PL231779B1 - Sposób otrzymywania termoodpornych i niepalnych pianek poliuretanowych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania termoodpornych i niepalnych pianek poliuretanowych, które są stosowane w szczególności jako izolacja termiczna podczas przesyłania mediów grzewczych.

Za obszar temperaturowy, w którym właściwości typowych pianek poliuretanowych nie ulegają jeszcze istotnym zmianom, przyjmuje się temperaturę od 90°C do 110°C. Odporność termiczna pianek poliuretanowych może zostać zwiększona dwiema metodami. Pierwsza, polegająca na trimeryzacji izocyjanianów podczas otrzymywania pianek, znana jest z amerykańskiego opisu patentowego nr US 4026837 A oraz z angielskiego opisu patentowego nr GB 1080 487 A. Druga metoda, znana z polskiego opisu patentowego nr PL 94421 B1, pozwala na uzyskiwanie pianek poliuretanowych o zwiększonej odporności termicznej wskutek tworzenia pierścieni izocyjanurowych w procesie spieniania dzięki zastosowaniu odpowiedniego układu katalitycznego ułatwiającego trimeryzację. Otrzymane tymi sposobami pianki mogą pracować w temperaturze 150°C, a krótkotrwale w temperaturze 180°C.

Innym sposobem otrzymywania pianek poliuretanowych o zwiększonej odporności termicznej jest zastosowanie oprócz izocyjanianów, polieterolu zawierającego w swej strukturze termostabilny pierścień azacykliczny. Z publikacji Węglowska E., Lubczak J. pt.: „Pianki poliuretanowe o zwiększonej odporności termicznej”, Modyfikacja polimerów, Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 2005 oraz Kucharski M., Lubczak J. pt.: „Porowate tworzywa poliuretanowe oparte na produktach reakcji tlenku etylenu (oksiranu) z 1,3,5-tris(hydroksymetylo)izocyjanuranem”, Polimery 30, 1985 znane są pianki o zwiększonej odporności termicznej otrzymywane z zastosowaniem polieteroli zawierających w swej strukturze pierścienie perhydro-1,3,5-triazynowe. Natomiast z publikacji Lubczak J., Chmiel E. pt.: „Addycja oksiranów do hydroksymetylowych pochodnych melaminy. Cz. IV. Otrzymywanie polieteroli z (metoksymetylo)melamin”, Polimery 35, 1990 znane są pianki poliuretanowe otrzymywane z wykorzystaniem polieteroli zawierającymi pierścienie 1,3,5-triazynowe. Wykorzystanie polieteroli z pierścieniami purynowymi do otrzymywania pianek poliuretanowych znane jest z publikacji Lubczak J., Cisek-Cicirko I. pt: „Polyurethane Foams of Improved Thermal Stability”, Macramol. Mat. Eng. 287, 2002 oraz Lubczak J. pt.: „Polyurethane foams with purine rings”, Polimery 52, 2007. Natomiast zastosowanie polieteroli z pierścieniami pirymidynowymi przy otrzymywaniu pianek poliuretanowych znane jest z publikacji Ślączka A., Lubczak J. pt.: „Polyurethane foams with pyrimidine rings in polymer molecules”, Polimery 55, 2010. Wadą tego sposobu są trudności występujące podczas syntezy polieteroli spowodowane wieloetapowością procesu, jak również koniecznością stosowania toksycznych i wysokowrzących rozpuszczalników, które należy oddestylować po zakończeniu reakcji. Ponadto polieterole takie otrzymuje się najczęściej w reakcjach związków azacyklicznych lub ich niektórych pochodnych z oksiranami takimi jak tlenek etylenu i tlenek propylenu. Wadą jest również wysoki koszt pozyskania związków heterocyklicznych stosowanych do otrzymywania polieteroli takich jak kwas moczowy i kwas barbiturowy oraz ich mała funkcyjność. Ponadto wadą stosowania oksiranów jest ich palność, tworzenie z powietrzem mieszanin wybuchowych, właściwości kancerogenne i niska temperatura wrzenia wymagająca stosowania reaktorów ciśnieniowych.

