PL164137B1 - Sposób wytwarzania soczewki rozpraszajacej swiatlo i soczewka rozpraszajaca swiatlo PL - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania soczewki rozpraszającej światło i soczewka rozpraszajaca światło, zwłaszcza sygnalizacyjnego oświetlenia ulicznego.

W znanych rozwiązaniach tego rodzaju strumień światła formowany jest najczęściej poprzez zwierciadło zbliżone do parabolicznego, w postaci rownoległej wiązki światła kierowanej do bezbarwnej lub barwnej soczewki rozpraszającej światło w pewnych określonych granicach. Soczewka zawiera wiele uszeregowanych wgłębień, rozmieszczonych na wewnętrznej stronie soczewki, które stanowią soczewki elementarne tej samej lub różnej wielkości, ale o tym samym ukształtowaniu podstawowym i rozmieszczone na płaszczyźnie poziomej, w zasadzie równoległych rzędach. Znane soczewki rozpraszają światło w określonych zakresach, w których zakłada się rozpraszanie w dół co najmniej głównej części strumienia światła przechodzącego przez soczewkę pod kątem 20° do płaszczyzny poziomej i w bok pod kątem 20° w każdą stronę od pionowej osi optycznej. Natomiast nie jest pożądane jakiekolwiek rozpraszanie światła w górę. Normy Międzynarodowe zgodnie z CIE1980 określająrozdzielenie światła stosowanego w oświetleniu sygnalizacji ulicznej. Zalecane jest, aby rozpraszanie światła na prostokątnej powierzchni było ograniczone przykładowo w zakresie +/- 30° od pionowej osi v-v oraz kątem 20° zawartym między płaszczyzną poziomą h-h, a kierowanym w dół strumieniem.

Istnieje wiele różnych typów soczewek optycznych, które stosowane są w ulicznym oświetleniu sygnalizacyjnym, zwłaszcza rodzaje soczewek znanych z opisów patentowych St. Zjedn. Ameryki nr 2 907 249 i 3 807 834. Oba rodzaje tych soczewek posiadają na powierzchni wewnętrznej element załamujący strumień świetlny mający różne wielkości i wygięcia o różnym kształcie skierowane do wewnątrz, w kierunku źródła światła, które zapewniają uzyskanie określonego załamania światła. Soczewki tego rodzaju są kosztowne i występują trudności w ich wytwarzaniu, zwłaszcza w uzyskaniu wymaganego rozproszenia strumienia światła określonego normami. W wielu rodzajach znanych soczewek występuje nieprawidłowe rozproszenie światła w dwu dolnych zewnętrznych narożach w zakresie kątów 30/20 lub 20/10, 10/5 itd.

W wielu innych znanych soczewkach występuje zbyt duże lub zmniejszone rozproszenie źródła światła na powierzchni lub w kierunku do dołu, albo niewłaściwe rozproszenie światła w kierunku do góry.

Celem rozwiązania według wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania soczewek.

Celem rozwiązania według wynalazku jest opracowanie soczewki rozpraszającej światło.

Sposób wytwarzania soczewki rozpraszającej światło, według wynalazku polega na tym, że wyfrezuje się wgłębienia na elektrodzie, korzystnie w postaci płytki grafitowej, których ukształtowanie, wymiary i usytuowanie pokrywają się ściśle z rozmieszczeniem w rzędach soczewek elementarnych, a następnie płytki grafitowe wykorzystuje się jako elektrody do obróbki iskrowego formowania stempla stalowego w kształcie odpowiadającym wgłębieniom płytek grafitowych, przy czym za pośrednictwem zestawu stempla z matrycą formuje się pod ciśnieniem soczewkę rozpraszającą światło.

