Jakkolwiek istnieje szereg sposobów wytwarzania tlenku magnezu z dolomitu, to jednak dotad zaden z tych sposobów nie zostal zastosowany na wieksza skale ze wzgledu na trudnosci techniczne, wy¬ stepujace przy ich wykonywaniu, albo z powodu powolnego przebiegu reakcji che¬ micznych.Wedlug wynalazku wypalony dolomit wprost albo przerobiony na mieszanine wo¬ dorotlenków wapnia i magnezu zadaje sie w temperaturze okolo 100°C roztworami wodnymi, zawierajacymi siarczan amono¬ wy, przy czym, o ile przeróbke prowadzi sie w aparatach zelaznych, nalezy caly czas utrzymywac odczyn zasadowy masy.Przez zagotowanie mieszaniny, najle¬ piej za pomoca pary bezposredniej, dziala¬ jacej w przeciwpradzie do doprowadzanej masy reakcyjnej, wypedza sie amoniak o- trzymujac przy tym roztwór wodny siar¬ czanu magnezu i osad siarczanu wapnia, który po calkowitym albo czesciowym wy¬ pedzeniu amoniaku daje sie odsaczyc od roztworu soli magnezowej. Odsaczony roz¬ twór siarczanu magnezu nasyca sie na zi¬ mno nadmiarem amoniaku, dzieki czemu czesc magnezu wydziela sie jako osad wo¬ dorotlenku magnezowego, a jednoczesnie o- trzymuje sie roztwór siarczanu amonu, który sie odsacza od osadu wodorotlenku magnezu. Roztwór ten zawiera jeszcze czesc siarczanu magnezu, co jednak nie szkodzi dalszemu przebiegowi procesu.ZltiWterftHfe Woctaa siatcz&mi wapnia traktuja^sie równoczesnie roztworem we¬ glami feLionu otrzymujac osad %e£la!hu wapnia i roztwór siarczanu &monu.Rozczyny siarczanu aftttonu, uzyskane w wymienionych dwóch *operacj ach i zmie¬ szane razem, traktuje sie najpierw gipsem, w celu usuniecia z niego resztek weglanu amonu, po czym stosuje sie je do przerób¬ ki nowych ilosci palonego dolomitu. Amo¬ niak zawarty w roztworze nie szkodzi re¬ akcji.W wymienionym procesie czesc wydzie¬ lonego amoniaku rialezy przeprowadzic Tb weglan amonowy, cb uzyskuje sie pfrzez zmieszanie gazów, wydzielonych przy wy¬ palaniu dolomitu, z mieszanina pary i a- moniaku, uzyskana przez wygotowywanie palonego lub gaszonego dolomitu z roztwo¬ rem siarczanu anionu, ipo czym mieszanine te poddaje sie silnemu chlodzeniu w celu otrzymania wodnego roztworu weglanu a- monu.Ta droga przy ^stetej r^enfetffccji roz¬ tworu siarczanu amonu osiaga sie rozdzie¬ lenie dolomitu na wodorotlenek rnalgnezo- wy i weglan wapniowy. Odsaczone osady weglanu wapnia lub wodorotlenku magne¬ zu suszy sie przez ogrzanie powyzej 100°C w zamknietym naczyniu, przy czym wy¬ dzielone pary, zawierajace jeszcze resztke amoniaku, laczy sie z parami przeznaczo¬ nymi dó wytwarzania roztworu weglanu amonu. PL PL