Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania mas do formowania ze zdolnego do spiekania zawiesino* wego polichlorku winylu, nadajacych sie do wytwarzania plyt separatorów do akumulatorów.Znane jest zastosowanie polichlorku winylu do plyt separatorów do baterii. Najpierw próbowano juz stosowac do tego celu produkty, wytworzone znanymi metodami polimeryzacji zawiesinowej chlorku winylu.Takie polimery zawiesinowe chlorku winylu maja jednak z reguly zbyt duza srednia wielkosc czastki, co prowadzi do tworzenia plyt spiekanych o zbyt duzych porach. Ale sam drobnoziarnisty material zawiesinowy ma jeszcze wade bardzo trudnej zwilzalnosci, co przeszkadza w przechodzeniu elektrolitu.W opisie patentowym RFN nr 2 127 654 zaproponowano dlatego wytwarzanie polimeru zawiesinowego w obecnosci znanych stabilizatorów zawiesinowych, jak alkilo- i hydroksyalkiloceluloza, jak równiez w obecnosci znanych emulgatorów, jak soli metali alkalicznych alkilosiarczanów, alkilobenzenosulfonianów albo estrów kwasu dwualkilosulfobursztynowego, i dodatkowo dodawanie srodków niejonowych, jak np. okreslone kopolimery blokowe albo produkty kondensacji tlenków alkilenowych. W ten sposób mozna wprawdzie polepszyc zwilzal¬ nosc, jednakze równiez otrzymany w ten sposób polimer zawiesinowy z chlorku winylu sam w sobie jest malo przydatny jako material dla separatora, poniewaz ma zle wlasciwosci obróbki (przy nanoszeniu za pomoca przecieracza albo przy walcowaniu). Równiez wlasciwosci mechaniczne (w szczególnosci wydluzenie przy zrywaniu i wytrzymalosc na rozerwanie) sa w znacznej mierze niezadowalajace. Dlatego w opisie patentowym RFN nr 2 127 654 zaproponowano, aby otrzymany w taki sposób polimer zawiesinowy wymieszac z 5—50% wagowymi zwyklego emulsyjnego polichlorku winylu, aby otrzymac lepiej spiekalne masy do formowania. W ten sposób polepsza sie wprawdzie wlasciwosci obróbki a takze wlasciwosci zwilzania, trzeba jednak liczyc sie z tym, ze wlasciwosci mechaniczne otrzymanych plyt spiekanych ulegaja jeszcze dalszemu pogorszeniu. Oprócz tego wytworzone w ten sposób plyty separatora z powodu duzej zawartosci emulgatora maja sklonnosc do tworzenia porów.Wszystkie te wady mozna usunac, jezeli zastosuje sie polimer zawiesinowy z chlorku winylu, przy wytwarzaniu którego oprócz znanych stabilizatorów zawiesinowych i niejonotwórczych srodków zwilzajacych zamiast emulgatora w postaci soli stosuje sie wolne kwasy.2 89862 Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania zdolnej do spiekania drobnoziarnistej masy do formowa- nia z polichlorku winylu przez polimeryzacje zawiesinowa chlorku winylu w fazie wodnej za pomoca rozpuszczal¬ nego w oleju aktywatora w obecnosci stabilizatora zawiesinowego, niejonotwórczego srodka zwilzajacego i emul¬ gatora i oddzielenie oraz wysuszenie polimeru, polegajacy na tym, ze jako emulgator stosuje sie kwas alkiloarylosulfonowy o 3—16 atomach wegla w lancuchu alkilowym albo kwas alkilosulfonowy o 8—16 atomach wegla albo mieszanine wymienionych kwasów sulfonowych w ilosci 0,01—0,5% wagowych w odniesieniu do chlorku winylu.Masa wytworzona sposobem wedlug wynalazku nadaje sie do wytwarzania plyt separatora do akumulato¬ rów o wytrzymalosci na rozerwanie 80—150 kg/cm2, wydluzeniu przy zerwaniu 6—11%, o pochlanianiu wody 40—100% i kapilarnej wysokosci podnoszenia 120—180 mm, w odniesieniu do plyty o grubosci arkusza 0,5 mm.Jako kwasy alkiloarylosulfonowe stosuje sie kwasy dwualkiloarylosulfonowe naftalenu albo benzenu, korzystnie jednak kwasy monoalkiloarylosulfonowe i w szczególnosci kwasy monoalkilobenzenosulfonowe.Grupy alkilowe zawieraja 3—16, korzystnie 8—14, w szczególnosci jednak 10—12 atomów wegla. Moga one byc rozgalezione lub prostolancuchowe, korzystnie prostolancuchowe. Do tych kwasów sulfonowych naleza np. kwasy dodecylo- i nonylobenzenosulfonowe jak równiez kwasy dwuizobutylo-, dwuizopropylo- i dwu-lll-rzed.