Korzystnie wytwarza się elektrody grafitowe uformowane z dwu oddzielnych płytek grafitowych, z których pierwszą grafitową elektrodę wytwarza się za pośrednictwem frezowanych wyżłobień o szerokości i wzajemnym rozmieszczeniu pokrywającym się z rzędami soczewek elementarnych, a następnie pozostawia się taśmę grafitową z wyfrezowanymi wgłębieniami pierwszej grafitowej płytki, odpowiadającymi każdemu drugiemu rzędowi rozmieszczonych elementarnych soczewek, po czym wytwarza się drugą grafitową elektrodę za pośrednictwem podobnie frezowanych wyżłobień na drugiej grafitowej płytce, a następnie pozostawia się grafitowe taśmy i frezuje się w nich wgłębienia odpowiadające pozostałym rzędom elementarnych soczewek w czasie wytwarzania drugiej grafitowej elektrody, po czym stempel poddaje się obróbce iskrowego kształtowania, przy użyciu dwóch wykonanych elektrod.

Korzystnie wgłębienie w elementarnych soczewkach frezuje się korzystnie za pośrednictwem freza kształtowego.

Korzystnie wgłębienia elementarnych soczewek frezuje się korzystnie za pośrednictwem freza profilowego posiadającego w przekroju poprzecznym, zarys z co najmniej jednym załamaniem.

Korzystnie frezy profilowe wprowadza się w ruch roboczy przez opuszczenie prosto w dół do położenia formowania dolnej powierzchni soczewki elementarnej, następnie przemieszcza się frez poprzecznie w jednym lub w obu kierunkach, przy czym zwiększa się szerokość wgłębienia, a frez przemieszcza się zarówno w kierunku wzdłużnym jak i poprzecznym oraz w dół dla ukształtowania górnej części soczewki w postaci dzwonu i ewentualnie ukształtowania cylindrycznej części soczewki.

Soczewka rozpraszająca światło, według wynalazku charakteryzuje się tym, że każdą elementarną soczewkę stanowią co najmniej dwie złączone ze sobą wklęsłe części soczewki, z których dolna część posiada ukształtowanie stanowiące bryłę obrotową, symetryczną względem środka obrotu i sferyczną lub asferyczną, a górną część ma wyprowadzoną bezpośrednio z dolnej części o ukształtowaniu stopniowo lub stale rozszerzającej się powierzchni o zarysie wycinka dzwonu zakończonego górną, płasko, poprzecznie odgiętą krańcową powierzchnią soczewki.

Korzystnie elementarne soczewki są rozmieszczone blisko siebie, gdzie punkty krawędzi górnych części soczewek w postaci dzwonu sąsiednich soczewek elementarnych stykają się ze sobą, a dolne łukowe krawędzie tych soczewek elementarnych stykają się z poprzecznie odciętą krańcową powierzchnią sąsiedniej dolnej soczewki elementarnej.

Korzystnie każda soczewka elementarna między symetryczną względem środka powierzchnią obrotu dolnej części, a drugą częścią ukształtowanej powierzchni o zarysie dzwonu ma środkową część soczewki ukształtowaną prosto w postaci cylindrycznej otaczającej powierzchni.

Korzystnie każda soczewka elementarna w kierunku poprzecznym i/lub pionowym posiada ukształtowanie zarysu powierzchni ograniczającej z co najmniej jednym punktem załamania.

Korzystnie soczewka jest wykonana z czystego, przezroczystego tworzywa, zwłaszcza z poliwęglanu i ma przednią powierzchnię gładką oraz lekko wygiętą na zewnątrz.

Pizedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig.l przedstawia schematycznie wykresy zgodnego z normami efektu rozpraszania światła przez soczewkę, stosowaną w sygnalizacji ruchu ulicznego, fig. 2 przedstawia soczewkę sygnalizacyjnego oświetlenia ulicznego w widoku z przodu, fig. 3 przedstawia soczewkę elementarną

164 137

S i jej umieszczenie w soczewce z fig. 2; fig. 4 przedstawia soczewkę w przekroju poprzecznym wzdłuż linii IV-IV z fig. 3; fig. 5 przedstawia soczewkę w przekroju poprzecznym wzdłuż linii V-V z fig. 3; fig. 6 - soczewkę z fig. 4 o innym profilu wzdłużnym soczewki elementarnej, fig. 7 przedstawia frez profilowany o kształcie regularnej kuli odpowiadającym zarysowi powierzchni z fig. 3, 4, 5; fig. 8 i 9 przedstawiają w widoku z boku inne przykłady wykonania frezów, stosowanych do wytwarzania alternatywnych kształtów wgłębień, stanowiących soczewki elementarne, fig. 10 przedstawia w przekroju poprzecznym alternatywny przykład zarysu soczewki, fig. 11 przedstawia schematycznie kolejne etapy formowania narzędzia do wytwarzania soczewek, fig. 12 przedstawia schematycznie w przekroju pionowym narzędzie do formowania ciśnieniowego soczewki.

