PL68015Y1 - Gwóźdź śródszpikowy z nieinwazyjnym systemem blokującym - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest gwóźdź śródszpikowy z nieinwazyjnym systemem blokującym stosowny do leczenia złamań kości długich. W obszarze chirurgii kostnej jedną z szeroko rozpowszechnionych i uniwersalnych technik operacyjnego leczenia złamań kości długich jest osteosynteza śródszpikowa czyli proces operacyjnego zespolenia kości z użyciem metalowych implantów kostnych, między innymi gwoździ śródszpikowych. Doświadczenia kliniczne dowodzą, że obecnie najbardziej korzystnym blokowaniem gwoździa w części bliższej są wkręty blokujące, ponieważ ich umiejscowienie można precyzyjnie zaprojektować. Ponadto do obsługi procesu ryglowania w części bliższej gwoździ wykorzystuje się precyzyjne narzędzia zwane celownikami. Inaczej przedstawia się sytuacja z blokowaniem w części dalszej. Samo wprowadzanie gwoździa do kości powoduje odkształcenia implantu, stąd celowniki do części dalszej dają tylko przybliżone orientowanie położenia otworów blokujących gwoździa. Sprawdzenie i regulacja celownika następuje po wykonaniu prześwietlenia rentgenowskiego.

Znane są gwoździe śródszpikowe posiadające przelotowy wzdłużny otwór, w którym drutem kierunkowym o niewielkiej średnicy jest torowana droga poprzez odłamy kostne. Po osiągnięciu przeciwległego końca kości, drut kierunkowy stanowi prowadzenie dla gwoździa, przy jego wprowadzaniu do kanału śródszpikowego. Z amerykańskiego opisu patentowego oznaczonego numerem US6575973 znany jest gwóźdź śródszpikowy składający się z tulei i zespołu blokująco-kotwiącego. W tulei w pobliżu końca bliższego i końca dalszego wykonane są w równych odstępach usytuowane obwodowo szczeliny. W szczelinach tych znajdują się przesuwne elementy blokująco-kotwiące, które są sterowane przez zespół blo-kująco-kotwiący usytuowany w środku gwoździa. Zespół blokująco-kotwiący stanowią dwie śruby rzymskie, posiadające w miejscu styku gwintów dwa ścięte stożki, zwrócone do siebie podstawami. Śruby połączone są ze sobą tuleją sprzęgającą. Na każdej śrubie znajduje się para segmentów kotwiących z odkształcalnymi ramionami. Obracając zespół blokująco-kotwiący za pomocą klucza powodujemy ruch wysuwny segmentów blokująco-kotwiących, które w wyniku odkształcenia doprowadzają do styku gwoździa z kością i następnie jego zakotwiczenia.

Wadą rozwiązania jest wysoka podatność na deformację segmentów kotwiących, co skutkuje zbyt słabym mocowaniem. Ponadto występuje poważny problem związany z usunięciem implantu. Z polskiego zgłoszenia wynalazku PL 393933 znany jest gwóźdź w postaci rury zakończonej odpowiednio ukształtowaną końcówką. W rurze umieszczone są dwa stożkowe rozpieraki (wyporniki stożkowe). Osadzone na trzpieniu rozpieraki współpracują z trzema segmentami blokującymi. Podczas obrotu nakrętki znajdującej się na trzpieniu następuje przesunięcie trzpienia (pręta gwintowanego) z rozpierakiem stożkowym wzdłuż osi rury powodujące wysunięcie trzech segmentów blokujących. W wyniku działania rozpieraka wskutek nacisku wywieranego na ścianki kanału kości od wewnątrz przez trzy wysuwające się od osi kanału segmenty blokujące o postaci żeber dochodzi do nacisku zewnętrznych ścianek do wewnętrznych ścianek kanału szpikowego kości i w efekcie do zakotwiczenia gwoździa wewnątrz kanału śródszpikowego kości.

Istotą wzoru użytkowego jest gwóźdź śródszpikowy do leczenia złamań kości długich zawierający tulejowy korpus posiadający otwory oraz umieszczone w nim cięgno z zespołem blokująco--kotwiącym wyposażonym w segmenty blokujące usytuowane w otworach gwoździa charakteryzujący się tym, że segmenty blokujące posiadają występy, które współpracują ze spiralnymi rowkami usytuowanymi w dolnej części drążonego cięgna. Kąt nachylenia spiralnych rowków w cięgnie wynosi od 5 v 50°. Segmenty blokujące umieszczone są w dwóch przelotowych, równoległych względem siebie, kanałkach tulei, usytuowanych poza osią symetrii gwoździa.

Podczas wzdłużnego przesuwu cięgna zazębiające się z cięgnem dwa segmenty blokujące przesuwając się poprzecznie do tulei wysuwają się, co w efekcie doprowadza do zakotwiczenia gwoździa wewnątrz kanału śródszpikowego kości.

