PL220650B1 - Sposób wytwarzania niepalnych lub o zmniejszonej palności i o zwiększonej termoodporności pianek poliuretanowych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania niepalnych lub o zmniejszonej palności pianek poliuretanowych cechujących się również zwiększoną termoodpornością, stosowanych zwłaszcza jako izolacja termiczna podczas przesyłania mediów grzewczych,

Za obszar temperaturowy, w którym właściwości typowych pianek poliuretanowych nie ulegają jeszcze istotnym zmianom, przyjmuje się na ogół temperaturę 90 - 110°C. Odporność termiczną pianek poliuretanowych można zwiększać najczęściej dwoma sposobami. Pierwszy z nich to trimeryzacja izocyjanianów w procesie otrzymywania pianek, co opisano w publikacji patentowej USA nr US4026837A z 1977 r. i publikacji patentowej W. Brytanii nr GB1080487A z 1967 r. W jednej z wcześniejszych publikacji polskich patentów - opisie nr PL94421B1 z roku 1977, proponuje się również uzyskiwanie pianek poliuretanowych o zwiększonej odporności termicznej wskutek tworzenia pierścieni izocyjanurowych w procesie spieniania przez zastosowanie odpowiedniego układu katalitycznego ułatwiającego trimeryzację. Tak otrzymane pianki mogą pracować w temperaturze 150°C a krótkotrwale w 180°C.

Innym sposobem otrzymywania pianek poliuretanowych o zwiększonej odporności termicznej jest zastosowanie oprócz izocyjanianów jako jednego z komponentów polieterolu zawierającego w swej strukturze termostabilny pierścień azacykliczny. W literaturze opisano pianki o zwiększonej odporności termicznej otrzymywane z zastosowaniem polieteroli zawierających w swej strukturze pierścienie perhydro-1,3,5-triazynowe, które przedstawiono w następujących publikacjach: Węglowska E., Lubczak J., Pianki poliuretanowe o zwiększonej odporności termicznej, Modyfikacja polimerów, Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 2005, str. 643-645; Kucharski M., Lubczak J., Porowate tworzywa poliuretanowe oparte na produktach reakcji tlenku etylenu (oksiranu) z 1,3,5-tris(hydroksymetylo)izocyjanuranem, Polimery, 1985, 30 (9), 354-361, natomiast 1,3,5-triazynowe opisano w publikacji Lubczak J., Chmiel E., Addycja oksiranów do hydroksymetylowych pochodnych melaminy. Cz. IV. Otrzymywanie polieteroli z (metoksymetylo)melamin, Polimery, 35 (6), 194-199 (1990), a purynowe w publikacjach Lubczak J., Cisek-Cicirko I., Polyurethane Foams of Improved Thermal Stability, Macromol. Mat. Eng. 287, 665-670 (2002); Lubczak J., Polyurethane foams with purine rings, Polimery, 52 (7-8), 595-600 (2007) i pirymidynowe w publikacji Ślączka A., Lubczak J.: Polyurethane foams with pyrimidine rings in polymer molecules, Polimery, 55 (9), 681-684 (2010).

W publikacji opisu wynalazku nr WO02/088213A1 podano sposób otrzymywania sztywnych pianek poliuretanowych o zamkniętych porach, charakteryzujących się zwiększoną termoodpornością. Do reakcji używano poliizocyjanianów i produktów reakcji fenolu, melaminy lub mocznika z formaldehydem jako czynników hydroksylowych, zaś czynnikami spieniającymi była woda i aceton. W publikacji wynalazku USA nr US2005/0053780A1 opisano sposób otrzymywania sztywnych pianek poliuretanowych o dobrej przyczepności do powierzchni w reakcjach polioli oraz mieszaniny estrów metylowych kwasu bursztynowego, glutarowego i adypinowego z poliizocyjanianami. Znany jest także z publikacji patentu W. Brytanii nr GB2211846A sposób otrzymywania termoodpornej pianki w reakcjach żywic epoksydowych z różnymi diizocyjanianami, z udziałem katalizatorów trimeryzacji i halogenowanych węglowodorów jako środków spieniających. W publikacji EP0905161B1 opisano otrzymywan ie z różnych poliestroalkoholi i izocyjanianów pianek poliuretanowych wytrzymujących krótkotrwale działanie temperatury dochodzącej do 200°C.

