Wynalazek niniejszy dotyczy sposobu wytwarzania produktów trudnolotnych z paku, smól, bitumów, wegli, zywic, wosków i podobnych materialów wyjscio¬ wych. Znane jest, ze otrzymywanie z przy¬ toczonych materialów skladników zarówno latwoloitnych- jak i trudnolotnych odbywa sie zazwyczaj na drodze ogrzewania, przy czym w zaleznosci od rodzaju materialu, wyjsciowego, zabieg ten prowadzi do wy- tlewania, koksowania wzglednie desty¬ lacji. Otrzymane przy tym produkty albo sa zawarte, jako takie, w materiale wyj¬ sciowym, albo wytwarzaja sie dopiero przez ogrzewanie materialu. W pierwszym przypadku chodzi wiec o destylacje prze¬ prowadzana bez rozkladu lub przy roz¬ kladzie otrzymywanych produktów, pod¬ czas gdy w drugim przypadku rozklad materialu wyjsciowego musi nastapic ko¬ niecznie w pewnym okreslonym stopniu, azeby uzyskac z tego materialu produkty, dajace sie dopiero wtedy oddestylowac.Zagadnienie rozkladu wzglednie stopnia rozkladu otrzymywanych produktów ma specjalne znaczenie przy wytwarzaniu trudnolotnych skladników z wymienio¬ nych materialów wyjsciowych. Jest wia¬ dome, ze niebezpieczenstwo rozkladu wzrasta niewspólmiernie wraz ze wzro¬ stem temperatury ogrzewania. Jezeli, cho¬ dzi tu o takie produkty, których punkt wrzenia znajduje sie w zakresie tempe¬ ratur powyzej punktu rozkladu, to. pro-dukty tego rodzaju zazwyczaj' wczesniej sie rozkladaja, zanim zdolaja sie ulotnic.Znane sa juz rózne sposoby, zdazajace do zmniejszenia niebezpieczenstwa roz¬ kladu takich produktów. I tak np. znana jest metoda, przy której, temperatury, potrzebne do odparowania, obniza sie przez stosowanie ogrzewania w prózni.W odpowiednich przypadkach osiagano przy tym wczesniej temperature odparo¬ wania niz punkt rozkladu produktu, tak ze odparowanie produktu odbywalo sie bez rozkladu.Ten sam efekt znany jest tez i przy stosowaniu innej drogi a mianowicie, gdy material ogrzewa sie w obecnosci takich cial, które w stosowanych temperaturach znajduja sae w stanie par wzglednie gazów, i których pary posiadaja tak duze cisnienie czastkowe, ze cisnienie czastkowe odparowywanych z materialu substancji odpowiednio sie zmniejsza. Ta metoda jest wobec tego o tyle podobna do metody ogrzewania w prózni, ze w obydwóch przypadkach dazy sie do osiagniecia du¬ zego obnizenia cisnienia pary substancji otrzymywanej, przez co punkt wrzenia substancji przesuwa sie ponizej jej punktu rozkladu.Dotychczasowe techniczne stosowanie tej ostatniej metody doprowadzilo do kil¬ ku dalszych waznych spostrzezen. Stwier¬ dzono, ze dzialanie ochronne cial, prze¬ chodzacych w stosowanych temperaturach pracy w stan pary lub gazu, jak np. pary wodnej, gazów spalinowych itd., mozna znacznie powiekszyc wtedy, jezeli produkt wyjsciowy, najlepiej juz podgrzany, mie¬ sza sie w mozliwie duzym rozdrobnieniu wraz z ochronnie dzialajaca para wzgle¬ dnie gazem. Spostrzezenie to bylo pod¬ stawa wielu sposobów. Naleza tu np. wszystkie znane sposoby, w których ma¬ terial wyjsciowy w postaci rozpylonej lub w cienkich warstwach,lub podobnym sta¬ nie poddaje, sie w odpowiednim naczyniu reakcyjnym dzialaniu