- butylonaftalenosulfonowa. Mozna równiez stosowac kwasy alkilosulfonowe o 8—16, korzystnie 12—14 atomach wegla.Kwasy sulfonowe, stosowane wedlug wynalazku, mozna wprowadzac w postaci czystej lub jako miesza¬ niny. Kwasy alkiloarylosulfonowe powstaja w szczególnosci przez bezposrednie sulfonowanie odpowiednich alkilobenzenów lub mieszanin takich alkilobenzenów za pomoca S03 lub oleum. Kwasy alkilosulfonowe wytwarza sie np. w procesie sulfoutleniania za pomoca S02/02 z odpowiednich frakcji ropy naftowej surowej albo parafiny. Ilosc wymienionych kwasów sulfonowych, stosowana wedlug wynalazku, wynosi 0,01—0,5% wagowych, korzystnie 0,08—0,3% wagowego, w odniesieniu do chlorku winylu.Jako inicjatory polimeryzacji dodaje sie znane inicjatory rozpuszczalne woleju, jak np. nadtlenek lauroilu, nadtlenodwuweglan dwuizopropylowy albo acet/lonadtlenek cykloheksylosulfonylu.Polimeryzacje przeprowadza sie w obecnosci odpowiednich, znanych stabilizatorów zawiesinowych, jak alkilo- i hydroksyalkilocelulozy. Nalezy np. wymienic metylo- albo etyloceluloze jak równiez hydroksyetylo- albo hydroksypropyloceluloze oraz ich etery mieszane, jak hydroksypropylometyloceluloza. Mozna jednak stosowac równiez inne znane stabilizatory zawiesinowe, jak polialkohol winylowy albo czesciowo zmydlony poliester winylowy. Te stabilizatory zawiesinowe dodaje sie do wsadu polimeryzacyjnego w ilosci 0,05—0,8% wagowego, korzystnie 0,1—0,5% wagowego, w odniesieniu do chlorku winylu. Lepkosc uzytych stabilizatorów zawiesinowych powinna wynosic 200—700 cP, korzystnie 300—500 cP,* w przeliczeniu na 2% wagowo roztwór i temperature 20°C.Ponadto polimeryzacje przeprowadza sie w obecnosci znanego niejonotwórczego srodka zwilzajacego.Stosuje sie go w ilosci 0,01—0,1% wagowych, korzystnie 0,01—0,05% wagowych, w odniesieniu do chlorku winylu. W szczególnosci korzystne sa estry sorbitanowych kwasów tlujzczowych, estry polioksyetylenosorbita- nowych kwasów tluszczowych, lecz takze polimery i kopolimery tlenków alkilenowych, jak tlenek etylenu albo propylenu jak równiez ich etery alkilowe i arylowe oraz estry alkilowe i arylowe.Stabilizatory zawiesiny, emulgatory kwasowe i niejonotwórcze srodki zwilzajace dodaje sie przed rozpocze¬ ciem polimeryzacji. Mozliwe jest jednak równiez doprowadzanie czesciowych ilosci tych srodków pomocniczych (jednego lub kilku) maksymalnie 50% od poczatku przebiegajacej polimeryzacji w sposób ciagly albo porcjami.W dalszym rozwinieciu wynalazku mozna przed i ewentualnie równiez podczas polimeryzacji dodac tylko —80% uzytej ogólnej ilosci emulgatora, ewentualnie takze uzytej ogólnej ilosci stabilizatora zawiesinowego i/albo niejonotwórczego srodka zwilzajacego, i pozostale 70—20% ogólnej ilosci emulgatora, ewentualnie równiez stabilizatora zawiesinowego i/albo niejonotwórczego srodka zwilzajacego, nanosic po oddzieleniu na utworzony polimer.W tym sposobie