Znane z literatury sposoby otrzymywania pianek o zwiększonej odporności termicznej mają określone wady. Opisany w publikacji patentowej nr GB2211846A sposób wykorzystujący trimeryzację izocyjanianów prowadzi często do otrzymania pianek zbyt kruchych; wadą drugiego sposobu opisanego w wymienionych już publikacjach Węglowska E., Lubczak J., Pianki poliuretanowe o zwiększonej odporności termicznej, Modyfikacja polimerów, Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 2005, str. 643-645; Kucharski M., Lubczak J., Porowate tworzywa poliuretanowe oparte na produktach reakcji tlenku etylenu (oksiranu) z 1,3,5-tris(hydroksymetylo)izocyjanuranem, Polimery, 1985, 30 (9), 354-361, Lubczak J., Chmiel E., Addycja oksiranów do hydroksymetylowych pochodnych melaminy. Cz. IV. Otrzymywanie polieteroli z (metoksymetylo)melamin, Polimery, 35 (6), 194-199 (1990), Lubczak J., Cisek-Cicirko I., Polyurethane Foams of Improved Thermal Stability, Macromol Mat. Eng. 287, 665-670 (2002); Lubczak J., Polyurethane foams with purine rings, Polimery, 52 (7-8), 595-600 (2007) oraz Ślączka A., Lubczak J.: Polyurethane foams with pyrimidine rings in polymer molecules, Polimery, 55 (9), 681-684 (2010) są

PL 220 650 B1 trudności występujące podczas syntezy polieteroli spowodowane wieloetapowością procesu, jak również koniecznością stosowania toksycznych i wysokowrzących rozpuszczalników, które należy oddestylować po zakończeniu reakcji. Ponadto polieterole takie otrzymuje się najczęściej w reakcjach związków azacyklicznych lub ich niektórych pochodnych z oksiranami takimi jak tlenek etylenu i tlenek propylenu. Wadą jest wysoki koszt pozyskania związków heterocyklicznych stosowanych do otrzymywania polieteroli takich jak kwas moczowy i kwas barbiturowy i ich mała funkcyjność. Wadą stosowania oksiranów jest z kolei ich palność, tworzenie z powietrzem mieszanin wybuchowych, właściwości kancerogenne i niska temperatura wrzenia wymagająca stosowania reaktorów ciśnieniowych. Wad związanych z ceną wspomnianych związków azacyklicznych - surowców stosowanych do syntezy polieteroli, można uniknąć stosując jako podstawowy związek azacykliczny tani, produkowany w kraju i łatwo dostępny surowiec jakim jest poli(fosforan melaminy). Z kolei wad związanych z niekorzystnymi właściwościami użytkowymi i zdrowotnymi oksiranów można uniknąć stosując w ich miejsce węglany alkilenowe, będące tak zwanymi rozpuszczalnikami zielonej chemii. Ich zaletą jest niepalność, brak toksyczności i to że stanowić one mogą jednocześnie rozpuszczalnik i reagent poli(fosforanu melaminy), a po zakończeniu procesu nie trzeba ich usuwać ze środowiska reakcji. W publikacji patentowej nr PL192303B1 proponuje się syntezę takich polieteroli w reakcjach melaminy, która z nadmiarem węglanów alkilenowych jak węglan etylenu i węglan propylenu w obecności 1,4-diazobicyklo-[2.2.2]oktanu /DABCO/ jako katalizatora tworzy wspomniane polieterole.

