PL240000B1 - Wielowarstwowa szyba ognioodporna oraz sposób wytwarzania wielowarstwowej szyby ognioodpornej - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest wielowarstwowa szyba ognioodporna zawierająca dwie tafle szklane ze szkła hartowanego, pomiędzy którymi znajduje się element dystansowy, która charakteryzuje się tym, że: element dystansowy (12) składa się z listew z żywicy i włókna szklanego o przekroju czworobocznym, z wklęsłymi ściankami bocznymi oraz płaskimi ściankami górną i dolną połączonymi z taflami szklanymi (11a, 11b) poprzez wstęgi z butylu, które to listwy połączone są ze sobą w narożnikach elementu dystansowego (12) na połączenie typu pióro-wpust, a ponadto w jednej z listew znajduje się otwór wlewowy (12o) uszczelniony masą butylową; a przestrzeń międzyszybowa wewnątrz elementu dystansowego (12) wypełniona jest odgazowanym, utwardzonym, transparentnym żelem krzemionkowym wykonanym z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu.

Description

PL 240 000 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest wielowarstwowa szyba ognioodporna oraz sposób wytwarzania wielowarstwowej szyby ognioodpornej, charakteryzującej się odpornością na wysokie temperatury przy zmniejszonej grubości oraz ciężarze szyby, zwłaszcza do zastosowań w stolarce okiennej i drzwiowej.

Bezpieczeństwo na wypadek pożaru jest istotnym aspektem nowoczesnego budownictwa. Rolą budynków w przypadku pożaru jest przede wszystkim zapewnienie ochrony ludziom w nich przebywających, a także zapewnienie ochrony wyposażenia biur, przykładowo serwerów czy komputerowych baz danych, których utrata może doprowadzić do konieczności likwidacji firmy. Budynki muszą zatem spełniać szereg rygorystycznych wymagań w celu zapewnienia bezpieczeństwa w razie pożaru oraz ułatwienia akcji ratowniczej straży pożarnej.

Cechą charakterystyczną nowoczesnej architektury są coraz większe powierzchnie przeszklone budynków, nie tylko pionowe w postaci okien, fasad zewnętrznych, ścian oraz drzwi wewnątrz budynków, ale także ukośne czy poziome, przykładowo świetliki, schody czy podłogi szklane. Szkło jest materiałem niepalnym, jednak nie jest to wystarczające do tego, aby elementy szklane takie jak okna mogły odgrywać istotną rolę w pasywnej ochronie przeciwpożarowej budynków. Głównym problemem jest niska wytrzymałość szkła sodowo-wapniowego na zmiany temperatury będące skutkiem pożaru - w ciągu kilku minut ulega ono zniszczeniu.

Znane są w stanie techniki różnego rodzaju szyby ognioodporne. Ze względu na ich budowę szyby ognioodporne można podzielić na monolityczne, wielowarstwowe oraz z grubą warstwą żelu.

Ognioodporna szyba monolityczna ma postać pojedynczej tafli szkła, przeważnie wykonanej ze szkła sodowo-wapniowo-krzemianowego wzmocnionego termicznie, jednak może być również wykonana ze szkła borokrzemianowego. Ponadto szkło monolityczne może być dodatkowo zbrojone za pomocą siatki stalowej. Podczas trwania pożaru, monolityczna szyba ognioodporna do 40 minut sztywno utrzymuje się w ramie oraz jest odporna na działanie wody gaśniczej. Dodatkowymi zaletami szyby monolitycznej są: odporność na działanie promieniowania UV, a także zachowanie przejrzystości po ekspozycji na wysokie temperatury, co ułatwia działanie straży pożarnej w trakcie akcji ratunkowej. Jednak szyby tego typu podatne są na pękanie wskutek naprężeń wynikających z punktowego nagrzewania tafli szkła.

