PL177303B1

PL177303B1 - Element ramowy

Info

Publication number: PL177303B1
Application number: PL95318060A
Authority: PL
Inventors: Günther Krause
Original assignee: Krause Werk Gmbh & Co Kg
Priority date: 1994-07-08
Filing date: 1995-05-24
Publication date: 1999-10-29
Also published as: EP0770165A1; ES2116089T3; CZ356296A3; US5901810A; ATE165416T1; HU219073B; PL318060A1; DE59502004D1; HUT76571A; CN1152343A; RU2140505C1; WO1996001933A1; HU9603561D0; CA2194495A1; DE9410743U1; RO118316B1; EP0770165B1

Abstract

1. Element ramowy dla stawianej pionowo ramy stacjonarnego i/lub przewoznego rusztowania budowlane- go z elementów prefabrykowanych, skladajacy sie z dwóch slupków, majacych korzystnie przekrój w ksztalcie kolowej rury, polaczonych sztywno ze soba w obszarze swych kon- ców za pomoca poziomych w polozeniu roboczym poprze- cznie, przy czym slupki maja na jednym ze swych konców pierwsza czesc, stanowiaca zakonczenie danego slupka, korzystnie wmontowana zlaczke rurowa, zas na drugim kon- cu odpowiadajaca jej, wystajaca poza dany slupek, druga czesc, korzystnie trzpien, ryglowanego zlacza wtykowego, ponadto przylacza poprzecznie do slupków sa zaopatrzone w usztywnienia, zmniejszajace skrecanie i stabilizujace ko- rzystnie prostokatny ksztalt elementu ramowego, zas górna poprzecznica jest ciagla i polaczona bezposrednio ze slup- kami, znam ienny tym, ze dolna poprzecznica (3) jest wygieta po obu stronach ku dolowi w postaci pierwszych usztywnien (V2) i za ich pomoca polaczona ze slupkami (1), przy czym na co najmniej jednym slupku (1) umieszczony jest co najmniej jeden, prostopadly don, element wsporni- kowy (16), ponadto na slupkach (1) zamocowane sa, za pomoca elementów wspornikowych (23), drugie uszty- wnienia (V1) górnej poprzecznicy, oraz na co najmniej jednym slupku (1) zamocowana jest, za pomoca elemen- tów wspornikowych (32), dolna poprzecznica (3), przy czym elementy wspornikowe (16, 2 3 , 32) maja jednakowy przekrój. fig.1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest element ramowy do stawianej pionowo ramy stacjonarnego i/lub przewoźnego rusztowania budowlanego z elementów prefabrykowanych.

Elementy ramowe, przeznaczone do tego typu rusztowań, są znane na przykład z brytyjskiego zgłoszenia patentowego nr GB-A-2 032 504. W opisie tym przedstawiony jest element ramowy, składający się z dwóch słupków, mających korzystnie przekrój w kształcie kołowej rury, połączonych sztywno ze sobą w obszarze swych końców za pomocą poziomych w położeniu roboczym poprzecznie, przy czym słupki mają na jednym ze swych końców pierwszą część, stanowiącą zakończenie danego słupka, korzystnie wmontowaną złączkę rurową, zaś na drugim końcu odpowiadającą jej, wystającą poza dany słupek, drugą część, korzystnie trzpień, ryglowanego złącza wtykowego, ponadto przyłącza poprzecznie do słupków są zaopatrzone w zmniejszające skręcanie, stabilizujące korzystnie prostokątny kształt elementu ramowego, usztywnienia, zaś górna poprzecznica jest ciągła i połączona bezpośrednio ze słupkami.

Rusztowania budowlane z elementów prefabrykowanych, mocowane stacjonarnie na budowanym obiekcie i w razie potrzeby przerabiane na przewoźne, są znane od dawna. Szerokiemu zastosowaniu tych rusztowań stoi jednak na przeszkodzie fakt, że nie można zmieniać wysokości połączenia potrzebnych pomostów z ramami rusztowania, zwłaszcza zaś nie można ich montować i demontować lub zmieniać ich wysokości na całkowicie gotowym rusztowaniu. Zamknięcia, służące z reguły do łączenia pozostałych elementów konstrukcyjnych ze słupkami, najczęściej łatwo się zużywają, są skomplikowane w montażu i demontażu, jak również przeszkadzają w transporcie i układaniu elementów ramowych w stosy.