Na fig. 1 przedstawiono schematycznie strumień światła wychodzący z soczewki sygnalizacji świetlnej, zwłaszcza ulicznej z użyciem żarówki, z której strumień świetlny za pośrednictwem zwierciadła parabolicznego, przeprowadzany jest przez soczewkę z reguły w postaci równoległego strumienia światła. W tej sytuacji światło powinno być rozproszone w zasadzie powyżej prostokątnie usytuowanej powierzchni, przykładowo w zakresie +/- 30° o poziomym kierunku h-h, a między płaszczyzną poziomo pochyloną w zakresie 20° i usytuowaną pod płaszczyzną poziomą w pionowym kierunku v-v.

Najczęściej stosuje się intensywne natężenie światła w zakresie obszaru obejmującego płaszczyznę poziomą usytuowaną w kierunku do dołu pod kątem 8-10° zaznaczoną na fig. 1 kreskami, również pożądane jest, aby światło wypełniło optymalnie duży obszar powierzchni prostokątnej w możliwie najbardziej równomiernym zakresie.

Soczewkę z fig. 2 w rozwiązaniu według wynalazku stanowi czasza z lekko wypukłą powierzchnią przednią i boczną krawędzią 1, przy pomocy której można w zany sposób zamontować soczewkę na stałe w ulicznej sygnalizacji świetlnej. Soczewka ta wykonana jest w wielu elementarnych soczewkach 2, które są rozmieszczone szczelnie w poziomych rzędach 3 obok siebie zarowno w kierunku bocznym jak i pionowym. Powierzchnia soczewki jest w zasadzie całkowicie pokryta soczewkami elementarnymi 2, których liczba może być różna w zależności od wymagań. Większa liczba soczewek elementarnych 2 zapewnia bardziej równomierny obraz świedny w porównaniu z soczewką z mniejszą liczbą soczewek elementarnych 2. Zwiększona liczba soczewek elementarnych 2 wiąże się z głębokością każdej z tych soczewek elementarnych 2, która jest mniejsza od głębokości soczewki zawierającej zmniejszoną liczbę soczewek elementarnych 2. Stosując większą liczbę soczewek elementarnych 2 można używać cieńszego materiału, z którego się wytwarza soczewkę, a przy stosowaniu mniejszej liczby soczewek elementarnych 2 konieczne jest używanie grubszego materiału. Powierzchnia przednia soczewki rozpraszającej światło jest nieco wypukła dla zapewnienia eliminacji odblasków itp.

Uwidoczniona na fig. 3-5, każda soczewka elementarna 2 stanowi zwróconą w górę i w dół powierzchnię ograniczającą o kształcie dzwonu zawierającą płaszczyznę górną z poprzecznego odcinka krawędzi ograniczającej lub końcowej powierzchni 4, stanowiącej poziomą płaszczyznę h-h. Soczewka elementarna 2 składa się co najmniej z dwóch, lub korzystnie w przedstawionym przykładzie, trzech różnych części powierzchni soczewki. Dolna część 5 soczewki 2 ma kształt czaszy stanowiącej część półkuli. Górna część 6 soczewki 2, stanowi stopniowe lub stałe w kierunku poprzecznym do wewnątrz wgłębienie rozszerzające się wraz z postępującą głębokością soczewki, która w prostopadłym przekroju do powierzchni soczewki stanowi linię o zarysie elipsy z mniejszą osią położoną prostopadle do wiązki światła, a jej długa oś odpowiednio wzrasta wzdłuż długości i kończy się przy płaskiej końcowej powierzchni 4. Między dolną częścią 5 soczewki 2 ukształtowaną w postaci czaszy kuli, a górną częścią 6 soczewki 2 postaci kuli może być usytuowana płaska cylindryczna część 7 soczewki 2 o zmiennej długości. Możliwe jest również ukształtowanie dolnej części 5 soczewki 2 stanowiącej zarys elipsy inny lub podobny, stąd szerokość w kierunku poziomym jest większa od szeiokości uwidocznionej na fig. 3 i 5.