postepowania dodaje sie korzystnie 40—60% wagowych ogólnej ilosci emulgatora, ewentualnie równiez stabilizatora zawiesinowego i/albo niejonotwórczego srodka zwilzajacego przed albo podczas polimeryzacji i pozostale 60—40% nanosi sie na polimer po oddzieleniu. Oddzielanie utworzonego polimeru od kapieli wodnej przeprowadza sie znanymi sposobami, na przyklad przez odwirowanie.Nanoszenie emulgatora jak równiez ewentualnie stabilizatorów zawiesinowych i/albo niejonotwórczych srodków zwilzajacych nalezy tak przeprowadzic, aby osiagnac mozliwie równomierne wymieszanie i tym samym mozliwie calkowite okrycie czastek polimeru przez faze zawierajaca emulgator, na przyklad przez napryskiwa- nie. Do tego celu wymienione wyzej srodki pomocnicze, jesli wystepuja w stanie stalym, rozpuszcza sie lub dysperguje w wodzie albo w rozpuszczalnikach organicznych, np. nizszych alkoholach, nizszych weglowodorach,89862 3 albo w acetonie. Jesli wystepuja wstanie cieklym, to mozna je stosowac same albo po rozcienczeniu woda lub wymienionymi rozpuszczalnikami organicznymi. Korzystne sa roztwory lub zawiesiny w stezeniach 1—40% wagowych, korzystnie 5—20% wagowych.Opryskiwanie polimeru oddzielonego od kapieli wodnej przeprowadza sie metodami rozpylania przyjetymi powszechnie dla roztworów lub zawiesin. Korzystnie opryskuje sie odwirowany produkt przy wyjsciu wirówki.Opryskiwanie mozna równiez przeprowadzic podczas transportu przez urzadzenie slimakowe albo za pomoca urzadzenia przenosnikowego, w którym stosuje sie powietrze albo inny gaz obojetny. Nastepnie suszy sie w znany sposób.Opisany wyzej specjalny sposób postepowania w sposobie wedlug wynalazku usuwa pewna trudnosc, która wystepowala przy przeróbce polimeru, jesli dodaje sie calkowita ilosc substancji pomocniczych (jak emulgatory, etc) przed albo podczas polimeryzacji. Przy odwirowywaniu produktu otrzymanego przy tym sposobie postepowania na pracujacych w sposób ciagly wirówkach dekantacyjnych, jakie stosuje sie zwykle przy przeróbce zawiesinowego polichlorku winylu, ustala sie wilgotnosc resztkowa odwirowanego polimeru na poziomie 40—50% wagowych albo wyzsza, której nie mozna zmniejszyc równiez przez obnizenie ilosci przerobowej. Wskutek lepkiej konsystencji produktu, uzaleznionej od wysokiej wilgotnosci resztkowej, moga oprócz tego wystepowac zaklócenia przy transporcie w samym dekanterze, na drodze do suszarki i w samej suszarce. Wreszcie do usuniecia takiej podwyzszonej wilgoci resztkowej w suszarce potrzebny jest znacznie wyzszy naklad energii. Natomiast przy prowadzeniu procesu wedlug wymienionego specjalnego wariantu u wytworzonych polimerów przy wirowaniu w sposób ciagly osiaga sie zawartosc wilgoci resztkowej 30% wagowych i mniejsza, jaka otrzymuje sie w przyblizeniu równiez w przypadku zwyklego zawiesinowego poli¬ chlorku winylu. Przez obnizenie w ten sposób wilgoci resztkowej polimeru mozna przy nastepujacym suszeniu zaoszczedzic znaczna ilosc energii i tym samym uksztaltowac proces w sposób znacznie bardziej ekonomiczny.Przy jednakowym nakladzie energii mozna wytworzyc wiecej niz podwójna ilosc suchego produktu.Zalete stanowi przy tym równiez to, ze polimer odwirowany do wyzej wymienionej wilgoci resztkowej wykazuje luzna, gruzelkowata konsystencje i mozna go dzieki temu bez problemu transportowac. Dalsza zaleta tego wariantu postepowania polega na tym, ze z wiekszego wsadu