skórę.

Spoiwo jest nakładane na spodnią powierzchnię włókniny 45 w stanie płynnym i natychmiast po osadzeniu się na niej migruje ku powierzchni górnej pod działaniem ciśnienia kapilarnego. Migracja ustaje z chwilą utrwalenia spoiwa. W jej wyniku stężenie spoiwa w sieci włókien zmienia się w funkcji grubości; najwyższe jest na powierzchni spodniej, a najniższe na górnej. Tego typu gradient stężenia jest bardzo korzystny, ponieważ umożliwia konsolidację spodniej strefy włókniny 45, a tym samym zwiększenie jej wytrzymałości na rozwłóknianie z jednoczesnym zachowaniem miękkiej i puszystej powierzchni górnej, co jest wygodne dla użytkowniczki.

Rozumie się samo przez się, że mała ilość spoiwa na powierzchni włókniny 45 stykającej się ze skórą nie musi być zjawiskiem niepożądanym, ponieważ spoiwo zapobiega powierzchniowemu rozwarstwianiu materiału i strzępieniu włóknistej siatki.

Ilość spoiwa nałożonego na włókninę 45 jest istotna z punktu widzenia uzyskania odpowiedniej równowagi pomiędzy dobrą odpornością, na rozwłóknianie z jednej strony, ale bez pogarszania wygody włókniny 45 dla użytkownika z drugiej strony. Korzystnie, udział wagowy składników stałych nakładanego spoiwa odniesiony do wagi włókniny 45 po nasyceniu powinien wynosić od około 8% do około 17%, a bardziej korzystnie od około 11% do około 15%. a najbardziej korzystnie około 12,6%.

Końcowy etap produkcji wkładki higienicznej 10 do majtek polega na przekazaniu włókniny 45 do stanowiska montażowego 62 pokazanego schematycznie na fig. 12. Stanowisko to składa się z pierwszego zespołu 64 do nakładania kleju. Zespół ten ma postać dysz natryskowych nanoszących klej na włókninię 45. Model rozpylania jest dobrany w taki sposób, żeby włóknina 45 była pokrywana równomierną cienką warstwą kleju. Za zespołem 64 do nakładania kleju znajduje się rolka 68, która prowadzi i dociska do pokrytej klejem powierzchni włókniny cienką wstęgę polietylenową 66, stanowiącą nieprzepuszczalną dla płynów warstwę barierową 22, w wyniku czego następuje trwałe połączenie włókniny 45 ze wstęgą polietylenową 66.

Za zespołem 64 do nakładania kleju znajduje się druga dysza natryskowa kleju 70 nanoszącą warstwę kleju samoprzylepnego na wstęgę 72 papieru silikonowanego. Następnie wstęgę 72 papieru silikonowanego doprowadza się do zetknięcia się ze wstęga polietylenową 66, w wyniku czego klej samoprzylepny przechodzi na drugi^ą z nich. Klej lepiej przywiera do wstęgi polietylenowej 66, ponieważ powierzchnia wstęgi papierowej 72 nie ma własności przylepnych. Wstęgę papierową można oderwać, odsłaniając tym samym klej umożliwiający mocowanie wkładki higienicznej 10 do materiału bielizny. Jak wiadomo klej samoprzylepny można nanosić na wstęgę polietylenową 66 w postaci jednolitej powłoki ciągłej, albo tylko w postaci obszarów nieciągłych mających charakter pasków lub prążków.

Następnie wielowarstwowa wstęga jest przekazywana ze stanowiska montażowego 62 do stanowiska cięcia 74 gdzie wirująca matryca tnąca 76 przecina jednocześnie wszystkie warstwy materiału, w wyniku czego powstają poszczególne wkładki higieniczne 10 do majtek.

177 334

W celu uproszczenia procesu produkcji wkładek higienicznych 10, dopuszcza się możliwość powlekania włókniny 45 pojedynczą, ciągłą warstwą nieprzepuszczalnego dla płynów kleju, który pełni podwójną funkcję, a mianowicie stanowi nieprzepuszczalną dla płynów warstwę barierową zapobiegaj ącą wyciekaniu wydzielin fizjologicznych, wydalonych na arkusz włókniny 12, przez tę stronę arkusza, która jest zwrócona ku odzieży, a także stanowi substancję mocująca wkładkę higieniczną 10 do bielizny. Rozwiązanie tego typu ma wiele zalet, ponieważ eliminuje konieczność nakładania wstęgi polietylenowej 66 i stosowania drugiej dyszy natryskowej 70.

Fachowcy z tej dziedziny techniki są w stanie wybrać odpowiedni klej nieprzepuszczalny dla płynów, potrzebny do produkcji wkładki higienicznej 10 według takiego wariantu.

Alternatywnie, jako nieprzepuszczalną dla płynów warstwę barierową można zastosować lekką wstęgę włókninową nasyconą odpowiednią substancją hydrofobową. Stwierdzono, że odpowiednie parametry do tego celu posiada uformowana techniką przeplatania hydraulicznego włóknina o gramaturze 21 g/m² i gęstości 0,141 g/cm². Należy wyraźnie zaznaczyć, że warunkiem uzyskania przez włókninę własności barierowych dla wody jest odpowiednio wysoka zawartość jej włóknistej siatki oraz brak dużych pustych obszarów umożliwiających ucieczkę płynów.