Wielowarstwowe szyby ognioodporne zbudowane są z przynajmniej dwóch tafli szkła oddzielonych cienkimi warstwami żelu zasadowo-krzemianowego. W wyniku nagrzania się żelu do temperatury ok. 120°C na skutek pożaru, żel pęcznieje oraz matowieje dzięki czemu pochłania promieniowanie cieplne chroniąc przed skutkami pożaru kolejne warstwy oszklenia. Dodatkową zaletą stosowania żelu wypełniającego przestrzeń międzyszybową jest dodatkowa izolacja akustyczna okien, a także zwiększenie bezpieczeństwa ludzi w trakcie pożaru - odłamki szkła przywierają do znajdującej się wewnątrz szyby warstwy żelu, dzięki czemu nie powstają luźne odpryski o ostrych krawędziach, które mogłyby spowodować skaleczenia u osób opuszczających budynek podczas ewakuacji. Wadą stosowania żelu jako wypełnienia przestrzeni międzyszybowej w oknach wielowarstwowych jest konieczność ochrony przed działaniem promieniowania ultrafioletowego, wilgoci oraz podwyższonej temperatury, które mogą spowodować degradację żelu. Dodatkowo żel w trakcie pożaru matowieje, przez co działanie straży pożarnej podczas akcji ratunkowej jest utrudnione.

Alternatywą do ognioodpornych szyb monolitycznych oraz wielowarstwowych są szyby z grubą warstwą żelu. Szyby takie składają się z szyb hartowanych oddzielonych komorami o szerokości około 4—10 mm wypełnionymi wodnistym, przezroczystym żelem, który absorbuje energię cieplną emitowaną przez ogień. W trakcie wzrostu temperatury żel pęcznieje, dzięki czemu wytwarza się warstwa izolacyjna, która stanowi nieprzepuszczalny ekran cieplny. Żel wykorzystywany w tego typu szybach ognioodpornych jest podatny na działanie promieniowania ultrafioletowego oraz wilgoci, ale charakteryzuje się stabilnością w zakresie temperatur od -15 do 45°C. Zaletą szyb tego typu jest pełnienie dodatkowych Również z literatury patentowej znane są ognioodporne szyby oraz okna z wypełnieniem żelowym, a także sposoby wytwarzania szyb i okien ognioodpornych z wypełnieniem żelowym.

Z polskiego dokumentu patentowego PL189700 znana jest szyba ognioodporna, zawierająca co najmniej dwa arkusze szklane, pomiędzy którymi umieszczona jest ognioodporna warstwa przezroczysta wykonana z utwardzonego, uwodnionego polikrzemianu metalu alkalicznego, w którym stosunek SiO2:M2O wynosi co najmniej 3:1, przy czym M oznacza co najmniej jeden metal alkaliczny i zawartość wody wynosi od 25% do 60% wagowych, w której to szybie co najmniej jeden arkusz szklany, którego

PL 240 000 B1 powierzchnia jest w kontakcie z warstwą polikrzemianową, posiada na tej powierzchni warstwę podkładową, która ma wpływ na przylepność. W szybie co najmniej jedna powierzchnia szklana, która jest w kontakcie z warstwą polikrzemianową posiada warstwę podkładową, której przylepność do warstwy ognioodpornej obniża się w temperaturach testu zachowania się wobec ognia, przy czym warstwa podkładowa wykonana jest z substancji hydrofobowej lub z substancji, której temperatura mięknienia jest niższa od temperatury testu zachowania się wobec ognia lub jej równa.

Z polskiego zgłoszenia patentowego P.414334 znana jest szyba ognioodporna wielowarstwowa o podwyższonych właściwościach absorpcji ciepła zawierająca co najmniej dwie tafle szklane wykonane ze szkła hartowanego typu float, połączone ze sobą trwale za pomocą żelu, przy czym wewnętrzne powierzchnie jej tafli szklanych mają wykonane oddzielone od siebie wypustami o szerokości, usytuowane równolegle względem siebie i parami naprzeciw siebie, natomiast pomiędzy każdymi dwoma powierzchniami wypustów tych tafli oraz w ich wpustach umieszczone są warstwy żelu będącego wodnym roztworem krzemianu sodowego z dodatkiem organicznych związków polihydroksylowych o grubości łączącego ze sobą trwale tafle szklane oraz tej szyby.