177 303

Połączenie wsporników i rozpór na określonych wysokościach jest wyznaczone przez stacjonarne rusztowanie budowlane i zbyt mało elastyczne, aby można je było z powodzeniem stosować również w rusztowaniu przewoźnym, w którym te wysokości muszą być w znacznym stopniu zmienne. Ramy rusztowania, ograniczające je z boków, różnią się ponadto od pozostałych zamocowanymi sztywno szczeblami drabiny do wchodzenia, co wymaga użycia innego rodzaju elementów ramowych.

Celem wynalazku jest takie ukształtowanie opisanego na wstępie elementu ramowego, aby wyeliminować wady znanych ram rusztowań, a zwłaszcza umożliwić dowolne podwieszanie, przewieszanie i zdejmowanie pomostów z gotowego rusztowania budowlanego, ponadto łatwe łączenie wszystkich elementów konstrukcyjnych za pomocą jednakowych elementów przyłączeniowych w stosunkowo małych odstępach pionowych, oraz wyposażanie elementów ramowych w poprzeczki, służące jako szczeble drabiny. Elementy ramowe powinny być łatwe do układania w stosy i tak skonstruowane, żeby żadna z powierzchni bocznych, równoległych do obrabianego budynku, nie była preferowana i mogła być wykorzystana jako front robót.

Element ramowy dla stawianej pionowo ramy stacjonarnego i/lub przewoźnego rusztowania budowlanego z elementów prefabrykowanych, składający się z dwóch słupków, mających korzystnie przekrój w kształcie kołowej rury, połączonych sztywno ze sobą w obszarze swych końców za pomocą poziomych w położeniu roboczym poprzecznie, przy czym słupki mają na jednym ze swych końców pierwszą część, stanowiącą zakończenie danego słupka, korzystnie wmontowaną złączkę rurową, zaś na drugim końcu odpowiadającą jej, wystającą poza dany słupek, drugą część, korzystnie trzpień, ryglowanego złącza wtykowego, ponadto przyłącza poprzecznie do słupków są zaopatrzone w usztywnienia, zmniejszające skręcanie i stabilizujące korzystnie prostokątny kształt elementu ramowego, zaś górna poprzecznica jest ciągła i połączona bezpośrednio ze słupkami, według wynalazku charakteryzuje się tym, że dolna poprzecznica jest wygięta po obu stronach ku dołowi w postaci pierwszych usztywnień i za ich pomocą połączona ze słupkami, przy czym na co najmniej jednym słupku umieszczony jest co najmniej jeden, prostopadły doń, element wspornikowy, ponadto na słupkach zamocowane są, za pomocą elementów wspornikowych, drugie usztywnienia górnej poprzecznicy, oraz na co najmniej jednym słupku zamocowana jest, za pomocą elementów wspornikowych, dolna poprzecznica, przy czym elementy wspornikowe mają jednakowy przekrój.

Korzystnie dolna poprzecznica składa się z dwóch krótkich, poziomych, pierwszych elementów wspornikowych, przyłączonych na jednakowej wysokości po obu stronach słupków, skierowanych do dołu nakładek, umieszczonych na skierowanych ku sobie, wolnych końcach elementów wspornikowych i tworzących z nimi pierwsze usztywnienia, oraz poziomych rozpór, zamocowanych z obu stron w pionowym odstępie względem osi elementów wspornikowych.

Korzystnie nakładki mają postać elementu kształtowego z blachy.

Korzystnie rozpory i/lub nakładki mają prostokątny, korzystnie płasko-prostokątny przekrój.

Korzystnie dolna poprzecznica jest tak zamocowana na słupkach, że dolna powierzchnia rozpory pokrywa się z dolnymi końcami słupków.

