PL233481B1 - Wielowarstwowa szyba ognioodporna oraz sposób wytwarzania wielowarstwowej szyby ognioodpornej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest wielowarstwowa szyba ognioodporna oraz sposób wytwarzania wielowarstwowej szyby ognioodpornej, charakteryzującej się odpornością na wysokie temperatury przy zmniejszonej grubości oraz ciężarze szyby, zwłaszcza do zastosowań w stolarce okiennej i drzwiowej.

Bezpieczeństwo na wypadek pożaru jest istotnym aspektem nowoczesnego budownictwa. Rolą budynków w przypadku pożaru jest przede wszystkim zapewnienie ochrony ludziom w nich przebywających, a także zapewnienie ochrony wyposażenia biur, przykładowo serwerów czy komputerowych baz danych, których utrata może doprowadzić do konieczności likwidacji firmy. Budynki muszą zatem spełniać szereg rygorystycznych wymagań w celu zapewnienia bezpieczeństwa w razie pożaru oraz ułatwienia akcji ratowniczej straży pożarnej.

Cechą charakterystyczną nowoczesnej architektury są coraz większe powierzchnie przeszklone budynków, nie tylko pionowe w postaci okien, fasad zewnętrznych, ścian oraz drzwi wewnątrz budynków, ale także ukośne czy poziome, przykładowo świetliki, schody czy podłogi szklane. Szkło jest materiałem niepalnym, jednak nie jest to wystarczające do tego, aby elementy szklane takie jak okna mogły odgrywać istotną rolę w pasywnej ochronie przeciwpożarowej budynków. Głównym problemem jest niska wytrzymałość szkła sodowo-wapniowego na zmiany temperatury będące skutkiem pożaru w ciągu kilku minut ulega ono zniszczeniu.

Znane są w stanie techniki różnego rodzaju szyby ognioodporne. Ze względu na ich budowę szyby ognioodporne można podzielić na monolityczne, wielowarstwowe oraz z grubą warstwą żelu.

Ognioodporna szyba monolityczna ma postać pojedynczej tafli szkła, przeważnie wykonanej ze szkła sodowo-wapniowo-krzemianowego wzmocnionego termicznie, jednak może być również wykonana ze szkła borokrzemianowego. Ponadto szkło monolityczne może być dodatkowo zbrojone za pomocą siatki stalowej. Podczas trwania pożaru, monolityczna szyba ognioodporna do 40 minut sztywno utrzymuje się w ramie oraz jest odporna na działanie wody gaśniczej. Dodatkowymi zaletami szyby monolitycznej są: odporność na działanie promieniowania UV, a także zachowanie przejrzystości po ekspozycji na wysokie temperatury, co ułatwia działanie straży pożarnej w trakcie akcji ratunkowej. Jednak szyby tego typu podatne są na pękanie wskutek naprężeń wynikających z punktowego nagrzewania tafli szkła.

Wielowarstwowe szyby ognioodporne zbudowane są z przynajmniej dwóch tafli szkła hartowanego oddzielonych cienkimi warstwami żelu zasadowo-krzemianowego. W wyniku nagrzania się żelu do temperatury ok. 120°C na skutek pożaru, żel pęcznieje oraz matowieje dzięki czemu pochłania promieniowanie cieplne chroniąc przed skutkami pożaru kolejne warstwy oszklenia. Dodatkową zaletą stosowania żelu wypełniającego przestrzeń międzyszybową jest dodatkowa izolacja akustyczna okien, a także zwiększenie bezpieczeństwa ludzi w trakcie pożaru - odłamki szkła przywierają do znajdującej się wewnątrz szyby warstwy żelu, dzięki czemu nie powstają luźne odpryski o ostrych krawędziach, które mogłyby spowodować skaleczenia u osób opuszczających budynek podczas ewakuacji. Wielowarstwowa szyba ognioodporna charakteryzuje się znakomitymi parametrami mechanicznymi oraz jest bardziej wytrzymała na uszkodzenia w trakcie transportu czy też montażu. Wadą stosowania żelu jako wypełnienia przestrzeni międzyszybowej w oknach wielowarstwowych jest konieczność ochrony przed działaniem promieniowania ultrafioletowego, wilgoci oraz podwyższonej temperatury, które mogą spowodować degradację żelu. Dodatkowo żel w trakcie pożaru matowieje, przez co działanie straży pożarnej podczas akcji ratunkowej jest utrudnione.