Z amerykańskiego dokumentu patentowego US4178728 znane jest okno ognioodporne, mające co najmniej jedną szklaną taflę w ramie głównej umieszczonej wokół obwodowej krawędzi arkusza szklanego z obszarem krawędziowym arkusza po stronie ekspozycji na działanie ognia zawierające środki usytuowane wzdłuż obwodowej krawędzi arkusza szklanego w celu przymocowania wspomnianego arkusza do ramy głównej, przy czym te środki są usuwalne, tak aby pozostawić obszar krawędzi arkusza wystarczająco odsłonięty, oraz aby nie wystąpiły naprężenia powodujące pęknięcia arkusza szkła na skutek działania ognia. Dodatkowo okno według US4178728 zawiera listwę umocowaną nad obszarem krawędzi, środki łączące do mocowania wymienionej listwy do jednego lub dwóch arkuszy szklanych lub ramy, wspomniane listwy lub środki łączące, które są zbudowane z materiału, który w odpowiedzi na ciepło ognia zmienia swoje właściwości fizyczne w celu usunięcia wymienionych listew z wymienionego obszaru krawędzi.

Z amerykańskiego dokumentu patentowego US 8932508B2 znany jest sposób wytwarzania ognioodpornego oszklenia warstwowego, zawierającego warstwę wewnętrzną na bazie krzemianu, który obejmuje wylanie roztworu krzemianu metalu alkalicznego do wgłębienia utworzonego pomiędzy dwoma przeciwległymi przezroczystymi szybami i umożliwiające roztworowi utwardzenie bez konieczności suszenia, przy czym wymieniony roztwór zawiera ponadto wielowartościowy związek metalu i w którym warstwa wewnętrzna zawiera pomiędzy 35 a 60% wagowych wody.

Z europejskiego dokumentu patentowego EP79257(B1) znane jest okno ognioodporne, utworzone z co najmniej jednej szyby ze szkła silikatowego i ramy, w której szyba ze szkła silikatowego jest zamontowana z warstwą kitu odpornego na ciepło i o zwiększonej przewodności cieplnej, przy czym warstwa przewodząca ciepło między powierzchnią szkła a ramą zawiera co najmniej jedną powierzchnię szyby i związaną z nim metalową ramą jest mieszaniną polimeru odpornego na wysokie temperatury o trwałej plastyczności lub trwałej sprężystości i ziaren metalu, który jest dobrym przewodnikiem lub półprzewodnikiem cieplnym o wielkości ziaren od 0,05 do 1,5 mm.

Z amerykańskiego opisu patentowego US41906698 znana jest szyba o zwiększonej odporności na działanie temperatury, zawierająca dwie tafle szklane ze szkła hartowanego, pomiędzy którymi znajduje się element dystansowy. W rozwiązaniu tym wykorzystuje się sztywny element zaciskowy, stanowiący obejmę szyby od zewnątrz.

Z amerykańskiego opisu patentowego US5565273 znana jest szyba o zwiększonej odporności na działanie temperatury, zawierająca dwie tafle szklane ze szkła hartowanego, pomiędzy którymi znajduje się element dystansowy, przy czym stosuje się bliżej nieokreśloną substancję uszczelniającą.

Pomimo istniejących w stanie techniki wielu rozwiązań z zakresu wytwarzania okien ognioodpornych, istnieje nadal potrzeba udoskonalania szyb ognioodpornych w celu zapewnienia lepszej ochrony przeciwpożarowej budynków. Dodatkowo szyby ognioodporne z wypełnieniem żelowym ulegają matowieniu podczas pożaru, co znacznie utrudnia akcje ratunkowe straży pożarnej.

Celowym zatem byłoby opracowanie rozwiązania w zakresie wytwarzania szyb ognioodpornych, umożliwiającego wytworzenie produktu przewyższającego cechami fizycznymi i użytkowymi obecnie znane rozwiązania w dziedzinie szyb ognioodpornych.

Przedmiotem wynalazku jest szyba ognioodporna do zastosowań w stolarce okiennej i drzwiowej o obniżonej wadze oraz grubości w porównaniu do szyb w takiej samej klasie odporności ogniowej.

Przedmiotem wynalazku jest wielowarstwowa szyba ognioodporna zawierająca dwie tafle szklane ze szkła hartowanego, pomiędzy którymi znajduje się element dystansowy, charakteryzująca

PL 240 000 B1 się tym, że: element dystansowy składa się z listew z żywicy i włókna szklanego o przekroju czworobocznym, z wklęsłymi ściankami bocznymi oraz płaskimi ściankami górną i dolną połączonymi z taflami szklanymi poprzez wstęgi z butylu, które to listwy połączone są ze sobą w narożnikach elementu dystansowego na połączenie typu pióro-wpust, a ponadto w jednej z listew znajduje się otwór wlewowy uszczelniony masą butylową; a przestrzeń międzyszybowa wewnątrz elementu dystansowego wypełniona jest odgazowanym, utwardzonym, transparentnym żelem krzemionkowym wykonanym z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu.