Korzystnie elementy wspornikowe dolnej poprzecznicy są zamocowane do nakładek na takiej wysokości nad odpowiednią rozporą i w takim odstępie względem górnej poprzecznicy leżącego poniżej, następnego elementu ramowego, że spoczywający na górnej poprzecznicy, obejmujący jej przekrój, element przyłączeniowy pomostu lub podobnego elementu jest przy połączonym złączu wtykowym umieszczalny na górnej poprzecznicy lub z niej zdejmowalny.

Korzystnie górna poprzecznica jest na swej dolnej powierzchni połączona z obu stron z drugim usztywnieniem w postaci połączonych ze słupkami, ukośnych prętów.

177 303

Korzystnie ukośne pręty są połączone ze słupkami za pomocą krótkich, poziomych, drugich elementów wspornikowych do łączenia pomostów, rozpór, wsporników, listew lub innych elementów konstrukcyjnych.

Korzystnie grzbiet górnej poprzecznicy pokrywa się w przybliżeniu z górnymi końcami słupków.

Korzystnie na słupkach pomiędzy poprzecznicami znajdują się krótkie, poziome trzecie elementy wspornikowe do łączenia pomostów, rozpór, wsporników, listew lub innych elementów konstrukcyjnych.

Korzystnie trzecie elementy wspornikowe są skierowane do środka przestrzeni pomiędzy słupkami.

Korzystnie trzecie elementy wspornikowe są co najmniej częściowo rozmieszczone parami na jednakowej wysokości.

Korzystnie trzecie elementy wspornikowe są tak zamocowane na słupkach, że wraz z górnymi poprzecznicami tworzą one siatkę o jednakowych odstępach pionowych.

Korzystnie górna poprzecznica i/lub ukośne pręty i/lub elementy wspornikowe mają jednakowy przekrój.

Korzystnie przekrój górnej poprzecznicy i/lub ukośnych prętów i/lub elementów wspornikowych składa się z pierwszego, dolnego, prostokątnego przekroju częściowego i przylegającego doń ciasno, uwypuklonego ku górze w kształcie półkola, drugiego przekroju częściowego.

Korzystnie poszczególne elementy są co najmniej na części swej długości połączone ze sobą za pomocą spoin spawalniczych.

Korzystnie poszczególne elementy mają co najmniej na części swej długości postać korzystnie wyciskanych elementów kształtowych o profilu zamkniętym.

Korzystnie poprzecznice i trzecie elementy wspornikowe mają przekroje o takiej szerokości, że ich przyłączenia do słupków mieszczą się w zarysie słupków.

Zaletą tego układu jest to, że dolną poprzecznicę można w większej części wpuścić w przestrzeń pomiędzy sąsiednimi pomostami w tej samej płaszczyźnie, a mimo to z obu stron nad pomostami pozostałe części poprzecznicy można wykorzystać jako elementy przyłączeniowe dla wszystkich pozostałych elementów konstrukcyjnych rusztowania budowlanego. Jednocześnie dzięki zwiększonej w kilku kierunkach wytrzymałości poprzecznicy na zginanie osiąga się efekt usztywniający.

Ponieważ rozpory i nakładki dolnej poprzecznicy nie są wykorzystywane jako podpórki lub elementy przyłączeniowe, mogą one mieć stosunkowo lekką konstrukcję, nie obniżając przy tym sztywności elementu ramowego na jego dolnym końcu. Wystarczające jest zatem wykonanie nakładek w postaci elementu kształtowego z blachy względnie nadanie rozporom i/lub nakładkom przekroju o kształcie prostokątnym, korzystnie płasko-prostokątnym. Jeżeli dolna poprzecznica jest tak zamocowana na słupkach, że dolna powierzchnia rozpory pokrywa się z dolnymi końcami słupków, wówczas z jednej strony wygięcie poprzecznicy zachodzi w dużej części na sąsiedni pomost, a z drugiej strony nie podchodzi pod dolne końce słupków, dzięki czemu górną poprzecznicę można umieścić w bezpośrednim sąsiedztwie, a mimo to na górnym końcu słupka.

