PL49452B1 - - Google Patents

Description

Opublikowano: 29.Y.1965 49452 KI. 6b, 16/01 MKP C 12 c /M UKD W Wspóltwórcy wynalazku: Bogdan Laczynski, Jan Czerniewicz, Zofia Wysokowska Wlasciciel patentu: Centralne Laboratorium Przemyslu Rolnego Pan¬ stwowych Gospodarstw Rolnych, Warszawa (Polska) Sposób prowadzenia fermentacji spirytusowej Przy produkcji spirytusu metoda fermentacyjna z surowców skrobiowych proces technologiczny polega na rozgotowaniu, zacukrzeniu za pomoca slodu i zaszczepieniu drozdzami masy, np. ziemnia¬ czanej. Otrzymany, tzw. zacier slodki posiada pH okolo 5,2—5,4. Po krótkim czasie fermentacji pH zacieru spada do 5,0 a nastepnie do 4,3 a cze¬ sto nawet znacznie nizej skutkiem wiekszej asy¬ milacji kationów niz anionów przez drozdze, jak równiez skutkiem tworzenia sie zwiazków orga¬ nicznych o charakterze kwasnym w wyniku utle¬ niania weglowodanów, alkoholi itp. w zwiazku z rozwojem mikroflory zakazajacej. Taka zmiana pH zacierów fermentujacych wplywa ujemnie na wydajnosc spirytusu poniewaz jest niekorzystna dla dzialania enzymów amylolitycznyeh i proteo¬ litycznych, których optimum w warunkach fermen¬ tacji gorzelniczych wynosi okolo 5,3.Po oddestylowaniu spirytusu otrzymuje sie jako pozostalosc wywar, który uzytkowany jest jako pa¬ sza dla przezuwaczy. Zawiera on okolo 5°/o suchej masy, w czym wedlug przyjetych norm zywienio¬ wych na 1 kg — 0,05 jednostki owsianej i 7,4 g bialka strawnego. Wywar skarmia sie przewaznie w polaczeniu ze sloma, plewami itp. W celu zwiekszenia zawartosci azotu w wywarze propo¬ nowano dodatek do niego gazowego amoniaku.Jednak z powodu trudnosci aparaturowych pro¬ pozycja ta nie znalazla praktycznego zastosowania.Przedmiotem wynalazku jest taki sposób pro- 10 15 20 25 30 wadzenia fermentacji spirytusowej dzieki które¬ mu uzyskuje sie wzrost wydajnosci spirytusu oraz wzrost zawartosci bialek i innych zwiazków azo¬ towych w wywarze.Polega on na dodatku wodnego roztworu amo¬ niaku zarówno do zacieru w trakcie produkcji spirytusu, jak i do otrzymanego wywaru. W tym celu do slodkiego zacieru dodaje sie w kadzi zaciernej wodnego roztworu amoniaku w takiej ilosci, aby pH zacieru osiagnelo 5,8. Ponownie zwiekszyc pH mozna po zakonczeniu procesu fer¬ mentacji glównej przez ponowny dodatek wod¬ nego roztworu amoniaku, podnoszac je z war¬ tosci 4,4^1,8 do 5,8.Po skonczonej fermentacji wprowadza sie za¬ cier na aparat destylacyjny, z którego, po od¬ dzieleniu spirytusu, otrzymuje sie wywar zawie¬ rajacy cala sucha mase odfermentowanego za¬ cieru oraz calkowita ilosc wprowadzonego do za¬ cieru w postaci amoniaku azotu, który znajduje sie w wywarze w postaci czesciowo zasymilowa¬ nej przez komórki drozdzowe i przetworzonej na bialko, a czesciowo w postaci kationu amonowego zwiazanego przez aniony organiczne i nieorganicz¬ ne tworzace sie podczas fermentacji alkoholowej.Dodatek amoniaku do zacieru pozwala na stale utrzymywanie pH fermentacji na poziomie opty¬ malnym dla dzialania amylazy a tym samym, za¬ pobiega spadkowi wydajnosci spirytusu i powo¬ duje utrzymanie drozdzy w cieczy zawierajacej 494523 kationy amonowe, które sa najchetniej przez nie asymilowane. W zwiazku z tym proces dezami- nacji aminokwasów z zacierów gorzelniczych zo¬ staje zahamowany.Zamiast jednorazowego dodatku wodnego roz¬ tworu amoniaku do zacieru po zakonczeniu fer¬ mentacji glównej mozna w okresie trwania tej fermentacji dodawac parokrotnie wodnego roztwo¬ ru amoniaku, nie dopuszczajac do nadmiernego spadku pH zacieru.Uzyskany wywar posiada odczyn kwasny, na¬ lezy wiec podobnie dodac do niego wodnego roz¬ tworu amoniaku, tak aby pH wynioslo od 5,8 do 6,2. Odpowiada to kwasowosci mierzonej w stopniach Delbrucka 0,3—0,2.Laczny dodatek amoniaku w przeliczeniu na bialko (N X 6,25) wynosi 0,5—l°/o.Doswiadczenia zywieniowe wykazaly, ze otrzy¬ many sposobem wedlug wynalazku wywar posia¬ da" jako pasza pelna wartosc produkcyjna, przy uniknieciu wszelkich objawów zatruc zwierzat, co czesto ma miejsce przy stosowaniu jako dodatek zwiazków amidowych w postaci mocznika.Amoniakowany wywar jest chetniej spozywany przez zwierzeta od nieamoniakowanego, co rów¬ niez wplywa na lepsze jego wykorzystanie. Zasto¬ sowanie go na pasze uzupelniajaca umozliwia uzy¬ cie do zywienia bydla znacznie wiekszej ilosci slomy, plew, itp. dzieki zwiekszeniu w nim za- 4 wartosci strawnych zwiazków azotowych.Przyklad. Do 100 1 zacieru slodkiego o pH = 5,2 dodano wodnego roztworu amoniaku w ilosci odpowiadajacej 17 g NH3. Po 24 godzinach 5 fermentacji dodano ponownie 17 g NH3. Po za¬ konczeniu fermentacji glównej, po uplywie 48 go¬ dzin przy pH = 4,6 dodano 8,5 NH3 podwyzszajac pH do 5,8. Nastepnie odpedzono spirytus w ilosci odpowiadajacej 7,5 1 etanolu, co odpowiada wzro- io stowi wydajnosci o 0,2%. Jako pozostalosc otrzy¬ mano 120 1 wywaru o pH = 4,8 do którego do¬ dano 51 g NH3, podnoszac pH do 6,2, razem do¬ dano 53,5 g NH3, co odpowiada wzrostowi straw¬ nej wartosci bialkowej o 15 H 93,5 • — • 6,25 = 481 g PL

Claims (1)

1. Zastrzezenie patentowe 20 Sposób prowadzenia fermentacji spirytusowej, znamienny tym, ze do slodkiego zacieru dodaje sie przed rozpoczeciem fermentacji wodnego roztworu amoniaku do osiagniecia wartosci pH okolo 5,8, nastepnie podczas i/lub po zakonczeniu okresu 25 fermentacji glównej dodaje sie powtórnie wodne¬ go roztworu amoniaku do osiagniecia wartosci pH okolo 5,8, a po odpedzeniu spirytusu dodaje sie do wywaru wodnego roztworu amoniaku do osiag¬ niecia wartosci pH = 5,8—6,2. PZG w Pab. 311-65 250 egz. f. A-4 PL