przeplywajacych par lub gazów cial ochronnych, przy czym, przez odpowiedni dobór temperatury uzy¬ skiwano odpowiednie odparowanie rów¬ niez i wysokowrzacych skladników. Udalo sie na tej drodze bezwatpienia znacznie zwiekszyc ilosc produktów, odparowywa¬ nych bez rozkladu, wzglednie znacznie zmniejszyc rozklad materialu wyjsciowe¬ go. Niektóre z tych znanych sposobów wykazuja jeszcze dalsze ulepszenia, po¬ legajace na stosunkowo krótkim oddzialy¬ waniu zastosowanej temperatury w obec¬ nosci cial ochronnych w postaci par lub gazów, przez co mozliwosc rozkladu w tej temperaturze zostala dalej zmniejszona.Zasada zmniejszenia mozliwosci rozkla¬ du cial przez skrócenie czasu oddzialywa¬ nia temperatury jest juz jako taka znana równiez i w stosunku do procesów wy¬ twarzania lotnych produktów z przyto¬ czonych powyzej materialów wyjsciowych.Wiele takich sposobów, w których prze¬ rabiany material przeprowadza sie szybko przez strefe reakcyjna, ogrzana do odpo¬ wiedniej temperatury, znalazly szczególne zastosowanie w przemysle ropy naftowej.Efekt, osiagany przy stosowaniu' zna¬ nych dotad sposobów, polega oczywiscie na tym, ze liczba skladników dajacych sie otrzymac z wymienionego rodzaju mate¬ rialów wyjsciowych albo calkowicie nie- rozlozonych albo rozlozonych w stopniu minimalnym, koniecznym przy ich odpa¬ rowywaniu, moze byc znacznie zwiekszo¬ na. Skutek ten nie oznacza jeszcze oczy¬ wiscie calkowitego rozwiazania zagad¬ nienia, aby z tego rodzaju materialów wyjsciowych wydobyc wszystkie skladni¬ ki, zazwyczaj lotne w obranych tempera¬ turach pracy, i to bez ich rozkladu.Rozwiazanie tego zagadnienia osiaga sie w pelnym zakresie w mysl wynalazku niniejszego, przy czym nalezy zachowac nastepujace zasadnicze warunki. — 2 —Sposób wedlug wynalazku posluguje sie najpierw istniejacymi juz technicznymi spostrzezeniami o tyle, ze równiez i tu stosuje sie wplyw obecnosci substancji, w stanie pary lub gazu, zapobiegajacy rozkladowi w pierwszym rzedzie pary wodnej. Chodzi tu wiec o ogrzewanie ma¬ terialu wyjsciowego do temperatury pro¬ cesu w obecnosci pary wodnej lub innej substancji w postaci lotnej.Okazalo sie obecnie, ze skrócenie czasu oddzialywania ciepla ma istotne znaczenie nie tylko na zmniejszenie sie zjawisk rozkladu, jak to okreslono wyzej jako znane. Jezeli bowiem zmniejszyc ten czas do osiagalnego w aparaturze minimum, to jest do ulamków sekundy, to mozna otrzy¬ mywac zupelnie nowe produkty o nie¬ znanych dotad wlasciwosciach. Wedlug wszelkiego prawdopodobienstwa polega to na tym, ze rozklad jakiejs substancji nie jest zaleznym jedynie od wielkosci stoso¬ wanej temperatury i od panujacych przy rozkladzie stosunków cisnien, lecz ze koniecznym jest pewien okreslony czas oddzialywania czynników, powodujacych rozklad, aby rozklad ten w ogóle mógl miec miejsce. Jezeli ten okreslony czas oddzialywania zostanie jeszcze skrócony, to rozklad nie nastapi i oddzialywanie ciepla w zakresie obranej temperatury procesu objawi sie tylko w odparowaniu substancji, dla którego miarodajnym jest oczywiscie nie czas oddzialywania ciepla, lecz ilosc