Możliwość umieszczania lub zdejmowania elementu przyłączeniowego pomostu lub podobnego elementu na górnej poprzecznicy sprawia, że pomost można w każdej chwili zdjąć z gotowego rusztowania budowlanego i podwiesić ponownie w innym miejscu. Z drugiej strony elementy wspornikowe dolnej poprzecznicy można wykorzystać, podobnie jak poprzednio, dla elementów przyłączeniowych innych elementów przyłączeniowych nawet wówczas, gdy pomost spoczywa na sąsiedniej górnej poprzecznicy następnego elementu ramowego, dzięki czemu każdy z węzłów ramy rusztowania można jednocześnie wykorzystać dla zamocowania kilku elementów konstrukcyjnych.

Większą stabilnością kształtu charakteryzuje się element ramowy, w którym górna poprzecznica jest na swej dolnej powierzchni połączona po obu stronach ze, stanowiącymi drugie usztywnienie, przyłączonymi do słupków, ukośnymi prętami, które korzystnie mogą

177 303 być połączone ze słupkami za pomocą krótkich, poziomych drugich elementów wspornikowych, przystosowanych do przyłączenia pomostów, rozpór, wsporników, listew lub innych elementów konstrukcyjnych. Dzięki temu w danym węźle ramy rusztowania można zamocować kolejny element przyłączeniowy. Jeżeli zadba się o to, by grzbiet górnej poprzecznicy pokrywał się z górnymi końcami słupków, wówczas końce słupków nie wystają, a sąsiadujące z węzłem poprzecznice leżą ciasno obok siebie lub jedna na drugiej, co pozwala na ograniczenie wielkości wygięcia dolnej poprzecznicy.

Element ramowy ma wyjątkowo uniwersalne zastosowanie, jeżeli na słupkach pomiędzy poprzecznicami znajdują się krótkie, poziome trzecie elementy wspornikowe, przystosowane do łączenia pomostów, rozpór, wsporników, listew lub innych elementów konstrukcyjnych. Te trzecie elementy wspornikowe mogą w całości lub częściowo znajdować się w przestrzeni pomiędzy słupkami, przy czym korzystne jest, jeżeli trzecie elementy wspornikowe są co najmniej częściowo rozmieszczone parami na jednakowej wysokości, co pozwala umieszczać elementy konstrukcyjne zarówno na powierzchniach czołowych, jak też na powierzchniach bocznych rusztowania budowlanego, zapewniając przy tym pewną symetrię rusztowania, w związku z czym żadna z bocznych powierzchni nie jest preferowana, co jest korzystne zwłaszcza w rusztowaniach przewoźnych. Na elementach wspornikowych mogą być ułożone poprzeczki, służące jako szczeble drabiny.

Bardziej zw^;rtą konstrukcję elementów ramowych dla obu rodzajów rusztowań osiąga się wówczas, gdy trzecie elementy wspornikowe są tak zamocowane na słupkach, że wraz z górnymi poprzecznicami tworzą one siatkę o jednakowych odstępach pionowych. Siatka ta nie jest zarazem zakłócana węzłami rusztowania. Ustala ona możliwe odstępy pomiędzy szczeblami drabiny, jeżeli (trzecie) elementy wspornikowe są połączone ze sobą za pomocą (ułożonych) poprzeczek, i umożliwia zmianę wysokości pomostów w obrębie wysokości elementu ramowego według wynalazku.