Przedmiotem wynalazku jest ponadto sposób wytwarzania wielowarstwowej szyby ognioodpornej z dwóch tafli ze szkła hartowanego, charakteryzujący się tym, że: przygotowuje się żel krzemionkowy z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu, który następnie poddaje się odgazowaniu próżniowemu; na tafle szkła nanosi się element dystansowy, składający się z listew z żywicy i włókna szklanego o przekroju czworobocznym, z wklęsłymi ściankami bocznymi oraz płaskimi ściankami górną i dolną, na które naniesione są wstęgi z butylu, które łączy się z taflami szkła, przy czym w jednej z listew znajduje się otwór wlewowy, które to listwy łączy się ze sobą w narożnikach elementu dystansowego na połączenie typu piórowpust; zadaną ilość żelu krzemionkowego dozuje się do przestrzeni międzyszybowej ograniczonej elementem dystansowym poprzez otwór wlewowy za pomocą ekstrudera przy odchyleniu tafli szkła od poziomu, korzystnie o 45°; po czym uszczelnia się otwór wlewowy masą butylową; a następnie szybę przenosi się do pieca, w którym w położeniu poziomym tafli szkła utwardza się żel krzemionkowy w temperaturze od 70 do 90°C oraz w czasie od 6 do 15 godzin.

Przedmiot wynalazku przedstawiony został na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia poglądową ilustrację sposobu łączenia tafli szklanych ze szkła hartowa- nego typu float za pomocą elementu dystansowego;

Fig. 2 przedstawia przekrój poprzeczny szyby ognioodpornej;

Fig. 3A-3C przedstawiają w powiększeniu element dystansowy;

Fig. 4 przedstawia schemat wytwarzania szyby ognioodpornej wypełnionej żelem.

Wielowarstwową szybę ognioodporną według wynalazku wytwarza się poprzez łączenie tafli szklanych 11a oraz 11 b za pomocą elementu dystansowego 12 pokrytego z obu stron wstęgami butylu 13a, 13b, jak przedstawiono na Fig. 1 i 2. Element dystansowy 12 nakłada się na powierzchnię główną pierwszej tafli szklanej 11a obwodowo, tworząc obrys w kształcie czworokąta tak, aby odległość zewnętrznej krawędzi elementu dystansowego od krawędzi tafli szklanej wynosiła od 4 do 6 mm. Wnętrze elementu dystansowego 12 określa zakres przestrzeni międzyszybowej do wypełnienia żelem o właściwościach ognioodpornych. Element dystansowy 12 nakłada sią tak, aby na jednym z boków tego czworokąta, korzystnie na krótszym boku, znajdował się prostokątny otwór wlewowy 12o umożliwiający napełnianie przestrzeni międzyszybowej 23. Przykładowo, otwór wlewowy może mieć szerokość 40 mm.

Element dystansowy 12 wykonany jest z listew mieszanki włókna szklanego i żywic, które mają w przekroju (jak przedstawiono na Fig. 3A) kształt czworoboku o płaskiej ścianie górnej i dolnej (przeznaczonych do kontaktu z taflami) oraz wklęsłych ścianach bocznych. Stosować należy żywicę o odpowiednio dużej odporności na temperaturę, przykładowo żywicę fenolową lub akrylową. Zaletą zastosowania elementu dystansowego 12 jest jego duża odporność na wysoką temperaturę (ognioodporność). Dzięki temu, że element dystansowy ma wklęsłe ścianki boczne, to pozwala on zgromadzić więcej żelu w zagłębieniach listwy blisko krawędzi. Rozwiązanie to znacznie wzmacnia odporność ogniową krawędzi szyby.

Grubość elementu dystansowego 12 wynosi od 4 do 6 mm, korzystnie 5 mm.

Listwy są łączone ze sobą w narożnikach elementu dystansowego 12 na połączenie typu piórowpust (jak przedstawiono na Fig. 3B, 3C).

Otwór wlewowy 12o wykonuje się w jednej z listew poprzez obróbkę mechaniczną, przykładowo frezowanie, lub też uprzednio odpowiednio formując włókno szklane w formie.

