W celu osadzania oznaczników, karty kartotek sa zaopatrywane równolegle do jednej bocznej krawedzi w dwa rzedy po¬ dluznych otworów tak, iz oznacznik moze byc zakladany w kazda pare otworów.Po zalozeniu oznacznika wygina sie karte wzdluz zewnetrznego rzedu otwo¬ rów, tak iz jeden wystep oznacznika wy¬ staje calkowicie nazewnatrz karty. Przy zastosowaniu takich zagietych kart, z jed¬ nej strony kartoteki tworzy sie zgrubienie, które zwieksza sie nastepnie o grubosc oznacznika. Takie karty nie moga byc wy¬ godnie umieszczane w skrzynce, ani tez nie mozna niemi wygodnie poslugiwac sie.Wedlug wynalazku zastosowane sa na kartach równolegle rzedy otworów, sluzace do umieszczania oznaczników, jednak o- twory sa umieszczone wzdluz górnej kra¬ wedzi karty (a nie krawedzi bocznej), przy- czem górny rzad pozostaje w pewnym od¬ stepie od tej krawedzi i jest umieszczony w miejscu karty, nieprzeznaczonem do zapi¬ sywania. Zaginanie karty na linji zewnetrz¬ nego rzedu otworów staje sie zatem zby¬ teczne, tak ze karty zachowuja swa równo¬ mierna grubosc takze po umieszczeniu ich w skrzynce kartoteki. Zapomoca okreslonego rozmieszczenia otworów, oznaczniki moga byc umieszczane bezposrednio jeden przy drugim, np. w ten sposób, ze kazdy dzien oznaczony jest jednym oznacznikiem.Przy gestem rozmieszczeniu otworów na oznaczniki moze sie zdarzyc, iz te oznaczniki leza czesciowo jeden na dru¬ gim, pogrubiajac wskutek tego karty, comoze przeszkadzac umieszczeniu tych kart w*skrzynce, a. takze utrudniac zakladanie ?, W celu usuniecia tej niedogodnosci za¬ stosowane sa wedlug wynalazku oznacz- niki, posiadajace wystepy boczne, pomie¬ dzy któremi znajduja sie wykroje o szero¬ kosci konców, wsuwanych w otwory karty.Pary otworów daja sie zatem tak rozmie¬ scic, ze obok siebie zalozone oznaczniki nie nakrywaja sie wzajemnie. Wskutek tego sasiadujace ze soba pary otworów sa nieco przestawione wzgledem siebie o odstep, odpowiadajacy co najmniej wysokosci bocznych wystepów oznaczników, podczas gdy odstep boczny pomiedzy sasiedniemi ;; otworami odpowiada przynajmniej sumie fiy\ ,dluS°sci wystepu bocznego oraz szerokosci ^^ Jjkpiica oznacznika. Wystepy boczne sasied- 'v * ;yjiich oznaczników wchodza wtedy naprze- : ~-'mian w wykroje, znajdujace sie pomiedzy odpowiedniemi wystepami oznaczników.Na rysunku uwidocznione sa przyklady wykonania wynalazku. Fig. 1 przedstawia karte z jedna para rzedów otworów; fig. 2 — z dwiema parami rzedów otworów, przestawionych naprzemian wzgledem sie¬ bie; fig. 3 — oznacznik w przyblizeniu w naturalnej wielkosci, fig. 4 i 5 — karte z innym ukladem otworów, oraz odpowiedni oznacznik; fig. 6 i 7 — karte z dwoma rze¬ dami par otworów oraz odpowiedni oznacz¬ nik.Karte a kartoteki stanowi dowolny for¬ mularz. U góry tej karty, w poziomych pa¬ sach, nieuzywanych do zapisywania, znaj¬ duja sie'rzedy podluznych otworów &, &', równolegle wzgledem siebie i do górnej krawedzi a karty. Kazdy otwór posiada taka dlugosc, iz przez szpary, stanowiace jedna pare, mozna przesunac konce c, c" jednego oznacznika c. Konce sa tak dlugie, iz wystaja znacznie poza krawedz a karty a i sluza do oznaczania kart. Oznacznik c moze byc wykonany z dowolnego materja- lu, a wiec z blachy, ze sztucznej masy i t. d.Oznacznik moze byc kolorowy, przezro¬ czysty lub przezroczysto-kolorowy, konce jego moga róznic sie pomiedzy soba kolo¬ rem, lub moga byc na kazdej stronie inne¬ go koloru.Jezeli pozadane jest gestsze rozmie¬ szczenie oznaczników c, to otwory moga byc rozmieszczone w dwóch parach rze¬ dów d, d' i e, e (fig. 2). Obydwie pary rze¬ dów sa wzgledem siebie nieco przestawio¬ ne. Jedne konce oznaczników sa wtedy dluzsze, aby wystawaly zawsze na stala dlugosc ponad krawedz a karty; jeden ko¬ niec c" (fig. 3) jest dluzszy o wymiar y, odpowiednio do wielkosci odstepu pomie¬ dzy sasiadujacemi rzedami otworów d, e; drugi koniec c' posiada dlugosc x. Oznacz¬ niki nalezy zakladac tak, aby przy górnym rzedzie otworów d krótsze wystepy c skie¬ rowane byly ku górze, oraz aby przy dru¬ gim rzedzie otworów e wystepy te skiero¬ wane byly ku dolowi, natomiast, aby dluz¬ sze wystepy c" byly skierowane ku górze.Ten sam cel mozna osiagnac, gdy otwo¬ ry d, e sa ukosne, jak na fig. 4. Krawedzie / wzglednie /' oznacznika c musza byc w tym celu ukosnie przyciete (fig. 5).Rzedy otworów do zakladania oznacz¬ nika sa umieszczone pomiedzy zapisywa- nemi wierszami formularza tak, iz nie przeszkadzaja one przy notowaniu. Pasy na umieszczanie otworów, np. na arkuszu kontowym, znajduja sie ponizej zwyklej rubryki dni, jak równiez pomiedzy pierw¬ szym wierszem, a górna linja obramowania formularza.W przykladzie wedlug fig. 6 i 7 oznacz¬ nik c posiada ksztalt podwójnego krzyza z dwoma koncami c, c", wsuwanemi w otwo¬ ry, oraz z bocznemi wystepami c".Karta a posiada dwie pary rzedów o- tworów d, e, wzglednie d\ e'. Kazdy o- znacznik jest zakladany w pare otworów d, d' lub e, e'. Rzedy otworów d, e, wzgled¬ nie d\ e, sa umieszczone w odstepie od sie¬ bie, równym co najmniej wysokosci x — 2 —bocznych wystepów c'". Poza tern odle¬ glosc boczna y" pomiedzy otworami oby¬ dwóch rzedów d, e, wzglednie d', e', jest równa sumie szerokosci y' bocznych wy¬ stepów c"' i szerokosci z oznacznika c.Sasiednie oznaczniki nie moga zatem zachodzic jedne na drugie, lecz ich boczne wystepy c"' zachodza naprzemian w wy¬ krój pomiedzy bocznemi wystepami c'" sa¬ siedniego oznacznika.Przy ukosnym kierunku otworów, od¬ step pomiedzy rzedami oraz odleglosc po¬ miedzy sasiedniemi otworami, sa dobiera¬ ne podobnie, Oznaczniki c moga posiadac konce c i c" róznej dlugosci, tak iz te kon¬ ce wystaja poza krawedz karty zawsze na jednakowa dlugosc, jak to przedstawia fig. 6. PL