Z opisu wynalazku nr WO 02/088213 A1 znany jest sposób otrzymywania sztywnych pianek poliuretanowych o zamkniętych porach, charakteryzujących się zwiększoną termoodpornością. W reakcji użyto poliizocyjanianów i produktów reakcji fenolu, melaminy lub mocznika z formaldehydem jako czynników hydroksylowych, zaś jako czynniki spieniające zastosowano wodę i aceton. W opisie amerykańskiego wynalazku nr US 2005/0053780 A1 natomiast, został ujawniony sposób otrzymywania sztywnych pianek poliuretanowych o dobrej przyczepności do powierzchni w reakcjach polioli oraz mieszaniny estrów metylowych kwasu bursztynowego, glutarowego i adypinowego z poliizocyjanianami.

Natomiast z angielskiego opisu patentowego nr GB 2211846 A znany jest sposób otrzymywania termoodpornej pianki w reakcjach żywic epoksydowych z różnymi diizocyjanianami, z udziałem katalizatorów trimeryzacji i halogenowych węglowodorów jako środków spieniających. Sposób ten jednak prowadzi często do otrzymywania pianek zbyt kruchych.

Znany jest również, z opisu wynalazku nr EP 0905161 A1, sposób otrzymywania z różnych poliestroalkoholi i izocyjanianów pianek poliuretanowych wytrzymujących krótkotrwałe działanie temperatury dochodzącej do 200°C.

Wad związanych z ceną związków azacyklicznych - surowców stosowanych do syntezy polieteroli można uniknąć stosując jako podstawowy związek azacykliczny tani i łatwo dostępny surowiec jakim jest melamina. Z kolei wad związanych z niekorzystnymi właściwościami użytkowymi i zdrowotnymi

PL 231 779 B1 oksiranów można uniknąć stosując w ich miejsce węglany alkilenowe, będące tak zwanymi rozpuszczalnikami zielonej chemii. Ich zaletą jest niepalność, brak toksyczności i to, że stanowić one mogą jednocześnie rozpuszczalnik i reagent melaminy, a po zakończeniu procesu nie trzeba ich usuwać ze środowiska reakcji.

Z polskiego opisu patentowego nr PL 192303 B1 znany jest sposób otrzymywania polieteroli w reakcjach melaminy z nadmiarem węglanów alkilenowych takich jak węglan etylenu i węglan propylenu w obecności 1,4-diazobicyklo-[2.2.2]oktanu (DABCO) jako katalizatora.

Wadami dotychczas otrzymywanych pianek poliuretanowych jest ich palność, zwłaszcza z uwagi na warunki, w jakich pracują, to znaczy ze względu na wysoką temperaturę. Rozwiązanie tego problemu poprzez zmniejszenie palności zwiększy zastosowanie pianek poliuretanowych w przemyśle, gdzie obowiązują ścisłe normy palności materiałów. Duża palność tworzyw poliuretanowych stanowi poważne zagrożenie dla integralności produktu i może być przyczyną utraty zdrowia, życia ludzkiego lub utraty mienia. Dlatego też, zostały nałożone surowe przepisy przeciwpożarowe dotyczące stosowania pianek, między innymi jako izolacyjnych materiałów budowlanych. Z tego powodu prowadzonych jest wiele badań mających na celu znalezienie skutecznych środków zmniejszających ich palność. Poprzez wprowadzenie związków utrudniających palenie, czyli antypirenów, można uzyskać efekt zmniejszenia szybkości rozkładu termicznego, zwiększenia odporności na płomień bądź samogaśnięcia pianek poliuretanowych. Znane są różne metody zmniejszania palności polimerów. Do czynników zmniejszających palność pianek poliuretanowych zaliczane są substancje zawierające fluorowce, czyli antypireny halogenowe, działające hamująco na proces palenia w fazie gazowej. Z amerykańskiego opisu patentowego nr US 3773696 A znane są antypireny, w których do polieteroli wbudowano atomy boru. Z amerykańskiego opisu patentowego nr US 3725316 znane jest rozwiązanie, w którym jako związek utrudniający palenie został zastosowany tetrabromochinon. Znane jest również stosowanie jako antypirenów estrów halogenoalkilowych kwasu fosforowego, takich jak na przykład znany z amerykańskiego opisu patentowego nr US 3164558 A fosforan tris(2,3-dibromopropylu) lub znane z amerykańskiego opisu patentowego nr US 4511688 A bromopochodne pentaerytrytolu. Obecnie z powodu powstawania podczas pożaru toksycznych produktów rozkładu takich jak chlorowodór, bromowodór oraz związków silnie drażniących i korozyjnych dąży się do wycofywania związków halogenowych. Jednym ze sposobów poprawy odporności materiałów polimerowych na palenie jest umieszczenie w strukturze pianek poliuretanowych atomów fosforu. Z opisów patentowych znane jest stosowanie różnych związków fosforu jako czynników zmniejszających palność tworzyw poliuretanowych, przykładowo z amerykańskiego opisu patentowego nr US 3609107 A znany jest sposób wykorzystywania kwasów alkanofosfonowych, z amerykańskiego opisu patentowego nr US 3513113 A oraz opisu wynalazku nr US 2009/0156704 A1 sposób wykorzystania estrów kwasu fosforowego, z amerykańskiego opisu patentowego nr US 4061605 A - benzenofosfonianu melaminy, z opisu wynalazku nr EP 1555275 A2 polioli fosforowych. Wadą tego typu środków zmniejszających palność jest przede wszystkim ich wysoka cena wynikająca z kosztów syntezy, a ponadto są to środki, które z reguły sprawiają, że pianki charakteryzują się zmniejszoną palnością lub są samogasnące, ale nie są niepalne. W angielskim opisie patentowym nr GB 2409827 A został ujawniony sposób, w którym jako uniepalniacze zostały zastosowane amonowe pochodne fosforu.