ciepla, doprowadzona w tym czasie.Zasadnicza wiec wskazówka dla spo¬ sobu wedlug wynalazku uwidocznia sie w nastepujacym postepowaniu: ogrzewa sie substancje, podlegajaca obróbce, w o- obecnosci przeplywajacych par lub gazów substancji ochronnych, do obranej tem¬ peratury procesu tak krótko, ze czas, po¬ trzebny do rozkladu trudnolotnych sklad¬ ników nie zostanie osiagniety. Zapewnia to jednoczesnie calkowite odparowanie wszystkich, w obranej temperaturze w ó- góle lotnych skladników, poniewaz pod¬ czas tego nadzwyczaj krótkiego czasu oddzialywania ciepla w zakresie tempe¬ ratury procesu, przenosi sie na obrabiana substancje mozliwie duza ilosc ciepla.Dla obioru temperatury procesu jest miarodajny nastepujacy punkt widzenia: wiekszosc wymienionych uprzednio ma¬ terialów wyjsciowych zawiera obok skla¬ dników, dajacych sie oddestylowac w wa¬ runkach pracy wedlug sposobu niniej^ szego takze i skladniki nielotne. Z tych ostatnich mozna wytworzyc pirzez rozklad, w zaleznosci od jego stopnia, skladniki latwolotne lub trudnolotne. Zazwyczaj niewielki rozklad prowadzi do uzyskania skladników trudnolotnych, które dopiero po silniejszym rozkladzie moga byc roz¬ szczepione na czesci latwolotne. Jednak, stosownie do zyczenia, temperature pro¬ cesu mozna obrac tak, ze nie nastapi ani rozklad czesci trudnolotnych, zawartych juz w materiale wyjsciowym, ani tez cze¬ sci nielotnych. W tym przypadku osiaga sie rozdzial obecnych w materiale czesci lotnych od nielotnych, przy czym zupel¬ nosc tego rozdzialu jest zalezna od tego, czy temperatura procesu jest dostatecznie wysoka, by usunac z materialu wszystkie czy tez tylko pewna czesc skladników trudnolotnych. Jednak temperature pro¬ cesu mozna równiez podniesc do takiej wysokosci, ze zajdzie "lagodny rozklad skladników nielotnych materialu wyjscio¬ wego, które zostana zamienione przez to w skladniki trudnolotne i oddzielone od pozostalych skladników nielotnych. Mo¬ zliwosc stosowania tak wysokich tempe¬ ratur bez obawy o jednoczesny rozklad zawartych juz w materiale skladników trudnolotnych, tlumaczy sie tym, ze w wymienionych materialach wyjsciowych wlasnie te skladniki, które nie sa lotne, sa jednoczesnie skladnikami najlatwiej u- legajacymi rozkladowi. Polega to na tym, — 3 -ze te nielotne skladniki tworza ciala sto¬ sunkowo nietrwale o wielkiej, skompliko¬ wanej czasteczce, podczas gdy utworzone z nich przez lagodny lub silniejszy roz¬ klad ciala o mniejszej czasteczce, sa odpo¬ wiednio bardziej trwale. Wobec tego jest mozliwym do osiagniecia, przy odpowie¬ dnim podwyzszeniu temperatury procesu, ze ten bardzo krótki czas oddzialywania temperatury podwyzszanej wystarcza, aby nastapil przynajmniej lagodny rozklad materialu wyjsciowego. Pod nazwa „la¬ godny rozklad" nalezy rozumiec taki roz¬ klad, który prowadzi do przemiany nie¬ lotnych, wysokoczasteczkowych cial w substancje trudnolotne o jeszcze stosun¬ kowo duzej czasteczce, przy czym rozklad ten moze dotyczyc zarówno pewnej malej liczby, jak i wszystkich skladników, w za¬ leznosci od rodzaju materialu wyjscio¬ wego. Nalezy to tlumaczyc tym, ze ko¬ nieczny