polimeryzacyjnego, który zostal wytworzony za pomoca okreslonych ilosci wymienionych srodków pomocniczych, mieszczacych sie w powyzszych granicach, czesciowe ilosci tego wsadu mozna nastawic w pozadany sposób pod wzgledem ich wlasciwosci przez zmiane naniesionych pózniej ilosci tych srodków pomocniczych.Polimeryzacje zawiesinowa chlorku winylu przeprowadza sie w zwyklym zakresie temperatur 50—70°C i z zastosowaniem powszechnie przyjetej techniki wsadowej.Otrzymane polimery zawiesinowe powinny miec wartosci K 60—75, korzystnie 65—70.'Przerabia sie je w znany sposób przez odwirowanie i suszenie goracym powietrzem.Sposób wedlug wynalazku pozwala uzyskac produkty o optymalnej dla spiekania przecietnej srednicy ziarna 15—35jum, korzystnie 15—25jum, okreslonej metoda analizy sedymentacyjnej. Rozdzial ziarna mierzony przez odsiewanie w strumieniu powietrza, wykazuje srednio nastepujace wartosci? 60-98% ponizej 33 jum 2^35% 33-63/im 0- 4,5% 63-125/im 0- 0,5% powyzej 125/im.Ciezar nasypowy wynosi 350—500 g/l, korzystnie 400—450 g/l. Pobieranie zmiekczacza wynosi 12—25%, korzystnie 15-20%.Polepszona zdolnosc spiekania mas do formowania wedlug wynalazku mozna ocenic nastepujaco: Przy zespawaniu wystepujacym w procesie spiekania powstaja jednorodnie stopione czastki, jak to widac z fig. 1 (kwas n-dodecylobenzenosulfonowy jako emulgator). Natomiast polimery zawiesinowe, wytworzone z zastosowaniem jako emulgatorów soli metali alkalicznych wykazuja zawsze wyrazna linie spoiny w miejscu zespawania (fig. 2, n-dodecylobenzenosulfonian sodu jako emulgator).Plyty separatora, wytworzone z takich zdolnych do spiekania mas do formowania wedlug znanego procesu spiekalniczego tasmowego maja gladka powierzchnie, sa bardzo drobnoporowate i maja mimo to porowatosc wystarczajaca dla przechodzenia elektrolitu (oznaczonego przez pomiar pochlaniania wody wedlug DIN 51056).W szczególnosci jednak zdecydowanie polepszone sa wlasciwosci mechaniczne, przede wszystkim wydluzenie przy zerwaniu i wytrzymalosc na zerwanie. Pomimo to te masy do formowania nie wykazuja w zadnym razie wad obróbki, mozna je latwo nanosic na tasme wzglednie nie maja sklonnosci do tworzenia powloki na walcu, Plyty separatora, wytworzone z tych mas do formowania, maja wreszcie dobra zwilzalnosc i nie wykazuja tworzenia piany podczas ladowania baterii.4 89862 Plyty spiekane wytworzone z mas do formowania wedlug wynalazku maja nastepujace wlasciwosci, mierzone na plycie o grubosci 0,5 mm: Wytrzymalosc na zrywanie 80—150 kg/cm2, korzystnie 90—130 kg/cm2, Wydluzenie przyzerwaniu 6—11%, . korzystnie 6,5— 9%, Pochlanianiewody 40-100% wagowych, korzystnie 50— 80% wagowych, Kapilarna wysokosc podnoszenia 120—180 mm, korzystnie 140—160 mm.Zdolne do spiekania i drobnoziarniste masy do formowania z zawiesinowego polichlorku winylu wytwo¬ rzone sposobem wedlug wynalazku nadaja sie znakomicie jak zdolne do spiekania masy do formowania i nie potrzeba ich mieszac do tego celu z innymi skladnikami, jak na przyklad polimerami emulsyjnymi. Ze wzgledu na ich wymienione korzystne wlasciwosci mechaniczne, elektryczne i spiekalnicze stosuje sie je korzystnie do wytwarzania materialu oddzielajacego do ogniw elektrycznych, w szczególnosci do akumulatorów. Nadaja sie one jednak równiez do innych zastosowan, w których korzystne jest stosowanie zdolnego do spiekania, porowatego materialu z tworzywa sztucznego, tak na przyklad