W sposobie według wynalazku, przedstawionym na Fig. 4, wodną dyspersję 101 krzemionki o zawartości od 30 do 60% wag. krzemionki (korzystnie 55%) miesza się z roztworem wodorotlenku potasu (KOH) 102 o stężeniu od 45% do 55% (korzystnie 50%), w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% KOH, korzystnie 76% dyspersji i 24% KOH. Mieszanie prowadzi się w temperaturze składników od 40 do 50°C, w wyniku czego dochodzi w etapie 103 do żelowania mieszaniny.

PL 240 000 B1

Następnie tak wytworzoną mieszaninę poddaje się w etapie 104 odgazowaniu próżniowemu w celu usunięcia pęcherzyków powietrza z wytworzonego żelu, powstałych na skutek mieszania. W międzyczasie przygotowuje się w etapie 105 szybę zespoloną tak jak przedstawiono na Fig. 1, nakładając pomiędzy tafle szklane 11a, 11b element dystansowy 12 z otworem wlewowym 12o. Po odgazowaniu, zadaną ilość żelu krzemionkowego dozuje się w etapie 106 do przestrzeni międzyszybowej 23 za pomocą ekstrudera przez prostokątny lejek o kształcie pasującym do otworu wlewowego 12o.

Szyba warstwowa podczas dozowania żelu krzemionkowego do przestrzeni międzyszybowej 23 powinna być odchylona od poziomu, korzystnie pod kątem 45°, dzięki czemu nawet gdy w dozowanym żelu znajdują się (ze względu na ewentualne niedokładne odgazowanie) pęcherzyki powietrza, to pęcherzyki te przemieszczą się w górę, do przestrzeni wklęsłej ścianki elementu dystansowego 12. Pęcherzyki powietrza zakumulowane w tej przestrzeni będą wówczas osłonięte przez wklęsły kształt elementu dystansowego 12i niewidoczne dla użytkownika podczas normalnego użytkowania szyby, co przyczynia się do zwiększenia przejrzystości okna w obszarze użytkowym.

Po zalaniu przestrzeni międzyszybowej 23 żelem krzemionkowym, otwór wlewowy 12o zamyka się za pomocą masy butylowej typu hot-melt 107. Masę butylową pozostawia się do zastygnięcia, uszczelniając tym samym w etapie 108 otwór wlewowy. Po wypełnieniu przestrzeni międzyszybowej, wielowarstwowe szyby ognioodporne mają niezadowalającą przezroczystość. W związku z tym, aby osiągnąć pełną przezroczystość szyb, transportuje się je w pozycji poziomej do pieca, w którym utwardza się w etapie 109 żel krzemionkowy wypełniający przestrzeń międzyszybową 23 w temperaturze od 70 do 90°C w czasie od 6 do 15 godzin w wyniku czego otrzymuje się gotową szybę ognioodporną 110.

P r z y k ł a d wykonania

Wodną dyspersję o zawartości 55% wag. krzemionki zmieszano z roztworem wodorotlenku potasu KOH o stężeniu 50% w proporcji 76 do 24 w temperaturze 50°C, doprowadzając do żelowania mieszaniny. Jako wodną dyspersję krzemionki zastosowano produkt Aerodisp W 1244 firmy Evonik. Tak wytworzoną poddano odgazowaniu próżniowemu.

Na tafle szkła 11a, 11b o wymiarach 1 x 1 m naniesiono element dystansowy złożony z czterech listew z żywicy fenolowej i włókna szklanego o grubości 6 mm wraz z nałożonymi wstęgami 13a, 13b z masy butylowej w celu trwałego połączenia dystansu 12 z taflą szkła. W jednej z listew znajdował się otwór wlewowy 12o o wymiarach 3 x 40 mm.

Żel krzemionkowy zadozowano do przestrzeni międzyszybowej 23 za pomocą ekstrudera, przy odchyleniu szyby pod kątem 45° od poziomu. Otwór wlewowy 12o zamknięto za pomocą masy butylowej typu hot-melt i pozostawiono ją do zastygnięcia. Szybę utwardzono w piecu w temperaturze 80°C w czasie 10 godzin.