Istotne znaczenie mają również antypireny zawierające azot, to jest melamina lub polifosforan melaminy), który zawiera zarówno atomy azotu jak i fosfor. Z amerykańskiego opisu patentowego nr US 5096961 A znany jest sposób, w którym do tradycyjnych, klasycznych pianek poliuretanowych wprowadza się melaminę jako składnik fizyczny podczas otrzymywania kompozycji spienianych w proporcjach 20 części wagowych melaminy na 100 części wagowych poliolu, co pozwala na otrzymanie pianki samogasnącej. Natomiast z amerykańskiego opisu patentowego nr US 5087384 A znany jest natomiast sposób, w którym na 100 części wagowych poliolu wprowadza się 130 części wagowych melaminy i po zmieszaniu z izocyjanianem uzyskuje się piankę niepalną. W niemieckim opisie wynalazku DE 10047024 A1 ujawniony został sposób, w którym w celu uzyskania niepalnej pianki na 100 części wagowych poliolu wprowadza się 140 części wagowych melaminy.

Z amerykańskiego opisu patentowego nr US 4003861 A znany jest sposób, w którym składnikiem utrudniającym palenie jest pirofosforan melaminy, dodawany w ilości 20 części wagowych na 100 części wagowych polieterolu który powoduje, że otrzymywana pianka jest samogasnąca. Sposób otrzymywania pianek z wykorzystaniem polifosforanu melaminy) stosowanym jako jeden ze składników w mieszaninie uniepalniaczy, został podany w opisie francuskiego wynalazku nr FR 2864097 A1.

Z polskiego opisu patentowego PL 220650 B1 znany jest sposób wytwarzania niepalnych lub o zmniejszonej palności pianek poliuretanowych z zastosowaniem polieteroli otrzymanych w reakcjach

PL 231 779 B1 polifosforanu melaminy) z węglanami alkilenowymi i diizocyjanianu difenylometanu oraz trietyloaminy, oleju silikonowego i wody, który charakteryzuje się tym, że do przygotowania kompozycji spienionej stosuje się jako polieterole z pierścieniami 1,3,5-triazynowym produkty reakcji polifosforanu melaminy) z węglanem etylenu, do których wprowadza się 1 do 4 części wagowych oleju silikonowego jako środka powierzchniowo czynnego, 1 do 8 części wagowych trietyloaminy jako katalizatora i 1 do 4 części wagowych wody jako środka spieniającego, do których po wymieszaniu wprowadza się 30 do 70 części wagowych polifosforanu melaminy), korzystnie 50 do 60 części wagowych i znowu dokładnie miesza, a następnie dodaje się diizocyjanian difenylometanu zawierający od 25% do 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i starannie miesza do momentu rozpoczęcia kremowania. W sposobie tym wykorzystuje się polifosforan melaminy) jako napełniacz reaktywny i addytywny, przy czym reakcję po li (fosforanu melaminy) prowadzi się z nadmiarem węglanu alkilenu w celu otrzymania oligoeterolu nadającego się do otrzymywania pianek poliuretanowych, do którego w procesie spieniania dodaje się sproszkowany polifosforan melaminy) otrzymując w ten sposób niepalne pianki poliuretanowe.