do wytwarzania ksztaltek wypelniajacych do wiez chlodniczych i skruberów, filtrów, materialu izolacyjnego lub takze jako porowate masy do formowania dla wymienników jonowych, wyparek do wody w elementach grzejnych, na doniczki itp.Scharakteryzowanie opisanych zdolnych do spiekania, drobnoziarnistych mas do formowania z zawiesino¬ wego polichlorku winylu przeprowadza sie wedlug nastepujacych metod pomiarowych.Ciezar nasypowy oznacza sie wedlug normy DIN 53 468.Pochlanianie srodka zmiekczajacego. Na perforowane dno wewnetrzne wkladu zlewki wirówki (wirówka laboratoryjna wedlug DIN 58 970E) naklada sie scisle bibule filtracyjna nasycona ftalanem dwu-2-etyloheksylo- wym (dwuoktyloftalan = DOP) i wklad wazy sie z bibula filtracyjna (ciezar mi). Nastepnie w tym wkladzie odwaza sie 10,0 g próbki polimeru (ciezar m2), potem dodaje okolo 20 g DOP i pozostawia w spokoju w ciagu okolo 5 minut. Nastepnie odwirowuje sie przy przyspieszeniu wirówki przy dnie perforowanego wkladu wynoszacym 25 000—26 000 m/sek2 w ciagu 60 minut. Wklad oczyszcza sie zewnetrznie przez obtarcie bibula filtracyjna i wazy wraz z zawartoscia (ciezar m3). Pochlanianie srodka zmiekczajacego, które stanowi miedzy innymi miare dla porowatosci ziarna polimeru, wylicza sie w % wagowych wedlug wzoru: m3 — m2 • 100 m2 — mi Podane wartosci stanowia wartosci srednie z 10 pomiarów pojedynczych.Oznaczanie przecietnej srednicy ziarna polimeru metoda analizy sedymentacyjnej: 1,82 g polichlorku winylu przeprowadza sie w zawiesine w 600 ml 0,09% roztworu pirofosforanu sodu, który zostal dokladnie odgazowany, i za pomoca wagi sedymentacyjnej Satorius typ 4 600 przy szybkosci przesuwu papieru rejestratora 120 mm/h mierzy sie tendencje do osadzania sie. Wyliczenie przeprowadza sie wedlug znanego wzoru Stokes'a i otrzymuje promien czastki.Oznaczenie rozdzialu ziarna metoda analizy sitowej w strumieniu powietrza przeprowadza sie wedlug projektu normy DIN nr 53 734.Wytwarzanie plyt spiekanych. Wytwarzanie plyt separatora przeprowadza sie na tasmowym urzadzeniu spiekalniczym, pracujacym w sposób ciagly. Przy tym na tasme stalowa bez konca nanosi sie proszek polichlorowinyIowy w okreslonej grubosci warstwy i w celu spiekania przeprowadza przez piec, którego ogrzewa¬ nie elektryczne jest nastawione na temperature 350°C. Przez zmienianie szybkosci tasmy mozna regulowac czas przebywania w strefie spiekania i tym samym sile spiekania proszku polichlorowinylowego. Szybkosc tasmy nastawia sie na wartosci 2,0—2,3 m/min, korzystnie 2,2 m/min, tak ze dla gotowej plyty separatora otrzymuje sie opór 1,6 m£2/dm2. Plyty separatora wytwarza sie z gruboscia arkusza 0,50 mm i gruboscia zebra 1,1 mm.Pomiar wydluzenia przy zerwaniu i wytrzymalosci na rozerwanie. W oparciu o przepis DIN 53 455, próba na rozciaganie tworzyw sztucznych, okresla sie wydluzenie przy zerwaniu (wydluzenie przy sile zrywajacej) i wytrzymalosc na rozerwanie. Poniewaz nie ma znormalizowanych ksztaltek próbnych, wykrawa sie ze spiekanych plyt próbki o wielkosci 60 X 140 mm. Badanie przeprowadza sie na zrywarce odpowiednio do ogólnych warunków dla zrywarek (DIN 51 220, klasa 1 oraz DIN 51 221) po 16-godzinnym skladowaniu w normalnym klimacie (DIN 50 014/1) w temperaturze 23±2°C i przy wzglednej wilgotnosci powietrza 50 ±5%. Predkosc próby (predkosc, z jaka oddalaja sie od siebie obydwa zaciski mocujace) wynosi 50 mm/min ± 