PL231571B1

PL231571B1 - Sposoby magazynowania herbicydu glifosatu i sposoby transportowania herbicydu glifosatu

Info

Publication number: PL231571B1
Application number: PL348678A
Authority: PL
Inventors: Daniel R. Wright
Original assignee: Monsanto Technology Llc
Priority date: 1998-11-23
Filing date: 1999-11-19
Publication date: 2019-03-29
Also published as: BR9915966A; UA75571C2; JP2012062334A; AR018210A1; CA2351437A1; SK7082001A3; GT199900200A; AU775874B2; NO20012503L; CA2351437C; PL348678A1; CN1332606A; US6544930B2; CZ20011791A3; NO20012503D0; KR20010104305A; EA200100574A1; DK1438896T3; CN1277474C; HU230853B1

Description

Przedmiotem wynalazku są sposoby magazynowania herbicydu glifosatu i sposoby transportowania herbicydu glifosatu, tj. środka chemicznego do stosowania w rolnictwie.

Przemysł rolniczy stwarza liczne problemy logistyczne dla dostawcy towarów stosowanych w tym przemyśle, przy czym problemy te dotyczą jedynie rolnictwa lub przynajmniej są bardziej dotkliwe niż w większości innych gałęzi przemysłu. Poszczególne jednostki produkcyjne w przemyśle rolniczym (takie jednostki noszą w tym opisie nazwę „gospodarstw bez względu na to, czy odpowiadają one tradycyjnemu pojęciu gospodarstwa) są bardziej liczne i bardziej rozproszone geograficznie niż w jakimkolwiek innym przemyśle, a nawet w krajach wysokorozwiniętych, takich jak kraje Ameryki Północnej i Europy Zachodniej, są często względnie oddalone od głównych arterii transportowych. Z tych względów, koszty transportu, zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego, są znacznym obciążeniem w tym przemyśle i ciągle poszukuje się ulepszeń efektywności transportu w celu zmniejszenia tych kosztów.

Kanały dystrybucji towarów wymaganych przez przemysł rolniczy odpowiadają rozproszeniu geograficznemu i dużej liczbie gospodarstw. W niektórych przypadkach, towary transportuje się bezpośrednio z miejsca produkcji do poszczególnych gospodarstw, ale taka sytuacja zdarza się rzadko i jest ekonomicznie opłacalna tylko w przypadku największych gospodarstw. Na ogół istnieje co najmniej jeden, a często więcej niż jeden, etap w kanale dystrybucji pomiędzy dostawcą pierwotnym a gospodarstwem docelowym. Na przykład, producent towaru przeznaczonego do użycia w gospodarstwie zaopatruje hurtownię dystrybucyjną, która zaopatruje detalistę lub spółdzielnię rolniczą, które z kolei zaopatrują poszczególne gospodarstwa. Dystrybutorzy, detaliści i spółdzielnie utrzymują zatem zapasy takich towarów, ponosząc koszty magazynowania, które zwiększają ostateczny koszt, który ponosi gospodarstwo docelowe. Zatem poszukuje się także ulepszeń w efektywności magazynowania, ponownie, w celu zmniejszenia kosztów.

Gdy danym towarem jest pestycyd, np. herbicyd, korzyści, które można uzyskać z ulepszonej efektywności transportu i magazynowania są szczególnie duże. Produkty pestycydowe należy na ogół transportować i magazynować w pojemnikach, które są droższe na jednostkę objętości w porównaniu do stosowanych do wielu innych produktów, takich jak nasiona i nawozy sztuczne. Kosztowne pojemniki stosuje się ze względu na duże znaczenie integralności pojemnika, będącej wynikiem dużego stosunku cena/objętość większości pestycydów oraz faktu, że wiele pestycydów jest potencjalnie niebezpiecznych w przypadku rozlania lub wycieku.

Zwykle więc, pestycydy magazynuje się i transportuje w postaci stężonej lub zwartej, możliwie bez utraty łatwości obsługi przez użytkownika docelowego, który w większości przypadków musi rozcieńczyć pestycydy w wodzie lub innym nośniku przed naniesieniem pestycydów na uprawy, chwasty lub glebę. Im większa ilość składnika aktywnego pestycydowego, którą można przechować w pojemniku o danej pojemności, tym niższe są koszty transportu i magazynowania na jednostkę składnika aktywnego i na jednostkę powierzchni gleby ostatecznie potraktowanej tym składnikiem aktywnym. Zgodnie z dotychczasowym stanem wiedzy w tej dziedzinie górną granicę efektywności pakowania pestycydów w pojemniki do magazynowania i transportu dobrze ilustruje przypadek herbicydu glifosatu (N-fosfonometyloglicyny).

Glifosat jest „sprzedawanym na największą skalę środkiem agrochemicznym na rynku światowym o szacowanej produkcji rocznej 93420-114180 ton (Wood Mackenzie Agrocemical Service, Agrochemicals Product Database, 1998). Znajduje on zastosowania do zwalczania niepożądanej roślinności w faktycznie każdym systemie produkcji rolniczej, jak również w leśnictwie, zastosowaniach przemysłowych, komunalnych, mieszkaniowych, na terenach publicznych, socjalnych i innych. Glifosat jest kwasem względnie nierozpuszczalnym w wodzie (1,16% wagowych w temperaturze 25°C). Z tego powodu jest on zazwyczaj formułowany jako rozpuszczalna w wodzie sól w roztworze wodnym.

Można wytwarzać monozasadowe, dwuzasadowe i trójzasadowe sole glifosatu. Jednakże, na ogół korzystnie glifosat przygotowuje się i nakłada na rośliny w postaci soli monozasadowej. Najpowszechniej stosowaną solą glifosatu jest sól mono(izopropyloamoniowa), często oznaczona skrótem sól IPA. Dostępne na rynku herbicydy z firmy Monsanto Company zawierające sól IPA glifosatu jako składnik aktywny obejmują herbicydy Roundup®, Roundup® Ultra, Roundup® Xtra i Rodeo®. Wszystkie takie dostępne na rynku produkty mają postać stężonych roztworów wodnych soli IPA glifosatu, w większości przypadków razem z obojętnymi składnikami preparatu, głównie środkami powierzchniowo czynnymi. Inne sole glifosatu, które są dostępne na rynku jako stężone roztwory wodne zawierają sól

PL231 571 Β1 mono(trimetylosulfoniową), często oznaczoną skrótem sól TMS, stosowaną np. w herbicydzie Touchdown® z firmy Zeneca.

Duża różnorodność na rynkach światowych herbicydów glifosatowych doprowadziła do odpowiedniego zróżnicowania typów i rozmiarów pojemników, i do wielu bardziej złożonych systemów magazynowania i transportu, dla stężonych ciekłych wodnych preparatów soli glifosatu. Pojemniki stosowane do magazynowania i transportu takich preparatów zazwyczaj są wykonane z trwałego tworzywa sztucznego, takiego jak polietylen o wysokiej gęstości (HDPE), chociaż pojemniki wielkopojemnościowe są często wykonane z innych materiałów, takich jak stal nierdzewna.

Małe pojemniki, o pojemności od około 0,1 litra do około 10 litrów, w tym standardowe pojemniki o pojemności 2,5 galona (9,46 litra) szeroko stosowane w Stanach Zjednoczonych, zazwyczaj mają postać kanistrów lub puszek z wymienną zakrętką. Są one na ogół przeznaczone do jednorazowego użytku i zazwyczaj nie zwraca się ich dostawcy po opróżnieniu, lecz użytkownik docelowy usuwa je zgodnie z lokalnymi wytycznymi, procedurami, przepisami lub zasadami usuwania pojemników na środki agrochemiczne. Powszechnie, wiele takich małych pojemników pakuje się do pojedynczej skrzyni i wiele takich skrzyni transportuje się na palecie. Podczas załadunku, małe pojemniki (zazwyczaj w skrzyniach na paletach) można rozmieścić w zamkniętej objętości, takiej jak wagon towarowy lub samochód ciężarowy, ładowania statku lub samolotu, lub modułowy pojemnik skrzyniowy przystosowany do transportu drogowego, kolejowego i wodnego.

Większe pojemniki jednorazowego użytku, o pojemności do około 200 litrów, np. około 50 do około 200 litrów, powszechnie występują w postaci zbiorników cylindrycznych i można je transportować w zamkniętej objętości opisanej powyżej, jeden lub więcej na palecie lub bez.

Większe objętości ciekłych wodnych produktów glifosatu użytkownicy docelowi mogą zakupić w dużym pojemniku do wielokrotnego napełniania, czasem zwanym kontenerem magazynowym, który zwykle ma integralną pompę lub przyłącze do pompy zewnętrznej, aby umożliwić przeniesienie cieczy. Kontenery magazynowe mają pojemność około 200 do około 2000 litrów i powszechnie transportuje się je na palecie.

Ciekłe wodne produkty glifosatu transportuje się także luzem, w dużych zbiornikach o pojemności aż do około 100000 litrów. Ciecz zwykle przenosi się metodą pompowania do zbiornika magazynowego w obiekcie obsługiwanym przez hurtownika, detalistę lub pośrednika, z którego można ją następnie przenieść do kontenerów magazynowych lub mniejszych pojemników do dalszej dystrybucji. Załadunek luzem stosuje się także dla stężonych roztworów soli glifosatu do zastosowania jako surowiec do wytwarzania produktów chwastobójczych zawierających dodatkowe składniki, takie jak środki powierzchniowo czynne.

Modułowy zbiornik do transportu produktu luzem, przystosowany do transportu drogowego, szynowego i wodnego, zwykle ma pojemność około 15000 do około 20000 litrów. Samochód cysterna do transportu drogowego ma zwykle pojemność około 20000 do około 25000 litrów. Cysterna kolejowa ma zazwyczaj pojemność około 75000 do około 90000 litrów.

Oczywiście wiadomo, że pojemniki do magazynowania i transportu przykładowo opisane powyżej, wszystkie mają ograniczoną pojemność. Ponadto, gdy pojemniki transportuje się lub magazynuje w zamkniętej objętości, ta zamknięta objętość także ma ograniczoną pojemność.

Koszty magazynowania i transportu dla większości rodzajów transportu są głównie związane z objętością, dlatego system, który pozwoliłby na bardziej kompaktowe pakowanie glifosatu do dostępnej objętości lub pojemności, znacznie zmniejszyłby takie koszty na jednostkę magazynowanego lub transportowanego glifosatu. Inne zalety takiego systemu obejmują wygodę i oszczędność kosztów dla użytkownika docelowego mającego mniej pojemników do usunięcia, i uzyskane w ten sposób korzyści dla środowiska; zmniejszoną częstotliwość ponownego napełniania kontenerów magazynowych lub zbiorników magazynowych; a kolejne zalety staną się oczywiste z dalszej części opisu.

Różne sole glifosatu, sposoby wytwarzania soli glifosatu, preparaty glifosatu lub jego soli i sposoby zastosowania glifosatu lub jego soli do likwidacji i zwalczania chwastów i innych roślin ujawniono w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 4,507,250 na rzecz Bake'a, opisie patentowym Śt. Zjedn. Ameryki nr 4,481,026 na rzecz Prisbylla, opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 4,405,531 na rzecz Franz'a, opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 4,315,765 na rzecz Large'a, opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 4,140,513 na rzecz Prill'a, opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 3,977,860 na rzecz Franz'a, opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 3,853,53 0 na rzecz Franz'a i opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 3,799,758 na rzecz Franz'a.

PL231 571 Β1

Najwyższe stężenie, przy którym sól IPA glifosatu można dogodnie magazynować i transportować jako roztwór wodny wynosi około 62% wagowych. Granica jej rozpuszczalności jest tylko nieznacznie wyższa. Ponieważ to glifosat, a nie składnik IPA, jest aktywny jako herbicyd, stężenia najkorzystniej wyraża się dla kwasowego równoważnika glifosatu (a.e.). Roztwór soli IPA glifosatu o stężeniu 62% wagowe zawiera około 46% wagowych a.e. glifosatu. Nawet przy tym stężeniu mogą wystąpić problemy, obejmujące krystalizację soli glifosatu, podczas magazynowania przez dłuższy okres czasu w niskich temperaturach, i trudności w wylewaniu i/lub pompowaniu wynikające z dużej lepkości roztworu, zwłaszcza w niskich temperaturach.

Kilka soli glifosatu jest wystarczająco rozpuszczalnych w wodzie, aby umożliwić dogodne magazynowanie i transport w stężeniach znacznie większych niż 62% wagowe. Sól TMS jest dobrze rozpuszczalna i jest przydatna w niektórych przypadkach, ale nie może zastąpić soli IPA we wszystkich zastosowaniach.

Można przypuszczać, że przez wybranie przeciwjonu dla glifosatu, takiego jak jon amoniowy, o znacznie mniejszej masie cząsteczkowej niż IPA, możliwe byłoby uzyskanie większego stężenia a.e. glifosatu. Na przykład, dla stężenia soli 36% wagowych, roztwór soli amoniowej glifosatu zawiera około 33% wagowe a.e., podczas gdy roztwór soli IPA glifosatu zawiera tylko około 27% wagowych a.e. Niestety, rozpuszczalność soli amoniowej glifosatu w wodzie jest znacznie mniejsza niż soli IPA. Zatem tej widocznej zalety nie można wykorzystać dla wysokostężonych roztworów, np. o stężeniu 40% wagowych a.e. lub większym.

Podejście, które znalazło zastosowanie polegało na przygotowywaniu glifosatu w postaci suchej soli. Wiele soli glifosatu, w tym sole IPA i TMS, są trudne i kosztowne w przygotowaniu w suchej postaci, ale sole amoniowe i sodowe łatwiej nadają się do tego zastosowania. Na przykład, na skalę przemysłową można wytwarzać suchy proszek lub granulat rozpuszczalny w wodzie soli amoniowej glifosatu zawierający około 95% wagowych tej soli; taki preparat ma zawartość a.e. glifosatu około 86% wagowych. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest to doskonałe rozwiązanie problemu pakowania większej ilości a.e. glifosatu do pojemnika o danej pojemności. Niestety, gęstość nasypowa takiego proszku lub granulatu jest raczej mała, tak że korzyść nie jest tak duża jak mogłoby się wydawać. Ponadto, wielu użytkowników docelowych i wielu dystrybutorów woli produkt ciekły ze względu na wygodę w obsłudze, zatem nadal pozostaje zapotrzebowanie na system bardziej zwartego magazynowania i transportu soli glifosatu w postaci ciekłej.

Spośród rozpuszczalnych w wodzie soli glifosatu znanych w literaturze, ale nigdy nie stosowanych w handlu, można wymienić sól potasową i sól monoetanoloamoniową (MEA). Te sole są ujawnione, na przykład, przez Franz'a w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 4,405,531 cytowanym powyżej, wśród bardzo długiej listy soli glifosatu użytecznych jako herbicydy.

Niewiele herbicydów jest dostępnych na rynku jako ich sole potasowe lub MEA. The Pesticide Manuał, wydanie 11, 1997, podaje wykaz soli potasowych herbicydów typu auksyny: 2,4-DB (kwas 2,4-dichlorofenoksymasłowy), dikamba (kwas 3,6-dichloro-2-metoksybenzoesowy), dichloroprop (kwas 2-(2,4-dichlorofenoksyjpropanowy) i MCPA (kwas 4-chloro-2-metylofenoksyoctowy), oraz pikloram (kwas 4-amino-3,5,6-trichloro-2-pirydynokarboksylowy), składnik aktywny niektórych produktów herbicydowych sprzedawany przez firmę DowElanco pod nazwą handlową Tordon®. Klopyralid (kwas 3,6-dichloro-2-pirydynokarboksylowy) formułuje się w postaci soli MEA w niektórych produktach herbicydowych sprzedawanych przez firmę DowElanco pod nazwą handlową Lontrel®.

Potasowa sól glifosatu ma masę cząsteczkową 208. Sól MEA glifosatu ma masę cząsteczkową 230, bardzo podobną do soli IPA glifosatu (228).

Przyjmuje się, że jak dotąd nie badano rozpuszczalności soli potasowej i MEA glifosatu w wodzie, ale można ją łatwo określić metodami znanymi fachowcom w tej dziedzinie. Podobnie, przyjmuje się, że wodne roztwory tych soli w stężeniach powyżej około 40% wagowych nie zostały wyraźnie ujawnione, a zatem jakiekolwiek nietypowe lub nieprzewidywalne właściwości takich roztworów nie są powszechnie znane. Stężenia wyrażone tu w procentach wagowych odnoszą się do części wagowych soli lub kwasowego równoważnika na 100 części wagowych roztworu.