Elementy przyłączeniowe wszystkich, łączonych ze słupkami, elementów konstrukcyjnych mogą być w dużym stopniu ujednolicone, jeżeli górna poprzecznica i/lub ukośne pręty i/lub elementy wspornikowe mają jednakowy przekrój. W ten sposób przekroje te są obejmowane zawsze w jednakowy sposób, jako że element przyłączeniowy, bez względu na orientację elementu konstrukcyjnego w przestrzeni, jest na nim tak zamocowany, że stale może się ślizgać po przekroju pionowo w górę, nawet wówczas gdy przekrój nie jest kołowo-symetryczny, lecz składa się z pierwszego, dolnego, prostokątnego przekroju częściowego i przylegającego doń ciasno, uwypuklonego ku górze w kształcie półkola, drugiego przekroju częściowego. Taki przekrój łączy duży moment oporowy na zginanie z możliwością wygodnego mocowania odpowiedniego elementu przyłączeniowego, eliminując zarazem maksymalne naprężenia w elementach konstrukcyjnych, biorących udział w połączeniu.

Lekkość konstrukcji elementu ramowego według wynalazku zapewnia rozwiązanie, w którym poszczególne elementy są na całej długości lub częściowo połączone ze sobą za pomocą spoin spawalniczych i/lub wykonane w postaci korzystnie wyciskanych elementów kształtowych o profilu zamkniętym.

Elementy ramowe dają się łatwo układać w stosy, jeżeli szerokość przekrojów poprzecznie i trzecich elementów wspornikowych jest taka, że ich przyłączenia do słupków mieszczą się łatwo w zarysie słupków.

Elementy ramowe według wynalazku nadają się do stawiania zarówno stacjonarnych, jak też przewoźnych modułowych rusztowań budowlanych, które nawet w stanie kompletnie zmontowanym można w każdej chwili dopasować do zmieniających się warunków na placu budowy, co pozwala uniknąć kosztownego transportu i, zajmującego wiele miejsca, składowania niezbędnych elementów konstrukcyjnych.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym w schematycznym uproszczeniu fig. 1 przedstawia złożone z elementów ramowych rusztowanie budowlane w widoku perspektywicznym, fig. 2 - detal X z fig. 1 w powiększeniu, z zachowaniem tego samego kierunku rzutowania, fig. 3 - detal X z fig. 1 w powiększeniu,

177 303 ze zmienionym kierunkiem rzutowania, fig. 4 - element ramowy w widoku głównym, fig. 5 odmianę elementu ramowego z fig. 4, fig. 6 - ułożone w stos elementy ramowe odpowiednio z fig. 4 lub 5 w obszarze dolnych poprzecznie, w widoku perspektywicznym i powiększeniu w stosunku do fig. 4 i 5.

Rusztowanie budowlane ukazane na fig. 1 składa się przede wszystkim z czterech ram G z elementami ramowymi R według wynalazku i ramą G' z elementami ramowymi R' nie według wynalazku, która służy tutaj jako wejście na rusztowanie. Rama G' jest bez problemu zamienna względem ramy G. Ramy G, G' są połączone ze sobą za pomocą pomostów B, ukośnych rozpór wzdłużnych S i, biegnących w kierunku wzdłużnym, wsporników poręczowych GH i wsporników pośrednich ZH. Pomosty B są w znany sposób zaopatrzone częściowo w przejścia D i - pominięte na rysunku - listwy wzdłużne i poprzeczne.

Element ramowy R według wynalazku składa się, jak widać na fig. 4 i 5, z dwóch równoległych, rurowych słupków 1, które na swych górnych i dolnych końcach 11, 12 są połączone sztywno ze sobą za pomocą górnej poprzecznicy 2 i dolnej poprzecznicy 3, dając w efekcie wytrzymały na skręcanie, nośny element konstrukcyjny. Na końcach 11 i 12 powstaje (fig. 2 i 3) złącze wtykowe 4, składające się z górnych końców 11 słupków 1 w postaci trzpieni 41 i dolnych końców 12 w postaci złączek rurowych 42, przy czym złączki rurowe 42 stanowią część odpowiedniego słupka 1. Zabezpieczenie w postaci trzpienia blokuje wzajemnie obie części 41, 42, zaopatrzone w tym celu w otwory zabezpieczające 13, korzystnie usytuowane współosiowo. Umożliwia to nasadzenie na siebie kilku elementów ramowych R. W obszarze złącz wtykowych 4 górne i dolne poprzecznice 2 i 3 sąsiadują bezpośrednio ze sobą.