Alternatywą do ognioodpornych szyb monolitycznych oraz wielowarstwowych są szyby z grubą warstwą żelu. Szyby takie składają się z szyb oddzielonych komorami o szerokości około 10 mm wypełnionymi wodnistym, przezroczystym żelem, który absorbuje energię cieplną emitowaną przez ogień. W trakcie wzrostu temperatury żel pęcznieje, dzięki czemu wytwarza się warstwa izolacyjna, która stanowi nieprzepuszczalny ekran cieplny. Żel wykorzystywany w tego typu szybach ognioodpornych jest podatny na działanie promieniowania ultrafioletowego oraz wilgoci, ale charakteryzuje się stabilnością w zakresie temperatur od -15 do 45°C. Zaletą szyb tego typu jest pełnienie dodatkowych funkcji dotyczących bezpieczeństwa, statyki, kontroli termicznej, odporności na atak, izolacji akustycznej itp. Wadą szyb z grubą warstwą żelu jest matowienie żelu w trakcie pożaru co utrudnia działanie straży pożarnej podczas akcji ratunkowej.

Również z literatury patentowej znane są ognioodporne szyby oraz okna z wypełnieniem żelowym, a także sposoby wytwarzania szyb i okien ognioodpornych z wypełnieniem żelowym.

PL 233 481 B1

Z polskiego dokumentu patentowego PL189700 znana jest szyba ognioodporna, zawierająca co najmniej dwa arkusze szklane, pomiędzy którymi umieszczona jest ognioodporna warstwa przezroczysta wykonana z utwardzonego, uwodnionego polikrzemianu metalu alkalicznego, w którym stosunek SiO2:M2O wynosi co najmniej 3:1, przy czym M oznacza co najmniej jeden metal alkaliczny i zawartość wody wynosi od 25% do 60% wagowych, w której to szybie co najmniej jeden arkusz szklany, którego powierzchnia jest w kontakcie z warstwą polikrzemianową, posiada na tej powierzchni warstwę podkładową, która ma wpływ na przylepność. W szybie co najmniej jedna powierzchnia szklana, która jest w kontakcie z warstwą polikrzemianową posiada warstwę podkładową, której przylepność do warstwy ognioodpornej obniża się w temperaturach testu zachowania się wobec ognia, przy czym warstwa podkładowa wykonana jest z substancji hydrofobowej lub z substancji, której temperatura mięknienia jest niższa od temperatury testu zachowania się wobec ognia lub jej równa.

Z polskiego zgłoszenia patentowego P.414334 znana jest szyba ognioodporna wielowarstwowa o podwyższonych właściwościach absorpcji ciepła zawierająca co najmniej dwie tafle szklane wykonane ze szkła hartowanego typu float, połączone ze sobą trwale za pomocą żelu, przy czym wewnętrzne powierzchnie jej tafli szklanych mają wykonane oddzielone od siebie wypustami o szerokości, usytuowane równolegle względem siebie i parami naprzeciw siebie, natomiast pomiędzy każdymi dwoma powierzchniami wypustów tych tafli oraz w ich wpustach umieszczone są warstwy żelu będącego wodnym roztworem krzemianu sodowego z dodatkiem organicznych związków polihydroksylowych o grubości łączącego ze sobą trwale tafle szklane oraz tej szyby.

Z amerykańskiego dokumentu patentowego US4178728 znane jest okno ognioodporne, mające co najmniej jedną szklaną taflę w ramie głównej umieszczonej wokół obwodowej krawędzi arkusza szklanego z obszarem krawędziowym arkusza po stronie ekspozycji na działanie ognia zawierające środki usytuowane wzdłuż obwodowej krawędzi arkusza szklanego w celu przymocowania wspomnianego arkusza do ramy głównej, przy czym te środki są usuwalne, tak aby pozostawić obszar krawędzi arkusza wystarczająco odsłonięty, oraz aby nie wystąpiły naprężenia powodujące pęknięcia arkusza szkła na skutek działania ognia. Dodatkowo okno według US4178728 zawiera listwę umocowaną nad obszarem krawędzi, środki łączące do mocowania wymienionej listwy do jednego lub dwóch arkus zy szklanych lub ramy, wspomniane listwy lub środki łączące, które są zbudowane z materiału, który w odpowiedzi na ciepło ognia zmienia swoje właściwości fizyczne w celu usunięcia wymienionych listew z wymienionego obszaru krawędzi.