Obecnie można ujawnić, że rozpuszczalność soli potasowej glifosatu w czystej wodzie, w temperaturze 20°C, określono na około 54% wagowych, tj. około 44% wagowych równoważnika kwasowego (a.e.) glifosatu. Ponadto można ujawnić, że rozpuszczalność soli MEA glifosatu w czystej wodzie, w temperaturze 20°C, wynosi około 64% wagowych dla roztworu, tj. około 47% wagowych a.e. glifosatu. Rozpuszczalność soli MEA jest bardzo podobna do rozpuszczalności soli IPA. Zatem prosty, stężony

PL231 571 Β1 roztwór wodny soli MEA glifosatu można łatwo otrzymać w stężeniu np. 46% wagowych a.e., porównywalnym do otrzymywanych na skalę przemysłową z zastosowaniem soli IPA glifosatu, jako stężony roztwór wodny dostępny z Monsanto Company pod nazwą MON 0139.

Chociaż byłoby pożądane, jak wskazano powyżej, uzyskanie kompaktowego systemu magazynowania i transportu soli glifosatu, pożądane byłoby również uzyskanie kompaktowego systemu magazynowania i transportu soli glifosatu wraz z jednym lub większą liczbą środków powierzchniowo czynnych w ilości użytecznej w rolnictwie.

„Ilość użyteczna w rolnictwie oznacza ilość środka powierzchniowo czynnego lub środków powierzchniowo czynnych wystarczającą do zapewnienia korzyści w sensie ulepszonej skuteczności chwastobójczej, w porównaniu z solą glifosatu stosowaną bez środka powierzchniowo czynnego. Szczególnie pożądane byłoby uzyskanie kompaktowego systemu magazynowania i transportu soli glifosatu wraz z jednym lub większą liczbą środków powierzchniowo czynnych, w ilości wystarczającej do zapewnienia skuteczności chwastobójczej wobec jednego lub większej liczby ważnych gatunków chwastów, co najmniej takiej samej jak skuteczność obecnie dostępnych na rynku produktów soli IPA glifosatu, takich jak herbicyd Roundup®, bez konieczności dodawania dodatkowego środka powierzchniowo czynnego przez użytkownika.

Kompozycja glifosatu tworząca część kompaktowego systemu magazynowania i transportu musi być trwała podczas magazynowania. Termin „trwała podczas magazynowania, w kontekście stężonego roztworu wodnego soli glifosatu, oznacza, że nie tworzą się kryształy glifosatu lub jego soli, po ekspozycji na temperaturę nie niższą niż około 0°C przez okres do około 7 dni. Najlepiej, gdy kompozycja po ekspozycji na temperatury nie niższe niż około -10°C przez okres do około 7 dni nie wykazuje krystalizacji, nawet w obecności kryształów zaszczepiających soli glifosatu. Gdy kompozycja glifosatu zawiera także środek powierzchniowo czynny, trwałość podczas magazynowania wymaga, co najmniej, aby kompozycja nie wykazywała rozdziału faz w temperaturach około 50°C lub niższych, najlepiej w temperaturach około 60°C lub niższych. Korzystnie, taka kompozycja zawierająca środek powierzchniowo czynny powinna nie wykazywać krystalizacji po ekspozycji na temperatury nie niższe niż około 0°C przez okres do około 7 dni.

Środek powierzchniowo czynny opisany tu jako „kompatybilny z solą glifosatu, przy określonym stężeniu środka powierzchniowo czynnego i a.e. glifosatu, zapewnia trwałą podczas magazynowania kompozycję, jak zdefiniowano bezpośrednio powyżej, zawierającą ten środek powierzchniowo czynny i sól w określonych stężeniach.

Użytkownicy ciekłych produktów chwastobójczych zazwyczaj odmierzają dawkę objętościową, a nie wagową, i takie produkty są zazwyczaj opatrzone wskazówkami dotyczącymi odpowiednich ilości do zastosowania, wyrażonych w objętości na jednostkę powierzchni, np. litry na hektar (l/ha) lub uncje płynu na akr (oz/akr). Zatem stężenie chwastobójczego składnika aktywnego, które ma znaczenie dla użytkownika, nie obejmuje procentów wagowych, ale masę na jednostkę objętości, np. gramy na litr (g/l) lub funty na galon (1 b/galon). W przypadku soli glifosatu, stężenie często jest wyrażone jako gramy równoważnika kwasowego na litr (g a.e./l).

Jak dotąd, produkty soli IPA glifosatu zawierające środek powierzchniowo czynny, takie jak herbicydy Roundup® i Roundup® Ultra z Monsanto Company najpowszechniej zawierały glifosat w stężeniu około 360 g a.e./l. Produkt soli TMS glifosatu zawierający środek powierzchniowo czynny Touchdown® z firmy Zeneca zawiera glifosat w stężeniu około 330 g a.e./l. Produkty o niższym stężeniu a.e., tj. bardziej rozcieńczone, są także sprzedawane na niektórych rynkach, ale są obciążone dodatkowymi kosztami na jednostkę zawartego glifosatu, obejmującymi zwłaszcza koszty pakowania, transportu i magazynowania.

Dalsze korzyści w zakresie mniejszych kosztów i wygody dla użytkownika są możliwe, jeżeli można dostarczyć stężony roztwór wodny soli glifosatu tworzący część kompaktowego systemu magazynowania i transportu, i zawierający użyteczną w rolnictwie ilość środka powierzchniowo czynnego o stężeniu glifosatu znacznie wyższym niż 360 g a.e./l, np. około 420 g a.e./l lub wyższym, lub nawet około 480 g a.e./l lub wyższym. Szczególnie korzystne byłoby, gdyby taki kompaktowy system magazynowania i transportu mógł dalej umożliwiać łatwe wylewanie i/lub pompowanie stężonego roztworu, nawet w niskich temperaturach.

Niniejszy wynalazek wykorzystuje zaletę uprzednio nieznanej i nieoczekiwanej właściwości stężonych wodnych roztworów soli potasowej i MEA glifosatu, mianowicie że takie roztwory mają bardzo duży ciężar właściwy w porównaniu do wodnych roztworów większości innych użytecznych w rolnictwie soli glifosatu, w tym soli IPA, przy takim samym stężeniu a.e. glifosatu. Zgodnie z tym, przy danym

PL231 571 Β1 stężeniu w procentach wagowych, roztwór wodny soli potasowej lub MEA glifosatu zawiera większą masę składnika aktywnego na jednostkę objętości kompozycji, niż odpowiadająca kompozycja soli IPA glifosatu. To stwierdzenie dla soli MEA zilustrowano na fig. 1.

Zatem przedmiotem wynalazku jest sposób magazynowania herbicydu glifosatu, polegający na tym, że:

(1) przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem pojemnik o pojemności od 0,1 do 100000 litrów do nie mniej niż 95% jego pojemności konstrukcyjnej, i (4) po napełnieniu umieszcza się pojemnik w odpowiednim miejscu magazynowania.

Korzystnie roztwór zawiera składnik powierzchniowo czynny w roztworze albo w trwałej dyspersji w wodzie, przy czym składnik powierzchniowo czynny zawiera jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych w łącznej ilości od 20 do 200 gramów na litr nastawionego roztworu, i przy czym roztwór ma stężenie glifosatu nie większe niż 570 gramów równoważnika kwasowego na litr.

Korzystniej składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych, z których każdy ma strukturę cząsteczkową zawierającą:

(1) ugrupowanie hydrofobowe, które ma jedną albo wiele niezależnie nasyconych albo nienasyconych, rozgałęzionych albo nierozgałęzionych, alifatycznych, alicyklicznych albo aromatycznych grup C3-i8-hydrokarbylowych albo hydrokarbylidenowych połączonych ze sobą za pomocą 0 do 7 wiązań wybranych spośród wiązań eterowych, tioeterowych, sulfotlenkowych, estrowych, tioestrowych i amidowych, przy czym ugrupowanie hydrofobowe ma całkowitą liczbę J od około 8 do około 24 atomów węgla, i (2) ugrupowanie hydrofilowe zawierające:

(i) grupę aminową, która jest grupą kationową albo która może być protonowana stając się grupą kationową, która ma przyłączone bezpośrednio do niej od 0 do 3 grup oksyetylenowych albo łańcuchów poi ioksyetyl en owych, przy czym grupy oksyetylenowe i łańcuchy polioksyetylenowe zawierają średnio nie więcej niż liczbę Ejednostek oksyetylenowych na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, tak że E+ J = 25, i/lub (ii) grupę glikozydową albo poliglikozydową, zawierającą średnio nie więcej niż około 2 jednostki glikozydowe na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, przy czym ugrupowanie hydrofobowe jest przyłączone (a) bezpośrednio do grupy aminowej ugrupowania hydrofilowego, (b) zawierające atom tlenu jednej z grup oksyetylenowych albo końcowej jednostki oksyetylenowej jednego z łańcuchów polioksyetylenowych albo (c) do ugrupowania hydrofitowego poprzez wiązanie eterowe z jedną z jednostek glikozydowych.

Korzystniej składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej związków, które przy poziomie pH około 4 mają wzór:

w którym R¹ oznacza wodór albo Ci-is-hydrokarbyl, każdy X oznacza wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioestrowe albo amidowe, każdy R² oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę od 0 do 8, całkowita liczba atomów węgla w R¹-(XR²)_m wynosi od około 8 do około 24, n oznacza średnią liczbę od 0 do około 5, R³ i R⁴ oznaczają niezależnie wodór albo Ci-4-alkil, p oznacza 2 do 4, q oznacza 0 albo 1, glu oznacza jednostkę glukozydową, r oznacza średnią liczbę od 1 do około 2, A oznacza jednostkę anionową, s oznacza liczbę całkowitą od 1 do 3, a t oznacza 0 albo 1, tak że zostaje zachowana obojętność elektryczna.

Korzystniej składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej związków, które mają przy poziomie pH około 4 wzór:

PL231 571 Β1 (CHCH^OhR· [R^ł -(XR²V(OCH2CH2)fi—R⁵]s [Ah (CH_aCH₂O)_yR⁷ w którym R¹ oznacza wodór albo Ci-is-hydrokarbyl, każdy X oznacza wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioestrowe albo amidowe, każdy R² oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę od 0 do 8, całkowita liczba J atomów węgla w R¹-(XR²)_m wynosi od około 8 do około 24, n jest średnią liczbą od 0 do około 5, R⁵ oznacza wodór, Ci-4-alkil, anionową grupę tlenkową albo anionową grupę - (CH2)uC(O)O, w której u oznacza 1 do 3, R⁶ i R⁷ oznaczają niezależnie wodór albo Ci-4-alkil, x i y oznaczają średnie liczby tak, że x + y + n jest nie większe niż liczba E, gdzie E = 25-J, A oznacza jednostkę anionową, s jest liczbą całkowitą od 1 do 3, a t oznacza 0 albo 1, tak że jest zachowana obojętność elektryczna.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 0,1 do 10 litrów.

Korzystniej pojemnik ma pojemność 0,1 litra.

Korzystniej pojemnik ma pojemność 10 litrów.

Korzystniej pojemnik ma pojemność 9,46 litra.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 50 do 200 litrów.

Korzystniej pojemnik ma pojemność 93,5 litra.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 50 do 100000 litrów.

Korzystniej pojemnik ma pojemność od 200 do 2000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 15000 do 20000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 20000 do 25000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 75000 do 90000 litrów.

Korzystnie przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczającą kationów potasowych.

Przedmiot wynalazku stanowi również sposób magazynowania herbicydu glifosatu, polegający na tym, że:

(1) przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem pojemnik o pojemności od 0,1 do 100000 litrów do nie mniej niż 95% jego pojemności konstrukcyjnej, i (4) umieszcza się pojemnik po napełnieniu w odpowiednim miejscu magazynowania.

(3) ugrupowanie hydrofobowe, które ma jedną albo wiele niezależnie nasyconych albo nienasyconych, rozgałęzionych albo nierozgałęzionych, alifatycznych, alicyklicznych albo aromatycznych grup C3-i8-hydrokarbylowych albo hydrokarbylidenowych połączonych ze sobą za pomocą 0 do około 7 wiązań wybranych spośród wiązań eterowych, tioeterowych, sulfotlenkowych, estrowych, tioestrowych i amidowych, przy czym ugrupowanie hydrofobowe ma całkowitą liczbę Jod około 8 do około 24 atomów węgla, i (4) ugrupowanie hydrofilowe zawierające:

(iii) grupę aminową, która jest grupą kationową albo która może być protonowana stając się grupą kationową, i ma przyłączone bezpośrednio do niej od 0 do 3 grup oksyetylenowych albo łańcuchów polioksyetylenowych, przy czym grupy oksyetylenowe i łańcuchy polioksyetylenowe zawierają średnio nie więcej niż liczbę E jednostek oksyetylenowych na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, tak że E+ J= 25, i/lub

PL231 571 Β1 (iv) grupę glikozydową albo poliglikozydową, zawierającą średnio nie więcej niż około 2 jednostki glikozydowe na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, przy czym ugrupowanie hydrofobowe jest przyłączone (a) bezpośrednio do grupy aminowej ugrupowania hydrofitowego, (b) do ugrupowania hydrofilowego poprzez wiązanie eterowe zawierające atom tlenu jednej z grup oksyetylenowych albo końcowej jednostki etylenowej jednego z łańcuchów polioksyetylenowych albo (c) do ugrupowania hydrofilowego poprzez wiązanie eterowe z jedną z jednostek glikozydowych.

(CHCS-W R⁶[R¹-(XR²)r,r(OCH2GH2)o--— Ń~R⁵]s [A]t iCH.£MO)X w którym R¹ oznacza wodór albo Ci-is-hydrokarbyl, każdy X oznacza wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioestrowe albo amidowe, każdy R² oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę od 0 do około 8, całkowita liczba Jatomów węgla w R¹-(XR²)_m wynosi od około 8 do około 24, n jest średnią liczbą od 0 do około 5, R⁵ oznacza wodór, Ci-4-alkil, anionową grupę tlenkową albo anionową grupę - (CH2)uC(O)O, w której u oznacza 1 do 3, R⁶ i R⁷ oznaczają niezależnie wodór albo Ci-4-alkil, x i y oznaczają średnie liczby tak, że x + y + n jest nie większe niż liczba E, gdzie E = 25-J, A oznacza jednostkę anionową, s jest liczbą całkowitą od 1 do 3, a t oznacza 0 albo 1, tak że jest zachowana obojętność elektryczna.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 0,1 do 10 litrów.

Korzystniej pojemnik ma pojemność 0,1 litra.

Korzystniej pojemnik ma pojemność 10 litrów.

Korzystniej pojemnik ma pojemność 9,46 litra.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 50 do 200 litrów.

Korzystniej pojemnik ma pojemność 93,5 litra.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 50 do 100000 litrów.

Korzystniej pojemnik ma pojemność od 200 do 2000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 15000 do 20000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 20000 do 25000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 75000 do 90000 litrów.

Korzystnie przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczającą monoetanoloamoniowych kationów.

Przedmiot wynalazku stanowi także sposób transportowania herbicydu glifosatu, polegający na tym, że:

(1) przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem wiele pojemników o pojemności od 0,1 do 2000 litrów do nie mniej niż 95% ich pojemności konstrukcyjnej,

PL231 571 Β1 (4) ładuje się pojemniki po napełnieniu do zamkniętej przestrzeni w albo na pojeździe drogowym albo szynowym albo statku w miejscu załadowania; i (5) powoduje się poruszanie się pojazdu albo statku po załadowaniu z miejsca ładowania do miejsca wyładowania.

Korzystnie każdy pojemnik ma pojemność od 0,1 do 10 litrów.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność 0,1 litra.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność 10 litrów.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność 9,46 litra.

Korzystnie każdy pojemnik ma pojemność od 50 do 200 litrów.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność 93,5 litra.