do rozkladu czas dzialania ciepla o temperaturze, w której moze nastapic rozklad, jest oczywiscie tym krótszy, im wyzsza jest temperatura. Przy stalym czasie oddzialywania ciepla wzrost tem¬ peratury sprawia, ze pewne skladniki ma¬ terialu ulegaja rozkladowi, a zwlaszcza te, które oczywiscie sa najbardziej wrazliwe na dzialanie rozkladajace. W mysl wiec tych uwag obiera sie temperature procesu tak, by, stosownie do rodzaju zadanego produktu koncowego rozklad nie nastapil wcale lub zostal przeprowadzony lagodnie, w ograniczeniu jedynie do nielotnych skladników materialu wyjsciowego i to w takim stopniu, by te nielotne skladniki zamienily sie w trudnolotne. Przeprowa¬ dzenie sposobu w mysl wynalazku bez rozkladu dotyczy przede wszystkim takich materialów, jak np. pak, oleje, zywice, smola itd., podczas gdy lagodny roz¬ klad nadaje sie do takich, które zawieraja juz w sobie pewna czesc lotnych skladni¬ ków, jak np. wegle i wszelkiego rodzaju materialy bitumiczne, Praktyczne wykonanie podstawowej za¬ sady wynalazku opiera sie wiec na ko¬ niecznosci ograniczenia czasu oddzialywa¬ nia temperatury procesu do minimum, osiagalnego w technice. Czas ten z jednej strony musi byc krótszym od czasu, w ja¬ kim moze nastapic rozklad trudnolotnych skladników, zawartych juz w materiale wyjsciowym lub wytworzonych dopiero przez oddzialywanie ciepla na material wyjscioiwy wzglednie obu rodzajów tych skladników, podczas gdy z drugiej strony musi pozwalac na odparowanie wszystkich skladników lotnych w ogóle w temperatu¬ rze pmcesu. Tb ograniczenie czasu, pody¬ ktowane podstawowa zasada wynalaizku nie zJostalo jeszcze osiagniete sposobami znanymi dotad w technice, choiciaz i tutaj w niektórych przypadkach starano sie juz i stosowano stosunkowo krótki czas dzia¬ lania ciepla na material. Skrócenie czasu daje sie osiagnac jedynie wskutek tego, ze i przestrzen oddzialywania ciepla o danej temperaturze na material zostaje bardzo ograniczona. Osiaga sie przez to jednoczesnie bardzo znaczne skrócenie czasu oddzialywania ciepla z jednej stro¬ ny i nagle przenoszenie mozliwie duzych ilosci ciepla na material przerabiany — z drugiej strony.Wymagania te, stawiane w stosunku do technicznego przeprowadzenia zasady wy¬ nalazku, moga byc praktycznie wypelnio¬ ne np. w ten sposób, ze material, najlepiej juz podgrzany, w postaci kropli lub waskiego strumienia, wprowadza sie lub wtryskuje z urzadzenia w rodzaju dyszy do srodka rury, przez która przeplywa prad pary czynnika dodatkowego, najle¬ piej pary wodnej, ogrzanej do wysokiej temperatury. Rura ta uchodzi tuz za dysza wzglednie dyszami, doprowadza¬ jacymi material wyjsciowy, do komory rozprezania, w której nastepuje rozpreze¬ nie sie pary, zwiazane z natychmiastowym jej ochlodzeniem sie, i oddzielenie nielot- — 4 —nych skladników materialu od skladników lotnych. Lotne skladniki uchodza razem z czynnikiem dodatkowym z komory roz¬ prezania do urzadzen kondensujacych, wykonanych w znany sposób, podczas gdy nielotne skladniki osadzaja sie w komorze rozprezania.Temperaturematerialu wkraplanego lub wtryskiwanego do rury do