Ukształtowana w postaci fragmentu liniowego elementu kształtowego, górna poprzecznica 2 jest z obu stron przyspawana do słupków 1. Jej grzbiet 21 pokrywa się przy tym z górnym końcem 11 słupka 1, na którym na kompletnej ramie G spoczywa dolny koniec 12 leżącego wyżej słupka 1. Zamocowanie poprzecznicy 2 jest odciążone przez ukośne pręty 22, które służą zwłaszcza do odprowadzania sił, pochodzących od spoczywającego na poprzecznicy 2 pomostu B, do słupka 1 i z których każdy jest za pomocą krótkiego, poziomego, przyspawanego od dołu do ukośnego pręta 22, pierwszego elementu wspornikowego 23 połączony ze słupkiem 1. Ponieważ element wspornikowy 23 jest tutaj, również za pomocą spoiny, połączony ze słupkiem 1, w każdym węźle pomiędzy poprzecznicą 2 i słupkami 1 powstaje drugie, w odniesieniu do pierwszych usztywnień V2 na dolnej poprzecznicy 3, usztywnienie V1 tego obszaru i elementu ramowego R.

Wygięta na obu końcach, dolna poprzecznica 3 zawiera rozporę 30, do której po obu stronach przyspawane są, skierowane pionowo do góry, nakładki 31 z blachy, z których każda znajduje się w odstępie b od sąsiedniego słupka 1. Nakładki 31 łączą rozporę 30 z przyspawanymi do zewnętrznych powierzchni nakładek 31, drugimi elementami wspornikowymi 32, które z drugiej strony są przyłączone do słupków 1. Elementy wspornikowe 32 są przy tym umieszczone na nakładkach 31 o wysokość h wyżej niż rozpora 30. Dolna powierzchnia 30a rozpory 30 jest cofnięta do góry o niewielki wymiar e w stosunku do odpowiedniego dolnego końca 12 słupków 1, w związku z czym jest ona oddalona o ten wymiar od górnej poprzecznicy 2, co szczególnie dobrze widać na fig. 3. Suma wymiaru e i wysokości h wyznacza odstęp a pomiędzy danym elementem wspornikowym 32 i grzbietem 21 następnej górnej poprzecznicy 2, który jest tak dobrany, że zaznaczone na fig. 2 i 3, hakowe elementy przyłączeniowe Ae ułożonego pomostu B można unieść w górę, a następnie wyciągnąć z przestrzeni pomiędzy nakładkami 31 i słupkami 1. W ten sposób pomost B można wymować lub wkładać bez konieczności demontażu złącza wtykowego 4 węzła KP (fig. 3). Na fig. 2 widać wyraźnie, że rozpora 30 zamyka przy tym przerwę L pomiędzy sąsiednimi pomostami B. Jej płasko-prostokątny przekrój Q1 (fig. 4) jest przy tym nieznacznie obniżony w stosunku do powierzchni roboczej T (fig. 2) pomostu B, co nie tylko nie przeszkadza, a nawet ma tę zaletę, że rozporę 30 można wykorzystać jako podporę dla deski okalającej, jeżeli element ramowy R znajduje się poniżej ramy G.

177 303

Do słupków 1 przyspawane są ponadto trzecie, krótkie, poziome elementy wspornikowe 16, umieszczone w przestrzeni elementu ramowego R pomiędzy słupkami 1 lub rozmieszczone w obróconym, nie uwzględnionym na rysunku układzie, na przykład w celu przyłączenia elementów konstrukcyjnych, rozciągających się w kierunku czołowych powierzchni rusztowania. Elementy wspornikowe 16 są ustawione na elemencie ramowym R do wewnątrz, i z reguły, jak widać na fig. 4, rozmieszczone parami na jednakowej wysokości. Na fig. 5 ukazana jest możliwość rozmieszczenia nieregularnego.