Korzystnie każdy pojemnik ma pojemność od 50 do 2000 litrów.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność od 200 do 2000 litrów.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób transportowania herbicydu glifosatu, polegający na tym, że:

(1) przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem wiele pojemników o pojemności od 0,1 do 2000 litrów do nie mniej niż 95% ich pojemności konstrukcyjnej, (4) ładuje się pojemniki po napełnieniu do zamkniętej przestrzeni w albo na pojeździe drogowym albo szynowym albo statku w miejscu ładowania, i (5) powoduje poruszanie się pojazdu albo statku po załadowaniu z miejsca załadowania do miejsca wyładowania.

Korzystnie każdy pojemnik ma pojemność od 0,1 do 10 litrów.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność 0,1 litra.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność 10 litrów.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność 9,46 litra.

Korzystnie każdy pojemnik ma pojemność od 50 do 200 litrów.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność 93,5 litra.

Korzystnie każdy pojemnik ma pojemność od 50 do 2000 litrów.

Korzystniej każdy pojemnik ma pojemność od 200 do 2000 litrów.

Korzystnie przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczającą kationów monoetanolo-amoniowych.

Przedmiotem wynalazku jest ponadto sposób transportowania herbicydu glifosatu, polegający na tym, że:

(1) przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem obszerny pojemnik o pojemności od 15000 do 100000 litrów do nie mniej niż 95% jego pojemności konstrukcyjnej,

PL 231 571 Β1 (4) zabezpiecza się obszerny pojemnik w albo na pojeździe drogowym albo szynowym albo statku w miejscu załadowania, i (5) powoduje się poruszanie się pojazdu albo statku po załadowaniu z miejsca ładowania do miejsca wyładowania.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 15000 do 20000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 20000 do 25000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 75000 do 90000 litrów.

(1) przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem obszerny pojemnik o pojemności od 15000 do 100000 litrów do nie mniej niż 95% jego pojemności konstrukcyjnej, (4) zabezpiecza się obszerny pojemnik w albo na pojeździe drogowym albo szynowym albo statku w miejscu ładowania, i (5) powoduje się poruszanie się pojazdu albo statku po załadowaniu z miejsca ładowania do miejsca wyładowania.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 15000 do 20000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 20000 do 25000 litrów.

Korzystnie pojemnik ma pojemność od 75000 do 90000 litrów.

Korzystnie przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczająca kationów monoetanoloamoniowych.

Krótki opis rysunków

Fig. 1 przedstawia graficzne porównanie, dla soli IPA i MEA glifosatu, zależności pomiędzy stężeniem w procentach wagowych a.e. glifosatu w roztworze wodnym soli a ciężarem właściwym roztworu wodnego.

Fig. 2 przedstawia schemat systemu magazynowania i transportu herbicydu glifosatu, obejmujący pojemnik o ustalonej pojemności, przykładowo 10 litrowy kanister, według niniejszego wynalazku, przez porównanie z systemem dotąd stosowanym w tej dziedzinie obejmującym identyczny pojemnik, przy czym system według wynalazku umożliwia magazynowanie i transport większej masy glifosatu niż system dotąd stosowany w tej dziedzinie.

Fig. 3 przedstawia schemat perspektywiczny systemu magazynowania i transportu herbicydu glifosatu, obejmujący pojemnik o ustalonej pojemności, przykładowo zbiornik cylindryczny, według niniejszego wynalazku, przez porównanie z systemem dotąd stosowanym w tej dziedzinie, przy czym system według wynalazku obejmuje mniejszy pojemnik, niż system dotąd stosowany w tej dziedzinie, a wciąż umożliwia magazynowanie i transport takiej samej masy glifosatu. Schemat narysowano bez zachowania skali; różnicę w wielkości pojemnika zwiększono w celu lepszego zobrazowania.

Fig. 4 przedstawia schemat zamkniętej objętości przesyłowej, widok z góry, w której umieszcza się wiele pojemników należących do systemu magazynowania i transportu według wynalazku, pokazanego na fig. 3. Schemat narysowano bez zachowania skali; różnicę w wielkości pojemnika zwiększono w celu lepszego zobrazowania.

PL231 571 Β1

Jak zilustrowano na fig. 2, taki system magazynowania i transportu, dzięki względnie dużemu ciężarowi właściwemu roztworu soli glifosatu, utrzymuje większą masę kwasowego równoważnika glifosatu, niż system obejmujący identyczny pojemnik zasadniczo wypełniony roztworem wodnym soli izopropyloamoniowej glifosatu przy takim samym stężeniu wagowym kwasowego równoważnika glifosatu.

Alternatywnie, jak zilustrowano na fig. 3, pojemnik takiego systemu magazynowania i transportu może być mniejszy, niż pojemnik utrzymujący taką samą masę kwasowego równoważnika glifosatu w postaci soli izopropyloamoniowej.

Następnie, jak zilustrowano na fig. 4, większą liczbę takich mniejszych pojemników można transportować w danej zamkniętej objętości, tym samym umożliwiając załadunek większej masy kwasowego równoważnika glifosatu w pojedynczej przesyłce.

Opisany tu system magazynowania i transportu ułatwia przeniesienie roztworu do lub z pojemnika przez wylanie lub pompowanie, ponieważ roztwór ma znacznie mniejszą lepkość, niż odpowiedni roztwór soli izopropyloamoniowej glifosatu przy takim samym stężeniu wagowo/objętościowym kwasowego równoważnika.

Termin „zasadniczo wypełniony oznacza tu, że objętość roztworu soli glifosatu w pojemniku nie jest mniejsza od pojemności konstrukcyjnej lub pojemności nominalnej pojemnika, np. nie mniejsza około 95% tej pojemności konstrukcyjnej lub pojemności nominalnej. Zatem, przykładowo, pojemnik sprzedawany lub oznakowany jako „kanister 10 litrowy uważa się za „zasadniczo wypełniony, jeśli zawiera on 9,5-10 litrów roztworu soli glifosatu, i nawet jeśli zawiera on 10 litrów, to na górze pojemnika po napełnieniu pozostaje przestrzeń wypełniona powietrzem.

Stwierdzono, że w stężonym roztworze wodnym można otrzymać nieoczekiwanie wysokie stężenia wagowo/objętościowe soli MEA glifosatu w obecności użytecznej w rolnictwie ilości środka powierzchniowo czynnego. Stwierdzono, że wybór środka powierzchniowo czynnego jest ważny do uzyskania tego wyniku.

Jak wskazano powyżej, nieoczekiwanie stwierdzono, że stężone wodne roztwory soli potasowej i MEA glifosatu mają wyjątkowo duży ciężar właściwy. Tabela 1 pokazuje, tytułem przykładu, ciężary właściwe zmierzone dla roztworów soli potasowej i MEA glifosatu o stężeniu 30% wagowych a.e. glifosatu, w porównaniu z innymi organicznymi solami amoniowymi i innymi solami, które miały lub mają znaczenie na rynku. Specyficzne ciężary zmierzono stosując przyrząd do pomiaru gęstości/ciężaru właściwego Mettler DA-300.

Tabela 1

Ciężar właściwy (20/18,6°C) roztworów monozasadowej soli glifosatu o stężeniu a.e. 30% wagowych

Sól	Ciężar właściwy

potasowa	i 22
monoetanoloamoniowa (MEA)	1,23 b 7
izopropyloamoniowa {IPA)	1,1554
n-propyl©amoniowa	1,1429
met y 1oamoni owa	1,1667
e ty1oamon!owa	1,1599
amoniowa	1,1814
t rimety1osu1fonowa < TMS)	1,1904

PL 231 571 Β1

Zatem, 1 litr roztworu soli potasowej glifosatu o stężeniu a.e. 30% wagowych, w temperaturze 20°C, zawiera w przybliżeniu 376 g a.e. glifosatu/l, podczas gdy 1 litr roztworu soli IPA glifosatu o stężeniu a.e. 30% wagowych, w temperaturze 20°C, zawiera w przybliżeniu 347 g a.e. glifosatu/l. Innymi słowy, przy równym stężeniu wagowym a.e., roztwór soli potasowej dostarcza około 8% więcej a.e. glifosatu na litr.

Podobnie, 1 litr roztworu soli MEA glifosatu o stężeniu a.e. 30% wagowych, w temperaturze 20°C, zawiera w przybliżeniu 371 g a.e. glifosatu/l. Zatem, przy równym stężeniu wagowym a.e., roztwór soli MEA dostarcza około 7% więcej a.e. glifosatu na litr niż roztwór soli IPA.

Niezależnie od tego czy stosuje się sól potasową lub MEA, minimalne użyteczne stężenie w roztworze wodnym wynosi około 30% wagowych a.e. i korzystnie około 40% wagowych a.e.

Maksymalne stężenie, ograniczone granicą rozpuszczalności w temperaturze 20°C, wynosi około 44% wagowych a.e. w przypadku soli potasowej i około 47% wagowych a.e. w przypadku soli MEA.

System magazynowania i transportu wykorzystujący roztwór soli potasowej glifosatu jest szczególnie użyteczny, gdy roztwór nie zawiera dodatkowo środka powierzchniowo czynnego i/lub gdy roztwór nie jest przeznaczony do zastosowania w przygotowywaniu stężonych preparatów zawierających środek powierzchniowo czynny. Stwierdzono, że tylko kilka rodzajów środków powierzchniowo czynnych jest kompatybilnych w użytecznych w rolnictwie ilościach z solą potasową glifosatu w wysokich stężeniach.

Jednakże, system magazynowania i transportu herbicydu glifosatu z zastosowaniem soli MEA ma dużą użyteczność, zarówno dla roztworów nie zawierających środka powierzchniowo czynnego, jak i zawierających środek powierzchniowo czynny. W roztworze zawierającym środek powierzchniowo czynny, maksymalne stężenie glifosatu jest ograniczone nie tylko granicą rozpuszczalności soli MFA w wodzie, ale także granicami kompatybilności środka powierzchniowo czynnego. W takich roztworach, zalety soli MEA mogą zapewniać (a) większe maksymalne stężenie wagowo/objętościowym a.e. glifosatu, niż dla soli IPA, w obecności takiego samego kompatybilnego środka powierzchniowo czynnego, przy takim samym stężeniu środka powierzchniowo czynnego, (b) większe kompatybilne stężenie środka powierzchniowo czynnego, niż dla soli IPA, przy takim samym stężeniu wagowo/objętościowym a.e. glifosatu, (c) przy danych stężeniach wagowo/objętościowych a.e. glifosatu i środka powierzchniowo czynnego, ulepszona trwałość podczas magazynowania, w porównaniu do odpowiadającej kompozycji przygotowanej z zastosowaniem soli IPA, i/lub (d) przy danych stężeniach wagowo/objętościowych a.e. glifosatu i środka powierzchniowo czynnego, ulepszone właściwości wylewania i pompowania, w porównaniu do odpowiadającej kompozycji przygotowanej z zastosowaniem soli IPA, w wyniku mniejszej lepkości.

Zalety systemów magazynowania i transportu tu opisanych maleją wraz ze spadkiem stężenia glifosatu w roztworze wodnym i mają tylko marginalne znaczenie przy stężeniu glifosatu niższym niż około 360 g a.e./l, tj. niższym niż stężenie stwierdzone dla takich dostępnych na rynku soli IPA glifosatu jak herbicyd Roundup®. W korzystnych systemach, stężenie glifosatu w roztworze wodny nie jest niższe niż 420 g a.e./l lub około 420 g a.e./l, w szczególnie korzystnych systemach nie niższe niż około 480 g a.e./l, np. około 480 do około 540 g a.e./l. Przyjmuje się, że praktyczna górna granica stężenia glifosatu w trwałej podczas magazynowania wodnej kompozycji soli potasowej lub MEA glifosatu zawierającej środek powierzchniowo czynny wynosi około 570 g a.e./l, ten zakres jest konsekwencją zakresu rozpuszczalności soli glifosatu w wodzie, w połączeniu, w pewnych przypadkach, z dalszym ograniczeniem wynikającym z obecności środka powierzchniowo czynnego. Można, oczywiście, uzyskać większe stężenia glifosatu, gdy środek powierzchniowo czynny występuje tylko w bardzo niskim stężeniu. Jednakże, takie niskie stężenie środka powierzchniowo czynnego prawdopodobnie nie będzie użyteczne w rolnictwie.

Zbliżona do górnej granicy stężenia glifosatu ilość środka powierzchniowo czynnego, którą można stosować, jest mniejsza dla niższych stężeń glifosatu. Dla większości zastosowań, ta mała ilość środka powierzchniowo czynnego prawdopodobnie będzie niewystarczająca do uzyskania niezawodnego zwiększenia efektywności chwastobójczej glifosatu do dopuszczalnego stopnia. Jednakże, w pewnych specjalnych zastosowaniach, gdy kompozycję należy rozcieńczyć względnie małą ilością wody, do traktowania roślin przy zastosowaniu objętości np. około 10 do około 50 l/ha, stężenie środka powierzchniowo czynnego w stężonej kompozycji według ujawnienia może korzystnie być nawet tak niskie jak około 20 g/l. Takie specjalne zastosowania obejmują nakładanie typu knota linowego i bardzo niskoobjętościowe opryskiwanie z powietrza. Do zastosowań ogólnych, zazwyczaj przez opryskiwanie po rozcieńczeniu w ilości około 50 do około 1000 l/ha, najpowszechniej około 100 do około 400 l/ha, wodą, stężenie środka powierzchniowo czynnego w stężonej kompozycji korzystnie wynosi około 60 do około 200 g/l.

PL231 571 Β1

W jednym rozwiązaniu, jak pokazano na fig. 2, zapewnia się system magazynowania i transportu 11a herbicydu glifosatu, obejmujący pojemnik, przykładowo w postaci kanistra 12a, mającego ilustracyjną pojemność 10 litrów, zasadniczo wypełniony roztworem wodnym 13a glifosatu, głównie w postaci pojedynczej soli lub mieszaniny soli potasowej i MEA, ale przykładowo zasadniczo w całości w postaci soli MEA. Roztwór 13a ma stężenie a.e. glifosatu przykładowo 46% wagowych.

Na fig. 2 zilustrowano także dla porównania system magazynowania i transportu 11b stosowany dotychczas w tej dziedzinie, obejmujący 10 litrowy kanister 12b, taki sam jak 10 litrowy kanister 12a stosowany w systemie jak powyżej, ale zasadniczo wypełniony roztworem wodnym 13b soli IPA glifosatu, o takim samym przykładowym stężeniu a.e. glifosatu 46% wagowych. Cząsteczki 14 glifosatu w obu systemach wskazano schematycznie na fig. 2 tak, aby zapewnić przedstawienie wizualne większej masy a.e. glifosatu występującego w systemie magazynowania i transportu 11 a zgodnie z wynalazkiem.

Alternatywnie, jak zilustrowano na fig. 3, w systemie magazynowania i transportu 15a według wynalazku, pojemnik, przykładowo zbiornik cylindryczny 16a, jest mniejszy niż zbiornik cylindryczny 16b systemu magazynowania i transportu 15b dotychczas stosowanego w tej dziedzinie. Zbiornik cylindryczny 16a jest zasadniczo wypełniony, do wskazanego poziomu 17a, roztworem wodnym 18a glifosatu, przykładowo zasadniczo w całości w postaci jego soli MEA, przykładowo w stężeniu a.e. glifosatu 46% wagowych. Dotychczas stosowany w tej dziedzinie zbiornik cylindryczny 16b jest zasadniczo wypełniony, do wskazanego poziomu 17b, roztworem wodnym 18b soli IPA glifosatu, o takim samym przykładowym stężeniu a.e. glifosatu 46% wagowych. Objętość roztworu wodnego 18a zawartego w zbiorniku cylindrycznym 16a jest mniejsza niż objętość roztworu wodnego 18b zawartego w zbiorniku cylindrycznym 16b, a jednak zachowuje taką samą masę a.e. glifosatu, jak reprezentowana przez schematyczne przedstawienie cząsteczek glifosatu 14.

Następnie, jak zilustrowano na fig. 4, większą liczbę takich mniejszych pojemników, przykładowo zbiorników cylindrycznych 16a, przez porównanie ze zbiornikami cylindrycznymi 16b, można transportować w danej zamkniętej objętości, przykładowo kolejowej cysternie towarowej 19, tym samym umożliwiając załadunek większej masy a.e. glifosatu w pojedynczej przesyłce, stosując system magazynowania i transportu według wynalazku.