Niniejszego wynalazku nie ogranicza zamieszczony tu opis, przykłady ani proponowane zastosowania, ponieważ istnieje możliwość wprowadzania w nim zmian i modyfikacji bez odchodzenia od jego istoty.

177 334

Fig.2

ΠΊ 334

177 334

Cs!

ΠΊ

Fig. 4

177 334

Fig. 5

ΠΊ 334

Fig. 6

177 334

Fig.7

Fig.8

Fig. 9

177 334

FIGJ0

FK3.11

177 334

Fig. 12 /

177 334

m 334

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Wkładka higieniczna jednorazowego użytku, zawierająca arkusz zatrzymujący płyny, na którym jest umieszczona nieprzepuszczalna warstwa barierowa, znamienna tym, że arkusz zatrzymujący płyny jest włókninowym arkuszem (12), na którego górnej powierzchni (14) znajdują się zagłębienia (16) rozmieszczone w pewnej odległości od siebie, zaś warstwę barierową (20) stanowi korzystnie warstwa materiału z tworzywa sztucznego.
2. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że głębokość zagłębień (16) wynosi od 0,05 mm do 1,30 mm.
3. Wkładka według zastrz. 2, znamienna tym, że głębokość zagłębień (16) wynosi około 1,0 mm.
4. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że grubość jednolitego włókninowego arkusza (12) pod ciśnieniem 0,345 kPa wynosi od 0,75 mm do 1,75 mm.
5. Wkładka według zastrz. 1. znamienna tym, że grubość włókninowego arkusza (12) pod ciśnieniem 0,345 kPa wynosi 1,35 mm.
6. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że gramatura włókninowego arkusza (12) wynosi od 80 g/m² do 160 g/m².
7. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że gramatura włókninowego arkusza (12) wynosi 122 g/m²'.
8. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że warstwa barierowa (20) jest w postaci wstęgi korzystnie polietylenu lub polipropylenu.
9. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że warstwę barierową (20) stanowi warstwa włókniny nasycona substancją hydrofobową
10. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że warstwa barierowa (20) zawiera powłokę z materiału nieprzepuszczalnego dla płynów.
11. Wkładka według zastrz. 8 albo 9, albo 10, znamienna tym, że na warstwie barierowej (20) po przeciwnej stronie włókninowego arkusza (12) jest umieszczona warstwa kleju samoprzylepnego (22).
12. Wkładka według zastrz. 10, znamienna tym. że warstwa barierowa (20) jest przyklejona do włókninowego arkusza (12).
13. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że w jej skład wchodzi element do rozłączalnego jej mocowania do bielizny w postaci powłoki.
14. Wkładka według zastrz. 13, znamienna tym, że element do rozłączalnego mocowania wkładki higienicznej do bielizny stanowi powłokę z materiału przylepnego nałożoną na włókninowy arkusz (12) od spodu.
15. Wkładka wedługzastrz. 13, znamienna tym, że element do rozłączalnego mocowania wkładki higienicznej · do bielizny stanowi powłoka z materiału przylepnego nałożona na zwróconą ku odzieży powierzchnię nieprzepuszczalnej dla płynów warstwy barierowej (20).
16. Wkładka według zastrz. 14 albo 15, znamienna tym, że w jej skład wchodzi ponadto zdejmowany element ochronny w postaci paska papieru (24), pokrywający powłokę z materiału przylepnego w czasie, kiedy wkładka nie jest używana.
17. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że w skład arkusza (12) wchodzą, włókna z regenerowanej celulozy.
18. Wkładka według zastrz. 17, znamienna tym, że arkusz (12) zawiera włókna regenerowanej celulozy wymieszane z dodatkową substancją, której udział wagowy w odniesieniu do wagi arkusza wynosi od około 20% do około 40%, i która została wybrana z grupy składającej się z włókien polipropylenowych, włókien bawełnianych, włókien akrylowych, włókien ścieru drzewnego, włókien bico, ścinów papieru i ich mieszanin.

m 334
19. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że w skład arkusza (12) wchodzi spoiwo.
20. Wkładka według zastrz. 19, znamienna tym, że spoiwo jest wybrane z grupy substancji składającej się z winyloetylenu, chlorku winylu, octanu winylu, akrylanu winylu, polialkoholu winylowego, polioctanu winylowego, polistyrenu karboksylowanego, kauczuku polietylenowego, poliakrylonitrylu i ich mieszanin.
21. Wkładka według zastrz. 20, znamienna tym, że ilość spoiwa we włókninowym arkuszu (12), określana jako waga składników stałych spoiwa odniesiona do wagi włókninowego arkusza (12) nasyconego spoiwem, wynosi od 8% do 17%.
22. Wkładka według zastrz. 20, znamienna tym, że ilość spoiwa we włókninowym arkuszu (12), określana jako waga składników stałych spoiwa odniesiona do wagi arkusza włókniny nasyconej spoiwem, wynosi od 11% do 15%.
23. Wkładka według zastrz. 22, znamienna tym, że ilość spoiwa we włókninowym arkuszu (12), określana jako waga składników stałych spoiwa odniesiona do wagi włókninowego arkusza (12) nasyconego spoiwem, wynosi 12,6%.
24. Wkładka według zastrz. 21, znamienna tym, że wielkość stężenia spoiwa we włókninowym arkuszu (12) jest mniejsza w kierunku od jego spodniej powierzchni, ku jego powierzchni stykającej się ze skórą.