Z amerykańskiego dokumentu patentowego US 8932508B2 znany jest sposób wytwarzania ognioodpornego oszklenia warstwowego, zawierającego warstwę wewnętrzną na bazie krzemianu, który obejmuje wylanie roztworu krzemianu metalu alkalicznego do wgłębienia utworzonego pomiędzy dwoma przeciwległymi przezroczystymi szybami i umożliwiające roztworowi utwardzenie bez konieczności suszenia, przy czym wymieniony roztwór zawiera ponadto wielowartościowy związek metalu i w którym warstwa wewnętrzna zawiera pomiędzy 35 a 60% wagowych wody.

Z europejskiego dokumentu patentowego EP79257(B1) znane jest okno ognioodporne, utworzone z co najmniej jednej szyby ze szkła silikatowego i ramy, w której szyba ze szkła silikatowego jest zamontowana z warstwą kitu odpornego na ciepło i o zwiększonej przewodności cieplnej, przy czym warstwa przewodząca ciepło między powierzchnią szkła a ramą zawiera co najmniej jedną powierzchnię szyby i związaną z nim metalową ramą jest mieszaniną polimeru odpornego na wysokie temperatury o trwałej plastyczności lub trwałej sprężystości i ziaren metalu, który jest dobrym przewodnikiem lub półprzewodnikiem cieplnym o wielkości ziaren od 0,05 do 1,5 mm.

Pomimo istniejących w stanie techniki wielu rozwiązań z zakresu wytwarzania okien ognioodpornych, istnieje nadal potrzeba udoskonalania szyb ognioodpornych w celu zapewnienia lepszej ochrony przeciwpożarowej budynków. Dodatkowo szyby ognioodporne z wypełnieniem żelowym ulegają matowieniu podczas pożaru, co znacznie utrudnia akcje ratunkowe straży pożarnej.

Celowym zatem byłoby opracowanie rozwiązania w zakresie wytwarzania szyb ognioodpornych, umożliwiającego wytworzenie produktu przewyższającego cechami fizycznymi i użytkowymi obecnie znane rozwiązania w dziedzinie szyb ognioodpornych.

Przedmiotem wynalazku jest wielowarstwowa szyba ognioodporna zawierająca dwie tafle szklane ze szkła hartowanego, pomiędzy którymi znajduje się element dystansowy charakteryzująca się tym, że element dystansowy zawiera co najmniej trzy warstwy taśmy akrylowej, z których warstwy zewnętrzne są nałożone w sposób ciągły obwodowo na tafle szklane a co najmniej jedna warstwa wewnętrzna jest nieciągła i zawiera otwór wlewowy uszczelniony masą butylową, przy czym warstwy zewnętrzne mają większą szerokość od szerokości warstwy wewnętrznej, a krawędzie boczne warstw

PL 233 481 B1 pokrywają się ze sobą wokół zewnętrznego obwodu elementu dystansowego, przy czym warstwy zewnętrzne są wykonane z materiału o temperaturze topnienia co najmniej 50°C wyższej od materiału warstwy wewnętrznej. Przestrzeń międzyszybowa wewnątrz elementu dystansowego wypełniona jest odgazowanym, utwardzonym, transparentnym żelem krzemionkowym wykonanym z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu.

Przedmiotem wynalazku jest ponadto sposób wytwarzania wielowarstwowej szyby ognioodpornej z dwóch tafli ze szkła hartowanego, charakteryzujący się tym, że przygotowuje się żel krzemionkowy z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu, który następnie poddaje się odgazowaniu próżniowemu. Na tafle szkła nanosi się element dystansowy, który zawiera co najmniej trzy warstwy taśmy akrylowej, z których warstwy zewnętrzne nakłada się w sposób ciągły obwodowo na tafle szklane, a co najmniej jedną warstwę wewnętrzną nakłada się pozostawiając odstęp pomiędzy jej krańcami, przy czym warstwy zewnętrzne mają większą szerokość od szerokości warstwy wewnętrznej, a krawędzie boczne warstw pokrywają się ze sobą wokół zewnętrznego obwodu elementu dystansowego, przy czym warstwy zewnętrzne są wykonane z materiału o temperaturze topnienia co najmniej 50°C wyższej od materiału warstwy wewnętrznej. Zadaną ilość żelu krzemionkowego dozuje się do przestrzeni międzyszybowej ograniczonej elementem dystansowym poprzez otwór wlewowy za pomocą ekstrudera przy odchyleniu tafli szkła od poziomu, korzystnie o 45°, po czym uszczelnia się otwór wlewowy masą butylową. Następnie szybę przenosi się do pieca, w którym w położeniu poziomym tafli szkła utwardza się żel krzemionkowy w temperaturze od 70 do 90°C oraz w czasie od 6 do 15 godzin.