Dolna część 5 soczewki 2 o zarysie kulistym ma uformowane wgłębienia zapewnające rozproszenie światła z płaszczyzny poziomej, łukowo w dół, za kreskowanym polem na fig. 1, stanowiącym część soczewki 2 zapewniającej główne rozproszenie światła. Część światła rozprasza się poniżej linii nachylonej pod kątem 20°, w której załamuje się światło bardziej niż to normalnie jest wymagane. Może jednak mieć to swoje znaczenie w przypadku, gdy światło uliczne montuje się wysoko w górze, jak to ma miejsce przykładowo na skrzyżowaniach ulic itp., gdzie mogą wystąpić trudności z uzyskaniem właściwego oświetlenia. W przypadku, gdy nie są potrzebne dolne części 5 soczewki 2 można je odciąć poprzecznie (nie przedstawione) i zakończyć poprzecznie odciętą powierzchnią końcową.

Usytuowana między częściami 5 i 6 soczewki 2 cylindryczna część 7 powoduje rozproszenie się światła w zasadzie jedynie w kierunku poziomym, jak to przedstawiono zakreskowanym polem na fig. 1. W ten sposób poziomo skierowane światło wzmacnia się i jest lepiej widoczne nawet z dużej odległości.

Ukształtowana w postaci dzwonu górna część 6 soczewki 2 zapewnia rozproszenie się światła na boki, jak przedstawiono zakreskowanym polem na fig. 1, przy czym światło rozproszone jest głównie w kierunku dolnego naroża w miejscach między poziomą, a linią pionową, która w innym przypadku otrzymałaby zmniejszoną ilość światła. W konstrukcji tej elementarne soczewki 2 są usytuowane blisko siebie, a krawędzie 8 ukształtowanych w postaci dzwonu górnych części 6 soczewki przylegają do siebie elementarnymi soczewkami 2. Mające kształt łuku krawędzie 9 dolnej części ukształtowanej w postaci dzwonu stykają się końcową powierzchnią 4 z najbliżej usytuowaną niżej położoną soczewką elementarną 2.

Dla specjalnych celów możliwe jest przykładowo dla podniesienia ilości świecących punktów w soczewce, dokonanie podziału w kierunku poziomym o ukształtowaniu cylindrycznym części elementarnych soczewek, przykładowo w taki sposób jak przedstawiono na fig. 6, gdzie soczewki elementarne zawierają dwie cylindryczne części 7a i 7b oraz dzięki temu również dwie rozszerzające się w postaci dzwonu części 6a, względnie 6b.

Wykonano wgłębienia w soczewce za pomocą freza profilowanego o zarysie kulowym (fig. 7), korzystnie stanowiącego frez ukształtowany w postaci regulowanej kuli, za pomocą ktorego można wykonać soczewki elementarne o typowym kształcie z fig. 3 do 5.

Symetryczny frez profilowy z fig. 8 posiada punkt załamania zarysu i, a na fig. 9 - frez profilowy posiada dwa punkty załamania zarysu i.

Poprzez wprowadzenie w ten sposób jednego lub więcej punktów załamania zarysu zagłębienia soczewek elementarnych wzrasta ilość punktów świecących, co zauważa się pod pewnymi kątami obserwacyjnymi. Jednak w pewnych przypadkach należy ograniczać ilość punktów świecących, ponieważ w innym przypadku punkty mogą pogarszać możliwość obserwacji ulicznych sygnałów ruchu.