Zgodnie z kolejnym aspektem według niniejszego ujawnienia, zidentyfikowano określoną klasę środków powierzchniowo czynnych, w której kompatybilność z solą MEA glifosatu w stężeniach podanych powyżej jest nieoczekiwanie duża. Zgodnie z tym, przedmiotem opisanego tu rozwiązania jest system magazynowania i transportu herbicydu glifosatu, obejmujący pojemnik o pojemności około 0,1 do około 100000 litrów lub większej, częściowo lub całkowicie wypełniony i korzystnie zasadniczo wypełniony, wodnym roztworem soli MEA glifosatu zawierającym środek powierzchniowo czynny, jak opisano powyżej, w którym składnik powierzchniowo czynny głównie zawiera jeden lub więcej środków powierzchniowo czynnych, z których każdy ma strukturę cząsteczkową zawierającą:

(1) ugrupowanie hydrofobowe, które ma jedną lub wiele niezależnie nasyconych lub nienasyconych, rozgałęzionych lub nierozgałęzionych, alifatycznych, alicyklicznych lub aromatycznych grup C3-i8-hydrokarbylowych (węglowodorowych) lub hydrokarbylidenowych, połączonych ze sobą za pomocą 0 do około 7 wiązań, wybranych spośród wiązań eterowych, tioeterowych, sulfotlenkowych, estrowych, tioestrowych i amidowych, przy czym ugrupowanie hydrofobowe ma całkowitą liczbę J atomów węgla, gdzie J oznacza około 8 do około 24; i (2) ugrupowanie hydrofilowe zawierające:

(i) grupę aminową, która jest grupą kationową lub która może być protonowana stając się kationową, która ma przyłączone bezpośrednio 0 do 3 grup oksyetylenowych lub łańcuchów polioksyetylenowych, przy czym grupy oksyetylenowe i łańcuchy polioksyetylenowe zawierają średnio nie więcej niż liczbę E jednostek oksyetylenowych na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, tak że E+ J= 25; i/lub (ii) grupę glikozydową lub poliglikozydową zawierającą średnio nie więcej niż około 2 jednostki glikozydowe na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego.

W takich środkach powierzchniowo czynnych, ugrupowanie hydrofobowe jest przyłączone do ugrupowania hydrofilowego w jeden spośród następujących sposobów: (a) bezpośrednio do grupy aminowej, jeśli występuje, (b) przez wiązanie eterowe zawierające atom tlenu jednej spośród grup oksyetylenowych, jeśli występują, lub końcowej jednostki oksyetylenowej jednego spośród łańcuchów polioksyetylenowych, jeśli występują, lub (c) przez wiązanie eterowe do jednej spośród jednostek glikozydowych, jeśli występują.

PL 231 571 Β1

W kontekście zawartości składnika powierzchniowo czynnego, termin „głównie zawiera oznacza, że co najmniej około 50%, korzystnie co najmniej około 75% i korzystniej co najmniej około 90% Wagowych składnika powierzchniowo czynnego stanowią środki powierzchniowo czynne o określonych cechach struktury cząsteczkowej. W tym celu, masa lub stężenie składnika powierzchniowo czynnego, tu zdefiniowanego, nie obejmuje w istocie związków powierzchniowo nieczynnych, które czasami wprowadza się ze składnikiem powierzchniowo czynnym, takich jak woda, izopropanol lub inne rozpuszczalniki, lub glikole (takie jak glikol etylenowy, glikol propylenowy, glikol polietylenowy itp.).

Kolejne wytłumaczenie zależności pomiędzy E \Jw polioksyetylenowanych aminowych środkach powierzchniowo czynnych, może nieoczekiwanie stanowić fakt, że im większe jest ugrupowanie hydrofobowe (tj. o większej wartości J), tym mniej może występować jednostek oksyetylenowych (tj. tym mniejsza jest wartość E), dla uzyskania odpowiedniej kompatybilności z solą MEA glifosatu. Na przykład, gdy J ma średnią wartość około 18, jak np. w polioksyetylenowanej aminie łoju zwierzęcego, E, maksymalna liczba jednostek oksyetylenowych, wynosi około 7. Jednakże, gdy J ma średnią wartość około 12, jak w polioksyetylenowanej kokoaminie, E wynosi około 13.

Nie ograniczając w żaden sposób zakresu niniejszego wynalazku, dwie podklasy środka powierzchniowo czynnego, określone poniższymi wzorami (V) i (VI), są szczególnie przydatne w systemach magazynowania i transportu tu opisanych.

W jednym rozwiązaniu, glifosat występuje w roztworze głównie w postaci soli MEA, i roztwór ponadto zawiera około 20 do około 200 gramów na litr składnika powierzchniowo czynnego, głównie obejmującego jeden lub więcej środków powierzchniowo czynnych, które przy poziomie pH około 4 mają wzór [ΒΛ- (XR²)S- (OCH2CH2) (NR³R⁴- (CH2)₅)_ą- (Sdu) rOH]_s [ Ajr (V) w którym R¹ oznacza atom wodoru lub Ci-18-hydrokarbyl, każdy X oznacza niezależnie wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioesterowe lub amidowe, każdy R² oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę 0 do około 8, całkowita liczba atomów węgla w R¹-(XR²)_mwynosi około 8 do około 24, n oznacza średnią liczbę od 0 do około 5, R³ i R⁴ niezależnie oznaczają atom wodoru lub Ci-4alkil, p oznacza 2 do 4, q oznacza 0 lub 1, glu oznacza jednostkę o wzorze

(oznaczoną tu jako jednostka glukozydowa), r oznacza średnią liczbę od 1 do około 2, A oznacza jednostkę anionową i s oznacza liczbę całkowitą od 1 do 3, oraz t oznacza 0 lub 1, tak że zostaje zachowana obojętność elektryczna.

W innym rozwiązaniu, roztwór soli MEA glifosatu zawiera około 20 do około 200 gramów na litr składnika powierzchniowo czynnego, głównie obejmującego jeden lub więcej środków powierzchniowo czynnych, które przy poziomie pH około 4 mają wzór (CH₂CH₂O)_xR⁶ [ R’-(XR²^-(OCH,CH₂)_n-N—]_s [A]_t i

(CH₂CH₂O)_yR _{v._rt w którym R¹ oznacza atom wodoru lub Ci-18-hydrokarbyl, każdy X oznacza niezależnie wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioestrowe lub amidowe, każdy oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę od 0 do około 9, całkowita liczba J atomów węgla w R¹-(XR²)_m wynosi około 8 do około 24, n oznacza średnią liczbę 0 do około 5, R⁵ oznacza atom

PL231 571 Β1 wodoru, Ci-4-alkil, benzyl, anionową grupę tlenkową lub anionową grupę -(CH2)uC(O)O, w której u oznacza 1 do 3, R⁶ i R⁷ niezależnie oznaczają atom wodoru, Ci-4-alkil lub C2-4-acyl, x i y oznaczają średnie liczby tak, że suma x + y + n jest nie większa niż liczba E, zdefiniowana powyżej, A oznacza jednostkę anionową i s oznacza liczbę całkowitą od 1 do 3, oraz t oznacza 0 lub 1 tak, że zostaje zachowana obojętność elektryczna.

Środki powierzchniowo czynne odpowiadające powyższym wzorom (V) lub (VI) obejmują bez ograniczenia te, które można opisać jako alkilopoliglukozydy, alkiloaminoglukozydy, polioksyetylenowane alkiloaminy, polioksyetylenowane alkiloeteroaminy, sole alkilotrimetyloamoniowe, sole alkilodimetylobenzyloamoniowe, polioksyetylenowane sole N-metylo-alkiloamoniowe, polioksyetylenowane sole N-metyloamoniowe alkiloeterów, tlenki alkilodimetyloamin, polioksyetylenowane tlenki alkiloamin, polioksyetylenowane tlenki alkiloeteroamin, alkilobetainy, alkiloamidopropyloaminy itp., gdzie średnia liczba jednostek oksyetylenowych, jeśli występują, na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego jest nie wyższa niż 25-J, przy czym J ma znaczenie zdefiniowane powyżej, i średnia liczba jednostek glukozy, jeśli występują, na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego jest nie wyższa niż około 2. Stosowany w tym rozdziale termin „alkil ma znaczenie powszechnie stosowane w tej dziedzinie i oznacza Cs-is-alifatyczny, nasycony lub nienasycony, liniowy lub rozgałęziony hydrokarbyl.

Gdy maksymalna lub minimalna „średnia liczba odnosi się do części struktury środka powierzchniowo czynnego, takiej jak jednostki oksyetylenowe lub jednostki glukozydowe, dla fachowców w tej dziedzinie zrozumiałe będzie, że liczba całkowita takich jednostek w poszczególnych cząsteczkach w preparacie środka powierzchniowo czynnego zazwyczaj zmienia się w zakresie, który może obejmować liczby całkowite wyższe od maksymalnej lub niższe od minimalnej „średniej liczby. Obecność w kompozycji poszczególnych cząsteczek środka powierzchniowo czynnego o liczbie całkowitej takich jednostek poza ustalonym zakresem dla „średniej liczby nie wyklucza kompozycji z zakresu według niniejszego wynalazku, jeśli tylko „średnia liczba mieści się w ustalonym zakresie i spełnia inne wymagania.

Przykładowe rodzaje środka powierzchniowo czynnego, które stwierdzono, że są przydatne w kompozycjach tu opisanych, obejmują następujące:

(A) Środki powierzchniowo czynne odpowiadające wzorowi (V), w którym R¹ oznacza Cs-ie-alifatyczny, nasycony lub nienasycony, liniowy lub rozgałęziony łańcuch hydrokarbylowy, m, n i q oznaczają 0, s oznacza 1 i t oznacza 0. Ta grupa obejmuje kilka dostępnych na rynku środków powierzchniowo czynnych ogólnie znanych w tej dziedzinie lub objętych tu nazwą „alkilopoliglukozydy lub „APG. Odpowiednie przykłady obejmują Agrimul™ PG-2069 i Agrimul™ PG-2076, sprzedawane przez firmę Henkel.

(B) Środki powierzchniowo czynne odpowiadające wzorowi (VI), w którym R¹ oznacza Cs-ie-alifatyczny, nasycony lub nienasycony, liniowy lub rozgałęziony łańcuch hydrokarbylowy i m oznacza 0. W tej grupie R¹ sam tworzy ugrupowanie hydrofobowe środka powierzchniowo czynnego i jest przyłączony bezpośrednio do grupy aminowej, jak w alkiloaminach, lub przez wiązanie eterowe utworzone przez atom tlenu grupy oksyetylenowej lub końcowy atom tlenu łańcucha polioksyetylenowego, jak w niektórych alkiloeteroaminach. Przykładowe podtypy posiadające różne ugrupowania hydrofilowe obejmują:

(B-1) Środki powierzchniowo czynne, w których x i y oznaczają 0, R⁵ i R⁶ oznaczają niezależnie Ci-4-alkil, R⁷ oznacza atom wodoru i t oznacza 1. Ten podtyp obejmuje (gdy R⁵ i R⁶ każdy oznacza metyl) kilka dostępnych na rynku środków powierzchniowo czynnych znanych w tej dziedzinie lub objętych tu nazwą „alkilodimetyloaminy. Odpowiednie przykłady obejmują dodecylodimetyloaminę, dostępną np. z firmy Akzojako Armeen™ DM12D, i kokodimetyloaminę i dimetyloaminę łoju zwierzęcego, dostępne np. z firmy Ceca odpowiednio jako Noram™ DMC D i Noram™ DMS D. Takie środki powierzchniowo czynne są na ogół dostarczane w formie nieprotonowanej, anion A nie występuje wraz ze środkiem powierzchniowo czynnym. Jednakże, w preparacie soli MEA glifosatu, o pH około 4-5, środek powierzchniowo czynny będzie sprotonowany i można stwierdzić, że anionem A może być glifosat, który jest zdolny do tworzenia soli dwuzasadowych.

(B-2) Środki powierzchniowo czynne, w których x i y oznaczają 0, R⁵, R⁶ i R⁷ oznaczają niezależnie Ci-4-alkil i t oznacza 1. Ten podtyp obejmuje (gdy R⁵, R⁶ i R⁷ każdy oznacza metyl i A oznacza jon chlorkowy) kilka dostępnych na rynku środków powierzchniowo czynnych znanych w tej dziedzinie lub objętych tu nazwą „chlorki alkilotrimetyloamoniowe. Odpowiednim przykładem jest chlorek kokoalkilotrimetyloamoniowy, dostępny np. z firmy Akzojako Arquad™ C.

PL 231 571 Β1 (B-3) Środki powierzchniowo czynne, w których x + y oznacza 2 lub więcej, R⁶ i R⁷ oznaczają atom wodoru i t oznacza 1. Ten podtyp obejmuje dostępne na rynku środki powierzchniowo czynne, znane w tej dziedzinie lub objęte tu nazwą „polioksyetylenowane alkiloaminy (gdy n oznacza 0 i R⁵oznacza atom wodoru), niektóre „polioksyetylenowane alkiloeteroaminy (gdy n oznacza 1-5 i R⁵ oznacza atom wodoru), „polioksyetylenowane chlorki N-metyloalkiloamoniowe (gdy n oznacza 0 i R⁵ oznacza metyl) i niektóre „polioksyetylenowane chlorki N-metyloamoniowe alkiloeterów (gdy n oznacza 1-5 i R⁵ oznacza metyl). Odpowiednie przykłady obejmują polioksyetylenowaną (2) kokoaminę, polioksyetylenowaną (5) aminę łoju zwierzęcego i polioksyetylenowaną (10) kokoaminę, dostępne np. z firmy Akzo jako odpowiednio Ethomeen™ C/12, Ethomeen™ T/15 i Ethomeen™ C/20; środek powierzchniowo czynny odpowiada, gdy jego grupa aminowa nie jest protonowana, wzorowi:

(0Η₂0Η₂Ο)_χΗ

R'~~-(OCH₂CH₂)_n~~ hf

X (CH₂CH₂O)_yH \ '/ 1 .1. j , w którym R¹ oznacza C12-1 salkil i x + y oznacza 5, jak ujawniono w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 5,750,468; i polioksyetylenowany (2) chlorek N-metylokokoamoniowy i polioksyetylenowany (2) chlorek N-metylostearyloamoniowy, dostępne np. z firmy Akzo odpowiednio jako Ethoąuad™ C/12 i Ethoąuad™ 18/12. W przypadkach, gdy R⁵ oznacza atom wodoru, tj. w trzeciorzędowych w przeciwieństwie do czwartorzędowych środków powierzchniowo czynnych amoniowych, anion A zazwyczaj nie występuje wraz ze środkiem powierzchniowo czynnym. Jednakże, w preparacie soli MEA glifosatu, przy pH około 4-5, można stwierdzić, że anionem A może być glifosat, który jest zdolny do tworzenia soli dwuzasadowych.

(B-4) Środki powierzchniowo czynne, w których R⁵ oznacza anionową grupę tlenku i t oznacza 0. Ten podtyp obejmuje dostępne na rynku środki powierzchniowo czynne, znane w tej dziedzinie lub objęte tu nazwą „tlenki alkilodimetyloamin (gdy η, x i y oznaczają 0 oraz R⁶ i R⁷ oznaczają metyl), niektóre „tlenki alkiloeterdimetyloamin (gdy n oznacza 1-5, x i y oznaczają 0 oraz R⁶ i R⁷ oznaczają metyl), „polioksyetylenowane tlenki alkiloamin (gdy n oznacza 0, x + y oznacza 2 lub więcej oraz R⁶ i R⁷ oznaczają atom wodoru), i niektóre „polioksyetylenowane tlenki alkiloeteroamin (gdy n oznacza 1-5, x + y oznacza 2 lub więcej oraz R⁶ i R⁷ oznaczają atom wodoru). Odpowiednie przykłady obejmują tlenek kokodimetyloaminy, sprzedawany przez firmę Akzo jako Aromox™ DMC i polioksyetylenowany (2) tlenek kokoaminy, sprzedawany przez firmę Akzo jako Aromox™ C/12.