Z kolei istotną wadą dotychczas uzyskiwanych pianek poliuretanowych jest ich palność, zwłaszcza z uwagi na warunki, w jakich będą one pracować, to znaczy ze względu na wysoką temperaturę. Rozwiązanie tego problemu poprzez zmniejszenie palności, zwiększa zastosowanie pianek poliuretanowych w przemyśle, gdzie obowiązują ścisłe normy palności materiałów. Duża palność tworzyw poliuretanowych stanowi poważne zagrożenie dla integralności produktu, może spowodować utratę zdrowia, życia ludzkiego bądź utratę mienia. Dlatego też zostały nałożone surowe przepisy przeciwpożarowe dotyczące stosowania pianek, między innymi jako izolacyjnych materiałów budowlanych. Z tego powodu prowadzonych jest wiele badań mających na celu znalezienie skutecznych środków zmniejszających ich palność. Poprzez wprowadzenie związków utrudniających palenie, czyli antypirenów można uzyskać efekt zmniejszenia szybkości rozkładu termicznego, zwiększenia odporności na płomień bądź samogaśnięcia pianek poliuretanowych. W literaturze spotyka się różne sposoby zmniejszania palności polimerów. Do czynników zmniejszających palność pianek poliuretanowych zaliczamy substancje zawierające fluorowce (antypireny halogenowe), działające hamująco na proces palenia w fazie gazowej. Takie antypireny opisano na przykład w publikacji patentowej nr US3773696A z 1973 r., gdzie do polieteroli wbudowywano atomy bromu. Tetrabromochinon jako związek utrudniający palenie zaproponowano w publikacji patentowej nr US3725316A z 1973 r. Powszechnie stosowane są również estry halogenoalkilowe kwasu fosforowego, jak ujawniono w publikacji patentowej nr

US3164558A z roku 1965, gdzie zastosowano fosforan tris(2,3-dibromopropylu) lub publikacji patentowej nr US4511688A z roku 1985, gdzie zaproponowano bromopochodne pentaerytrytolu jako środki zmniejszające palność. Obecnie dąży się do wycofywania związków halogenowych z powodu powstawania toksycznych produktów rozkładu podczas pożaru, takich jak chlorowodór, bromowodór, związki silnie drażniące i korozyjne. Skutecznym sposobem poprawy odporności materiałów polimerowych na palenie jest umieszczanie w strukturze pianek poliuretanowych atomów fosforu. W literaturze patentowej spotyka się informacje na temat stosowania różnych związków fosforu jako czynników zmniejszających palność tworzyw poliuretanowych i tak w publikacji patentowej nr US3609107A z roku 1971 proponuje się kwasy alkanofosfonowe jako środki zmniejszające palność, w publikacjach nr US3513113A z roku 1970 i US2009/0156704 z roku 2009 estry kwasu fosforowego, US4061605A z roku 1977 benzenofosfonian melaminy, a w publikacji patentowej nr EP1555275B1 z roku 2008 także poliole fosforowe Exolit® 550 i Exolit® 560. Wadą tego typu środków zmniejszających palność jest przede wszystkim ich wysoka cena wynikająca z kosztów syntezy, a ponadto są to środki, które z reguły sprawiają, że pianki charakteryzują się zmniejszoną palnością lub są samogasnące, ale nie są niepalne. Szczególnie dużo korzyści przynosi stosowanie antypirenów stanowiących związki fosforowo-azotowe, gdyż między tymi pierwiastkami występuje efekt synergiczny. Dużą rolę wśród tej grupy uniepalniaczy odgrywają amonowe pochodne fosforu (publikacja wynalazku nr GB2409827A z roku 2005). Istotne zastosowanie mają również antypireny zawierające azot, to jest melamina lub poli(fosforan melaminy), który zawiera i atomy azotu i fosfor. Spotyka się opisy patentowe, w których do tradycyjnych, klasycznych pianek poliuretanowych wprowadza się melaminę jako składnik fizyczny podczas otrzymywania kompozycji spienianych, i tak na przykład z opisu patentowego nr

PL 220 650 B1

US5096961A z roku 1992, wynika, że dodanie 20 części wagowych melaminy na 100 części wagowe poliolu daje piankę samogasnącą. W opisie patentowym nr US5087384A z roku 1992 ujawniono z kolei, że po wprowadzeniu około 130 części wagowych melaminy na 100 części wagowe poliolu, po zmieszaniu z izocyjanianem uzyskuje się piankę niepalną. W publikacji wynalazku nr DE10047024A1 z roku 2002 podano, że aby uzyskać niepalną piankę należy do 100 części wagowych poliolu wprowadzić 140 części wagowych melaminy. Pirofosforan melaminy jako składnik utrudniający palenie został opisany w publikacji patentowej nr US4003861A z 1977, gdzie dodany w ilości 20 części wagowych na 100 części wagowe poli(eterolu powodował, że pianka była samogasnąca, a poli(fosforan melaminy) opisano w publikacji wynalazku FR2864097A1 z roku 2005, gdzie był stosowany jako jeden ze składników w mieszaninie uniepalniaczy.

