PL30662B1 - Sposób obróbki wieloizoolefin - Google Patents

Description

Wieloizoolefiny, przede wszystkim wieloizobutylen, mozna ksztaltowac na ogrzanych walcach. Stosowanie tego spo¬ sobu do ciaglego wytwarzania arkuszy walcowanych ma jednak te wade, ze wy¬ twarzane arkusze posiadaja pory. Dluzsze walcowanie nie pozostaje bez wplywu na stopien polimeryzacji wieloizoolefin; próbo¬ wano usunac te wade przez dodawanie wo¬ sków, substancji podobnych do wosków albo tez zywic. Osiaga sie przez to pewne polep¬ szenie walcowania, jednak nie osiaga sie calkowitego usuniecia porów z arkuszy wyciaganych nieprzerwanie. Wiadomo równiez/ ze w celu zmiany mechanicznych wlasciwosci- arkuszy z 'wieloizobutylenu mozna dodawac do polimeru w czasie walcowania nieznaczne ilosci innych sub¬ stancji polimerycznych, zwlaszcza wielo- styrentf. O ile przez dodawanie wielosty- renu unika sie tworzenia sie porów w wy¬ ciaganym arkuszu z wieloizoolefin, to jed¬ nak wskutek tego niemozliwe jest wytwa¬ rzanie sposobem ciaglym oddzielajacych $ie dobrze od walców arkuszy z wieloizo¬ olefin, zwlaszcza z wieloizobutylenu. Po krótkim walcowaniu, podczas którego mozna wytworzyc zaleznie od grubo¬ sci 20 — 30 m arkusza, mieszanina wie¬ loizobutylenu z , dodatkiem wielostyrenu, np. w stosunku 90 : 10, zaczyna sie przy¬ klejac do walca. Podczas gdy w tym okre-sie udaje sie, choc z wielkim trudem, od¬ ciagnac utworzona na walcu okladzine w postaci arkusza, to jednak po kilku dal¬ szych obrotach przyklejanie sie masy do walca staje sie tak silne, ze arkusz zawsze rozrywa sie i moze byc odj ety od walca tylko w postaci kawalków. Ciagle wytwa¬ rzanie arkuszy bez porów jest \vle wiec nie¬ mozliwe, walcowanie musi byc przerwane, a walce starannie oczyszczone. Poniewaz mechaniczne usuwanie mocno przylegaja¬ cej do walców warstwy przez szorowanie, scieranie, odmuchiwanie para, nacieranie woskarni itd. nie prowadzi do celu, a nato¬ miast mozliwe jest tylko oczyszczanie wal¬ ców przez dodawanie innych polimerów, ja¬ sne sie wiec staje, ze postep, dajacy sie osiagnac w wlasciwosciach arkusza przez dodawanie wielostyrenu, zostaje zniweczo¬ ny przez trudnosci przy oczyszczaniu walców.Stwierdzono, ze mozna uniknac tych trudnosci i walcowac sposobem ciaglym wieloizoolefiny zawierajace wielostyren, jezeli jako dodatek do wieloizoolefin, glównie do wieloizobutylenu, stosowac po- limerycznie jednolity wielostyren srednie¬ go stopnia polimeryzacji. Poslugujac sie dla scharakteryzowania stopnia polimery¬ zacji wartoscia K (o pojeciu wartosci K porównac Fikentschera „Cellulosochemie" 13, str, 58 i nastepne oraz str. 71 i nastepne) nalezy stosowac wielostyren o wartosci K równej 55 — 60, z któ¬ rego przed dodaniem go do wielo¬ izoolefin usunieto przez lugowanie roz¬ puszczalnikami nierozpuszczajacymi wie¬ lostyrenu, przede wszystkim eterem, cze¬ sci skladowe o mniejszej lepkosci powsta¬ jace podczas polimeryzacji, których war¬ tosc K wynosi 20— 35. Dopiero po usu¬ nieciu tych czesci skladowych o mniejszym ciezarze czasteczkowym, mozna wytwa¬ rzac bez przeszkód sposobem ciaglym arkusze pozbawione porów, np. arkusze o dlugosci ponad 400 m. W przeciwien¬ stwie do dotychczasowych arkuszy zawie¬ rajacych wielostyren kleistosc powierzch¬ ni arkuszy wedlug niniejszego wynalazku jest tak silnie zmniejszona, ze nawet na goraco mozna je nawijac bez opylania po¬ wierzchni.W celu usuniecia pozostalosci rozpusz¬ czalnika i srodków zmiekczajacych propo¬ nowano juz wprawdzie lugowanie uksztal¬ towanych wyrobów plaskich, wytworzo¬ nych z wielostyrolu, jednakze z tego ro¬ dzaju publikacyj nie mozna bylo wyciag¬ nac wniosku, ze stosowanie polimerycznie jednolitego wielostyrenu sredniego stopnia polimeryzacji daje istotne ulatwienie przy ciaglej obróbce wieloizoolefin.Oczywiscie zamiast wielostyrenu uwol¬ nionego przez lugowanie od skladników mniej spolimeryzowanych mozna stosowac do ciaglego wytwarzania arkuszy z wielo¬ izoolefin taki wielostyren, którego poli¬ meryzacje prowadzono tak, ze uniknieto tworzenia sie tych czesci skladowych nizej spolimeryzowanych o wartosci K rów¬ nej 20 — 35.Przyklad. Wielostyren srednio lepki o wartosci K równej 55, otrzymany przez polimeryzacje w bloku, obrabia sie w cia¬ gu 1 godziny eterem lub mieszanina ete¬ ru z alkoholem w stosunku 1:1.' Roztwór w eterze pozostawia po wyparowaniu roz¬ puszczalnika silnie kleisty produkt, w ro¬ dzaju syropu, nisko polimerycznej czesci, o wartosci K równej okolo 25 — 30. Nie¬ rozpuszczalna w eterze pozostalosc, po wyparciu lugu macierzystego, posiada wartosc K równa 60. Przewalcowuje sie ja w temperaturze 150—170° C wraz z wie- loizobutylenem w stosunku 10:90. Bez koniecznego oczyszczania walców w cza¬ sie jednej zmiany roboczej (okolo 8 go¬ dzin) mozna wyciagac sposobem ciaglym arkusze wieloizobutylenowe, przy czym w zaleznosci od grubosci dlugosc arkusza moze wynosic 400 — 800 metrów.Poniewaz arkusze z wieloizobutylenu — 2 —wytworzone sposobem wedlug wynalazku niniejszego nie doznaja zadnych szkód pod wzgledem trwalosci chemicznej, wiec mozna je stosowac we wszystkich dziedzi¬ nach stosowania arkuszy czysto wieloizo- butylenowych. PL

Claims (1)

1. Zastrzezenie patentowe. Sposób obróbki wieloizoolefin przez do¬ dawanie wielostyrenu, znamienny tym, ze jako wielostyrenu dodaje sie polimerycznie jednolitego wielostyrenu sredniego stopnia polimeryzacji, o wartosci K równej 55 — 60, wolnego od mniej spolimeryzowanych czesci o wartosci K równej 20 — 35. Deutsche Celluloid-Fabrik Aktiengesellschaft Zastepca: inz. J. Wyganowski •rzecznik patento^wy Staatsdruckerei Warschau — Nr. 9602-42. PL