(B-5) Środki powierzchniowo czynne, w których R⁵ oznacza anionową grupę -CH2C(O)O (octan), x i y oznaczają 0 oraz t oznacza 0. Ten podtyp obejmuje dostępne na rynku środki powierzchniowo czynne, znane w tej dziedzinie lub objęte tu nazwą „alkilobetainy (gdy n oznacza 0, R⁵ oznacza octan i R⁶ i R⁷ oznaczają metyl) i niektóre „alkiloeterobetainy (gdy n oznacza 1-5, R⁵ oznacza octan i R⁶ i R⁷oznaczają metyl). Odpowiednim przykładem jest kokobetaina, sprzedawana np. przez firmę Henkel jako Velvetex™ AB-45.

(C) Środki powierzchniowo czynne odpowiadające wzorowi (VI), w którym R¹ oznacza Cs-iealifatyczny, nasycony lub nienasycony, liniowy lub rozgałęziony łańcuch hydrokarbylowy, m oznacza 1, X oznacza wiązanie eterowe, R² oznacza n-propylen i n oznacza 0. W tej grupie, R¹ razem z OR² tworzy ugrupowanie hydrofobowe środka powierzchniowo czynnego, które jest przyłączone bezpośrednio przez wiązanie R² do grupy aminowej. Te środki powierzchniowo czynne stanowią podklasę alkiloeteroamin ujawnionych w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 5,750,468. Przykładowe podtypy posiadają różne ugrupowania hydrofilowe, przedstawione przykładowo powyżej w akapitach (B-1) do (B-5). Odpowiednie przykłady obejmują środek powierzchniowo czynny odpowiadający, gdy jego grupa aminowa nie jest protonowana, wzorowi:

(CH₂CH₂O)_xH

R¹—O(CH₂)₃—n (CH₂CH₂O)_yH _?VTW

PL231 571 Β1 środek powierzchniowo czynny odpowiadający wzorowi:

(CH₂CH₂O)_XH r^OCCH^s—CH₃ Cf (Ακ₂ΟΗ₂Ο)γΗ (IX) , i środek powierzchniowo czynny odpowiadający wzorowi:

(CH2CH₂O)_XH r¹—0(ch₂)₃— 0' (ĆH₂CH₂O)_yH gdzie, w każdym ze wzorów (VIII), (IX) i (X), R¹ oznacza Ci2-is-alkil i x + y oznacza 5, jak ujawniono w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 5,7 50,468.

(D) Środki powierzchniowo czynne odpowiadające wzorowi (VI), w którym R¹ oznacza Cs-is-alifatyczny, nasycony lub nienasycony, liniowy lub rozgałęziony łańcuch hydrokarbylowy, m oznacza 1-5, każdy XR² oznacza grupę -OCH(CH3)CH²· i n oznacza 0. W tej grupie, R¹ razem z grupami -OCH (CH3)CH2tworzy ugrupowanie hydrofobowe środka powierzchniowo czynnego, które jest przyłączone bezpośrednio do grupy aminowej. Te środki powierzchniowo czynne stanowią następną podklasę alkilo-eteroamin, ujawnioną w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 5,750,468. Przykładowe podtypy mają różne ugrupowania hydrofilowe przedstawione przykładowo powyżej w akapitach (B-1) do (B-5). Odpowiednim przykładem jest środek powierzchniowo czynny odpowiadający, gdy jego grupa aminowa nie jest protonowana, wzorowi:

C^h3 (CH₂CH₂O)_:<H r¹—(o~Ahch₂Vn’^/ \ (CH,CH₂OLH ⁰ * ^¥ (XI), w którym R¹ oznacza C12-1 s-alkil, m oznacza 2 oraz x + y oznacza 5, jak ujawniono w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 5,750,4 68.

(E) Środki powierzchniowo czynne odpowiadające wzorowi (VI), w którym R¹ oznacza Cs-ie-alifatyczny, nasycony lub nienasycony, liniowy lub rozgałęziony łańcuch hydrokarbylowy, m oznacza 1, X oznacza wiązanie amidowe, R² oznacza n-propylen i n oznacza 0. W tej grupie, R¹ razem z XR²tworzy ugrupowanie hydrofobowe środka powierzchniowo czynnego, które jest przyłączone bezpośrednio przez wiązanie R² do grupy aminowej. W korzystnych środkach powierzchniowo czynnych z tej grupy, x i y oznaczają 0, R⁵ oznacza atom wodoru lub Ci-4-alkil, R⁶ i R⁷ oznaczają niezależnie Ci-4-alkil i t oznacza 1. Odpowiednim przykładem jest dimetyloaminopropionian kokoamidopropylu, sprzedawany np. przez firmę Mclntyre jako Mackalene™ 117.

(F) Środki powierzchniowo czynne odpowiadające wzorowi (VI), w którym R¹ oznacza atom wodoru, m oznacza 3-8 i każdy XR² oznacza grupę -OCH(CH3)CH2-. W tej grupie łańcuch polieterowy grupy -OCH(CH3)CH2- (łańcuch polioksypropylenowy) tworzy ugrupowanie hydrofobowe środka powierzchniowo czynnego, które jest przyłączone bezpośrednio lub poprzez jeden lub więcej jednostek oksyetylenowych do grupy aminowej. W korzystnych środkach powierzchniowo czynnych z tej grupy, x i y oznaczają 0, R⁵, R⁶ i R⁷ oznaczają niezależnie Ci-4-alkil i t oznacza 1. Te środki powierzchniowo czynne stanowią podklasę polioksypropylenowanych czwartorzędowych amoniowych środków powierzchniowo czynnych ujawnionych w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 5,652,197. W odpowiednim przykładzie, m oznacza 7, n oznacza 1, każdy z R⁵, R⁶ i R⁷ oznacza metyl i A oznacza chlorek.

PL 231 571 Β1

W środkach powierzchniowo czynnych, w których t oznacza 1, A może oznaczać dowolny odpowiedni anion, ale korzystnie oznacza chlorek, bromek, jodek, siarczan, etosiarczan, fosforan, octan, propionian, bursztynian, mleczan, cytrynian lub winian, lub, jak wskazano powyżej, glifosat.

W jednym rozwiązaniu, kompozycja zawiera środek powierzchniowo czynny z klasy alkiloeteroamin ujawnionych w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 5,750,468. W kolejnym rozwiązaniu, obecne środki powierzchniowo czynne są inne niż alkiloeteroaminy ujawnione w opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 5,750,468.

Konkretne rozwiązanie według ujawnienia stanowi kompozycja soli MEA glifosatu, opisana powyżej, w której stężenie glifosatu, wyrażone w g a.e./l, jest większe niż maksymalne stężenie, które zapewniłoby dopuszczalną trwałość podczas przechowywania, jeśli całość glifosatu występowałaby tam w postaci soli IPA. Ponownie, przez dopuszczalną trwałość podczas przechowywania rozumie się, że nie występuje rozdzielenie faz w temperaturach około 50°C lub niższych, i korzystnie zasadniczo nie występuje powstawanie kryształów glifosatu lub jego soli, po ekspozycji na temperatury nie niższe niż około 0°C przez do około 7 dni.

W innym szczególnym rozwiązaniu według niniejszego ujawnienia stosuje się kompozycję soli MEA glifosatu, jak opisano powyżej, o mniejszej lepkości niż w przypadku podobnej kompozycji, w której całość glifosatu występuje w postaci soli IPA. Szczególnie korzystnie niższa lepkość przejawia się jako ulepszona wylewność i/lub pompowalność w niskich temperaturach, np. około -10°C do około 10°C. Nieoczekiwanie stwierdzono, że zmniejszona lepkość jest cechą faktycznie wszystkich wodnych, stężonych kompozycji soli MEA glifosatu, w porównaniu z odpowiadającymi kompozycjami soli IPA glifosatu. To stwierdzenie szczególnie dobrze zilustrowano Przykładem 4 w dalszej części opisu, a w szczególności danymi w tabeli 6, stanowiącej część tego Przykładu.

Gdy, w wodnej, stężonej kompozycji, stężenie soli glifosatu i/lub stężenie środka powierzchniowo czynnego jest tak wysokie, że lepkość jest niedopuszczalnie wysoka, nawet przy zastosowaniu soli MEA, sól MEA niemniej jednak zapewnia znaczącą korzyść w porównaniu do soli IPA. W takiej kompozycji, dodanie małej ilości wody zazwyczaj obniża lepkość w dużo większym stopniu, gdy glifosat występuje w postaci soli MEA, niż soli IPA. Ilość wody wymagana do obniżenia lepkości do pożądanego poziomu jest znacznie mniejsza w przypadku soli MEA, niż w przypadku soli IPA.

Nieoczekiwanie stwierdzono, że zastąpienie soli IPA glifosatu przez sól MEA glifosatu w stężonej kompozycji roztworu wodnego zawierającej środek powierzchniowo czynny może zapewnić następną korzyść w postaci zmniejszonego podrażnienia oczu. Jest to własność szczególnie nieoczekiwana, jako że wiadomo, iż składnik powierzchniowo czynny takich kompozycji, szczególnie gdy środek powierzchniowo czynny głównie stanowi środek powierzchniowo czynny na bazie aminy, który jest głównie odpowiedzialny za jakiekolwiek widoczne działanie drażniące oczy. Zgodnie z tym, system magazynowania i transportu tu opisany może mieć dodatkową korzyść taką, że zmniejsza zagrożenie spowodowane rozlaniem lub wyciekiem podczas obsługi systemu w porównaniu z dotychczas stosowanymi w tej dziedzinie systemami magazynowania i transportu wykorzystującymi sól IPA glifosatu.

Chociaż niniejsze rozwiązanie jest ukierunkowane głównie na systemy magazynowania i transportu wykorzystujące stężone wodne roztwory soli MEA glifosatu, opcjonalnie może występować jeden lub więcej dodatkowych chwastobójczych składników aktywnych, obejmujących bez ograniczania rozpuszczalne w wodzie postacie związków, takich jak acifluorfen, asulam, benazolina, bentazon, bialafos, bispirybak, bromacyl, bromoksynil, karfentrazon, chloramben, klopiralid, 2,4-D, 2,4-DB, dalapon, dikamba, dichlorprop, diklofop, difenzokwat, dikwat, endotal, fenak, fenoksaprop, flamprop, fluazyfop, fluoroglikofen, fluroksypyr, fomesafen, fosamina, glufosynat, haloksyfop, imazamet, imazametabenz, imazamoks, imazapik, imazapyr, imazachin, imazetapir, joksynil, MCPA, MCPB, mekoprop, kwas metyloarsonowy, naptalam, kwas nonanowy, parakwat, pikloram, kwas sulfamowy, 2,3,6-TBA, TCA i triklopyr. Gdy dodatkowy herbicyd jest anionowy, jak glifosat, to korzystne jest, aby dodatkowy herbicyd był również głównie w postaci soli MEA.

Rozwiązanie według ujawnienia stanowi zatem system magazynowania i transportu dwóch lub więcej anionowych herbicydów, spośród których jednym jest glifosat, obejmujący pojemnik o pojemności około 0,1 do około 100000 litrów, częściowo lub całkowicie wypełniony, i korzystnie zasadniczo wypełniony, roztworem wodnym zawierającym glifosat, głównie w postaci jego soli MEA, i drugi anionowy herbicyd, głównie w postaci jego soli MEA, całkowite stężenie glifosatu i drugiego anionowego herbicydu wynosi około 360 do około 600 g a.e./l, roztwór korzystnie ponadto zawiera składnik powierzchniowo czynny, wybrany zgodnie z wynalazkiem, rozpuszczony lub w trwałej dyspersji, w stężeniu około 20 do około 200 g/l.

PL231 571 Β1

W tym rozwiązaniu, korzystnie stosunek wagowy glifosatu do drugiego anionowego herbicydu jest nie mniejszy niż około 1:1, np. od około 1:1 do około 30:1. Drugi anionowy herbicyd korzystnie jest wybrany z grupy obejmującej acifluorfen, bialfos, karfentrazon, klopiralid, 2,4-D, 2,4-DB, dikamba, dichlorprop, glufosynat, MĆPA, MCPB, mekoprop, kwas metyloarsonowy, kwas nonanowy, pikloram, triklopyr i herbicydy z grupy imidazolinonu, obejmujące imazamet, imazametabenz, imazamoks, imazapik, imazapir, imazachin i imazetapir.

Ponadto, zakresem niniejszego ujawnienia objęte są także systemy magazynowania i transportu wykorzystujące ciekłe stężone preparaty, zawierające w fazie wodnej sól MEA glifosatu i w fazie niewodnej ewentualnie zawierające drugi chwastobójczy składnik aktywny, względnie nierozpuszczalny w wodzie. Takie preparaty przykładowo obejmują emulsje (w tym makro i mikroemulsje, emulsje typu woda w oleju, olej w wodzie i woda w oleju w wodzie) , zawiesiny i zawiesino-emulsje. Faza niewodna może ewentualnie zawierać składnik zamknięty w mikrokapsułkach, np. herbicyd zamknięty w mikrokapsułkach. W preparatach tu opisanych mających fazę niewodną, stężenie a.e. glifosatu w kompozycji, ogółem jednakże mieści się w zakresach podanych tu dla preparatów stężonego roztworu wodnego.

Przykładowe nierozpuszczalne w wodzie herbicydy, które można stosować w takich preparatach, obejmują acetochlor, achlonifen, alachlor, ametryna, amidosulfuron, anilofos, atrazyna, azafenidyna, azymsulfuron, benfluralina, benfuresat, bensulfuron metylowy, bensulid, benzofenap, bifenoks, bromobutyd, bromofenoksym, butachlor, butamifos, butralina, butroksydym, butylat, kafenstrol, karbetamid, karfentrazon etylowy, chlometoksyfen, chlorobromuron, chlorydazon (pirazon), chlorimuron etylowy, chloronitrofen, chlorotoluron, chloroprofam, chlorosulfuron, chlorotal dimetylowy, chlorotiamid, cynmetylina, cinosulfuron, kletodym, chlodynafop propargilowy, chlomazon, chlomeprop, chloransulam metylowy, cyjanazyna, cykloat, cyklosulfamuron, cykloksydym, cyhalofop butylowy, dajmuron, desmedifam, desmetryna, dichlobenyl, diklofop metylowy, diflufenikan, dimefuron, dimepiperat, dimetachlor, dimetametryna, dimetenamid, dinitramina, dinoterb, difenamid, ditiopyr, diuron, EPTC, esprokarb, etalfluralina, etametsulfuron metylowy, etofumesat, etoksysulfuron, etobenzanid, fenoksaprop etylowy, fenuron, flamprop metylowy, flazasulfuron, fluazyfop butylowy, fluchloralina, flumetsulam, flumichlorak pentylowy, flumioksazyna, fluometuron, fluorochloridon, fluoroglykofen etylowy, flupoksam, flurenol, flurydon, fluroksypyr 1-metyloheptylowy, flurtamon, flutiacet metylowy, fomesafen, halosulfuron, haloksyfop metylowy, heksazynon, imazosulfuron, indanofan, izoproturon, izouron, izoksaben, izoksaflutol, izoksapiryfop, laktofen, lenacyl, linuron, mefenacet, metamitron, metazachlor, metabenztiazuron, metyldymuron, metobenzuron, metobromuron, metolachlor, metosulam, metoksuron, metrybuzyna, metsulfuron, molinat, monolinuron, napropanilid, napropamid, naptalam, neburon, nikosulfuron, norflurazon, orbenkarb, oryzalina, oksadiargil, oksadiazon, oksasulfuron, oksyfluorfen, pebulat, pendimetalina, pentanochlor, pentoksazon, fenmedifam, piperofos, pretilachlor, primisulfuron, prodiamina, prometon, prometryna, propachlor, propanil, propachizafop, propazyne, profam, propizochlor, propyzamid, prosulfokarb, prosulfuron, piraflufen etylowy, pirazolinat, pirazosulfuron etylowy, pirazoksyfen, pirybutikarb, pirydat, piryminobak metylowy, chinchlorak, chinomerak, chizalofop etylowy, rimsulfuron, setoksydym, syduron, symazyna, symetryna, sulkotrion, sulfentrazon, sulfometuron, sulfosulfuron, tebutam, tebutiuron, terbacyl, terbumeton, terbutylazyna, terbutryna, tenylchlor, tiazopyr, tifensulfuron, tiobenkarb, tiokarbazyl, tralkoksydym, trialat, triasulfuron, tribenuron, trietazyna, trifluralina, triflusulfuron i wernolat. Korzystnie stosunek wagowy a.e. glifosatu do takiego nierozpuszczalnego w wodzie herbicydu jest nie mniejszy, niż 1:1, np. od około 1:1 do około 30:1.