Na fig. 10 przedstawiono schematycznie w przekroju wcześniej opisaną soczewkę o udoskonalonej konstrukcji. W tym rozwiązaniu soczewka składa się z soczewki A wcześniej opisanego typu, która na swojej stronie wewnętrznej styka się lub prawie styka się z powierzchnią soczewki B. Soczewka B ma gładką stronę przednią, a na swojej stronie tylnej, ma pionowe w poprzek łukowate wyżłobienia, które poprawiają rozpraszanie się światła w kierunkach bocznych od odbijanego przez zwierciadło. Druga soczewka B przylega więc swoją stroną przednią do obniżonych części na tylnej powierzchni soczewki A. Soczewka może być barwiona lub ze szkła niezabarwionego. Soczewka B wytwarza się wyłącznie ze szkła nie barwionego. Przy wykonywaniu soczewek z tekstem lub hasłami jak, piesi, rowerzyści itp. korzystnie nakłada się tego rodzaju teksty lub hasła na gładką powierzchnię przednią tej soczewki. W ten sposób teksty lub hasła obrazowe będąchronione przed zużyciem i zniszczeniem. Alternatywną dla wspomnianych rowków jest opalizowanie przedstawionych soczewek.

Wytwarzanie tych typów soczewek prowadzi się zgodnie z procesem przedstawionym schematycznie na fig. 11 i 12.

W pierwszej płytce elektrody grafitowej lOa frezuje się równolegle wyżłobienia 1 la z zachowaniem szerokości i wzajemnych odstępów między rzędami, które odpowiadają wymaganej szerokości każdego z rzędów 3 soczewki elementarnej 2. Między wyżłobieniem 1 la pozostawia się więc jeszcze taśmę grafitową I2a, w której frezuje się za pomocą freza profilowego wgłębienia 13a, których kształt, wielkość i rozmieszczenie dokładnie odpowiadają wymogom soczewek elementarnych. Prowadzi się to w taki sposób, że frez kulowy przesuwa się od strony prawej do lewej, jak to przedstawiono na fig. 3 - 6. Jednocześnie frez opuszcza się w ustalony poprzednio sposób, aby dokładnie otrzymać taki kształt, który przedstawiono na

164 137 fig. 3-5. Frez kulowy wyprowadza się z grafitowej taśmy 12a przy wyżłobieniu l la, które tym samym tworzy, w gotowej soczewce, płaską, poprzecznie odciętą, końcową powierzchnię 4.

Normalnie frez profilowy prowadzony jest wyłącznie prosto w dół w materiał soczewki do wytworzenia dolnej części 5 soczewki elementarnej 2, a potem w bok i/lub w dół oraz w bok, odpowiednio do pionowego kierunku soczewki gotowej. Jest jednak również możliwe, aby podczas, lub po każdej operacji poprowadzić frez w kierunku prostopadłym do normalnego kierunku przesuwu, tzn. w kierunku odpowiadającym kierunkowi poziomemu montowanej soczewki, przy widocznym wzroście szerokości soczewki elementarnej. Alternatywnie można osiągnąć ten sam efekt za pomocą freza profilowego z zachowaniem określonym stosunkiem głębokości do szerokości, np. za pomocą freza o przekroju eliptycznym lub w podobny sposób ukształtowanego freza, albo za pomocą freza z płaskim spodem.

W taki sam sposób, wyfrezowuje się wyżłobienie 11b w drugiej płycie grafitowej 10b, lecz w tym przypadku w miejscach, które odpowiadają grafitowej taśmie 12a w pierwszej płycie 10a. Następnie, w odpowiedni sposób wyfrezuje się za pomocą freza kulowego wgłębienia 13b w wykonanej grafitowej taśmie 12b. Razem płyty grafitowe 10a i 10b tworzą elektrodę dla iskrowej obróbki materiału stalowego, który obrabiany jest w znany sposób iskrowy w dwóch etapach za pośrednictwem grafitowych płyt 10a i 10b. Zawsze po bokach wgłębień wyfrezowuje się odpowiednią elementarną soczewkę 2, aby otrzymać stempel 14, z uniesionymi partiami odpowiadającymi wgłębieniom grafitowym płyt 13a i 13b.

Stemple 14 wykorzystywane są potem w znany sposób, razem z przynależną matrycą 15 formującą pod ciśnieniem z materiału 16 soczewkę, według wynalazku.