10%. Zakres pomiaru sily wynosi 100 kp. Wykreslenie sily i wydluzenie nastepuje poprzez mechanizm piszacy na rolce wykresu. Przesuw proporcjonalny do wydluzenia (papier wykresu: poprzeczny)89862/ 5 nastawia sie na powiekszenie 5:1. Wydluzenie jest odniesione do 100 mm wolnej dlugosci zamocowania.Pomiar opornosci elektrycznej. Wyznaczenie opornosci elektrycznej separatorów przeprowadza sie przez mierzenie tak zwanej opornosci wewnetrznej ogniw, która mierzy sie w specjalnie do tego celu sporzadzonym urzadzeniu badawczym (ogniwo bateryjne). Róznica opornosci ogniwa z separatorem i bez niego daje ujemna opornosc elementu rozdzielczego.Samo ogniwo próbne sklada sie z plyty dodatniej i ujemnej (PbO i Pb), które sa umieszczone w odstepie 7 mm równolegle wzgledem siebie. Jako elektrody stosuje sie plyty o takiej wielkosci i budowie, jakie sa stosowane w akumulatorze olowiowym. Dokladnie miedzy elektrodami, w wydrazeniu w ksztalcie okienka o wielkosci 100X 100 mm znajduje sie separator. Ogniwo próbne jest napelnione kwasem solnym o gestosci 1,28 i w pelni naladowane. Pomiar takich niskoomowych opornosci wewnetrznych przeprowadza sie za pomoca wskazujacego bezposrednio mikro-omomierza (typ EMT326, firma Elektromesstechnik W.Franz KG., Lahr), który jest podlaczony do obydwóch elektrod, z zastosowaniem sieciowego pradu zmiennego.\ Pomiar pochlaniania wody. Jako miara dla porowatosci plyt separatora sluzy pochlanianie wody wedlug DIN 51 056. Oznacza sie przy tym wagowo pochlanianie wody przez plyte po 24-godzinnym skladowaniu w wodzie w temperaturze 40°C.Pomiar kapilarnej wysokosci wznoszenia. Jako miara zwilzalnosci plyt separatora i scharakteryzowania porowatosci sluzy oznaczenie kapilarnej wysokosci wznoszenia. Wstawia sie przy tym pasek separatora o szerokosci 1 cm do rurki probierczej, która jest napelniona woda do wysokosci 1,5 cm. Jako kapilarna wysokosc wznoszenia podaje sie wysokosc zwilzalnosci w mm po okresie zanurzenia 10 minut.Przedmiot wynalazku wyjasniaja nastepujace przyklady, przy czym wartosci otrzymane dla poszczegól¬ nych produktów i wytworzonych z nich plyt separatora zestawiono w tablicach 1 i 2.Przyklad I. Mieszanine, skladajaca sie z 440 czesci wagowych chlorku winylu, 870 czesci wagowych odsolonej wody, 2,2 czesci wagowych metylocelulozy (lepkosc 400 cP, 2% wagowo roztwór w temperaturze °C), 1,1 czesci wagowej kwasu n-dodecylobenzenosulfonowego, 0,22 czesci wagowej sorbitano-monolaury- nianu polioksyetylenu, 0,088 czesci nadtlenodwuweglanu dwuizopropylu, poddaje sie polimeryzacji w kotle o pojemnosci 1500 litrów (stal VA, mieszadlo wirnikowe) wciagu 7 godzin w temperaturze 59°C i przy 150 obrotach na minute. Otrzymany drobnozternisty szlam polimeru odwirowuje sie na dekanterze i mokry material suszy sie w suszarce pneumatycznej za pomoca goracego powietrza (wlot 150°C, wylot 85°C).Przyklad II. Mieszanine, skladajaca sie z 440 czesci wagowych chlorku winylu, 870 czesci wagowych odsolonej wody, 1,32 czesci wagowej metylocelulozy (lepkosc 400 cP, 2% wagowo roztwór, 20°C), 0,66 czesci wagowej kwasu n-dodecylobenzenosulfonowego, 0,13 czesci wagowej sorbitano-monolaurynianu polioksyety¬ lenu, 0,088 czesci wagowej nadtlenodwuweglanu dwuizopropylu, poddaje sie polimeryzacji w warunkach podanych w przykladzie I i suszy.Przyklad III. Mieszanine, skladajaca sie z 440 czesci wagowych chlorku winylu, 870 czesci wagowych odsolonej