W kompozycji przydatnej w systemie tu opisanym mogą ewentualnie występować rozczynniki inne niż określony powyżej składnik powierzchniowo czynny, jeśli tylko kompozycja jest trwała podczas magazynowania, jak to tu zdefiniowano. Takie dodatkowe rozczynniki obejmują konwencjonalne dodatki, takie jak barwniki, zagęszczacze, inhibitory krystalizacji, środki przeciw zamarzaniu obejmujące glikole, środki regulujące pienienie, środki unieruchamiające, środki zapewniające jednorodne wymieszanie, itp.

Typowym rozczynnikiem często stosowanym w preparatach glifosatu jest sól nieorganiczna, taka jak siarczan amonu, dodawana w celu zwiększania aktywności chwastobójczej lub konsystencji glifosatu. Zawartość soli nieorganicznej w preparacie potrzebna do zapewnienia takiego zwiększenia zazwyczaj jest względnie wysoka, często większa od ilości obecnego glifosatu, rzadko korzystne będzie dodanie takiej soli do kompozycji do stosowania w opisanym tu systemie. Ilość np. siarczanu amonu, którą można dodać do trwałej podczas przechowywania, wodnej kompozycji zawierającej sól MEA glifosatu w stężeniu co najmniej 360 g a.e./l byłaby zbyt mała, aby zapewnić istotną korzyść. Zatem alternatywnie można dodać

PL 231 571 Β1 małą ilość synergetyku, takiego jak związek antrachinonu lub związek olefiny podstawionej przez fenyl, jak ujawnione odpowiednio w opisach patentowych nr WO98/33384 i WO98/33385.

Pojemnik użyteczny w systemie magazynowania i transportu herbicydu glifosatu według niniejszego ujawnienia może obejmować dowolny znany pojemnik przydatny do magazynowania i transportu soli IPA glifosatu, zbudowany z materiałów, które można bezpiecznie i dogodnie stosować w przedłużonym kontakcie ze stężonym roztworem soli glifosatu mającym pH około 4-5. Korzystny materiał konstrukcyjny obejmuje HDPE lub, szczególnie w przypadku pojemników wielkopojemnościowych, stal nierdzewną.

Przykładowo, pojemnikiem może być kanister lub puszka do jednorazowego użytku o pojemności około 0,1 do około 10 litrów, zbiornik cylindryczny o pojemności około 50 do około 200 litrów, kontener magazynowy o pojemności około 200 do 30 około 2000 litrów, modułowy zbiornik do transportu produktu luzem o pojemności około 15000 do około 20000 litrów, zbiornik w postaci cysterny samochodowej o pojemności około 20000 do około 25000 litrów, lub cysterna kolejowa o pojemności około 75000 do około 90000 litrów.

Małe pojemniki do jednorazowego użytku posiadają otwór przykryty usuwalnym korkiem, np. zakrętką, i można je formować w taki sposób, aby zapewnić ich opróżnienie. Taki pojemnik korzystnie jest zaprojektowany w sposób znany w tej dziedzinie, tak aby zminimalizować rozlewanie, np. dzięki umożliwieniu ciągłego dopływu powietrza w celu zastąpienia cieczy podczas wylewania, tak aby uniknąć „bulgotania. Pojemniki o dużej pojemności, np. te o pojemności powyżej około 50 litrów, mogą posiadać kurek czerpalny do pobierania przechowywanej w nich ciekłej kompozycji, i/lub przyłącze do pompy umożliwiające szybkie przeniesienie kompozycji. W konkretnym rozwiązaniu, pojemnik jest wyposażony w integralną pompę.

Niniejsze rozwiązanie można również opisać jako sposób magazynowania lub transportowania herbicydu glifosatu.

Zatem, w jednym rozwiązaniu dostarcza się sposób magazynowania herbicydu glifosatu, obejmujący cztery etapy.

W pierwszym etapie, kwas glifosatowy poddaje się reakcji w środowisku wodnym z zasadą, która dostarcza kationy potasowe lub monoetanoloamoniowe, z utworzeniem roztworu wodnego monozasadowej soli potasowej lub monoetanoloamoniowej glifosatu. Korzystnie, zasadą jest wodorotlenek potasu lub monoetanoloamina, najkorzystniej druga z wymienionych. W przybliżeniu stosuje się równomolowe ilości glifosatu i tej zasady.

W drugim etapie, roztwór wodny nastawia się, jeśli to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od około 30% wagowych do maksymalnego stężenia wagowego zależnego od rozpuszczalności soli. Normalnie dodaje się jedynie wodę, ale jeśli to pożądane na tym etapie można dodać inne składniki, w tym środek powierzchniowo czynny. Gdy sól stanowi sól monoetanoloamoniowa glifosatu, roztwór korzystnie nastawia się tak, aby uzyskać stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy około 30 do około 46% wagowych, korzystniej około 40 do około 46% wagowych.

W trzecim etapie, pojemnik o pojemności około 0,1 do około 100000 litrów lub większej zasadniczo napełnia się nastawionym roztworem.

W czwartym etapie, napełniony pojemnik umieszcza się w odpowiednim miejscu magazynowania. Może to być magazyn lub równoważny obiekt do magazynowania.

W innym rozwiązaniu, zapewnia się sposób transportowania herbicydu glifosatu, obejmujący pięć etapów. Pierwszy i drugi etap są dokładnie takie, jak opisano bezpośrednio powyżej.

W trzecim etapie, wiele pojemników, każdy o pojemności około 0,1 do około 2000 litrów, jednocześnie zasadniczo napełnia się nastawionym roztworem. Pojemniki obejmują, na przykład, pojemniki jednorazowego użytku, takie jak kanistry, puszki lub zbiorniki cylindryczne, lub pojemniki wielokrotnego użytku, takie jak kontenery magazynowe.

W czwartym etapie, napełnione pojemniki umieszcza się w zamkniętej objętości, w lub na pojeździe drogowym lub szynowym, lub statku w miejscu ładowania. Zamkniętą objętość stanowi np. modułowa skrzynia przystosowana do transportu drogowego, szynowego i wodnego, samochód ciężarowy lub towarowa cysterna kolejowa.

W piątym etapie, powoduje się przemieszczanie pojazdu lub statku po załadowaniu z miejsca ładowania do miejsca wyładowania.

W kolejnym rozwiązaniu, zapewnia się inny sposób transportowania herbicydu glifosatu, obejmujący pięć etapów. Etapy pierwszy i drugi są dokładnie takie same, jak opisano powyżej.

PL231 571 Β1

W trzecim etapie, pojemnik zbiorczy o pojemności około 15000 do około 100000 litrów lub większej zasadniczo napełnia się nastawionym roztworem. Pojemnik zbiorczy stanowi np. modułowy zbiornik do transportu produktu luzem, lub zbiornik cysterny samochodowej lub kolejowej.

W czwartym etapie, który może występować przed lub po dowolnym spośród pierwszych trzech etapów, pojemnik zbiorczy przymocowuje się w lub na pojeździe drogowym lub szynowym, lub statku w miejscu ładowania. W przypadku cysterny samochodowej lub kolejowej, pojemnik zbiorczy może stanowić integralną część pojazdu i jest do niego przymocowany w czasie montażu pojazdu.

W piątym etapie, po załadowaniu i zabezpieczeniu pojemnika zbiorczego, powoduje się przemieszczanie pojazdu lub statku z miejsca ładowania do miejsca rozładowania.

Przykłady

Poniższe przykłady podano jedynie w celach ilustracyjnych i nie ograniczają one zakresu niniejszego wynalazku. Przykłady pozwalają na lepsze zrozumienie wynalazku i przedstawienie jego zalet oraz niektórych odmian wykonania.

Przykład 1

W naczyniu szklanym o pojemności 1 litra z mieszadłem magnetycznym miesza się 479,2 g kwasu glifosatowego o czystości technicznej (test 96%), 166,0 g monoetanoloaminy i wodę w ilości uzupełniającej do 1000 g. Reakcja kwasu glifosatowego z monoetanoloaminą do utworzenia soli MEA glifosatu jest egzotermiczna. Mieszaninę reakcyjną pozostawia się do ochłodzenia do temperatury pokojowej. Po wykonaniu pomiaru stwierdza się, że ciężar właściwy (20/15,6°C) uzyskanego roztworu wodnego soli MEA glifosatu o stężeniu 62,6% wagowych, zawierającego 46,0% wagowych a.e. glifosatu wynosi 1,32. Gęstość roztworu w temperaturze 25°C wynosi 1,31 g/l, tak więc objętość w temperaturze 25°C 1000 g tego roztworu wynosi 763 ml i stężenie wagowo/objętościowe glifosatu wynosi 602 g a.e./l.

Dla porównania stwierdzono, że roztwór wodny soli IPA glifosatu o stężeniu 62,1% wagowych, zawierający także 46,0% wagowych a.e. glifosatu, ma ciężar właściwy 1,24. Gęstość roztworu w temperaturze 25°C wynosi 1,23 g/l, zatem objętość w temperaturze 25°C 1000 g tego roztworu porównawczego wynosi 813 ml i stężenie wagowo/objętościowe glifosatu wynosi 565 g a.e./l.

Pierwszą kolbę o pojemności 100 ml napełnia się roztworem soli MEA glifosatu według tego przykładu, w temperaturze 25°C, a drugą kolbę o pojemności 100 ml porównawczym roztworem soli IPA glifosatu opisanym powyżej. Przeprowadza się pomiar w pierwszej kolbie, uzyskując wynik 60,2 g a.e. glifosatu, a dla drugiej kolby wynik wynosi tylko 56,5 g a.e. glifosatu; innymi słowy pierwsza kolba, reprezentująca rozwiązanie według niniejszego wynalazku, zawiera w przybliżeniu o 6,5% więcej a.e. glifosatu niż druga kolba.

Przykład 2

Wytwarza się serie roztworów wodnych soli MEA glifosatu o pewnym zakresie stężeń a.e. glifosatu, stosując ogólną procedurę według Przykładu 1. Mierzy się ciężar właściwy każdego roztworu.

Wyniki przedstawiono na fig. 1, poprzez porównanie z roztworami soli IPA glifosatu. Dla wszystkich stężeń, ciężar właściwy roztworu soli MEA jest znacznie większy niż odpowiedniego roztworu soli IPA.

Roztwór soli MEA glifosatu według tego przykładu, o stężeniu glifosatu 29,9% wagowych a.e. dodaje się do kanistra o pojemności 10 litrów, normalnie stosowanego na rynku do magazynowania i transportowania roztworu soli IPA glifosatu o stężeniu 30,2%, napełniając ten pojemnik. Napełniony pojemnik stanowi system magazynowania i transportu według niniejszego wynalazku. Dzięki temu, że roztwór soli MEA glifosatu o stężeniu 29,9% wagowych a.e. ma ciężar właściwy 1,1991, który jest 3,7% większy niż ta sama wartość dla 30,2% roztworu soli IPA glifosatu (ciężar właściwy 1,1566), napełniony pojemnik według wynalazku zawiera 3585 g a.e. glifosatu, w porównaniu z 3493 g a.e. glifosatu w dostępnym na rynku systemie magazynowania i transportu składającym się z identycznego pojemnika, ale napełnionego roztworem soli IPA glifosatu.

Przykład 3

Wodny roztwór soli MEA glifosatu o stężeniu 46% wagowych a.e. według Przykładu 1 wytworzono ponownie, w większej objętości.

Wytwarza się zbiornik cylindryczny z HDPE identyczny ze 100 litrowym zbiornikiem cylindrycznym stosowanym na rynku do magazynowania i transportowania roztworu soli IPA glifosatu o stężeniu 46% wagowych a.e., z tym wyjątkiem, że średnica zbiornika cylindrycznego jest 2,55% mniejsza niż średnica zbiornika cylindrycznego stosowanego na rynku tak, aby powierzchnia jego przekroju poprzecznego była o 6,5% mniejsza. Pojemność mniejszego zbiornika cylindrycznego wynosi 93,5 lita. Ten 93,5 litrowy zbiornik cylindryczny napełnia się roztworem soli MEA glifosatu z utworzeniem systemu magazynowania i transportu według niniejszego wynalazku. Ciężar netto napełnionego 93,5 litrowego

PL 231 571 Β1 zbiornika cylindrycznego jest równy ciężarowi 100 litrowego zbiornika cylindrycznego napełnionego roztworem soli IPA glifosatu o stężeniu 46% wagowych a.e. Jednakże mniejsza średnica 93,5 litrowego zbiornika cylindrycznego umożliwia magazynowanie większej liczby takich zbiorników cylindrycznych w magazynie o danych wymiarach, albo ekspedycji np. w ładowni o danych wymiarach na statku pełnomorskim lub w samolocie.

Napełnianie zbiornika cylindrycznego w celu utworzenia systemu magazynowania i transportu według wynalazku zajmuje mniej czasu i tym samym kosztuje mniej, niż napełnianie 100 litrowego zbiornika cylindrycznego roztworem soli IPA glifosatu o stężeniu 46% a.e., z dwóch powodów: (1) czas napełniania jest zależny od objętości, która jest o 6,5% mniejsza w przypadku 93,5 litrowego zbiornika cylindrycznego według wynalazku; i (2) roztwór soli MEA ma znacznie mniejszą lepkość (88 centypuazów w temperaturze 25°C) niż roztwór soli IPA (165 centypuazów w temperaturze 25°C), umożliwiając większą szybkość przepływu.

Napełniony zbiornik cylindryczny według wynalazku jest ponadto bardziej wydajny ergonomicznie dla użytkownika docelowego, niż 100 litrowy zbiornik cylindryczny z roztworem soli IPA. Po pierwsze, jego mniejsza średnica ułatwia przenoszenie i podnoszenie, pomimo że waga nie jest mniejsza. Po drugie, mała lepkość roztworu soli MEA umożliwia szybsze i łatwiejsze wylewanie lub pompowanie roztworu ze zbiornika cylindrycznego do np. zbiornika opryskiwacza. Po trzecie, mała lepkość roztworu soli MEA pozwala na łatwiejsze i szybsze wypłukanie zbiornika cylindrycznego po opróżnieniu. To z kolei zapobiega marnotrawstwu i pomaga zapewnić usuwanie, zwrot lub przetwarzanie pustego zbiornika cylindrycznego nie zawierającego chemikaliów. Przewaga lepkości roztworu soli MEA w stosunku do roztworu soli IPA zwiększa się w niższych temperaturach.

Przykład 4

Kompozycje zawierające środki powierzchniowo czynne 4-01 do 4-11 wytwarza się jak opisano poniżej. Każda zawiera sól MEA glifosatu i wytwarza się ją stosując roztwór wodny soli o stężeniu 46% wagowych a.e., 602 g a.e./l, wytworzony według Przykładu 1. Środek powierzchniowo czynny w każdym przypadku wybiera się z listy przedstawionej w tabeli 2 poniżej. Kompozycje porównawcze wytwarza się z solą IPA glifosatu, którą dodaje się w postaci jej roztworu wodnego o stężeniu 46% wagowych a.e., 565 g a.e./l według Przykładu 1.

Tabela 2

Środki powierzchniowo czynne użyte w kompozycjach według Przykładu 4

Środek powi erzchni owo czynny	Opis chemiczny	Nazwa handlowa i dostawca
A	poiioksyety1snowana t 5) kokoamina	E i hon-een™ C/15 (Akzo)
B	chlorek N-kokoalkilo-Nmetylo-kuN- di etano1oamoni owy	Ethoguad C/12-W (Akzo)
C	tlenek N-kokoalkiloN,N-d.i etanol oaminy	Aromox*^!4 C/12 (Akzo)
D	związek o wzorze (VIII), w którym R¹oznacza izotridecyl i x r y = 5	E-17--5·Tomah)
E	związek o wzorze (IX), w którym Ew oznacza izodecyl i x t y = 2	Q-14-2 (Tomah)
F	związek o wzorze (XI)_fw którym R¹ oznaczą Οχ;?., ^ąlkil, n - 2 i z: + y = 5	ze? dostępny na rynku *

* Sposób wytwarzania tego środka powierzchniowo czynnego ujawnia brytyjski opis patentowy Nr 1,588,079.