Przedstawione tu sposoby zmniejszania palności pianek poliuretanowych mają zasadniczą wadę polegającą na konieczności użycia dużej ilości melaminy lub poli(fosforanu melaminy) w celu otrzymania pianki o zmniejszonej palności, a jeszcze większej aby otrzymać niepalną piankę (nieraz

130-140 części wagowych na 100 części wagowych polieterolu).

Ponadto z publikacji D. Kijowska, „Zeszyty Naukowe Politechniki Rzeszowskiej” Chemia, rok 2004, z. 19 [216], str. 59-84, pt. „Polieterole z melaminy i węglanów alkilenowych - otrzymywanie, budowa i właściwości” znany jest sposób wytwarzania pianek poliuretanowych o zwiększonej termoodporności z zastosowaniem polieteroli otrzymanych w reakcjach melaminy z węglanami alkilenowymi i diizocyjanianu difenylometanu, przy użyciu trietyloaminy jako katalizatora. Jako polieterole z pierścieniem 1,3,5-triazynowym stosuje się produkty reakcji melaminy z węglanem propylenu lub produkty reakcji melaminy z węglanem etylenu, a następnie z węglanem propylenu. Powszechnie wiadomo też, że melamina czy poli(fosforan melaminy) to typowe środki obniżające palność (uniepalniacze), jak również znane jest ich stosowanie w charakterze środków zmniejszających palność w tworzywach poliuretanowych.

Celem wynalazku jest opracowanie prostego sposobu otrzymywania niepalnych lub o zmniejszonej palności pianek poliuretanowych charakteryzujących się równocześnie zwiększoną termoodpornością w stosunku do klasycznych pianek, opartej na tanich i ogólnie dostępnych surowcach stosowanych do syntezy polieteroli takich jak poli(fosforan melaminy) i węglany alkilenowe, związki będące rozpuszczalnikami tak zwanej zielonej chemii oraz polimerycznych izocyjanianach, charakteryzujących się znikomą prężnością pary, co czyni je również przyjaznymi ekologicznie.

Sposób wytwarzania niepalnych lub o zmniejszonej palności i o zwiększonej termoodporności pianek poliuretanowych z zastosowaniem polieteroli otrzymanych w reakcjach poli(fosforanu melaminy) z węglanami alkilenowymi i diizocyjanianu difenylometanu oraz trietyloaminy, oleju silikonowego i wody, według wynalazku charakteryzuje się tym, że do przygotowania kompozycji spienianej stosuje się jako polieterole z pierścieniem 1,3,5-triazynowym produkty reakcji poli(fosforanu melaminy) z węglanem etylenu o wzorze I, w którym x + y + z + p + i + j + q > 19, gdzie R oznacza atom wodoru lub produkty reakcji polifosforanu melaminy) o wzorze I, w którym x + y + z + p + I + j + q > 9 gdzie R oznacza atom wodoru i x + y + z + p + i + j + q > 5 gdzie R oznacza grupę metylową.

Do wymienionych polieteroli wprowadza się 1 do 4 części wagowych oleju silikonowego jako środka powierzchniowo czynnego, 1 do 8 części wagowych trietyloaminy jako katalizatora i 1 do 4 części wagowych wody jako środka spieniającego, do których po wymieszaniu wprowadza się 30 do 70 części wagowych poli(fosforanu melaminy), korzystnie 50-60 części wagowych i znowu dokładnie miesza, a następnie dodaje się diizocyjanian difenylometanu zawierający od 25% do 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i starannie miesza do momentu rozpoczęcia kremowania.

Nowe rozwiązanie sposobu wytwarzania pianek o zwiększonej termoodporności i zmniejszonej palności lub niepalnych stwarza możliwość zastosowania do ich otrzymywania wyżej wspomnianych polieteroli. Polega ono na jednoczesnym wykorzystaniu w sposobie według wynalazku dwóch sposobów zmniejszenia palności, to jest sposobu syntezy związków reaktywnych, w których atomy pierwiastków zmniejszających palność zostały wbudowane w cząsteczki polieteroli podczas syntezy, do których należą polieterole otrzymywane z poli(fosforanu melaminy) i węglanów alkilenowych i sposobie addytywnym, to jest dodaniu do uzyskanego polieterolu poli(fosforanu melaminy), surowców tanich i łatwo dostępnych jako składników fizycznych, jeszcze przed zmieszaniem z izocyjanianem. Dzięki temu sposobowi postępowania unika się wprowadzania dużej ilości poli(fosforanu melaminy) do polieterolu w celu otrzymania niepalnych pianek - maksymalnie 50-60 części wagowych poli(fosforanu melaminy) na 100 części wagowych polieterolu otrzymanego z poli(fosforanu melaminy) i węglanów alkilenowych, podczas gdy prezentowane powyżej opisy patentowe podawały ilości 130-140 części