Przedmiotem wynalazku jest szyba ognioodporna do zastosowań w stolarce okiennej i drzwiowej o obniżonej wadze oraz grubości w porównaniu do szyb w takiej samej klasie odporności ogniowej.

Przedmiot wynalazku przedstawiony został na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia poglądową ilustrację sposobu łączenia tafli szklanych ze szkła hartowanego typu float 11a i 11b za pomocą elementu dystansowego 12;

Fig. 2 przedstawia przekrój poprzeczny szyby ognioodpornej;

Fig. 3 przedstawia schemat wytwarzania szyby ognioodpornej wypełnionej żelem.

Wielowarstwową szybę ognioodporną według wynalazku wytwarza się poprzez łączenie tafli szklanych 11 a oraz 11b za pomocą elementu dystansowego 12, jak przedstawiono na Fig. 1 i 2. Element dystansowy 12 nakłada się na powierzchnię główną pierwszej tafli szklanej 11a obwodowo, tworząc obrys w kształcie czworokąta o zaokrąglonych narożach tak, aby odległość zewnętrznej krawędzi elementu dystansowego od krawędzi tafli szklanej wynosiła od 4 do 5 mm. Wnętrze elementu dystansowego 12 określa zakres przestrzeni międzyszybowej do wypełnienia żelem o właściwościach ognioodpornych. Element dystansowy 12 nakłada sią tak, aby na jednym z boków tego czworokąta, korzystnie na krótszym boku, znajdował się prostokątny otwór wlewowy 12o umożliwiający napełnianie przestrzeni międzyszybowej 23. Przykładowo, otwór wlewowy może mieć szerokość 40 mm.

Element dystansowy 12 wykonany jest z co najmniej trzech warstw 12a, 12b, 12c taśmy akrylowej. Do zalet taśmy akrylowej należą: wysoka adhezja, a co za tym idzie duża siła połączenia różnych powierzchni, wysoka odporność na starzenie, odporność na działanie wody i innych rozpuszczalników, absorbcja drgań, odporność na warunki atmosferyczne (w tym promienie UV) oraz elastyczność.

Dodatkowo warstwy zewnętrzne 12a, 12b cechują się zmodyfikowanym składem akrylu, o podwyższonej odporności termicznej względem warstwy środkowej 12c, to znaczy o temperaturze topnienia o co najmniej 50°C wyższej. Zapewnia to satysfakcjonującą odporność termiczną całej szyby, przy możliwości zastosowania taśmy o mniejszej odporności termicznej jako warstwy środkowej.

Objętość przestrzeni międzyszybowej 23 w sposobie według wynalazku może być kontrolowana poprzez grubość oraz ilość warstw taśm akrylowych tworzących element dystansowy 12 i wynosi od 3 do 6,2 mm, korzystnie 4,2 mm. Grubość poszczególnych warstw taśmy 12a, 12b, 12c może być taka sama lub różna.

Taśmy 12a, 12b będące w kontakcie z taflami szklanymi 11a i 11b są szersze od warstwy ś rodkowej 12c taśmy. Szerokość Sab taśm 12a, 12b wynosi od 9 do 10 mm (korzystnie 9 mm), a szerokość Sc warstwy środkowej 12c od 4 do 6 mm (korzystnie 5 mm). Krawędzie boczne warstw 12a, 12b, 12c pokrywają się ze sobą wokół zewnętrznego obwodu elementu dystansowego 12.

PL 233 481 B1

Korzystnie, taśmy 12a, 12b będące w kontakcie z taflami szklanymi 11a i 11b są cieńsze od warstwy środkowej 12c taśmy. Taśmy można nakładać tak, aby otwór wlewowy 12o był ukształtowany w obrębie warstwy środkowej 12c taśmy (poprzez jej nałożenie tak, aby pomiędzy końcami taśmy powstał odstęp), a taśmy 12a, 12b przylegające do tafli szklanych 11a, 11 b były ciągłe.