odparowywa¬ nia, dobiera sie tak, by w zadnym razie nie mógl nastapic jakikolwiek rozklad materialu. Material ten w takiej tempe¬ raturze jest juz albo sam z siebie ciekly, albo przerabia sie go na ciecz, np. sub¬ stancje stale, jak wegiel i podobne, przez zmieszanie z olejem cieklym, najlepiej wysokowrzacym.Temperatura, przeplywajacego przez ru¬ re do odparowywania materialu dodatko¬ wego w postaci pary lub gazu, najko¬ rzystniej pary wodnej, powinna byc ce¬ lowo wyzsza od temperatury, okreslonej dla prowadzenia procesu, i powstajacej w chwili zmieszania sie materialu wyj¬ sciowego z czynnikiem dodatkowym. Jest ona wiec znacznie wyzsza od tempera¬ tury, podgrzanego materialu w' chwili jego wyplywu z dysz do rury do odpa¬ rowywania. Wysokosc temperatury czyn¬ nika dodatkowego, doprowadzanego w stanie par, obiera sie zreszta stosownie do rodzaju materialu wyjsciowego i wy¬ twarzanych zen produktów, a takze od¬ powiednio do stosunku mieszaniny mate¬ rialu wyjsciowego i czynnika dodatko¬ wego i' wreszcie w stosunku do stopnia zamierzonego rozkladu nielotnych skla¬ dników materialu na trudnolotne. Jest pozadanym, by pary czynnika dodatko¬ wego, przeplywajacego przez rure do od¬ parowywania, posiadaly pewna nadwyzke w stosunku do cisnienia procesu, aby wskutek rozprezenia sie pary przy wlocie do komary rozprezenia uzyskac mozliwie czynne i nagle ochlodzenie sie mieszaniny reakcyjnej ponizej temperatury procesu.Cisnienie procesu moze byc zarówno at¬ mosferyczne, jak wieksze lub mniejsze od niego. Odpowiednie dobranie szybkosci strumienia pary zapewnie odpowiednio szybkie przejscie materialu przez strefe wlotowa, co znów ma istotne znaczenie dla dlugosci czasu oddzialywania ciepla o temperaturze procesu na material.Na zalaczonym rysunku przedstawiono schematycznie opisana powyzej postac wykonania sposobu wedlug wynalazku, przy czym przedstawiona postac aparatu nie jest jedyna postacia wykonania wy¬ nalazku. Zwlaszcza zadanie konstrukcyj¬ ne, by ogrzewanie materialu bylo ograni¬ czone co do miejsca, moze byc osiagniete w inny sposób, nie tylko za pomoca urza¬ dzenia w postaci dysz, pokazanego na rysunku.Strumien pary B czynnika dodatkowe¬ go, przeplywajacy przez urzadzenie grzej¬ ne A, wpada do rury C do odparowywa¬ nia, do której srodka wystaje wylot D w postaci dyszy. Strumien pary porywa ze soba, najlepiej uprzednio podgrzany w zbiorniku F material, wyplywajacy z dyszy lub dysz w postaci kropli lub waskich strumieni, rozpyla go natych¬ miast, przy jednoczesnym ochlodzeniu po¬ nizej temperatury procesu, do komory rozprezania E, w której, w danym razie, równiez nastepuje rozprezenie sie mie¬ szaniny. Nielotne skladniki materialu osa¬ dzaja sie w zbiorniku E i moga byc usu¬ niete przez wylot G, podczas gdy miesza¬ nina lotnych skladników i czynnika do¬ datkowego zostaje wyprowadzona przez rure H do urzadzenia skraplajacego.Szczególy ksztaltu aparatu do wykony¬ wania sposobu niniejszego moga sie róznic od opisanej uprzednio postaci wykonania, jednak zasada nowego sposobu musi byc zachowana. Zasada ta polega na tym, ze material wyjsciowy poddaje