PL 220 650 B1 wagowych uniepalniacza na 100 części wagowych polieterolu. Ponadto dodatkową zaletą prezentowanego tu sposobu według wynalazku jest łatwość uzyskiwania polieteroli z poli(fosforanu melaminy) i węglanów alkilenowych ze względu na podwójny charakter stosowanych tu węglanów, to jest rozpuszczalników i reagentów wspomnianego polifosforanu, co nie byłoby możliwe w reakcjach oksiranów z poli(fosforanem melaminy) ze względu na brak jego rozpuszczalności w rozpuszczalnikach organicznych i oksiranach. Dodatkową zaletą jest możliwość regulowania palności pianek poliuretanowych od różnej szybkości palenia, przez samogasnące do całkowicie niepalnych w zależności od potrzeby i zastosowania przez odpowiedni dodatek wspomnianych uniepalniaczy do kompozycji spienianej. Ponadto jak wykazały badania, pianki poliuretanowe z pierścieniem 1,3,5-triazynowym pochodzącym z poli(fosforanu melaminy) charakteryzują się znacznie większą odpornością termiczną od klasycznych pianek poliuretanowych. Klasyczne pianki poliuretanowe otrzymywane z typowych polieteroli i izocyjanianów eksponowane w temperaturze 100°C zmniejszają masę w ciągu 10 dni o 1517%, natomiast pianki uzyskane z polieteroli otrzymanych z poli(fosforanu melaminy) i węglanów alkilenowych wykazują taki ubytek masy dopiero w temperaturze 175°C w tym samym czasie. Podczas gdy klasyczne pianki poliuretanowe ulegają w temperaturze 200°C bardzo szybkiej destrukcji, pianki otrzymywane sposobem według wynalazku wytrzymują długotrwale tę temperaturę. Ich wytrzymałość na ściskanie przed ekspozycją temperaturową mieści się w zakresie 0,22-0,26 MPa a po miesięcznej ekspozycji w temperaturze 150°C wzrasta do 0,48-0,58 MPa, zaś po ekspozycji w temperaturze 200°C w tym samym czasie maleje do 0,17-0,18 MPa.

Sposób według wynalazku ilustrują niżej przedstawione przykłady, nie ograniczając jego zakresu:

P r z y k ł a d 1 ₃

Do 100 części wagowych polieterolu (lepkość 6437 mPa-s, gęstość 1,17 g/cm , napięcie po-3 wierzchniowe 47,92-10' N/m w temperaturze 20°C) otrzymanego z polifosforanu melaminy) i węglanu etylenu przy wyjściowym stosunku molowym reagentów 1:22 w temperaturze 170°C w ciągu 13 godzin, w obecności węglanu potasu jako katalizatora i w którym liczba moli grup oksypropylenowych wynosi 19 na mol poli(fosforanu melaminy), wysuszonego nad zeolitem dodaje się 66 części wagowych trietyloaminy jako katalizatora, 2,4 części wagowych oleju silikonowego jako środka powierzchniowo czynnego, 2 części wagowe wody jako środka spieniającego. Całość miesza się a następnie dodaje 56 części wagowych sproszkowanego poli(fosforanu melaminy) i ponownie dobrze miesza. Następnie dodaje się 112 części wagowych diizocyjanianu difenylometanu zawierającego 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i nadal energicznie miesza do momentu rozpoczęcia kremowania. Otrzymaną piankę sezonuje się w temperaturze pokojowej jedną dobę. Po sezonowaniu zbadano właściwości fizyczne otrzymanej pianki poliuretanowej.

₃

Właściwości pianki: niepalna; gęstość pozorna 94,4 kg/m³; skurcz liniowy 1,6%; chłonność wody 2,4%; wytrzymałość na ściskanie w MPa przed ekspozycją temperaturową 0,215, po ekspozycji w temperaturze 150 i 175°C w ciągu miesiąca odpowiednio 0,583; 0,344.