PL231 571 Β1

Określa się docelowe stężenia wagowo/objętościowe, podane poniżej w formacie [a.e. glifosatu]/[środek powierzchniowo czynny], jednostką jest g/l. Faktyczne stężenia wagowo/objętościowe mogą nieznacznie różnić się od stężeń docelowych, ponieważ składniki są mierzone wagowo dla wygody. Ilości mieszanych składników dające różne stężenia docelowe podano w tabeli 3 (dla kompozycji soli MEA glifosatu według wynalazku) i w tabeli 4 (dla porównawczych kompozycji soli IPA glifosatu).

Tabela 3

Ilości składników użyte do przygotowania kompozycji soli MEA glifosatu według Przykładu 4

soli IPA glifosatu według Przykładu 4

Stężenia docelowe wagowo/objętościowe (g/l)	46% roztwór	Ś o d e powierza hn i owo czynny (g)	Woda (g)
soli 1PA	(g)
490/100	90,01	8,30	0,73
480/120	88,69	10,00	1,31
480/80	88,. 69	/ '-I A O _r / U	4,61
480/60	8 8,69	5,00	6, .31
1 445/110	81,0 0	9,20	9,80

Ciężary właściwe (20/15,6°C), lepkości w temperaturze 25°C i temperatury mętnienia rejestrowano dla każdej kompozycji wytworzonej jak podano w tabeli 5. Temperaturę mętnienia mierzy się przy maksymalnej temperaturze, przy której dana wodna kompozycja zawierająca środek powierzchniowo czynny i sól w określonych stężeniach, tworzy roztwór jednofazowy. Powyżej temperatury mętnienia środek powierzchniowo czynny oddziela się od roztworu, początkowo jako mglista lub mętna dyspersja, a po odstaniu jako wyraźna faza, na ogół unosząca się na powierzchni roztworu. Temperaturę mętnienia określa się przez ogrzewanie kompozycji aż do zmętnienia roztworu, następnie kompozycję pozostawia się do ochłodzenia, z mieszaniem, podczas gdy jej temperaturę kontroluje się w sposób ciągły. Odczyt temperatury w momencie sklarowania roztworu jest pomiarem temperatury mętnienia.

PL 231 571 Β1

Tabela 5

Dane kompozycji według Przykładu 4

Kompozycja nr	Stęśenie docelowe	środek powi.ar?.ehniowc· czynny	Sól grl i fos a tu	Cieśir właściwy	Lepkość w tessperaturze {csr.typuazy i	T«ssperatura Wtnienia
4-01	480/120	A	MEA	1,2561	73	>95
			IPA.	1,2100	474	>95
4-02	480/120	B	MEA	1,2601	35	>95
			IPA	1,2096	126	>95
4-03	480/120		MEA	1,3509	128	55
			IPA	1,1989	259	>95
4-04.	480/120	D	MEA	1,2613	329	82
			I PA	1.2090	461	88
4-05	445/110	D	MEA	1,2349	70	73
			IPA	1,1899	210	92
4-06	480/120	E	MEA	1,2479	217	>95
			TPA	1,2041	448	>95
4-07	490/100	F	MEA	1,2655	83	71
			IPA	1,2152	349	78
4-08	480/120	F	MEA	1,2593	93	70
			IPA	1,2078	382	79
4-09	480/80	F	MEA	1,2574	54	71
			IPA	1,2105	183	76
4-10	480/δΰ	F	MEA	1,2613	45	7 0
			IPA	1,2098	132 i	85
4-11	445/110	F	MEA	1,2438	49	>35
			IPA	1,1939	157	81

Na podstawie danych zawartych w tabeli 5 można zauważyć, że wszystkie kompozycje według wynalazku zawierające sól MEA glifosatu mają znacznie mniejszą lepkość niż odpowiednie kompozycje zawierające sól IPA. Wielkość tej korzystnej różnicy lepkości na korzyść kompozycji soli MEA zależy w pewnym stopniu od wyboru i stężenia środka powierzchniowo czynnego. Na przykład, kompozycja 4-01 według wynalazku, mająca stężenie docelowe 480 g/l a.e. glifosatu w postaci soli MEA i 120 g/l środka powierzchniowo czynnego polioksyetylenowanej (5) kokoaminy wykazuje szczególnie dużą korzyść w stosunku do porównawczej kompozycji soli IPA.

W pewnych, lecz nie wszystkich, przypadkach zilustrowanych w tabeli 5, kompozycja soli MEA glifosatu wykazuje niższą temperaturę mętnienia niż odpowiednia kompozycja soli IPA. Jednakże w żadnym z tych przypadków temperatura mętnienia nie jest niższa niż 50°C i tylko w jednym przypadku (kompozycja 4-03) temperatura mętnienia zbliża się do tej dolnej granicy dopuszczalnej na rynku. Zatem na ogół, gdy występuje obniżenie temperatury mętnienia przez zastąpienie soli IPA solą MEA, to obniżenie jest dopuszczalne dla produktów handlowych ze względu na większą korzyść w zakresie lepkości, czyli zdolności do wylewania i pompowania, uzyskaną przez takie zastąpienie.

PL231 571 Β1

Przykład 5

Maksymalne stężenie środka powierzchniowo czynnego osiągalne w praktyce w wodnych stężonych kompozycjach zawierających sól glifosatu w ilości 540 g a.e./l jest porównywalne dla soli MEA i IPA. Określa się je przez dodawanie wybranego środka powierzchniowo czynnego w sposób skokowy do 46% wagowych a.e. roztworu wodnego soli glifosatu, aż do zmniejszenia stężenia wagowo/objętościowego glifosatu od jego poziomu początkowego (565 g a.e./l dla soli IPA, 602 g a.e./l dla soli MEA) do 540 g a.e./l. Badanie prowadzi się stosując albo środek powierzchniowo czynny A albo środek powierzchniowo czynny F według powyższej tabeli 2. Gdy osiągnie się maksymalne możliwe stężenie środka powierzchniowo czynnego, mierzy się lepkość w temperaturze 25°C. Wyniki przedstawiono w tabeli 6. Należy zauważyć, że kompozycja mająca maksymalne osiągalne stężenie środka powierzchniowo czynnego określone z zastosowaniem tej procedury nie koniecznie wykazuje dopuszczalną trwałość, co określono przez pomiar temperatury mętnienia i/lub krystalizacji.

Tabela 6

Maksymalne osiągalne stężenie środka powierzchniowo czynnego w wodnej stężonej kompozycji o stężeniu glifosatu 540 g/l a.e.

Sól glifosatu	Środek pow i erzohoi owo czynr.y	rfaksyTsalo!: osiągalne stężenie środka powierzchniowo czynnego ig/li	Lepkość o t erap e r a <. u r z e 2 5 ^c C i centypuazy}
MEA	A	116	210
IPA	A	46	384
MEA	F	119	210
IPA		46	3 62

Dane w tabeli 6 ilustrują jedną spośród najkorzystniejszych i najbardziej nieoczekiwanych zalet kompozycji soli MEA glifosatu. Stosując sól MEA możliwe jest osiągnięcie, przy bardzo wysokim stężeniu a.e. glifosatu wynoszącym 540 g a.e./l, stężenia wybranego środka powierzchniowo czynnego większego niż 2,5 krotność maksymalnego osiągalnego przy użyciu soli IPA. Jest to szczególnie nieoczekiwane, ponieważ ustalono, że sól MEA jest znacznie mniej niż sól IPA kompatybilna z polioksyetylenowaną (15) aminą łoju zwierzęcego, dotychczas najczęściej stosowanym środek powierzchniowo czynnym w kompozycjach soli IPA glifosatu.

Stosując środki powierzchniowo czynne typu obecnie wybranego, można zauważyć z danych w tabeli 6, że dla soli MEA stosunek wagowy środek powierzchniowo czynny/a.e. glifosatu jest większy niż 1:5, na poziomie zgodnym z dopuszczalną na rynku stabilnością chwastobójczą, natomiast w przypadku zastosowania soli IPA stosunek ten jest znacznie niższy niż 1:10. Równie ważnym faktem jest to, że środki powierzchniowo czynne zestawione w tabeli 6 są znane w dziedzinie jako wysoce skuteczne w zwiększaniu działania chwastobójczego glifosatu przy stosunkach środek powierzchniowo czynny/a.e. glifosatu wynoszących 1:5 lub większych (patrz np. opis patentowy St. Zjedn. Ameryki nr 5,668,085 w odniesieniu do środka powierzchniowo czynnego A i opis patentowy St. Zjedn. Ameryki nr 5,7 50,468 w odniesieniu do środka powierzchniowo czynnego F). Zatem kompozycja z wykorzystaniem takich środków powierzchniowo czynnych, zapewniająca dodatkowo ładunek a.e. glifosatu wynoszący aż 540 g a.e./l, jest znaczącym postępem w dziedzinie, którego nie można było przewidzieć na podstawie dotychczasowej wiedzy o tych środkach powierzchniowo czynnych lub soli MEA glifosatu.

Jeszcze bardziej nieoczekiwane jest odkrycie, jak pokazano w tabeli 6, że nawet przy znacznie większym stężeniu środka powierzchniowo czynnego, osiągalnym z zastosowaniem soli MEA, lepkość kompozycji soli MEA pozostaje jednak znacznie mniejsza niż lepkość kompozycji soli IPA. Kompozycje soli IPA wykazują nie tylko niskie stężenie środka powierzchniowo czynnego uniemożliwiające zapewnienie dopuszczalnego na rynku działania chwastobójczego, szczególnie przy większych objętościach oprysku, lecz także dużą lepkość uniemożliwiającą uzyskanie dopuszczalnej na rynku zdolności do wylewania

PL 231 571 Β1 i pompowania, szczególnie w temperaturach niższych niż przedstawione przykładowo w tabeli 7. W przeciwieństwie do tego można się spodziewać, że kompozycje soli MEA zapewnią dobrą skuteczność chwastobójczą, a także nie będą stwarzać problemów z wylewaniem lub pompowaniem.

Teoretycznie możliwe jest osiągnięcie nieco większych stężeń środków powierzchniowo czynnych niż przedstawione w tym przykładzie, wychodząc od roztworu soli MEA lub IPA glifosatu bardziej stężonego niż 46% wagowych a.e. Jednakże stężenie soli glifosatu uzyskane w kompozycji jest wówczas zbliżone do granicy rozpuszczalności tak, że w praktyce jest mało prawdopodobne, aby kompozycja miała dopuszczalną trwałość podczas magazynowania, a w szczególności prawdopodobnie będzie miała tendencję do wytrącania kryształów glifosatu lub jego soli, zwłaszcza w niskich temperaturach.

Kanistry o pojemności 10 litrów napełnia się każdą kompozycją soli MEA glifosatu o stężeniu 540 g a.e./l według tego przykładu, w celu utworzenia systemu magazynowania i transportu według wynalazku. Oprócz innych zalet wymienionych powyżej, ten system magazynowania i transportu ma tę zaletę w stosunku do odpowiedniego systemu zawierającego sól IPA glifosatu o stężeniu 540 g a.e./l, że kompozycja jest „całkowicie obciążona, to znaczy, użytkownik nie musi dodawać dodatkowo środka powierzchniowo czynnego, aby zapewnić dopuszczalną i pewną skuteczność chwastobójczą. Zapewnia to dodatkowo korzyść środowiskową, jak również ekonomiczną dla użytkownika, który w przypadku systemu magazynowania i transportu według wynalazku, nie ma dodatkowych pojemników ze środkiem powierzchniowo czynnym, które wymagają płukania i usunięcia.

Przykład 6

Porównuje się trwałość magazynowania w niskiej temperaturze czterech kompozycji. Kompozycja 6-01 zawiera sól MEA glifosatu w stężeniu 540 g a.e./l i środek powierzchniowo czynny A w stężeniu 46 g/l. Kompozycja 6-02 jest podobna, ale zawiera środek powierzchniowo czynny F w stężeniu 46 g/l. W każdym przypadku wytwarza się kompozycje porównawcze, stosując sól IPA glifosatu zamiast soli MEA glifosatu, lecz z tymi samymi środkami powierzchniowo czynnymi, w tym samym stężeniu 46 g/l, maksymalnym osiągalnym z zastosowaniem soli IPA, jak pokazano w Przykładzie 5.

Kompozycje umieszcza się w zamkniętych butelkach szklanych w chłodzonym obszarze magazynowania w temperaturze 0°C przez 3 dni. Następnie dodaje się kryształ zaszczepiający tej samej soli glifosatu, którą użyto do przygotowania kompozycji i kompozycje przechowuje się przez następne 7 dni. Pod koniec tego okresu bada się wzrost kryształów w kompozycjach.

Nie stwierdzono widocznego wzrostu kryształów w kompozycjach soli MEA 6-01 i 6-02, lecz stwierdzono znaczny wzrost kryształów w obu kompozycjach porównawczych soli IPA. Umieszczone w pojemniku w celu utworzenia systemu magazynowania i transportu według wynalazku, kompozycje soli MEA glifosatu 6-01 i 6-02 wykazują istotną korzyść w postaci trwałości magazynowania w niskiej temperaturze.

Przykład 7

Kompozycje soli MEA glifosatu 7-01 i 7-02 wytwarza się zasadniczo identyczne z kompozycjami 4-08 i 4-11, i podobnie wytwarza się kompozycje porównawcze soli IPA. Mierzy się lepkość w temperaturze 25°C i w serii niższych temperatur, w celu sprawdzenia, czy zaleta małej lepkości stwierdzona w temperaturze 25°C dla kompozycji soli MEA jest zachowana w niższych temperaturach, w których występuje w praktyce większość problemów z wylewaniem i pompowaniem. Wyniki przedstawiono w tabeli 7.

Tabela 7

Lepkość kompozycji według Przykładu 7 w niskiej temperaturze

	: WiSśToW ;	I fis k pew 1 ® r s: c h o i o		T.-SÓ kosi:/ : W;;S <. v·;:, jw o..:?. :?o 1Τ.^!·
25	2 0	: 11 /	10	I/!/:
::/-//4--11///	/ dw/li/a /	F	/^: // w / /- /	110//	//110/--	/171:	229	456
			IPA	262	426	541	089	23/8:0
	445/110	1 /111/	MEA	//o//	n. d,	6'9	104	180
			-.:/:/lid//:///::	: Λ- -T	r .d.	:1SS:	:2i6/	654

d.

s l d oka ślino

PL231 571 Β1

Jak pokazano w tabeli 7, korzyść małej lepkości kompozycji soli MEA glifosatu według wynalazku w stosunku do odpowiednich kompozycji soli IPA staje się jeszcze bardziej znacząca w niższych temperaturach. Umieszczone w pojemniku w celu utworzenia systemu magazynowania i transportu według wynalazku kompozycje soli MEA glifosatu 7-01 i 7-02 wykazują wszystkie wymienione tu zalety w odniesieniu do niskiej lepkości, szczególnie w niskich temperaturach.

Przykład 8

Kompozycję soli MEA glifosatu 8-01 wytwarza się zasadniczo identyczną z kompozycją 4-08 i 7-01 o stężeniu glifosatu wynoszącym 480 g a.e./l, i dla celów porównawczych wytwarza się kompozycję soli IPA glifosatu, mającą takie samo stężenie glifosatu i ten sam środek powierzchniowo czynny F, w tym samym stężeniu 120 g/l.

Przeprowadza się standardowy test działania drażniącego na oczy na tych kompozycjach, zgodnie z wytycznymi U.S. Environmental Protection Agency (EPA), podrozdział F, Hazard Evaluation: Humań and Domestic Animals (wydanie poprawione, 1984), sekcja 81-4, Primary Eye Irritation. Stwierdzono, że porównawcza kompozycja soli IPA powoduje podrażnienie oczu wystarczające do umieszczenia tej kompozycji w klasie substancji najsilniej drażniących (kategoria I) stosowanej przez EPA do klasyfikacji preparatów pestycydów. Poprzez porównanie stwierdzono, że kompozycja 8-01 według wynalazku powoduje mniejszy stopień podrażnienia oczu umieszczając tą kompozycję w kategorii II.

Umieszczona w pojemniku w celu utworzenia systemu magazynowania i transportu według wynalazku kompozycja soli MEA glifosatu 8-01 ilustruje jeszcze inną zaletę wynalazku, mianowicie zmniejszone zagrożenie dla osoby obsługującej taki pojemnik, szczególnie w sytuacji przypadkowego pęknięcia lub wycieku z pojemnika.