Metoda ta jest niekorzystna, ponieważ uzyskanie samego poli (fosforanu melaminy) jest czasochłonne i wieloetapowe. W pierwszym etapie otrzymuje się fosforan melaminy w reakcjach kwasu fosforowego z melaminą, a następnie poddaje się go rozkładowi do pirofosforanu w temperaturze od 250°C do 300°C, a dalej do polifosforanu melaminy) w temperaturze od 300°C do 330°C. Reakcje te wymagają zużycia dużej ilości energii.

Wadą dotychczas stosowanych sposobów zmniejszania palności pianek poliuretanowych z wykorzystaniem melaminy lub polifosforanu melaminy) jest konieczność użycia dużych ich ilości do otrzymania pianki o zmniejszonej palności i jeszcze większej, aby otrzymać niepalną piankę, nawet od 130 do 140 części wagowych na 100 części polieterolu.

Z amerykańskiego opisu patentowego nr US 5075343 A znany jest sposób otrzymywania samogasnących pianek poliuretanowych otrzymywanych z mieszanek poliol - izocyjanian, zawierających w swym składzie kwas borowy albo tlenek boru.

Z publikacji: Czupryński B., Paciorek-Sadowska J., Liszkowska J. pt.: „The effect of tri(1-chloro-3-etoxy-propane-2-ol) borate on the properties of rigid polyurethane-polyisocyanurate foams”, Polimery, 47, 2002; Czupryński B., Liszkowska J., Paciorek-Sadowska J. pt.: „Effect of selected boroorganic compounds on thermal and heat properties of rigid polyurethane-polyisocyanurate foams”, J. Appl. Polym. Sci, 95, 2004; Czupryński B., Liszkowska J., Paciorek-Sadowska J. pt.: „Wpływ boranu tri[(3-chloro-2-hydroksy-1-propoksy)-1-butylenu] na właściwości użytkowe sztywnych pianek poliuretanowo-poliizocyjanurowych”, Polimery, 49, 2004 oraz Czupryński B., Paciorek-Sadowska J., Liszkowska J. pt.: „Modifications of the rigid polyurethane-polyisocyanurate foams” J. Appl. Polym. Sci, 100, 2006 znane są również sposoby zmniejszania palności pianek poliuretanowych w wyniku zastosowania estrów hydroksyalkilowych kwasu borowego, które są otrzymywane w reakcjach kwasu borowego z diolami lub oksiranami. Następnie dodaje się je do typowego poliolu stosowanego do otrzymywania pianek. Wadą tej metody jest konieczność prowadzenia osobnych syntez tych związków a następnie ich oczyszczanie i wyodrębnianie.

Z publikacji Lubczak J., Lukasiewicz B. pt.: „Oligoeterole i pianki poliuretanowe z pierścieniami azacyklicznymi i atomami boru”, Chemik, 67 (4), 2012 znane są reakcje kwasu borowego z hydroksyalkilowymi pochodnymi melaminy, kwasu moczowego i kwasu izocyjanurowego. Otrzymane wodoroborany poddaje się następnie reakcji z oksiranami lub węglanami alkilenowymi, w wyniku których otrzymywane są oligoeterole, które w reakcji z izocyjanianami pozwalają uzyskać pianki poliuretanowe o zmniejszonej palności. Wadą tej metody jest czasochłonność, wieloetapowość, konieczność wyodrębnienia i oczyszczania kolejnych półproduktów oraz brak możliwości uzyskania pianek niepalnych.

W celu eliminacji istniejących wad dotychczasowych rozwiązań opracowano nowy sposób otrzymywania termoodpornych i niepalnych pianek poliuretanowych.