P r z y k ł a d 2 ₃

Do 100 części wagowych polieterolu (lepkość 27882 mPa-s, gęstość 1,14 g/cm³ napięcie po-3 wierzchniowe 54,92-10^-3N/m w temperaturze 20°C) otrzymanego z poli(fosforanu melaminy), węglanu etylenu i węglanu propylenu przy wyjściowym stosunku molowym reagentów 1:10:6 w temperaturze 175°C w ciągu 22 godzin, w obecności węglanu potasu jako katalizatora, i w którym liczba moli grap oksyetylenowych wynosi 9, a oksypropylenowych 5/mol poli(fosforanu melaminy), wysuszonego nad zeolitem dodaje się 5,0 części wagowych trietyloaminy jako katalizatora, 1,6 części wagowych oleju silikonowego jako środka powierzchniowo czynnego, 2 części wagowe wody jako środka spieniającego. Całość dobrze miesza się, a następnie dodaje 56 części wagowych sproszkowanego poli(fosforanu melaminy) i ponownie dobrze miesza. Następnie dodaje się 104 części wagowych diizocyjanianu difenylometanu zawierającego 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i postępuje podobnie jak w przykładzie 1.

₃

Właściwości pianki: niepalna, gęstość pozorna 92,2 kg/m³; skurcz liniowy 0,5%; chłonność wody 1,8%; wytrzymałość na ściskanie w MPa przed ekspozycją temperaturową 0,259, po ekspozycji w temperaturze 150 i 175°C w ciągu miesiąca odpowiednio 0,484; 0,202.

P r z y k ł a d 3

Do polieterolu otrzymanego jak w przykładzie 2 i wysuszonego nad zeolitem dodaje się 6,0 części wagowych trietyloaminy jako katalizatora, 1,6 części wagowych oleju silikonowego jako środka powierzchniowo czynnego, 2 części wagowe wody jako środka spieniającego. Całość dobrze

PL 220 650 B1 miesza się, a następnie dodaje się 160 części wagowych diizocyjanianu difenylometanu zawierającego 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i postępuje podobnie jak w przykładzie 1.

Właściwości pianki: zmniejszona palność: badania przeprowadzone według normy PN-EN

IS03582-2004 w poziomym teście spalania na próbkach o wymiarach 150x50x>15 mm wykazały, że rozległość palenia wynosi 35 mm, szybkość spalania 0,55 mm/s, a ubytek masy stanowi zaledwie ₃

4,9% wyjściowej masy próbki; gęstość pozorna 63,7 kg/m³; skurcz liniowy 0,5%; chłonność wody 7,1%; wytrzymałość na ściskanie w MPa przed ekspozycją temperaturową 0,125, po ekspozycji w temperaturze 150 i 175°C w ciągu miesiąca odpowiednio 0,181 i 0,216.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób wytwarzania niepalnych lub o zmniejszonej palności i o zwiększonej termoodporności pianek poliuretanowych z zastosowaniem polieteroli otrzymanych w reakcjach polifosforanu melaminy) z węglanami alkilenowymi i diizocyjanianu difenylometanu oraz trietyloaminy, oleju silikonowego i wody, znamienny tym, że do przygotowania kompozycji spienianej stosuje się jako polieterole z pierścieniem 1,3,5-triazynowym produkty reakcji polifosforanu melaminy) z węglanem etylenu o wzorze I, w którym x + y + z + p + i + j + q > 19, gdzie R oznacza atom wodoru lub produkty reakcji polifosforanu melaminy) o wzorze I, w którym x + y + z + p + i + j + q > 9 gdzie R oznacza atom wodoru i x + y + z + p + i + j + q > 5 gdzie R oznacza grupę metylową, do których wprowadza się 1 do 4 części wagowych oleju silikonowego jako środka powierzchniowo czynnego, 1 do 8 części wagowych trietyloaminy jako katalizatora i 1 do 4 części wagowych wody jako środka spieniającego, do których po wymieszaniu wprowadza się 30 do 70 części wagowych polifosforanu melaminy), korzystnie 50-60 części wagowych i znowu dokładnie miesza, a następnie dodaje się diizocyjanian difenylometanu zawierający od 25% do 30% izocyjanianów trójfunkcyjnych i starannie miesza do momentu rozpoczęcia kremowania.