Pojedyncze arkusze kalki zaopatruje sie z lewej lub z lewej i prawej strony w za¬ kladke, aby mozna bylo wlozyc w nia kart¬ ke kontowa, dzieki czemu mozliwe jest bez¬ posrednie przebijanie zapisu buchalteryj- nego z karty kontowej na podlozony dzien¬ nik. Jednak wymaga to jeszcze wyprosto¬ wania kalki na dzienniku lub uprzedniego ich polaczenia obu ze soba np. przy po¬ mocy spinaczy, klamer itd. Takie przebit¬ kowe urzadzenia sa bardzo pozadane dla wielu celów, poniewaz sa one nadzwyczaj proste, a przeto równiez tanie, tak iz zbed¬ ne jest wytwarzanie szczególnie drogich urzadzen spinajacych.Wynalazek niniejszy ulepsza te zaopa¬ trzone w zakladke arkusze kalki w ten spo¬ sób, ze arkusz kalki jest wykonany jako arkusz podwójny, którego górna kartka^po- siada na dolnej stronie warstwe barwnika, a wspólna krawedz obu kartek jest wywi¬ nieta ponad wierzch górnej kartki, tak ze powstaje podwójna zakladka, zlozona z pa¬ sków, stanowiacych brzegi obu kartek, sty¬ kajace sie z ta wspólna krawedzia. Pomie¬ dzy obydwie kartki arkusza kalki mozna wsunac teraz karte dziennika, a miedzy podwójna zakladke i górna kartke arkusza mozna wsunac karte kontowa, która przy tej zakladce mozna przesunac odpowiednio do liniatury na karcie dziennika. Dzieki te¬ mu, ze powstale w ten sposób prowadnice dla karty kontowej i karty dziennika leza bezposrednio nad soba, otrzymuje sie na¬ krywanie sie, a wiec calkowita zgodnosc kolumn obu kart. Karta dziennika i karta kontowa sa w ten sposób dobrze osadzone i dobrze prowadzone, a oprócz tego pod-wojna zakladka twarzy jednoczesnie pew¬ nego rodzaju szyne zaciskowa, gdyz przy pisaniu dociska sie ja lewa reka tak, ze obie zapisywane karty nie moga przesuwac sie w niepozadany sposób. Tego rodzaju arkusze kalki nadaja sie mianowicie nad¬ zwyczaj dobrze do celów nauczania, gdyz koszty ich wyrobu nie odgrywaja praktycz¬ nie zadnej roli. Karta dziennika moze rów¬ niez posiadac, poczynajac od lewego brze¬ gu, dokladnie ten sam nadruk, jak karta kontowa, gdyz obie oparte sa o prowadni¬ ce nad soba lezace, tak ze ich kolumny zaw¬ sze musza sie pokrywac. Takwiec jest rów¬ niez mozliwe stosowanie dla obu kart do¬ kladnie tych samych formularzy zarówno ze wzgledu na ich wysokosc, jak i na ich szerokosc.Przedmiot wynalazku jest uwidocznio¬ ny w przykladzie na rysunku, przy czym fig. 1 uwidocznia w widoku z góry gotowe do uzycia zestawienie karty kontowej, ar¬ kusza kalki z podwójna zakladka i karty dziennika, fig. 2 — podaje inny przyklad wykonania równiez w widoku z góry przy zastosowaniu karty kontowej i dzienniko¬ wej tej samej wielkosci, wsunietych jedna nad druga odpowiednio do liniatury, fig. 3 podaje przekrój poprzeczny wzdluz linii 3—3 na fig. 1 w zwiekszonej podzialce, a fig. 4 podaje taki sam przekrój jeszcze innego przykladu wykonania.Arkusz kalki sklada sie z dwu kartek a i b, z których górna kartka b posiada na dolnej swej stronie warstwe barwnika. Obie kartki tworza arkusz podwójny z zalozo¬ nym brzegiem c. Wspólna krawedz obu kart jest jeszcze raz wywinieta ponad wierzch górnej kartki 6, tak iz powstaje podwójna zakladka h. Dziennik / mozna wsunac mie¬ dzy kartki a i 6, a karte kontowa g mozna wsunac miedzy górna kartke b i podwójna zakladke h, skladajaca sie z pasków d, e.Polozenie pionowe karty kontowej g us_tala si^ wedlug liniatury dziennika /.W przykladzie wedlug flig. 1 przyjeto, ze karta kontowa i karta dziennika nie po¬ siadaja jednakowej wielkosci, jak to ma zazwyczaj miejsce. Karta dziennika jest znacznie wieksza od karty kontowej. W przykladzie wedlug fig. 2 obie karty po¬ siadaja te sama wielkosc, zgadzajac sie równiez i co do nadruku. Karte kontowa g wklada sie pod paski d, e podwójnej za¬ kladki h, przesunietej odpowiednio do li¬ niatury karty dziennika. Jednak wysokosc obu tych kart. jest jednakowa i równa za¬ znaczonemu wymiarowi x-—x. Kartka 6 ar¬ kusza kalki i spojona z nia bezbarwna kart¬ ka a moga posiadac dowolna wielkosc i mo¬ ga miec np. mniejsza wysokosc y—y niz karta kontowa g i karta dziennika /.Podwójny arkusz a, b kalki moze byc sklejony na swych paskach d, e podwójnej zakladki h, jak to zaznaczono na fig. 4 górna gruba kreska d—e. PL