sie dzialaniu strumienia pary czynnika dodatkowego, ogrzanego do wysokiej temperatury, tylko - 5 -w ciagu ulamków Sekundy w strefie ogra¬ niczonej bardzo silnie co do miejsca bez¬ posrednio, po czym temparatura procesu zostaje tak obnizona, najlepiej przez roz¬ prezenie strumienia pary wzglednie przez wlot mieszaniny reakcyjnej do nieogrza- nej komory rozprezenia, ze w tertiperatu- rze tej nie moze nastapic rozklad mate¬ rialu, zawartego w strumieniu pary.Dzialanie nowego sposobu okazuje sie wyraznie z wlasciwosci produktów, otrzy¬ manych w ten sposób z wymienionych materialów wyjsciowych. Na przyklad z paku w ten sposób otrzymuje sie z jed¬ nej strony smole twarda o bardzo wyso¬ kim punkcie mieknienia, a z drugiej strony oleje o duzej lepkosci, które utrzy¬ muja swe wlasciwosci jeszcze w tempe¬ raturach powyzej 100° C i sa oczywiscie zlozone z cial wysokoczasteczkowych, któ¬ re przy dotychczas stosowanych innych sposobach destylacji nie daly sie wytwo¬ rzyc. Przez zmieszanie w ten sposób otrzymanego twardego paku, np. o punkcie spiekania okolo 400° C z olejem o wiel¬ kiej lepkosci, wytworzonym z paku wyj¬ sciowego wedlug wynalazku, otrzymuje sie z powrotem pak wyjsciowy o tych samych wlasciwosciach. Dowodzi to, ze w sposobie wedlug wynalazku dzialanie rozkladajace jest calkowicie usuniete, o ile temperatura procesu zostaje dobrana tak, ze przy tym krótkim czasie oddzia¬ lywania ciepla nastepuje tylko odparo¬ wywanie, ale nie rozklad materialu wyj¬ sciowego.Wedlug opisanego sposobu z wegli i in¬ nych materialów bitumicznych otrzymuje sie oleje, stojace w nieznanym dotad bli¬ zej pokrewienstwie do materialu wyj¬ sciowego, z którego zostaly wytworzone.To bliskie pokrewienstwo .chemiczne jest uwarunkowane bardzo wysokoczasteczko- wym charakterem otrzymanego produktu i objawia sie praktycznie przez to, ze wyjsciowe materialy bitumiczne np. we¬ giel, moga byc rozpuszczone w otrzyma¬ nych produktach olejowych, tak ze jako nierozpuszczalnosc' pozostaje tylko popiól.I ten stan rzeczy dowodzi wysokoczastecz- kowej struktury otrzymanych produktów, które oczywiscie wskutek bardzo bliskiego chemicznego pokrewienstwa do bitumicz¬ nych materialów wyjsciowych moga wy¬ kazywac tego rodzaju silne wlasciwosci rozpuszczajace.Ponizej opisane przyklady dokonane zo¬ staly w aparaturze odpowiadajacej przed¬ stawionej na rysunku, w której wlot dyszy D byl umieszczony w odleglosci okolo 20 cm od wylotu do komory roz¬ prezania E. Szybkosc przeplywu pary wy¬ nosila okolo 5 m/sek, tak ze material pozostawal w strefie ogrzewania az do osiagniecia komory rozprezania okolo 1/25 sekundy w temperaturze procesu w stycz-* nosci ze strumieniem pary.Przyklad I. Pak z wegla kamiennego o punkcie krzepniecia 67° C ogrzany do temperatury 380° C zostal wtryskiwany za pomoca dysz w strumien pary wodnej ogrzanej do 600° C, jak uwidoczniono na schematycznie przedstawionej aparaturze.Na jedna czesc wagowa paku stosowano 1,2 czesci wagowych pary wodnej. Po przejsciu strefy wlotowej temperatura mieszaniny paku i pary po wejsciu do komory rozprezania zostala natychmiast obnizona