Do wyrobu soczewek stosuje się każdy czysty, przejrzysty materiał, jednak korzystnie materiał o dobrej wytrzymałości, możliwie, jak najbardziej odporny na starzenie się, aby nie sprawiał trudności w procesie formowania oraz był odporny na działanie światła, charakteryzował się trwałością barw np. zielonej, żółtej, czerwonej, poza tym materiał powinien mieć stabilizację UV, itp. Aby uzyskać odpowiednie parametry najlepiej jest stosować materiał z tworzywa sztucznego, korzystnie z tworzywa sztucznego materiał akrylowany, zwłaszcza materiał z poliwęglanu.

W praktyce wykonuje się według wynalazku soczewkę z elementarnych soczewek 2 wykonanych za pomocą freza kulowego o średnicy 11 mm, który dla wykonania dolnej, ukształtowanej kuliście części 5 soczewki 2 wprowadza się na głębokość 1,2 mm materiału grafitowego, przy czym ta część soczewki otrzymuje promień około 3,3 mm. Usytuowaną pomiędzy powierzchniami 5 i 6 część 7 soczewki wykonuje się przez przesunięcie freza kulowego o odcinek długości 1,0 mm bez obniżenia i pod koniec przesuwa się frez kulowy na odcinku 2,3 mm oraz przy obniżeniu o 0,45 mm dla ukształtowania dzwonowej części zagłębienia, przy czym poprzecznie odcięta końcowa powierzchnia 4 ma szerokość około 7,7 mm, i głębokość około 1,65 mm. Szerokość każdego rzędu 3 elementarnych soczewek 2 wynosi w tej sytuacji 6,6 mm, a rozdział pomiędzy elementarnymi soczewkami, w każdym rzędzie wynosi 7,7 mm.