Zastrzeżenia patentowe

Claims

1. Sposób magazynowania herbicydu glifosatu, znamienny tym, że (1) przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem pojemnik o pojemności od 0,1 do 100000 litrów do nie mniej niż 95% jego pojemności konstrukcyjnej, i (4) po napełnieniu umieszcza się pojemnik w odpowiednim miejscu magazynowania.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że roztwór zawiera składnik powierzchniowo czynny w roztworze albo w trwałej dyspersji w wodzie, przy czym składnik powierzchniowo czynny zawiera jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych w łącznej ilości od 20 do 200 gramów na litr nastawionego roztworu, i przy czym roztwór ma stężenie glifosatu nie większe niż 570 gramów równoważnika kwasowego na litr.

3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych, z których każdy ma strukturę cząsteczkową zawierającą:

(1) ugrupowanie hydrofobowe, które ma jedną albo wiele niezależnie nasyconych albo nienasyconych, rozgałęzionych albo nierozgałęzionych, alifatycznych, alicyklicznych albo aromatycznych grup Cs-is-hydrokarbylowych albo hydrokarbylidenowych połączonych ze sobą za pomocą 0 do 7 wiązań wybranych spośród wiązań eterowych, tioeterowych, sulfotlenkowych, estrowych, tioestrowych i amidowych, przy czym ugrupowanie hydrofobowe ma całkowitą liczbę J od około 8 do około 24 atomów węgla, i (2) ugrupowanie hydrofilowe zawierające:

(i) grupę aminową, która jest grupą kationową albo która może być protonowana stając się grupą kationową, która ma przyłączone bezpośrednio do niej od 0 do 3 grup oksyetylenowych albo łańcuchów polioksyetylenowych, przy czym grupy oksyetylenowe i łańcuchy polioksyetylenowe zawierają średnio nie więcej niż liczbę E jednostek oksyetylenowych na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, tak że E + J= 25, i/lub

PL 231 571 Β1 (ii) grupę glikozydową albo poliglikozydową, zawierającą średnio nie więcej niż około 2 jednostki glikozydowe na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, przy czym ugrupowanie hydrofobowe jest przyłączone (a) bezpośrednio do grupy aminowej ugrupowania hydrofiłowego, (b) do ugrupowania hydrofilowego poprzez wiązanie eterowe zawierające atom tlenu jednej z grup oksyetylenowych albo końcowej jednostki oksyetylenowej jednego z łańcuchów polioksyetylenowych albo (c) do ugrupowania hydrofilowego poprzez wiązanie eterowe z jedną z jednostek glikozydowych.

4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej związków, które przy poziomie pH około 4 mają wzór:

(grlU)rOH]_s [A w którym R¹ oznacza wodór albo Ci-is-hydrokarbyl, każdy X oznacza wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioestrowe albo amidowe, każdy R² oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę od 0 do 8, całkowita liczba atomów węgla w R¹-(XR²)_m wynosi od około 8 do około 24, n oznacza średnią liczbę od 0 do około 5, R³i R⁴ oznaczają niezależnie wodór albo Ci-4-alkil, p oznacza 2 do 4, q oznacza 0 albo 1, glu oznacza jednostkę glukozydową, r oznacza średnią liczbę od 1 do około 2, A oznacza jednostkę anionową, s oznacza liczbę całkowitą od 1 do 3, a t oznacza 0 albo 1, tak że zostaje zachowana obojętność elektryczna.

5. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej związków, które mają przy poziomie pH około 4 wzór:

[R⁵ -(XR%-(OCH₂CH₂)_n·—R⁵]s [A] r (CH,CH:O)_yR^z w którym R¹ oznacza wodór albo Ci-is-hydrokarbyl, każdy X oznacza wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioestrowe albo amidowe, każdy R² oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę od 0 do 8, całkowita liczba J atomów węgla w R¹-(XR²)_m wynosi od około 8 do około 24, n jest średnią liczbą od 0 do około 5, R⁵ oznacza wodór, Ci-4-alkil, anionową grupę tlenkową albo anionową grupę -(CH2) uC(O) O, w której u oznacza 1 do 3, R⁶ i R⁷ oznaczają niezależnie wodór albo Ci-4-alkil, x i y oznaczają średnie liczby tak, że x + y + n jest nie większe niż liczba E, gdzie E = 25-J, A oznacza jednostkę anionową, s jest liczbą całkowitą od 1 do 3, a t oznacza 0 albo 1, tak że jest zachowana obojętność elektryczna.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 0,1 do 10 litrów.

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność 0,1 litra.

8. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność 10 litrów.

9. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność 9,46 litra.

10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 50 do 200 litrów.

11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność 93,5 litra.

12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 50 do 100000 litrów.

13. Sposób według zastrz. 12, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 200 do 2000 litrów.

14. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 15000 do 20000 litrów.

15. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 20000 do 25000 litrów.

16. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 75000 do 90000 litrów.

17. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczającą kationów potasowych.

PL231 571 Β1

18. Sposób magazynowania herbicydu glifosatu, znamienny tym, że (1) przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem pojemnik o pojemności od 0,1 do 100000 litrów do nie mniej niż 95% jego pojemności konstrukcyjnej, i (4) umieszcza się pojemnik po napełnieniu w odpowiednim miejscu magazynowania.

19. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że roztwór zawiera składnik powierzchniowo czynny w roztworze albo w trwałej dyspersji w wodzie, przy czym składnik powierzchniowo czynny zawiera jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych w łącznej ilości od 20 do 200 gramów na litr nastawionego roztworu, i przy czym roztwór ma stężenie glifosatu nie większe niż 570 gramów równoważnika kwasowego na litr.

20. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych, z których każdy ma strukturę cząsteczkową zawierającą:

(iii) grupę aminową, która jest grupą kationową albo która może być protonowana stając się grupą kationową, i ma przyłączone bezpośrednio do niej od 0 do 3 grup oksyetylenowych albo łańcuchów polioksyetylenowych, przy czym grupy oksyetylenowe i łańcuchy polioksyetylenowe zawierają średnio nie więcej niż liczbę E jednostek oksyetylenowych na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, tak że E + J = 25, i/lub (iv) grupę glikozydową albo poliglikozydową, zawierającą średnio nie więcej niż około 2 jednostki glikozydowe na cząsteczkę środka powierzchniowo czynnego, przy czym ugrupowanie hydrofobowe jest przyłączone (a) bezpośrednio do grupy aminowej ugrupowania hydrofiłowego, (b) do ugrupowania hydrofilowego poprzez wiązanie eterowe zawierające atom tlenu jednej z grup oksyetylenowych albo końcowej jednostki etylenowej jednego z łańcuchów polioksyetylenowych albo (c) do ugrupowania hydrofilowego poprzez wiązanie eterowe z jedną z jednostek glikozydowych.

21. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej związków, które przy poziomie pH około 4 mają wzór:

tR=— (XR^Z)^ (OCH2CH2U- (NR³R⁴- (C}fe)p)_q- (glu) x-OH] _s [A] _?; w którym R¹ oznacza wodór albo Ci-18-hydrokarbyl, każdy X oznacza wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioestrowe albo amidowe, każdy R² oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę od 0 do 8, całkowita liczba atomów węgla w R¹-(XR²)_m wynosi od około 8 do około 24, n oznacza średnią liczbę od 0 do około 5, R³ i R⁴oznaczają niezależnie wodór albo Ci-4-alkil, poznaczą 2 do 4, q oznacza 0 albo 1, glu oznacza jednostkę glukozydową, r oznacza średnią liczbę od 1 do około 2, A oznacza jednostkę anionową, s oznacza liczbę całkowitą od 1 do 3, a t oznacza 0 albo 1, tak że zostaje zachowana obojętność elektryczna.

22. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że składnik powierzchniowo czynny zawiera głównie jeden albo więcej związków, które przy poziomie pH około 4 mają wzór:

PL 231 571 Β1 (CHyOWhR [R -(KR^MOOHgCH.^—H--R⁵]s [Ajt (CH₂CH_;O)yR⁷ w którym R¹ oznacza wodór albo Ci-is-hydrokarbyl, każdy X oznacza wiązanie eterowe, tioeterowe, sulfotlenkowe, estrowe, tioestrowe albo amidowe, każdy R² oznacza niezależnie C3-6-hydrokarbyliden, m oznacza średnią liczbę od 0 do około 8, całkowita liczba J atomów węgla w R¹-(XR²)_m wynosi od około 8 do około 24, n jest średnią liczbą od 0 do około 5, R⁵ oznacza wodór, Ci-4-alkil, anionową grupę tlenkową albo anionową grupę - (CH2) uC(O)O, w której u oznacza 1 do 3, R⁶ i R⁷ oznaczają niezależnie wodór albo Ci-4-alkil, x i y oznaczają średnie liczby tak, że x + y + n jest nie większe niż liczba E, gdzie E = 25-J, A oznacza jednostkę anionową, s jest liczbą całkowitą od 1 do 3, a t oznacza 0 albo 1, tak że jest zachowana obojętność elektryczna.

23. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 0,1 do 10 litrów.

24. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność 0,1 litra.

25. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność 10 litrów.

26. Sposób według zastrz. 23, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność 9,46 litra.

27. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 50 do 200 litrów.

28. Sposób według zastrz. 27, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność 93,5 litra.

29. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 50 do 100000 litrów.

30. Sposób według zastrz. 29, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 200 do 2000 litrów.

31. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 15000 do 20000 litrów.

32. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 20000 do 25000 litrów.

33. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 75000 do 90000 litrów.

34. Sposób według zastrz. 18, znamienny tym, że przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczającą monoetanoloamoniowych kationów.

35. Sposób transportowania herbicydu glifosatu, znamienny tym, że (1) przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem wiele pojemników o pojemności od 0,1 do 2000 litrów do nie mniej niż 95% ich pojemności konstrukcyjnej, (4) ładuje się pojemniki po napełnieniu do zamkniętej przestrzeni w albo na pojeździe drogowym albo szynowym albo statku w miejscu załadowania; i (5) powoduje się poruszanie się pojazdu albo statku po załadowaniu z miejsca ładowania do miejsca wyładowania.

36. Sposób według zastrz. 35, znamienny tym, że roztwór zawiera składnik powierzchniowo czynny w roztworze albo w trwałej dyspersji w wodzie, przy czym składnik powierzchniowo czynny zawiera jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych w łącznej ilości od 20 do 200 gramów na litr nastawionego roztworu, i przy czym roztwór ma stężenie glifosatu nie większe niż 570 gramów równoważnika kwasowego na litr.

37. Sposób według zastrz. 35, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność od 0,1 do 10 litrów.

38. Sposób według zastrz. 37, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność 0,1 litra.

39. Sposób według zastrz. 37, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność 10 litrów.

40. Sposób według zastrz. 37, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność 9,46 litra.

PL231 571 Β1

41. Sposób według zastrz. 35, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność od 50 do 200 litrów.

42. Sposób według zastrz. 41, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność 93,5 litra.

43. Sposób według zastrz. 35, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność od 50 do 2000 litrów.

44. Sposób według zastrz. 43, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność od 200 do 2000 litrów.

45. Sposób według zastrz. 35, znamienny tym, że przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczającą kationów potasowych.

46. Sposób transportowania herbicydu glifosatu, znamienny tym, że (1) przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem wiele pojemników o pojemności od 0,1 do 2000 litrów do nie mniej niż 95% ich pojemności konstrukcyjnej, (4) ładuje się pojemniki po napełnieniu do zamkniętej przestrzeni w albo na pojeździe drogowym albo szynowym albo statku w miejscu ładowania, i (5) powoduje się poruszanie się pojazdu albo statku po załadowaniu z miejsca załadowania do miejsca wyładowania.

47. Sposób według zastrz. 46, znamienny tym, że roztwór zawiera składnik powierzchniowo czynny w roztworze albo w trwałej dyspersji w wodzie, przy czym składnik powierzchniowo czynny zawiera jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych w łącznej ilości od 20 do 200 gramów na litr nastawionego roztworu, i przy czym roztwór ma stężenie glifosatu nie większe niż 570 gramów równoważnika kwasowego na litr.

48. Sposób według zastrz. 46, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność od 0,1 do 10 litrów.

49. Sposób według zastrz. 48, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność 0,1 litra.

50. Sposób według zastrz. 48, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność 10 litrów.

51. Sposób według zastrz. 48, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność 9,46 litra.

52. Sposób według zastrz. 46, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność od 50 do 200 litrów.

53. Sposób według zastrz. 52, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność 93,5 litra.

54. Sposób według zastrz. 46, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność od 50 do 2000 litrów.

55. Sposób według zastrz. 54, znamienny tym, że każdy pojemnik ma pojemność od 200 do 2000 litrów.

56. Sposób według zastrz. 46, znamienny tym, że przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczającą kationów monoetanoloamoniowych.

57. Sposób transportowania herbicydu glifosatu, znamienny tym, że (1) przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem obszerny pojemnik o pojemności od 15000 do 100000 litrów do nie mniej niż 95% jego pojemności konstrukcyjnej, (4) zabezpiecza się obszerny pojemnik w albo na pojeździe drogowym albo szynowym albo statku w miejscu załadowania, i

PL 231 571 Β1 (5) powoduje się poruszanie się pojazdu albo statku po załadowaniu z miejsca ładowania do miejsca wyładowania.

58. Sposób według zastrz. 57, znamienny tym, że roztwór zawiera składnik powierzchniowo czynny w roztworze albo w trwałej dyspersji w wodzie, przy czym składnik powierzchniowo czynny zawiera jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych w łącznej ilości od 20 do 200 gramów na litr nastawionego roztworu, i przy czym roztwór ma stężenie glifosatu nie większe niż 570 gramów równoważnika kwasowego na litr.

59. Sposób według zastrz. 57, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 15000 do 20000 litrów.

60. Sposób według zastrz. 57, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 20000 do 25000 litrów.

61. Sposób według zastrz. 57, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 75000 do 90000 litrów.

62. Sposób według zastrz. 57, znamienny tym, że przygotowuje się wodny roztwór monozasadowej soli potasowej glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczającą kationów potasowych.

63. Sposób transportowania herbicydu glifosatu, znamienny tym, że (1) przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu, który ma lepkość mniejszą niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu i który ma ciężar właściwy większy niż podobnie skomponowana kompozycja soli IPA glifosatu, (2) nastawia się roztwór, jeżeli jest to konieczne, wodą i/lub innymi składnikami z utworzeniem nastawionego roztworu, który ma stężenie glifosatu w przeliczeniu na równoważnik kwasowy wynoszące od 40% wagowo do maksymalnego stężenia procentowego wagowo zależnego od rozpuszczalności soli, (3) napełnia się nastawionym roztworem obszerny pojemnik o pojemności od 15000 do 100000 litrów do nie mniej niż 95% jego pojemności konstrukcyjnej, (4) zabezpiecza się obszerny pojemnik w albo na pojeździe drogowym albo szynowym albo statku w miejscu ładowania, i (5) powoduje się poruszanie się pojazdu albo statku po załadowaniu z miejsca ładowania do miejsca wyładowania.

64. Sposób według zastrz. 63, znamienny tym, że roztwór zawiera składnik powierzchniowo czynny w roztworze albo w trwałej dyspersji w wodzie, przy czym składnik powierzchniowo czynny zawiera jeden albo więcej środków powierzchniowo czynnych w łącznej ilości od 20 do 200 gramów na litr nastawionego roztworu, i przy czym roztwór ma stężenie glifosatu nie większe niż 570 gramów równoważnika kwasowego na litr.

65. Sposób według zastrz. 63, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 15000 do 20000 litrów.

66. Sposób według zastrz. 63, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 20000 do 25000 litrów.

67. Sposób według zastrz. 63, znamienny tym, że pojemnik ma pojemność od 75000 do 90000 litrów.

68. Sposób według zastrz. 63, znamienny tym, że przygotowuje się wodny roztwór monoetanoloamoniowej soli glifosatu poprzez reakcję kwasu glifosatowego z zasadą dostarczająca kationów monoetanoloamoniowych.