Rozwiązanie gwoździa śródszpikowego jest korzystne z uwagi na połączenie dotychczasowej techniki precyzyjnego blokowania gwoździa śrubami w części bliższej jak i możliwość blokowania bez dodatkowej inwazyjnej techniki chirurgicznej w części dalszej. Zastosowanie systemu segmentów prowadzonych na powierzchniach wielorowkowych umożliwia ich wysuw podczas blokowania, jak i wymusza ich cofnięcie się w przypadku usunięcia implantu lub dokonania korekty. Położenie segmentów blokująco-kotwiących poza osią symetrii gwoździa umożliwia ich wzajemne nachodzenie na

Claims (3)

1. siebie i tym samym wymiar pojedynczego modułu kotwiącego nie jest ograniczony do wartości połowy średnicy gwoździa. Przedmiot wzoru użytkowego uwidoczniony jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój podłużny przez tuleję gwoździa śródszpikowego, fig. 2 przedstawia przekrój poprzeczny przez gwóźdź i segmenty blokujące, a fig. 3 przedstawia gwoźdź śródszpikowy blokowany w odcinku dalszym. Gwóźdź śródszpikowy według wzoru ma postać rury zakończonej u dołu zwężającą się końcówką. W części bliższej jak pokazano na fig. 1 tuleja 1 posiada elementy mocujące i ustalające dla celowników oraz odpowiednio położone i ukształtowane otwory dla ryglującej śruby 7. W części dalszej tuleja 1 posiada, równoległe względem siebie, dwa przelotowe kanałki 1B, 1C usytuowane poza osią gwoździa, w których przesuwają się segmenty blokująco-kotwiące (3, 4). Centralnie umieszczone w tulei 1 drążone cięgno 2 w dolnej części posiada spiralne rowki 2A, które współpracują z występami 3A, 4A segmentów blokujących 3, 4 znajdujących się w dwóch przelotowych kanałkach 1A tulei 1 gwoździa jak pokazano na fig. 2. Kąt nachylenia spiralnych rowków 2A w cięgnie 2A wynosi od 5 50°. Ruch wzdłużny cięgna 2 powoduje ruch poprzeczny segmentów blokujących 3 i 4. Przesuw cięgna 2 w jednym kierunku powoduje wysuw segmentów blokująco-kotwiących 3, 4, natomiast przesuw w kierunku przeciwnym wymusza ruch do wewnątrz gwoździa. Ruch wzdłużny i obrotowy cięgna 2 jest ograniczony kołkiem 5. Blokowanie gwoździa w odcinku dalszym realizowane jest za pomocą śruby kompensacyjnej 6 opierającej się kołnierzem o powierzchnię czołową gwoździa. Ruch powrotny cięgna 2 zostaje wymuszony przy wkręcaniu w gwint 7 narzędzia do usuwania implantu. Cięgno 2 posiada przelotowy otwór wzdłuż osi długiej dla drutu kierunkowego. Otwory poprzeczne w cięgnie 2 umożliwiają wprowadzanie wkrętów blokujących do części bliższej. Na fig. 3 przedstawiono śródszpikowy gwóźdź zblokowany w odcinku dalszym. Ruch cięgna 2 realizowany jest za pomocą śruby kompresyjnej 6, która opiera się o śrubę ryglującą 7 przedstawioną jako zarys walca. Przedstawiony wariant wykonania umożliwia założenie śruby kompresyjnej 6 i zablokowanie gwoździa bez odłączania celownika (niepokazanego na rysunku). Zastrzeżenia ochronne 1. Gwóźdź śródszpikowy do leczenia złamań kości długich zawierający tulejowy korpus posiadający otwory oraz umieszczone w nim cięgno z zespołem blokująco-kotwiącym wyposażonym w segmenty blokujące usytuowane w otworach gwoździa, znamienny tym, że segmenty blokujące (3, 4) posiadają występy (3A, 4A), które współpracują ze spiralnymi rowkami (2A) usytuowanymi w dolnej części drążonego cięgna (2), przy czym segmenty blokujące (3, 4) umieszczone są w dwóch przelotowych, równoległych względem siebie, kanałkach (1 A) tulei (1) i podczas wzdłużnego przesuwu cięgna (2) przesuwają się poprzecznie do tulei (1).
2. 2. Gwóźdź śródszpikowy według zastrz. 1, znamienny tym, że kąt nachylenia spiralnych rowków (2A) w cięgnie (2) wynosi od 5 h- 50°.
3. 3. Gwóźdź śródszpikowy według zastrz. 1, znamienny tym, że segmenty blokujące (3, 4) znajdujące się w dwóch przelotowych otworach tulei (1) są usytuowane poza osią symetrii gwoździa.