wody, 2,2 czesci wagowych metylocelulozy (lepkosc 400 cP, 2% wagowo roztwór, 20°C), 1,1 czesci wagowej kwasu n-alkanosulfonowego, lancuch Ci2—C16 z przewazajaca zawartoscia C! 4, 0,22 czesci wagowej sorbitano-monolaurynianu poiioksyetylenu, 0,088 czesci wagowej nadtlenodwuweglanu dwuizopropylu, poddaje sie polimeryzacji w warunkach podanych w przykladzie I i suszy.Przyklad porównawczy. Mieszanine, skladajaca sie z 440 czesci wagowych chlorku winylu, 870 czesci wagowych odsolonej wody, 2,2 czesci wagowej metylocelulozy (lepkosc 400 cP, 2% wagowo roztwór, 20°C), 1,1 czesci wagowej soli sodowej kwasu n-dodecylobenzenosulfonowego, 0,22 czesci wagowej sorbitano-monolaury¬ nianu poiioksyetylenu, 0,088 czesci wagowej nadtlenodwuweglanu dwuizopropylu, poddaje sie polimeryzacji w warunkach podanych w przykladzie I i suszy.Przyklad IV. Mieszanine, skladajaca sie z 440 czesci wagowych chlorku winylu, 870 czesci wagowych odsolonej wody, 2,2 czesci wagowej metylocelulozy (lepkosc 440 cP, 2% wagowo roztwór w tempera¬ turze 20°C), 0,66 czesci wagowej kwasu n-dodecylobenzenosulfonowego, 0,22 czesci wagowej sorbitano-mono- laurylonianu poiioksyetylenu, 0,080 czesci wagowej nadtlenodwuweglanu dwuizopropylu, poddaje sie polimery¬ zacji w kotle o pojemnosci 1500 litrów (stal VA, mieszadlo wirnikowe) w ciagu 7 godzin w temperaturze 59°C i przy 150 obrotach na minute. Otrzymany drobnoziarnisty szlam polimeru odwirowuje sie na dekanterze.Odwirowany produkt zawiera okolo 30% wody. Na material otrzymany z dekantera nanosi sie teraz przed jego wejsciem do suszarki pneumatycznej 0,44 czesci wagowej kwasu n-dodecylobenzenosulfonowego. Nanoszenie kwasu sulfonowego przeprowadza sie w postaci 10% roztworu wodnego i to przez dysze za pomoca pompy.Obrobiony polimer suszy sie nastepnie w suszarce pneumatycznej goracym powietrzem (wlot 150 C, wylot 85°C). Wlasciwosci suchego polichlorku winylu i wytworzonych z niego plyt separatora sa zestawione w tablicy 3.Jesli polimeryzacje przeprowadza sie z zastosowaniem calkowitej ilosci emulgatora, jak opisano w przykla¬ dzie I, to po takim samym sposobie oddzielenia otrzymuje sie polimer o zawartosci okolo 50% wody.W przypadku polimeru o zawartosci 25—30% wagowych wody przerób przy obróbce w takich samych warunkach6 89862 wynosi okolo 1800 do okolo 1400 kg/h, podczas gdy przy zawartosci wody ok^lo 50% wynosi tylko okolo 600 kg/h.Przyklad V. Mieszanine, skladajaca sie z 440,00 czesci wagowych chlorku winylu, 870,00 czesci wagowych odsolonej wody, 2,2 czesci wagowej metylocelulozy (lepkosc 400 cP, 2% wagowo roztwór w tempera¬ turze 20°C), 0,66 czesci wagowej kwasu n-dodecylobenzenosulfonowego, 0,05 czesci wagowej sorbitano-mono- laurynianu polioksyetylenu, 0,088 czesci wagowej nadtlenodwuweglanu dwuizopropylu, poddaje sie polimery¬ zacji analogicznie jak w przykladzie IV. Otrzymany drobnoziarnisty szlam polimeru odwirowuje sie na dekante- rze. Odwirowany produkt zawiera okolo 25% wody. Analogicznie jak w przykladzie IV natryskuje sie 0,44 czesci wagowe kwasu n-dodecylobenzenosulfonowego i 0,05 czesci wagowych sorbitano-monolaurynianu polio- ksyetylenu, przy czym stosuje sie wymieszanie kazdorazowo 10% roztworów wodnych. Obrobiony polimer suszy sie nastepnie w suszarce pneumatycznej analogicznie jak w przykladzie IV. Wlasciwosci suchego polichlorku winylu i otrzymanych z niego plyt separatora zestawiono w tablicy III. PL