W sposobie według wynalazku, przedstawionym na Fig. 3, wodną dyspersję 101 krzemionki o zawartości od 30 do 60% wag. krzemionki (korzystnie 55%) miesza się z roztworem wodorotlenku potasu (KOH) 102 o stężeniu od 45% do 55% (korzystnie 50%), w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% KOH, korzystnie 76% dyspersji i 24% KOH. Mieszanie prowadzi się w temperaturze składników od 40 do 50°C, w wyniku czego dochodzi w etapie 103 do żelowania mieszaniny. Następnie tak wytworzoną mieszaninę poddaje się w etapie 104 odgazowaniu próżniowemu w celu usunięcia pęcherzyków powietrza z wytworzonego żelu, powstałych na skutek mieszania. W międzyczasie przygotowuje się w etapie 105 szybę zespoloną tak jak przedstawiono na Fig. 1, nakładając pomiędzy tafle szklane 11a, 11b warstwowy element dystansowy 12 z otworem wlewowym 12o. Po odgazowaniu, zadaną ilość żelu krzemionkowego dozuje się w etapie 106 do przestrzeni międzyszybowej 23 za pomocą ekstrudera przez prostokątny lejek o kształcie pasującym do otworu wlewowego 12o.

Szyba warstwowa podczas dozowania żelu krzemionkowego do przestrzeni międzyszybowej 23 powinna być odchylona od poziomu, korzystnie pod kątem 45°, dzięki czemu nawet gdy w dozowanym żelu znajdują się (ze względu na ewentualne niedokładne odgazowanie) pęcherzyki powietrza, to pęcherzyki te przemieszczą się w górę, do przestrzeni pomiędzy warstwami zewnętrznymi 12a, 12b a warstwą środkową 12c elementu dystansowego 12, wynikającej z różnych szerokości Sab, Sc tych warstw. Pęcherzyki powietrza zakumulowane w tej przestrzeni będą wówczas osłonięte przez warstwy zewnętrzne 12a, 12b i niewidoczne dla użytkownika podczas normalnego użytkowania szyby, co przyczynia się do zwiększenia przejrzystości okna w obszarze użytkowym.

Po zalaniu przestrzeni międzyszybowej 23 żelem krzemionkowym, otwór wlewowy 12o zamyka się za pomocą masy butylowej typu hot-melt 107. Masę butylową pozostawia się do zastygnięcia, uszczelniając tym samym w etapie 108 otwór wlewowy. Po wypełnieniu przestrzeni międzyszybowej, wielowarstwowe szyby ognioodporne mają niezadowalającą przezroczystość. W związku z tym, aby osiągnąć pełną przezroczystość szyb, transportuje się je w pozycji poziomej do pieca, w którym utwardza się w etapie 109 żel krzemionkowy wypełniający przestrzeń międzyszybową 23 w temperaturze od 70 do 90°C w czasie od 6 do 15 godzin w wyniku czego otrzymuje się gotową szybę ognioodporną 110.

P r z y k ł a d wykonania

Wodną dyspersję o zawartości 55% wag. krzemionki zmieszano z roztworem wodorotlenku potasu KOH o stężeniu 50% w proporcji 76 do 24 w temperaturze 50°C, doprowadzając do żelowania mieszaniny. Jako wodną dyspersję krzemionki zastosowano produkt Aerodisp W 1244 firmy Evonik. Tak wytworzoną poddano odgazowaniu próżniowemu.

Na tafle szkła 11a, 11 b o wymiarach 1 x 1 m naniesiono element dystansowy złożony z trzech taśm akrylowych, przy czym zewnętrzne taśmy 12a, 12b miały grubość 1,6 mm, a taśma wewnętrzna 12c miała grubość 3 mm. Krańce taśmy wewnętrznej były oddalone od siebie o 40 mm, przez co powstał otwór wlewowy 12o o wymiarach 3x40 mm.

Żel krzemionkowy zadozowano do przestrzeni międzyszybowej 23 za pomocą ekstrudera, przy odchyleniu szyby pod kątem 45° od poziomu. Otwór wlewowy 12o zamknięto za pomocą masy butylowej typu hot-melt i pozostawiono ją do zastygnięcia. Szybę utwardzono w piecu w temperaturze 80°C w czasie 10 godzin.