Sposób otrzymywania termoodpornych i niepalnych pianek poliuretanowych z zastosowaniem mieszaniny polieteroli, otrzymanej w reakcji diboranu melaminy z węglanem etylenu, polimerycznego diizocyjanianu difenylometanu, oleju silikonowego jako środka powierzchniowo-czynnego i wody jako środka spieniającego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że w pierwszym etapie do 100 części wagowych mieszaniny polieteroli o wzorach I i II, w których a + b + c + p + r + s + x + y + z > 20, wprowadza się od 1 do 4 części wagowych oleju silikonowego oraz od 1 do 6 części wagowych wody i składniki miesza się, a po wymieszaniu w drugim etapie do mieszaniny wprowadza się od 20 do 40 części wagowych diboranu melaminy, zaś po ponownym wymieszaniu składników, w trzecim etapie do

PL 231 779 B1 mieszaniny wprowadza się od 140 do 220 części wagowych polimerycznego diizocyjanianu difenylometanu zawierającego od 25% do 33% izocyjanianów trójfunkcyjnych i miesza się składniki do momentu rozpoczęcia kremowania.

Zaletą sposobu według wynalazku jest jednoczesne wykorzystanie dwóch sposobów zmniejszania palności pianek poliuretanowych. Jednym z nich jest sposób syntezy związków reaktywnych, w których atomy pierwiastków zmniejszających palność są wbudowane do cząsteczki polieterolu podczas jego syntezy z diboranu melaminy i węglanu etylenu. Drugim sposobem jest sposób addytywny, w którym do polieterolu dodawany jest diboran melaminy jeszcze przed zmieszaniem z izocyjanianem. Diboran melaminy jest surowcem tanim, łatwym do otrzymania i łatwo dostępnym jako składnik fizyczny. Zastosowanie sposobu będącego przedmiotem wynalazku pozwala uniknąć przy otrzymywaniu niepalnych pianek wprowadzania dużej ilości uniepalniacza addytywnego do polieterolu. Maksymalnie wprowadza się 40 części wagowych diboranu melaminy na 100 części wagowych polieterolu otrzymanego z diboranu melaminy i węglanu etylenu, podczas gdy we wcześniej znanych i stosowanych sposobach stosowano 120 do 130 części wagowych uniepalniacza na 100 części wagowych polieterolu. Zaletą sposobu według wynalazku jest także brak stosowania katalizatora reakcji otrzymywania pianek poliuretanowych, ze względu na reaktywność polieterolu. Ponadto pianki poliuretanowe z pierścieniem 1,3,5-triazynowym pochodzącym z diboranu melaminy charakteryzują się znacznie większą odpornością termiczną od klasycznych pianek poliuretanowych. Klasyczne pianki poliuretanowe otrzymywane z typowych polieteroli i izocyjanianów eksponowane w temperaturze około 100°C ulegają zmniejszeniu masy w ciągu 10 dni o od 15% do 17%, natomiast pianki poliuretanowe otrzymane z polieterolu otrzymanego z diboranu melaminy i węglanu etylenu wykazują taki ubytek masy dopiero w temperaturze 150°C po 20 dniach wygrzewania. Dodatkową zaletą jest to, że ich wytrzymałość na ściskanie przed ekspozycją temperaturową mieści się w zakresie od 0,262 MPa do 0,280 MPa, a po miesięcznej ekspozycji w temperaturze 150°C wzrasta do wartości od 0,380 MPa do 0,460 MPa, po miesięcznej ekspozycji w temperaturze 170°C natomiast wzrasta do wartości od 0,716 MPa do 0,810 MPa. Indeks tlenowy mieści się w zakresie od 23 do 25.

Przedmiot wynalazku jest bliżej wyjaśniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym strukturalne wzory I i II przedstawiają polieterole otrzymywane w reakcjach diboranu melaminy z węglanem etylenu, wykorzystywane do otrzymywania niepalnych pianek poliuretanowych.

P r z y k ł a d 1:

Do 100 części wagowych mieszaniny polieteroli o lepkości 5200 mPa-s, gęstości 1,20 g/cm³ w temperaturze 20°C, otrzymanych w reakcji diboranu melaminy i węglanu etylenu przy wyjściowym stosunku molowym reagentów 1:22 w temperaturze 190°C w ciągu 54 godzin w obecności węglanu potasu jako katalizatora, wysuszonego nad zeolitem, dodano 3 części wagowe wody jako środka spieniającego i 3 części wagowe oleju silikonowego jako środka powierzchniowo-czynnego. Całość wymieszano, a następnie dodano 30 części wagowych sproszkowanego diboranu melaminy i ponownie dokładnie wymieszano. Następnie dodano 150 części wagowych polimerycznego diizocyjanianu difenylometanu zawierającego 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i nadal energicznie mieszano do momentu rozpoczęcia kremowania. Otrzymaną piankę sezonowano w temperaturze pokojowej jedną dobę. Po sezonowaniu zbadano właściwości fizyczne pianki poliuretanowej. Otrzymana pianka była niepalna, o gęstości pozornej 110 kg/m³ i skurczu liniowym 0,3%.