Wszystkie elementy wspornikowe 16, 23, 32, górna poprzecznica 2 i ukośne pręty 22 mają na całej długości jednakowy przekrój Q2, zaznaczony na fig. 4 w górnej poprzecznicy 2, który składa się z pierwszego, dolnego, prostokątnego przekroju częściowego Q2' i przylegającego doń ciasno, uwypuklonego ku górze w kształcie półkola, drugiego przekroju częściowego Q2. Przekrój Q2 (fig. 3) nadaje się dobrze do łączenia elementów przyłączeniowych AE z łączonymi z ramą G elementami konstrukcyjnymi. Elementy przyłączeniowe AE mają kształt haków, ślizgających się po przekroju Q2 i ewentualnie zabezpieczonych.

Układ według fig. 1 i 4 ukazuje, że elementy wspornikowe 16 wraz z poprzecznicą 2 tworzą (pionową) siatkę o stałym odstępie pionowym r, dzięki czemu rusztowanie można dowolnie zmieniać, nie stosując do tego celu specjalnych elementów.

Elementy ramowe R (fig. 6) dają się dobrze układać w stosy, ponieważ przekroje Q1 i Q2 wszystkich elementów mieszczą się łatwo pomiędzy słupkami 1, tak że elementy ramowe R można naprzemiennie układać na sobie, przy czym zajmują one niewiele miejsca. Elementy ramowe są stosunkowo lekkie, ponieważ większość elementów składowych można wykonać z lekkich i tanich, wyciskanych elementów kształtowych o profilu zamkniętym.

177 303

β \ ! ΚΡ

Fig. 3

177 303

Fig. 4

177 303

Fig. 5

ΥΠ 303

Fig. 2

Fig. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Element ramowy dla stawianej pionowo ramy stacjonarnego i/lub przewoźnego rusztowania budowlanego z elementów prefabrykowanych, składający się z dwóch słupków, mających korzystnie przekrój w kształcie kołowej rury, połączonych sztywno ze sobą w obszarze swych końców za pomocą poziomych w położeniu roboczym poprzecznie, przy czym słupki mają na jednym ze swych końców pierwszą część, stanowiącą zakończenie danego słupka, korzystnie wmontowaną złączkę rurową, zaś na drugim końcu odpowiadającą jej, wy.sl^^ijącą poza dany słupek, drugą część, korzystnie trzpień, ryglowanego złącza wtykowego, ponadto przyłącza poprzecznie do słupków są zaopatrzone w usztywnienia, zmniejszające skręcanie i stabilizujące korzystnie prostokątny kształt elementu ramowego, zaś górna poprzecznica jest ciągła i połączona bezpośrednio ze słupkami, znamienny tym, że dolna poprzecznica (3) jest wygięta po obu stronach ku dołowi w postaci pierwszych usztywnień (V2) i za ich pomocą połączona ze słupkami (1), przy czym na co najmniej jednym słupku (1) umieszczony jest co najmniej jeden, prostopadły doń, element wspornikowy (16), ponadto na słupkach (1) zamocowane są, za pomocą elementów wspornikowych (23), drugie usztywnienia (V1) górnej poprzecznicy, oraz na co najmniej jednym słupku (1) zamocowana jest, za pomocą elementów wspornikowych (32), dolna poprzecznica (3), przy czym elementy wspornikowe (16,23,32) mają jednakowy przekrój.
2. Element ramowy według zastrz. 1, znamienny tym, że dolna poprzecznica (3) składa się z dwóch krótkich, poziomych, pierwszych elementów wspornikowych (32), przyłączonych na jednakowej wysokości po obu stronach słupków (1), skierowanych do dołu nakładek (31), umieszczonych na skierowanych ku sobie, wolnych końcach elementów wspornikowych (32) i tworzących z nimi pierwsze usztywnienia (V2), oraz poziomych rozpór (30), zamocowanych z obu stron w pionowym odstępie względem osi elementów wspornikowych (32).
3. Element ramowy według zastrz. 2, znamienny tym, że nakładki (31) mają postać elementu kształtowego z blachy.
4. Element ramowy według zastrz. 2, znamienny tym, że rozpory (30) i/lub nakładki (31) mają prostokątny, korzystnie płasko-prostokątny przekrój (Q1).
5. Element ramowy według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że dolna poprzecznica (3) jest tak zamocowana na słupkach (1), że dolna powierzchnia (30a) rozpory (30) pokrywa się z dolnymi końcami (12) słupków (1).
6. Element ramowy według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że elementy wspornikowe (32) dolnej poprzecznicy (3) są zamocowane do nakładek (31) na takiej wysokości nad odpowiednią rozporą (30) i w takim odstępie względem górnej poprzecznicy (2) leżącego poniżej, następnego elementu ramowego (R), że spoczywający na górnej poprzecznicy (2), obejmujący jej przekrój (Q2), element przyłączeniowy (AE) pomostu (B) lub podobnego elementu jest przy połączonym złączu wtykowym (4) umieszczalny na górnej poprzecznicy (2) lub z niej zdejmowalny.
7. Element ramowy według zastrz. 1, znamienny tym, że górna poprzecznica (2) jest na swej dolnej powierzchni połączona z obu stron z drugim usztywnieniem (V1) w postaci połączonych ze słupkami (1), ukośnych prętów (22).
8. Element ramowy według zastrz. 7, znamienny tym, że ukośne pręty (22) są połączone ze słupkami (1) za pomocą krótkich, poziomych, drugich elementów wspornikowych (23) do łączenia pomostów (B), rozpór (S), wsporników (GH, ZH), listew lub innych elementów konstrukcyjnych.
9. Element ramowy według zastrz. 7 albo 8, znamienny tym, że grzbiet (21) górnej poprzecznicy (2) pokrywa się w przybliżeniu z górnymi końcami (11) słupków (1).