Szyba ognioodporna wytworzona sposobem według wynalazku odporna jest na działanie promieni UV bez użycia dodatkowych zabezpieczeń (np. przyklejona do szkła folia PVB lub inne rozwiązania). Swoją odporność zawdzięcza ona użytym składnikom nieorganicznym, które nie są podatne na promieniowanie UV. Dodatkowo szyba ognioodporna wytworzona sposobem według wynalazku wykazuje bardzo wysoką wytrzymałość na działanie ognia dzięki niskiej przewodności cieplnej użytego akrylu jako elementu dystansowego. Transfer ciepła przy krawędzi został przez akryl zredukowany przez co żel później wchodzi w reakcje z ogniem powodując że szyba zachowuje swoją sztywność przy krawędzi polepszając parametry szyby. Dodatkowo akryl dzięki niskiemu przewodnictwu ciepła (wartość Lambda), przyczynia się do wysokiej oszczędności energii przy obrzeżach okna. Niskie wartości Psi wpływają na lepsze parametry Uw okien i fasad. Straty ciepła są ograniczone do minimum, dzięki czemu można zaoszczędzić na kosztach ogrzewania. Ponadto szyby wytworzone sposobem według wynalazku są lżejsze oraz cieńsze w porównaniu do szyb ognioodpornych znanych w stanie techniki w tej

PL 233 481 B1 samej klasie odporności ogniowej. Mniejsza masa szyb ognioodpornych wytworzonych sposobem według wynalazku wpływa korzystnie na obniżenie masy konstrukcji ognioodpornych, co otwiera nowe możliwości konstrukcyjne elementów ognioodpornych.

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wielowarstwowa szyba ognioodporna zawierająca dwie tafle szklane ze szkła hartowanego, pomiędzy którymi znajduje się element dystansowy znamienna tym, że:

   - element dystansowy (12) zawiera co najmniej trzy warstwy (12a, 12b, 12c) taśmy akrylowej, z których warstwy zewnętrzne (12a, 12b) są nałożone w sposób ciągły obwodowo na tafle szklane (11a, 11b) a co najmniej jedna warstwa wewnętrzna (12c) jest nieciągła i zawiera otwór wlewowy (12o) uszczelniony masą butylową, przy czym warstwy zewnętrzne (12a, 12b) mają większą szerokość (Sab) od szerokości (Sc) warstwy wewnętrznej (12c), a krawędzie boczne warstw (12a, 12b, 12c) pokrywają się ze sobą wokół zewnętrznego obwodu elementu dystansowego (12), przy czym warstwy zewnętrzne (12a, 12b) są wykonane z materiału o temperaturze topnienia co najmniej 50°C wyższej od materiału warstwy wewnętrznej (12c);

   - a przestrzeń międzyszybowa wewnątrz elementu dystansowego (12) wypełniona jest odgazowanym, utwardzonym, transparentnym żelem krzemionkowym wykonanym z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu.
2. 2. Sposób wytwarzania wielowarstwowej szyby ognioodpornej z dwóch tafli ze szkła hartowanego, znamienny tym, że:

   - przygotowuje się żel krzemionkowy z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu, który następnie poddaje się odgazowaniu próżniowemu;

   - na tafle szkła (11a, 11b) nanosi się element dystansowy (12), który zawiera co najmniej trzy warstwy (12a, 12b, 12c) taśmy akrylowej, z których warstwy zewnętrzne (12a, 12b) nakłada się w sposób ciągły obwodowo na tafle szklane (11a, 11b), a co najmniej jedną warstwę wewnętrzną (12c) nakłada się pozostawiając odstęp (12o) pomiędzy jej krańcami, przy czym warstwy zewnętrzne (12a, 12b) mają większą szerokość (Sab) od szerokości (Sc) warstwy wewnętrznej (12c), a krawędzie boczne warstw (12a, 12b, 12c) pokrywają się ze sobą wokół zewnętrznego obwodu elementu dystansowego (12), przy czym warstwy zewnętrzne (12a, 12b) są wykonane z materiału o temperaturze topnienia co najmniej 50°C wyższej od materiału warstwy wewnętrznej (12c);

   - zadaną ilość żelu krzemionkowego dozuje się do przestrzeni międzyszybowej (23) ograniczonej elementem dystansowym (12) poprzez otwór wlewowy (12o) za pomocą ekstrudera przy odchyleniu tafli szkła (11a, 11b) od poziomu, korzystnie o 45°;

   - po czym uszczelnia się otwór wlewowy (12o) masą butylową;

   - a następnie szybę przenosi się do pieca, w którym w położeniu poziomym tafli szkła (11a, 11b) utwardza się żel krzemionkowy w temperaturze od 70 do 90°C oraz w czasie od 6 do 15 godzin.