164 137

164 137

Fig. 4

Fig. 5

γ-&

Fig. 9

164 137

Fig. 12

V

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania soczewki rozpraszającej światło, w której wykonuje się na jej powierzchni wewnętrznej wiele wgłębień, stanowiących elementarne soczewki o równej wielkości z zachowaniem tego samego ukształtowania podstawowego rozmieszczonego w równoległych rzędach na płaszczyźnie poziomej, przy czym każda elementarna soczewka składa się z co najmniej dwóch złączonych ze sobą wklęsłych części soczewki, stanowiących dolną część soczewki posiadającej ukształtowanie w postaci bryły obrotowej, symetrycznej względem środka obrotu, a gómą część soczewki, ma wyprowadzoną bezpośrednio z dolnej części ukształtowania zarysu o stopniowo lub stale rozszerzającej się powierzchni stanowiącej wycinek dzwonu zakończonego gómą, płasko poprzecznie odciętą, krańcową, powierzchnią soczewki, znamienny tym, że wyfrezowuje się wygłębienia(13a, 13b) na elektrodzie, korzystnie w postaci płytki grafitowej (10a, 10b), których ukształtowanie, wymiary i usytuowanie pokrywają się ściśle z rozmieszczeniem w rzędach soczewek elementarnych, a następnie płytki grafitowe (10a, 10b) wykorzystuje się jako elektrody do obróbki iskrowego formowania stempla (14) stalowego w kształcie odpowiadającym wgłębieniu (13a, 13b) płytek grafitowych, przy czym za pośrednictwem zestawu stempla (14) z matrycą(15) formuje się pod ciśnieniem soczewkę rozpraszającą światło.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się elekuody grafitowe uformowane z dwu oddzielnych płytek grafitowych, z których pierwszą grafitową elektrodę wytwarza się za pośrednictwem frezowanych wyżłobień (11a) o szerokości i wzajemnym rozmieszczeniu pokrywającym się z rzędami (3) soczewek elementarnych (2), a następnie pozostawia się taśmę (12a) grafitową z wyfrezowanymi wgłębieniami (13a) pierwszej grafitowej płytki (10a) odpowiadającymi każdemu drugiemu rzędowi (3) rozmieszczonych elementarnych soczewek (2), po czym wytwarza się drugą grafitową elektrodę za pośrednictwem podobnie frezowanych wyżłobień (11b) na drugiej grafitowej płytce (10b), a następnie pozostawia się grafitowe taśmy (12b) i frezuje się w nich wgłębienia (13b) odpowiadające pozostałym rzędom (3) elementarnych soczewek (2), w czasie wytwarzania drugiej grafitowej elektrody (10b), po czym stempel (14) poddaje się obróbce iskrowego kształtowania, przy użyciu dwóch wykonanych elektrod (10a, 10b).
3. 3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że wgłębienia (13a, 13b) w elementarnych soczewkach (2) frezuje się korzystnie za pośrednictwem freza kształtowego.
4. 4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że wgłębienia (13a, 13b) elementarnych soczewek (2) frezuje się korzystnie za pośrednictwem freza profilowego posiadającego w przekroju poprzecznym, zarys z co najmniej jednym załamaniem.
5. 5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że frezy profilowe wprowadza się w ruch roboczy przez opuszczenie prosto w dół do położenia formowania dolnej powierzchni soczewki elementarnej (2), następnie przemieszcza się frez poprzecznie w jednym lub obu kierunkach, przy czym zwiększa się szerokość wgłębienia, a frez przemieszcza się zarówno w kierunku wzdłużnym jak i poprzecznym oraz w dół dla ukształtowania górnej części (6) socz.ewki w postaci dzwonu i ewentualnie ukształtowania cylindrycznej części (7) soczewki.
6. 6. Soczewka rozpraszająca światło, zwłaszcza sygnalizacyjnego oświetlenia ulicznego, w którym strumień światła formowany jest najczęściej poprzez zwierciadło zbliżone do parabolicznego, w postaci równoległej wiązki światła kierowanej do bezbarwnej lub barwnej soczewki rozpraszającej światło w pewnych określonych granicach, przy czym soczewka zawiera wiele uszeregowanych wgłęnień rozmieszczonych na wewnętrznej stronie soczewki, które stanowią soczewki elementarne tej samej lub różnej wielkości, ale o tym samym podstawowym ukształtowaniu i rozmieszczone na płaszczyźnie poziomej w zasadzie w równoległych rzędach, zna164 137 mienna tym, że każdą elementarną soczewkę (2) stanowią co najmniej dwie złączone ze sobą wklęsłe części soczewki, z których dolna część (5) posiada ukształtowanie stanowiące bryłę obrotową, symetryczną względem środka obrotu i sferyczną lub asferyczną, a górna część (6) ma wyprowadzaną bezpośrednio z dolnej części (5) o ukształtowaniu stopniowo lub stale rozszerzającej się powierzchni o zarysie wycinka dzwonu zakończonego gómą, płasko, poprzecznie odciętą krańcową powierzchnią (4) soczewki.
7. 7. Soczewka według zastrz. 6, znamienna tym, że elementarne soczewki (2) ma rozmieszczone blisko siebie, gdzie punkty krawędzi (8) górnych części (6) soczewek w postaci dzwonu sąsiednich soczewek elementarnych (2) stykają się ze sobą, a dolne łukowate krawędzie tych soczewek elementarnych (2) stykają się z poprzecznie odciętą krańcową powierzchnią (4) sąsiedniej dolnej soczewki elementarnej (2).
8. 8. Soczewka według zastrz. 7, znamienna tym, że każda soczewka elementarna (2) między symetryczną względem środka powierzchnią obrotu dolnej części (5), a gómą częścią (6) ukształtowanej powierzchni o zarysie dzwonu ma środkową część (7) soczewki ukształtowaną prosto w postaci cylindrycznej otaczającej powierzchni.
9. 9. Soczewka według zastrz. 8, znamienna tym, że każda soczewka elementarna (2) w kierunku poprzecznym i/lub pionowym posiada ukształtowanie zarysu powierzchni ograniczającej z co najmniej jednym punktem załamania (i).
10. 10. Soczewka według zastrz. 9, znamienna tym, że korzystnie jest wykonana z czystego, przezroczystego tworzywa, zwłaszcza z poliwęglanu i ma przednią powierzchnię gładką oraz lekko wygiętą na zewnątrz.