177 303
10. Element ramowy według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że na słupkach (1) pomiędzy poprzecznicami (2, 3) znajdują się krótkie, poziome trzecie elementy wspornikowe (16) do łączenia pomostów (B), rozpór (S), wsporników (GH, ZH), listew lub innych elementów konstrukcyjnych.
11. Element ramowy według zastrz. 10, znamienny tym, że trzecie elementy wspornikowe (16) są skierowane do środka przestrzeni pomiędzy słupkami (1).
12. Element ramowy według zastrz. 10, znamienny tym, że trzecie elementy wspornikowe (16) są co najmniej częściowo rozmieszczone parami na jednakowej wysokości.
13. Element ramowy według zastrz. 10, znamienny tym, że trzecie elementy wspornikowe (16) są tak zamocowane na słupkach (1), że wraz z górnymi poprzecznicami tworzą one siatkę o jednakowych odstępach pionowych (r).
14. Element ramowy według zastrz. 1 albo 7, znamienny tym, że górna poprzecznica (2) i/lub ukośne pręty (22) i/lub elementy wspornikowe (16, 23, 32) mają jednakowy przekrój (Q2).
15. Element ramowy według zastrz. 14, znamienny tym, że przekrój (Q2) górnej poprzecznicy (2) i/lub ukośnych prętów (22) i/lub elementów wspornikowych (16, 23, 32) składa się z pierwszego, dolnego, prostokątnego przekroju częściowego (Q2') i przylegającego doń ciasno, uwypuklonego ku górze w kształcie półkola, drugiego przekroju częściowego (Q2).
16. Element ramowy według zastrz. 1, znamienny tym, że poszczególne jego elementy (1, 2,3,16, 23,32) są co najmniej na części swej długości połączone ze sobą za pomocą spoin spawalniczych.
17. Element ramowy według zastrz. 1, znamienny tym, że poszczególne jego elementy (1, 2, 3 16, 23,32) mają co najmniej na części swej długości postać korzystnie wyciskanych elementów kształtowych o profilu zamkniętym.
18. Element ramowy według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że poprzecznice (2,3) i trzecie elementy wspornikowe (16) mają przekroje (Q1, Q2) o takiej szerokości, że ich przyłączenia do słupków (1) mieszczą się w zarysie słupków (1).