P r z y k ł a d 2:

Do 100 części wagowych mieszaniny polieteroli o lepkości 5200 mPa-s, gęstości 1,20 g/cm³ w temperaturze 20°C, otrzymanych w reakcji diboranu melaminy i węglanu etylenu przy wyjściowym stosunku molowym reagentów 1:22 w temperaturze 190°C w ciągu 54 godzin w obecności węglanu potasu jako katalizatora, wysuszonego nad zeolitem, dodano 4 części wagowe wody jako środka spieniającego i 4 części wagowe oleju silikonowego jako środka powierzchniowo-czynnego. Całość wymieszano, a następnie dodano 36 części wagowych sproszkowanego diboranu melaminy i ponownie dokładnie wymieszano. Następnie dodano 170 części wagowych polimerycznego diizocyjanianu difenylometanu zawierającego 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i nadal energicznie mieszano do momentu rozpoczęcia kremowania. Otrzymaną piankę sezonowano w temperaturze pokojowej jedną dobę. Po sezonowaniu zbadano właściwości fizyczne pianki poliuretanowej. Otrzymana pianka była niepalna, o gęstości pozornej 82 kg/m³, skurczu liniowym 0,8%, wytrzymałości na ściskanie 0,280 MPa przed ekspozycją temperaturową oraz 0,421 MPa i 0,762 MPa po miesięcznej ekspozycji odpowiednio w temperaturze 150°C i 175°C.

PL 231 779 Β1

Przykład 3:

Do 100 części wagowych mieszaniny polieteroli o lepkości 5200 mPa-s, gęstości 1,20 g/cm³ w temperaturze 20°C, otrzymanych w reakcji diboranu melaminy i węglanu etylenu przy wyjściowym stosunku molowym reagentów 1:22 w temperaturze 190°C w ciągu 54 godzin w obecności węglanu potasu jako katalizatora, wysuszonego nad zeolitem, dodano 6 części wagowych wody jako środka spieniającego i 4 części wagowe oleju silikonowego jako środka powierzchniowo-czynnego. Całość wymieszano, a następnie dodano 40 części wagowych sproszkowanego diboranu melaminy i ponownie dokładnie wymieszano. Następnie dodano 200 części wagowych polimerycznego diizocyjanianu difenylometanu zawierającego 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i nadal energicznie mieszano do momentu rozpoczęcia kremowania. Otrzymaną piankę sezonowano w temperaturze pokojowej jedną dobę. Po sezonowaniu zbadano właściwości fizyczne pianki poliuretanowej. Otrzymana pianka była niepalna, o gęstości pozornej 70 kg/m³ oraz skurczu liniowym 1,2%.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   1. Sposób otrzymywania termoodpornych i niepalnych pianek poliuretanowych z zastosowaniem mieszaniny polieteroli, otrzymanej w reakcji diboranu melaminy z węglanem etylenu, polimerycznego diizocyjanianu difenylometanu, oleju silikonowego jako środka powierzchniowo-czynnego i wody jako środka spieniającego, znamienny tym, że w pierwszym etapie do 100 części wagowych mieszaniny polieteroli o wzorach I i II, w których a + b + c + p + r + s + x + y + z > 20, wprowadza się od 1 do 4 części wagowych oleju silikonowego oraz od 1 do 6 części wagowych wody i składniki miesza się, a po wymieszaniu w drugim etapie do mieszaniny wprowadza się od 20 do 40 części wagowych diboranu melaminy, zaś po ponownym wymieszaniu składników, w trzecim etapie do mieszaniny wprowadza się od 140 do 220 części wagowych polimerycznego diizocyjanianu difenylometanu zawierającego od 25% do 33% izocyjanianów trójfunkcyjnych i miesza się składniki do momentu rozpoczęcia kremowania.