do okolo 400° C. Otrzymano o- kolo 33% paku o bardzo wysokim punkcie mieknienia i okolo 65% oleju o bardzo wysokiej lepkosci przy okolo 1—2% strat.Przez zmieszanie destylatu z osadem o- trzymano z powrotem pak wyjsciowy o tych samych wlasciwosciach.Przyklad II. Pak ze smoly wegla bru¬ natnego o punkcie krzepniecia 78° C o- grzany do 390° C zostal wtryskiwany za pomoca dysz w strumien pary wodnej ogrzanej do%600° C, jak pokazano na sche¬ matycznym rysunku. Na 1 czesc wagowa paku uzyto 1,1 czesc wagowych pary — 6 —wodnej. Mieszanina paku z para po przej¬ sciu strefy wlotowej zostala w komorze rozprezania doprowadzona natychmiast do temperatury 400° C. Otrzymano 40% paku twardego, 58% oleju; straty wynosza okolo 2%.Przyklad III. Pak z ropy naftowej, o' punkcie krzepniecia 41° C? ogrzany do temperatury 370° C zostal wtryskiwany za pomoca dyszy w strumien pary wodnej ogrzanej do 600° C, jak pokazano schema¬ tycznie na rysunku. Na 1 czesc wagowa paku zastosowano 1,4 czesci wagowe pary wodnej. Po przejsciu mieszaniny smoly i pary przez strefe wlotowa do komory roz¬ prezania, zostala ona natychmiast dopro¬ wadzona do temperatury 400° C. Uzyska¬ no 30% paku twardego o punkcie miek- nienia 150° C i okolo 68% oleju, o wyso¬ kiej lepkosci i punkcie zaploniecia 310° C.Przyklad IV. Smola wegla kamiennego, z której zostaly odpedzone lekko wrzace skladniki, ogrzana do temperatury 380° C, zostala wtryskiwana za pomoca dyszy w strumien pary wodnej ogrzanej do tem¬ peratury 600° C, jak pokazano schema¬ tycznie na rysunku. Na 1 czesc wagowa smoly zastosowano 1 czesc wagowa pary wodnej. Mieszanine smoly i pary po przej¬ sciu z strefy wlotowej do komory rozpre¬ zania ostudzono natychmiast do tempera¬ tury okolo 400° C. Otrzymani piak o punkcie krzepniecia 70° C jako pozostalosc. Ilosc ta jest przeszlo 10% mniejsza niz przy destylacji zwyklymi sposobami. Destylaty moga byc dalej rozkladane wedlug odpo¬ wiednich sposobów.Przyklad V. 40 czesci wagowych wegla zmielono drobno, i zmieszano z 60 cze¬ sciami wagowymi wysokowrzacego oleju smolowcowego. Mieszanine te ogrzano do temperatury 380° C i zmieszano w opisa¬ nej aparaturze z para wodna o tempera¬ turze 600° C w stosunku 1:1,4. Mieszanina pary i paku po przejsciu z strefy wloto¬ wej do komory rozprezania gostala ochlo¬ dzona natychmiast do temperatury okolo 400° C. Otrzymano 32 czesci pozostalosci stalej, która w wyzszej temperaturze po¬ zwala otrzymac jeszcze okolo A czesci smoly i 66 czesci oleju, które rozdzielono dalej wedlug znanych metod.Przyklad VI. 35 czesci wagowych we¬ gla zmieszano dokladnie z 65 czesciami wagowymi wysokowrzacego oleju smolo¬ wego w temperaturze 380° C. Mieszanine te zmieszano w opisanej aparaturze przy temperaturze 390° C z para wodna o tem¬ peraturze 600° C. Mieszanina paku i pary po przejsciu ze strefy wlotowej do komory rozprezania zostala ochlodzona natych¬ miast do temperatury okolo 400° C. Otrzy¬ mano 29 czesci pozostalosci i 70 czesci de¬ stylatu, z którego przez czastkowa kon¬ densacje otrzymano z powrotem dodany wysokowrzacy olej w tej samej ilosci, w jakiej go uzyto. PL