Szyba ognioodporna wytworzona sposobem według wynalazku odporna jest na działanie promieni UV bez użycia dodatkowych zabezpieczeń (np. przyklejona do szkła folia PVB lub inne rozwiązania). Swoją odporność zawdzięcza ona użytym składnikom nieorganicznym, które nie są podatne na promieniowanie UV. Dodatkowo szyba ognioodporna wytworzona sposobem według wynalazku wykazuje bardzo wysoką wytrzymałość na działanie ognia dzięki niskiej przewodności cieplnej użytego włókna szklanego jako elementu dystansowego. Transfer ciepła przy krawędzi został przez włókno szklane zredukowany przez co żel później wchodzi w reakcje z ogniem powodując że szyba zachowuje swoją sztywność przy krawędzi polepszając parametry szyby. Dodatkowo włókno szklane dzięki niskiemu przewodnictwu ciepła (wartość Lambda), przyczynia się do wysokiej oszczędności energii przy obrzeżach okna. Niskie wartości Psi wpływają na lepsze parametry Uw okien i fasad. Straty ciepła są ograniczone do minimum, dzięki czemu można zaoszczędzić na kosztach ogrzewania. Ponadto szyby wytworzone sposobem według wynalazku są lżejsze oraz cieńsze w porównaniu do szyb ognioodpornych znanych w stanie techniki w tej samej klasie odporności ogniowej. Mniejsza masa szyb ognioodpornych wytworzonych sposobem według wynalazku wpływa korzystnie na obniżenie masy konstrukcji ognioodpornych, co otwiera nowe możliwości konstrukcyjne elementów ognioodpornych.

Claims (2)

1. PL 240 000 B1

   Zastrzeżenia patentowe

   1. Wielowarstwowa szyba ognioodporna zawierająca dwie tafle szklane ze szkła hartowanego, pomiędzy którymi znajduje się element dystansowy, a przestrzeń międzyszybowa wewnątrz elementu dystansowego (12) wypełniona jest odgazowanym, utwardzonym, transparentnym żelem krzemionkowym wykonanym z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu, znamienna tym, że: element dystansowy (12) składa się z listew z żywicy i włókna szklanego o przekroju czworobocznym, z wklęsłymi ściankami bocznymi oraz płaskimi ściankami górną i dolną połączonymi z tafiami szklanymi (11a, 11b) poprzez wstęgi z butylu (13a, 13b), które to listwy połączone są ze sobą w narożnikach elementu dystansowego (12) na połączenie typu pióro-wpust, a ponadto w jednej z listew znajduje się otwór wlewowy (12o) uszczelniony masą butylową.
2. 2. Sposób wytwarzania wielowarstwowej szyby ognioodpornej z dwóch tafli ze szkła hartowanego, w którym to sposobie:

   - przygotowuje się żel krzemionkowy z mieszaniny wodnej dyspersji krzemionki zawierającej od 30 do 60% wag. krzemionki i roztworu wodorotlenku potasu o stężeniu od 45 do 55%, w proporcji: od 76 do 80% wodnej dyspersji krzemionki i od 20 do 24% wodorotlenku potasu, który następnie poddaje się odgazowaniu próżniowemu;

   - na tafle szkła (11a, 11b) nanosi się element dystansowy (12),

   - zadaną ilość żelu krzemionkowego dozuje się do przestrzeni międzyszybowej (23) ograniczonej elementem dystansowym (12) poprzez otwór wlewowy (12o) za pomocą ekstrudera przy odchyleniu tafli szkła (11a, 11b) od poziomu, korzystnie o 45°;

   - po czym uszczelnia się otwór wlewowy (12o) masą butylową;

   - a następnie szybę przenosi się do pieca, w którym w położeniu poziomym tafli szkła (11a, 11b) utwardza się żel krzemionkowy w temperaturze od 70 do 90°C oraz w czasie od 6 do 15 godzin;

   znamienny tym, że nanosi się element dystansowy (12) składając go z listew z żywicy i włókna szklanego o przekroju czworobocznym, z wklęsłymi ściankami bocznymi oraz płaskimi ściankami górną i dolną, na które naniesione są wstęgi z butylu (13a, 13b) które łączy się z taflami szkła (11a, 11b), przy czym w jednej z listew znajduje się otwór wlewowy (12o), które to listwy łączy się ze sobą w narożnikach elementu dystansowego (12) na połączenie typu pióro-wpust.